Τζάνα Λέβιν: Ο ήχος του σύμπαντος.

Θέλω να ζητήσω από όλους σας να σκεφτείτε για μια στιγμή το πολύ απλό γεγονός ότι, μακράν, τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε για το σύμπαν μας αποκαλύπτονται μέσω του φωτός. Μπορούμε να είμαστε στη Γη και να κοιτάζουμε ψηλά στο νυχτερινό ουρανό και να βλέπουμε αστέρια με γυμνό μάτι. Ο Ήλιος καίει την περιφερειακή μας όραση, βλέπουμε το φως που αντανακλάται στη Σελήνη και από τη στιγμή που ο Γαλιλαίος έστρεψε εκείνο το υποτυπώδες τηλεσκόπιο στα αστρικά σώματα, το γνωστό σε εμάς σύμπαν μας έχει έρθει μέσω του φωτός, περνώντας πολλές εποχές της κοσμικής ιστορίας. Και με όλα τα σύγχρονα τηλεσκόπια, έχουμε μπορέσει να συλλέξουμε αυτή την εκπληκτική βουβή ταινία του σύμπαντος -- αυτή τη σειρά από στιγμιότυπα που φτάνουν πίσω μέχρι τη Μεγάλη Έκρηξη.

Παρόλα αυτά, το σύμπαν δεν είναι βουβός κινηματογράφος, γιατί το σύμπαν δεν είναι σιωπηλό. Θα ήθελα να σας πείσω ότι το σύμπαν έχει μια μουσική υπόκρουση που ακούγεται στο διάστημα. Γιατί το σύμπαν πάλλεται όπως το τύμπανο. Μπορεί να εκπέμψει ένα είδος καταγραφής σε όλο το σύμπαν μερικών από τα πιο δραματικά γεγονότα, όπως αυτά εξελίσσονται. Θα θέλαμε να μπορούσαμε να προσθέσουμε σε ένα είδος επικής οπτικής σύνθεσης που έχουμε για το σύμπαν, μια ηχητική σύνθεση. Και παρόλο που ποτέ δεν έχουμε ακούσει ήχους από το διάστημα, σίγουρα θα μπορέσουμε, τα προσεχή έτη, να αυξήσουμε την ένταση του ήχου για αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω.

Έτσι, με αυτή τη φιλοδοξία να καταγράψουμε ήχους από το σύμπαν, γυρνάμε την προσοχή μας στις μαύρες τρύπες και την προοπτική που έχουν, γιατί οι μαύρες τρύπες μπορούν να κτυπούν στο χωροχρόνο όπως οι μπαγκέτες στο τύμπανο και έχουν ένα πολύ χαρακτηριστικό ήχο, για τον οποίο θα ήθελα να ακούσετε μερικές από τις προβλέψεις μας για το πως θα είναι αυτός ο ήχος. Τώρα, οι μαύρες τρύπες είναι σκοτεινές στον σκοτεινό ουρανό. Δεν μπορούμε να τις δούμε άμεσα. Η εικόνα τους δεν μας έρχεται μέσω του φωτός, τουλάχιστον όχι άμεσα. Μπορούμε να τις δούμε έμμεσα, γιατί οι μαύρες τρύπες σπέρνουν τον όλεθρο στον περιβάλλοντα χώρο τους. Καταστρέφουν τα άστρα τριγύρω τους. Αναταράσσουν τα συντρίμμια στα περίχωρά τους. Αλλά δεν θα τις δούμε κατευθείαν μέσω του φωτός. Μπορεί κάποια μέρα να δούμε τη σκιά μιας μαύρης τρύπας σε ένα πολύ φωτεινό φόντο, αλλά δεν το έχουμε δει ακόμα. Παρόλα αυτά, οι μαύρες τρύπες μπορούν να ακουστούν, ακόμα και αν δεν είναι ορατές και αυτό επειδή κτυπούν στο χωροχρόνο όπως ένα τύμπανο.

