Τζανίν Σέπαρντ: Ένα διαλυμένο σώμα δεν είναι ένας διαλυμένος άνθρωπος

Η ζωή είναι οι ευκαιρίες, να τις δημιουργείς και να τις ενστερνίζεσαι, και για μένα, αυτό ήταν το όνειρο των Ολυμπιακών. Αυτό με προσδιόριζε. Αυτή ήταν η ευτυχία μου.

Ως αθλήτρια του σκι αντοχής και μέλος της ομάδας σκι της Αυστραλίας είχα στόχο τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς. Ήμουν με το ποδήλατο για προπόνηση με τους συναθλητές μου. Καθώς ανεβαίναμε προς τα θεαματικά Μπλε Βουνά δυτικά του Σίδνεϊ ήταν η τέλεια φθινοπωρινή μέρα: λιακάδα, η μυρωδιά του ευκαλύπτου και ένα όνειρο. Η ζωή ήταν ωραία. Κάναμε ποδήλατο περίπου πεντέμισι ώρες όταν φτάσαμε στο μέρος της διαδρομής που λάτρευα, δηλαδή στους λόφους, επειδή λατρεύω τους λόφους. Σηκώθηκα από τη σέλα του ποδηλάτου μου και άρχισα να πιέζω τα πόδια μου, και καθώς ρουφούσα τον κρύο βουνίσιο αέρα, τον ένιωθα να μου καίει τους πνεύμονες, και σήκωσα τα μάτια για να δω τον ήλιο να λάμπει στο πρόσωπό μου.

Και τότε όλα σκοτείνιασαν. Πού βρισκόμουν; Τι συνέβαινε; Το σώμα μου πονούσε αφάνταστα. Με είχε χτυπήσει ένα φορτηγό που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα μόλις 10 λεπτά πριν τελειώσω τη βόλτα. Μεταφέρθηκα με ελικόπτερο από τον τόπο του ατυχήματος σε μια μεγάλη μονάδα ειδικευμένη στην σπονδυλική στήλη στο Σίδνεϊ. Είχα εκτεταμένα τραύματα και βρισκόμουν σε κρίσιμη κατάσταση. Είχα σπάσει το λαιμό μου και την πλάτη μου σε έξι σημεία. Έσπασα πέντε πλευρά στην αριστερή πλευρά. Έσπασα το δεξί μου χέρι. Έσπασα την κλείδα μου. Έσπασα μερικά οστά στα πέλματα. Ολόκληρη η δεξιά μου πλευρά ήταν μια ανοιχτή πληγή, γεμάτη χαλίκια. Το κεφάλι μου ήταν ανοιχτό στο μέτωπο, ανυψωμένο προς τα πίσω, αποκαλύπτοντας το κρανίο. Είχα κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Είχα εσωτερικά τραύματα. Είχα τεράστια απώλεια αίματος. Μάλιστα, έχασα πέντε λίτρα αίμα, δηλαδή όσο έχει ένας άνθρωπος του μεγέθους μου. Μέχρι να φτάσει το ελικόπτερο στο Νοσοκομείο Πρινς Χένρι στο Σίδνεϊ, η πίεσή μου ήταν στο 40. Χάλια μέρα. (Γέλια)

Για πάνω από 10 μέρες, παρέπαια ανάμεσα σε δυο διαστάσεις. Είχα συνείδηση ότι ήμουν στο σώμα μου, αλλά και ότι ήμουν έξω από το σώμα μου, κάπου αλλού, παρακολουθώντας από πάνω λες και αυτό συνέβαινε σε κάποιον άλλο. Γιατί να θέλω να επιστρέψω σ' ένα σώμα που ήταν τόσο διαλυμένο;

Υπήρχε όμως μια φωνή που μου έλεγε: «Έλα, μείνε μαζί μου».

«Όχι. Είναι πολύ δύσκολο».

«Έλα. Αυτή είναι η ευκαιρία μας».

«Όχι. Αυτό το σώμα είναι διαλυμένο. Δεν μπορεί πλέον να μ' εξυπηρετήσει».

«Έλα. Μείνε μαζί μου. Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε μαζί».

Βρισκόμουν σε δίλημμα. Ήξερα ότι αν δεν επέστρεφα στο σώμα μου, θα έπρεπε να φύγω απ' αυτόν τον κόσμο για πάντα. Ήταν ο αγώνας της ζωής μου. Μετά από 10 μέρες, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στο σώμα μου, και σταμάτησε η εσωτερική αιμορραγία.