Οφείλουμε την ιδέα ότι το διάστημα μπορεί να ακούγεται όπως ένα τύμπανο στον Άλμπερτ Αϊνστάιν, στον οποίο χρωστάμε τόσα πολλά. Ο Αϊνστάιν συνειδητοποίησε ότι εάν το διάστημα ήταν κενό, εάν το σύμπαν ήταν άδειο, θα ήταν όπως σε αυτή την εικόνα, με εξαίρεση, ίσως, το χρήσιμο πλέγμα που είναι ζωγραφισμένο πάνω σε αυτό. Αλλά εάν κάναμε μια ελεύθερη πτώση μέσα στο διάστημα, ακόμα και χωρίς αυτό το βοηθητικό πλέγμα, θα μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε μόνοι μας, επειδή θα παρατηρούσαμε πως ταξιδέψαμε σε ευθεία γραμμή, σε μη εκτρεπόμενα ίσια μονοπάτια μέσα στο σύμπαν. Ο Αϊνστάιν επίσης συνειδητοποίησε -- και αυτή είναι η ουσία του θέματος -- ότι εάν βάλουμε ενέργεια ή μάζα στο σύμπαν, θα καμπυλώσει ο χωροχρόνος. Και ένα αντικείμενο σε ελεύθερη πτώση θα περάσει από, ας πούμε, τον Ήλιο και θα εκτραπεί της πορείας του κατά μήκος των φυσικών καμπυλών στο χώρο. Ήταν η περίφημη γενικευμένη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Τώρα, ακόμη και το φως μπορεί να καμφθεί από αυτές τις διαδρομές. Και ένα αντικείμενο μπορεί να καμφθεί τόσο πολύ που θα εγκλωβιστεί σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, όπως είναι η Γη ή η Σελήνη γύρω από τη Γη. Αυτές είναι οι φυσικές καμπύλες στο χώρο.

Αυτό που ο Αϊνστάιν δεν συνειδητοποίησε ήταν ότι, εάν μπορούσαμε να πάρουμε τον δικό μας Ήλιο και τον συμπτύξουμε στα έξι χιλιόμετρα -- αν πάρουμε δηλαδή 1.000.000 φορές τη μάζα της Γης και να την συμπτύξουμε στα έξι χιλιόμετρα, θα δημιουργούσαμε μια μαύρη τρύπα, ένα αντικείμενο τόσο πυκνό όπου εάν το φως στρεφόταν πολύ κοντά, δεν θα ξέφευγε ποτέ -- μια σκοτεινή σκιά στο σύμπαν. Δεν ήταν ο Αϊνστάιν που το συνειδητοποίησε αυτό, ήταν ο Καρλ Σβαρτσάιλντ ένας Γερμανοεβραίος που στον Α' ΠΠ, κατατάχθηκε στο γερμανικό στρατό ως ήδη καταξιωμένος επιστήμονας, και πήγε στο Ρωσικό μέτωπο. Φαντάζομαι τον Σβαρτσάιλντ στον πόλεμο των χαρακωμάτων να υπολογίζει βαλλιστικές τροχιές για πυρά πυροβολικού και στο ενδιάμεσο, να υπολογίζει τις εξισώσεις του Αϊνστάιν -- όπως θα κάναμε και εμείς στα χαρακώματα. Και διάβαζε την πρόσφατη δημοσίευση του Αϊνστάιν για τη γενική θεωρία της σχετικότητας και ήταν ενθουσιασμένος με αυτή τη θεωρία. Και υπέδειξε γρήγορα μια ακριβής μαθηματική λύση που περιέγραφε κάτι πολύ παράξενο: καμπύλες τόσο ισχυρές στις οποίες ο χώρος θα έπεφτε μέσα σε αυτές, ο ίδιος ο χώρος θα καμπυλωνόταν όπως ένας καταρράκτης που κατεβαίνει στην είσοδο μιας τρύπας. Και ούτε το φως δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτή τη ροή. Το φως θα τραβιόταν μέσα στην τρύπα, όπως και όλα τα άλλα, και το μόνο που θα απέμενε θα ήταν μια σκιά.

Έγραψε λοιπόν στον Αϊνστάιν και του είπε: "Όπως βλέπετε, ο πόλεμος με ευνόησε αρκετά, παρά τον καταιγισμό πυρών. Έχω μπορέσει να απαλλαχθώ πλήρως από αυτόν και να βαδίσω στη γη των ιδεών σας." Και ο Αϊνστάιν εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ακριβής λύση του και θα ήθελα να ελπίζω, επίσης, από την αφοσίωσή του ως επιστήμονα. Αυτό θα πει σκληρά εργαζόμενος επιστήμονας υπό αντίξοες συνθήκες. Και πήγε την ιδέα του Σβαρτσάιλντ στην Πρωσική Ακαδημία Επιστημών την επόμενη εβδομάδα. Αλλά ο Αϊνστάιν πάντα πίστευε ότι οι μαύρες τρύπες είναι ένα μαθηματικό παράδοξο. Δεν πίστευε ότι υπήρχαν στη φύση. Πίστευε ότι η φύση θα μας προστάτευε από το σχηματισμό τους. Πέρασαν δεκαετίες μέχρι να επινοηθεί ο όρος "μαύρη τρύπα" και οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι οι μαύρες τρύπες είναι πραγματικά αστροφυσικά αντικείμενα -- στην πραγματικότητα είναι το στάδιο θανάτου των υπερμεγέθη άστρων που καταρρέουν καταστροφικά στο τέλος της ζωής τους.

Τώρα, ο Ήλιος μας δεν θα καταρρεύσει σε μαύρη τρύπα. Στην πραγματικότητα δεν είναι αρκετά ογκώδης. Αλλά, εάν κάναμε ένα μικρό πείραμα -- όπως άρεσε και στον Αϊνστάιν να κάνει -- θα μπορούσαμε να φανταστούμε τον Ήλιο να συμπτύσσεται στα έξι χιλιόμετρα και να βάζαμε μία μικροσκοπική Γη γύρω του σε τροχιά, ίσως 30 χιλιομέτρων έξω από τον Ήλιο - μαύρη τρύπα. Και θα ήταν ένα αυτόφωτο σύστημα, επειδή τώρα ο Ήλιος δεν υπάρχει, δεν έχουμε άλλη πηγή φωτός -- ας κάνουμε λοιπόν τη μικρή μας Γη αυτοφωτούμενη. Και θα διαπιστώνατε ότι θα μπορούσατε να βάλετε τη Γη σε μια ευτυχισμένη τροχιά ακόμα και 30 χιλιομέτρων έξω από αυτή τη συνθλιμένη μαύρη τρύπα. Αυτή η συνθλιμένη μαύρη τρύπα θα μπορούσε στην πραγματικότητα να χωρέσει, πάνω-κάτω, μέσα στο Μανχάταν. Μπορεί να υπερχείλιζε λίγο στον ποταμό Χάντσον πριν καταστρέψει τη Γη. Αλλά βασικά για αυτό μιλάμε. Μιλάμε για ένα αντικείμενο που θα μπορούσατε να το συμπτύξετε στο ήμισυ της περιοχής του Μανχάταν.

Έτσι μετακινούμε τη Γη πολύ κοντά -- 30 χιλιόμετρα εκτός -- και παρατηρούμε ότι είναι απολύτως εντάξει σε τροχιά γύρω από τη μαύρη τρύπα. Υπάρχει ένας μύθος ότι οι μαύρες τρύπες καταβροχθίζουν τα πάντα στο σύμπαν, αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να βρεθείς πολύ κοντά για να πέσεις μέσα. Αλλά, αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό είναι πως από τη δική μας πλεονεκτική θέση, μπορούμε πάντα να βλέπουμε τη Γη. Δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη μαύρη τρύπα. Το φως από τη Γη, μέρος αυτού πέφτει μέσα, αλλά μέρος αυτού στρεβλώνεται και επιστρέφει πίσω σε εμάς. Έτσι, δεν μπορείτε να κρύψετε τίποτα πίσω από μια μαύρη τρύπα. Εάν ήμασταν στο Battlestar Galactica και πολεμούσατε τους Σάιλονς, μην κρυφτείτε πίσω από μια μαύρη τρύπα. Μπορούν να σας δουν.

Τώρα, ο Ήλιος μας δεν θα καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα -- δεν είναι αρκετά ογκώδης -- αλλά υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μαύρες τρύπες στο γαλαξία μας. Και αν ήταν κάποια να επισκιάσει το Γαλαξία μας, έτσι θα έμοιαζε. Θα βλέπαμε μια σκιά αυτής της μαύρης τρύπας με φόντο τα εκατοντάδες εκατομμυρίων άστρα του Γαλαξία και των φωτεινών λωρίδων της σκόνης του. Και αν ήταν να πέσουμε σε αυτή τη μαύρη τρύπα, θα βλέπαμε όλο αυτό το φως στρεβλωμένο γύρω από αυτή, και θα περνούσαμε μέσα σε αυτή τη σκιά χωρίς καν να παρατηρήσουμε ότι κάτι δραματικό είχε συμβεί. Θα ήταν κακό εάν προσπαθούσαμε να βγούμε από εκεί με τη χρήση πυραύλων, επειδή δεν θα μπορούσαμε, ούτε το φως μπορεί να δραπετεύσει.

Παρόλο που η μαύρη τρύπα είναι σκοτεινή εξωτερικά, δεν είναι σκοτεινή στο εσωτερικό, επειδή όλο το φως από τον Γαλαξία μπορεί να πέσει μέσα, πίσω μας. Και παρόλο, λόγω του σχετικιστικού φαινομένου γνωστού ως διαστολή του χρόνου, που τα ρολόγια μας θα φαίνονταν ότι επιβραδύνουν σε σχέση με τον γαλαξιακό χρόνο, η εξέλιξη του Γαλαξία θα φαινόταν να επιταχύνει και να έρχεται καταπάνω μας μεμιάς, ακριβώς πριν συνθλιφθούμε μέχρι θανάτου από τη μαύρη τρύπα. Θα ήταν σαν μια επιθανάτια εμπειρία όπου βλέπεις το φως στην άκρη του τούνελ, αλλά είναι μια ολική εμπειρία θανάτου. (Γέλια) Και δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσει κανείς για το φως στο τέλος του τούνελ.

Τώρα, δεν έχουμε δει ποτέ καμία σκιά μαύρης τρύπας, αλλά οι μαύρες τρύπες μπορούν να ακουστούν, ακόμα και αν δεν φαίνονται. Φανταστείτε μια αστροφυσικά ρεαλιστική κατάσταση -- φανταστείτε δύο μαύρες τρύπες που έχουν ζήσει μια μακρά ζωή μαζί. Ίσως ξεκίνησαν ως άστρα και κατέρρευσαν σε δύο μαύρες τρύπες - κάθε μία 10 φορές τη μάζα του Ήλιου. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να τις συμπτύξουμε στα 60 χιλιόμετρα. Μπορούν να περιστρέφονται εκατοντάδες φορές το δευτερόλεπτο. Στο τέλος της ζωής τους, περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη, σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός. Διανύουν, λοιπόν, χιλιάδες χιλιόμετρα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Και καθώς το κάνουν, όχι μόνο καμπυλώνουν το χώρο, αλλά αφήνουν πίσω στο πέρασμά τους ένα κουδούνισμα στο χώρο, ένα πραγματικό κύμα του χωροχρόνου. Το διάστημα πιέζεται και τεντώνεται καθώς εκπορεύεται από αυτές τις μαύρες τρύπες ηχώντας στο σύμπαν. Και ταξιδεύουν έξω στο σύμπαν με την ταχύτητα του φωτός.

Αυτή η προσομοίωση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή οφείλεται στην ομάδα σχετικότητας του NASA Goddard. Χρειάστηκαν σχεδόν 30 χρόνια για να λύσουν αυτό το πρόβλημα. Αυτή ήταν μία από τις ομάδες. Δείχνει δύο μαύρες τρύπες σε τροχιά η μία γύρω από την άλλη, ξανά, με αυτές τις χρήσιμες βοηθητικές καμπύλες. Και αν μπορείτε να δείτε - είναι κάπως θαμπό - αλλά εάν μπορείτε να δείτε τα κόκκινα κύματα που εκπέμπονται αυτά είναι τα βαρυτικά κύματα. Είναι κυριολεκτικά οι ήχοι του διαστήματος και θα ταξιδέψουν έξω από αυτές τις μαύρες τρύπες με την ταχύτητα του φωτός καθώς ακούγονται και ενώνονται σε μια περιστρεφόμενη, ήσυχη μαύρη τρύπα στο τέλος. Αν στεκόσασταν αρκετά κοντά, το αυτί σας θα αντηχούσε από τη συμπίεση και τη διαστολή του χώρου. Θα ακούγατε κυριολεκτικά τον ήχο. Φυσικά, το κεφάλι σας θα συμπιεζόταν και θα διαστελλόταν ανεπανόρθωτα, οπότε θα είχατε πρόβλημα στο να καταλάβετε τι συμβαίνει. Αλλά θα ήθελα να παίξω για εσάς τον ήχο όπως τον έχουμε προβλέψει.

Αυτό είναι από την ομάδα μου -- ένα ελαφρώς λιγότερο εντυπωσιακό υπολογιστικό μοντέλο. Φανταστείτε μια πιο μικρή μαύρη τρύπα να πέφτει μέσα σε μια πολύ μεγάλη μαύρη τρύπα. Ο ήχος που ακούτε είναι από την μικρή μαύρη τρύπα που ηχεί στο χώρο κάθε φορά που πλησιάζει. Εάν απομακρυνθεί αρκετά μακρυά, είναι αρκετά πιο ήσυχη. Αλλά έρχεται σαν μπαγκέτα και κυριολεκτικά σπάει το κενό, κανοντας το να παλλεται σαν τύμπανο. Και μπορούμε να προβλέψουμε πως θα είναι ο ήχος. Γνωρίζουμε ότι, καθώς πέφτει μέσα, γίνεται γρηγορότερη και εντονότερη. Και τελικά, θα ακούσουμε τη μικρή μαύρη τρύπα να πέφτει μέσα στη μεγάλη. (Χτύπημα) Και μετά σταματά. Ποτέ δεν το είχα ακούσει τόσο δυνατά - είναι πραγματικά πιο δραματικό. Στο σπίτι ακούγεται λίγο απογοητευτικός. Κάτι σαν "ντιν", "ντιν", "ντιν".

Αυτός είναι ένας άλλος ήχος από την ομάδα μου. Όχι, δεν σας δείχνω καμία εικόνα, γιατί οι μαύρες τρύπες δεν αφήνουν πίσω χρήσιμες διαδρομές μελανιού, και το διάστημα δεν είναι βαμμένο, για να φαίνονται οι καμπύλες. Αλλά εάν πρόκειτο να αιωρηθούμε στο κενό κάποια ημέρα και ακούγατε αυτό, θα θέλατε να φύγετε. (Γέλια) Θα θέλατε να φύγετε μακριά από αυτό τον ήχο. Και οι δύο μαύρες τρύπες κινούνται. Και οι δύο μαύρες τρύπες πλησιάζουν η μία την άλλη. Σε αυτή την περίπτωση, και οι δύο πάλλονται αρκετά. Και τότε πρόκειται να συγχωνευτούν. (Χτύπημα) Όχι, σταμάτησε. Αυτό το τιτίβισμα είναι πολύ χαρακτηριστικό στη συγχώνευση μαύρων τρυπών -- το τιτίβισμα στο τέλος. Τώρα αυτή είναι η πρόβλεψή μας για το τι θα δούμε.

Ευτυχώς είμαστε σε ασφαλή απόσταση στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια. Και σίγουρα, κάπου στο σύμπαν έχουν συγχωνευτεί δύο μαύρες τρύπες. Και σίγουρα, ο χώρος γύρω μας "κουδουνίζει" αφού ταξιδέψει περίπου ένα εκατομμύριο έτη φωτός ή ένα εκατομμύριο χρόνια με την ταχύτητα του φωτός για να φτάσει σε εμάς. Αλλά ο ήχος είναι πολύ ασθενής για τον οποιονδήποτε από εμάς για να τον ακούσουμε. Υπάρχουν πολλά φιλόπονα πειράματα που ξεκινούν στη Γη -- ένα ονομάζεται LIGO -- και θα εντοπίσει αποκλίσεις στη συμπίεση και τη διαστολή του χώρου αποκλίσεις μικρότερες από το κλάσμα του πυρήνα ενός ατόμου στα τέσσερα χιλιόμετρα. Είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πείραμα και πρόκειται να βρίσκεται σε μεγάλη ευαισθησία μέσα στα επόμενα χρόνια, μιας και το ανέφερα. Υπάρχει επίσης μια προτεινόμενη αποστολή για το διάστημα, η οποία ελπίζουμε ότι θα ξεκινήσει στα επόμενα δέκα χρόνια, που ονομάζεται LISA. Το LISA θα είναι σε θέση να παρατηρήσει υπερ-μεγέθεις μαύρες τρύπες -- μαύρες τρύπες εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια φορές της μάζας του Ήλιου.

Σε αυτήν την εικόνα από το Hubble, βλέπουμε δύο γαλαξίες. Μοιάζουν να έχουν παγώσει σε μία αγκαλιά. Και ο καθένας πιθανότατα έχει μια υπερ-μεγέθη μαύρη τρύπα στον πυρήνα του. Αλλά δεν είναι παγωμένοι, στην πραγματικότητα συγχωνεύονται. Αυτές οι δύο μαύρες τρύπες συγκρούονται, και θα συγχωνευθούν σε χρονική κλίμακα ενός δισεκατομμυρίου χρόνων. Είναι πέρα ​​από την ανθρώπινη αντίληψή μας να καταγράψουμε ένα τραγούδι αυτής της διάρκειας. Αλλά το LISA θα μπορούσε να δει τα τελικά στάδια των δύο υπερμεγεθών μαύρων τρυπών νωρίτερα στην ιστορία του σύμπαντος, τα τελευταία 15 λεπτά πριν ενωθούν μαζί. Και δεν είναι μόνο οι μαύρες τρύπες, αλλά είναι επίσης κάθε μεγάλη διαταραχή στο σύμπαν -- και το μεγαλύτερο από όλα είναι η Μεγάλη Έκρηξη. Όταν επινοήθηκε αυτή η έκφραση, ήταν ειρωνική "Ω, ποιος θα πιστέψει στη Μεγάλη Έκρηξη;" Αλλά τώρα, μπορεί να είναι τεχνικά πιο ακριβής, λόγω του ότι μπορεί να υπάρχει έκρηξη - θα μπορούσε να κάνει έναν ήχο.

Αυτή η απεικόνιση από τους φίλους μου στην Proton Studios δείχνει τη Μεγάλη Έκρηξη εξωτερικά. Στην πραγματικότητα, δεν θέλουμε να την δούμε έτσι. Θέλουμε να είμαστε μέσα στο σύμπαν, γιατί δεν γίνεται να βρισκόμαστε έξω από το σύμπαν. Φανταστείτε, λοιπόν, πως είστε μέσα στη Μεγάλη Έκρηξη. Είναι παντού, είναι γύρω σας και ο χώρος ταλαντεύεται χαοτικά. 14 δισεκατομμύρια χρόνια περνούν και αυτό το τραγούδι ηχεί ακόμα τριγύρω μας. Γαλαξίες δημιουργούνται και γενιές αστέρων σχηματίζονται σε αυτούς τους γαλαξίες. Και γύρω από ένα άστρο, τουλάχιστον ένα άστρο, υπάρχει ένας κατοικήσιμος πλανήτης. Και εδώ μανιωδώς ασχολούμαστε με αυτά τα πειράματα, κάνοντας αυτούς τους υπολογισμούς, γράφοντας κώδικες για ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Φανταστείτε ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν, δύο μαύρες τρύπες συγκρούστηκαν. Αυτό το τραγούδι ηχεί στο χώρο για όλο αυτό το διάστημα. Δεν ήμασταν καν εδώ. Πλησιάζει ολοένα και περισσότερο -- 40.000 χρόνια πριν, ακόμα ζωγραφίζουμε στις σπηλιές. Βιαστείτε, φτιάξτε τα όργανα σας. Πλησιάζει όλο και κοντύτερα, και το 2000 κάτι, όποια χρονολογία και αν είναι αυτή, όταν οι αισθητήρες μας φτάσουν σε προηγμένη ευαισθησία -- θα τους φτιάξουμε, θα τους ενεργοποιήσουμε και, μπαμ, θα το καταγράψουμε -- το πρώτο τραγούδι από το διάστημα. Εάν ήταν η Μεγάλη Έκρηξη που θα καταγράφαμε, θα ακουγόταν κάπως έτσι. (λευκός θόρυβος) Είναι ένας απαίσιος ήχος. Είναι κυριολεκτικά ο ορισμός του θορύβου. Είναι λευκός θόρυβος, ένας τόσο χαοτικός ήχος. Αλλά είναι παντού τριγύρω μας, πιθανώς, εάν δεν έχει ήδη εξασθενίσει λόγω κάποιας άλλης διαδικασίας στο σύμπαν. Και εάν τον καταγράφαμε, θα ήταν ευχής Ευαγγέλιο, γιατί θα είναι η ήσυχη ηχώ εκείνης της στιγμής της δημιουργίας μας, του ορατού μας σύμπαντος.

Έτσι, μέσα στα επόμενα χρόνια, θα μπορέσουμε να ανεβάσουμε λίγο την ένταση, να εντοπίσουμε τον ήχο του σύμπαντος. Αλλά εάν εντοπίσουμε αυτές τις πρώιμες στιγμές, θα μας φέρουν τόσο κοντά στην κατανόηση της Μεγάλης Έκρηξης, που μας φέρνει πολύ πιο κοντά στο να κάνουμε μερικές από τις πιο δύσκολες, ασύλληπτες, ερωτήσεις. Εάν ανατρέξουμε την ταινία του σύμπαντος αντίστροφα, γνωρίζουμε ότι υπήρξε η Μεγάλη Έκρηξη στο παρελθόν και ενδεχομένως να ακούσουμε τον κακόφωνο ήχο της, αλλά ήταν η Μεγάλη μας Έκρηξη η μοναδική Μεγάλη Έκρηξη; Αυτό που θέλω να πω είναι, είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν; Θα συμβεί ξανά; Εννοώ, στο πνεύμα των υψηλών προκλήσεων του TED για να αναθερμανθεί η απορία, μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις, τουλάχιστον για αυτό το τελευταίο λεπτό, που ειλικρινά μπορεί να μας διέφευγαν για πάντα.

Αλλά, πρέπει να κάνουμε την ερώτηση: Είναι δυνατόν το σύμπαν μας να είναι μία κηλίδα από μια μεγαλύτερη ιστορία; Ή είναι δυνατόν να είμαστε το κομμάτι ενός πολυσύμπαντος -- κάθε κλάδος με τη δική του Μεγάλη Έκρηξη στο παρελθόν -- ίσως μερικά από αυτά να έχουν μαύρες τρύπες που παίζουν τύμπανα, άλλα πάλι όχι -- ίσως μερικά με νοήμων ζωή, και άλλα όχι -- όχι στο παρελθόν μας, όχι στο μέλλον μας, αλλά με κάποιο τρόπο ουσιαστικά συνδεδεμένα με εμάς; Θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε, εάν υπάρχει ένα πολυσύμπαν, σε κάποιο άλλο σημείο του πολυσύμπαντος υπάρχουν πλάσματα εκεί; Αυτά είναι τα πολυσύμπαντα πλάσματά μου. Υπάρχουν άλλα πλάσματα στο πολυσύμπαν, που αναρωτιούνται για εμάς και αναρωτιούνται για τη δική τους προέλευση; Και εάν υπάρχουν, μπορώ να τα φανταστώ σαν εμάς, να υπολογίζουν, να γράφουν κώδικα σε υπολογιστές, να δημιουργούν όργανα προσπαθώντας να εντοπίσουν αυτόν τον αμυδρό ήχο της καταγωγής τους και να αναρωτιούνται ποιος άλλος είναι εκεί έξω.

Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)