Το επόμενο ζήτημα ήταν κατά πόσο θα ξαναπερπατούσα, γιατί από τη μέση και κάτω ήμουν παράλυτη. Είπαν στους γονείς μου, το σπάσιμο στο λαιμό ήταν ένα σταθερό κάταγμα, αλλά η πλάτη ήταν τελείως συντετριμμένη. Ο πρώτος οσφυϊκός σπόνδυλος ήταν σαν να είχες ρίξει ένα φιστίκι, να το πάτησες, και να το έκανες χίλια κομμάτια. Έπρεπε να κάνω εγχείριση. Μ' έβαλαν σ΄ ένα ρυθμιστή θέσης στο χειρουργείο. Με άνοιξαν, κυριολεκτικά με άνοιξαν στα δύο, έχω μια ουλή που πάει γύρω-γύρω σ' όλο μου το σώμα. Μάζεψαν όσα περισσότερα σπασμένα οστά μπορούσαν απ΄ όσα είχαν σφηνωθεί στο νωτιαίο μυελό. Αφαίρεσαν δύο από τα σπασμένα μου πλευρά και ξαναφτιάξανε την πλάτη μου, τον πρώτο οσφυϊκό σπόνδυλο, τον ξαναέφτιαξαν, έβγαλαν άλλο ένα σπασμένο πλευρό, ένωσαν τον 12ο θωρακικό σπόνδυλο με τον 1ο και 2ο οσφυϊκό. Έπειτα με έραψαν. Το ράψιμο κράτησε μία ώρα. Ξύπνησα στην εντατική και οι γιατροί ήταν πραγματικά ενθουσιασμένοι που είχε πετύχει η εγχείρηση επειδή σ' αυτό το στάδιο κινούσα λίγο ένα από τα δύο μεγάλα δάχτυλα των ποδιών, και σκέφτηκα: «Ωραία, θα πάω στους Ολυμπιακούς!» (Γέλια) Δεν είχα ιδέα. Αυτό το πράγμα συμβαίνει σε κάποιον άλλο, σίγουρα όχι σε μένα.

Τότε όμως ήρθε η γιατρός από πάνω μου και μου είπε, «Τζανίν, η εγχείρηση πέτυχε και μαζέψαμε όσα περισσότερα οστά μπορούσαμε από τον νωτιαίο μυελό σου, αλλά η βλάβη είναι μόνιμη. Τα νεύρα του κεντρικού συστήματος δεν επιδέχονται θεραπείας. Είσαι όπως λέμε μερικώς παραπληγική και θα έχεις όλα τα τραύματα που συνοδεύουν αυτή την κατάσταση. Δεν αισθάνεσαι τίποτα από τη μέση και κάτω, και το πολύ πολύ να ανακτήσεις το 10 με 20 τοις εκατό. Θα έχεις εσωτερικά τραύματα για το υπόλοιπο της ζωής σου. Θα πρέπει να χρησιμοποιείς καθετήρα για το υπόλοιπο της ζωής σου. Κι αν ξαναπερπατήσεις, αυτό θα γίνει με μηχανική υποστήριξη. Κι έπειτα είπε, «Τζανίν, θα πρέπει να ξανασκεφτείς οτιδήποτε κάνεις στη ζωή σου, επειδή δεν θα μπορέσεις να ξανακάνεις τα ίδια πράγματα όπως πριν».

Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι έλεγε. Εγώ ήμουν αθλήτρια. Αυτό ήξερα. Μόνο αυτό έκανα. Αν δεν μπορούσα να κάνω αυτό, τι θα μπορούσα να κάνω; Και το ερώτημα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν, αν δεν μπορούσα να κάνω αυτό, τότε ποια ήμουν;

Με μετέφεραν από την εντατική στη μονάδα σπονδυλικής στήλης. Ήμουν ξαπλωμένη σ' ένα λεπτό, σκληρό ορθοπεδικό κρεβάτι. Δεν κινούσα τα πόδια μου. Φορούσα σφιχτές κάλτσες για να προλάβουν τη θρόμβωση. Το ένα μου χέρι ήταν σε γύψο, το άλλο χέρι με τους ορούς. Φορούσα αυχενικό κολάρο και είχα σάκους άμμου σε κάθε πλευρά στο κεφάλι μου και έβλεπα τον κόσμο μου μέσα από ένα καθρέφτη που κρεμόταν πάνω από το κεφάλι μου. Μοιραζόμουν τον θάλαμο με άλλα πέντε άτομα, και το καταπληκτικό ήταν ότι επειδή ήμαστε όλοι ξαπλωμένοι παράλυτοι στον θάλαμο νωτιαίου μυελού, δεν ξέραμε πώς ήταν η φάτσα μας. Δεν είναι καταπληκτικό αυτό; Πόσο συχνά στην ζωή σας κάνετε φίλους, χωρίς προκαταλήψεις, απλώς βασισμένοι στο πνεύμα; Δεν υπήρχαν επιφανειακές συζητήσεις καθώς μοιραζόμασταν τις μύχιες σκέψεις μας, τους φόβους μας, και τις ελπίδες μας για μια ζωή πέρα από το νοσοκομείο.

Θυμάμαι μια νύχτα, μπήκε ένας νοσηλευτής, ο Τζόναθαν, μ' ένα σωρό πλαστικά καλαμάκια. Έβαλε ένα μάτσο πάνω στον καθένα μας και είπε, «Αρχίστε να τα ενώνετε.» Λοιπόν, δεν είχαμε και πολλά πράγματα να κάνουμε στον θάλαμο, κι έτσι το κάναμε. Όταν τελειώσαμε, πήγε γύρω-γύρω σιωπηρά και ένωσε όλα τα καλαμάκια μέχρι που κύκλωσαν όλο τον θάλαμο, και έπειτα είπε, «Εντάξει, παιδιά, κρατήστε τα καλαμάκια σας. Το κάναμε. Και είπε, «Εντάξει. Τώρα είμαστε όλοι συνδεδεμένοι». Καθώς τα κρατούσαμε και αναπνέαμε όλοι μαζί, ξέραμε ότι δεν ήμασταν μόνοι μας σ' αυτό το ταξίδι. Ακόμα κι όταν ήμουν ξαπλωμένη παράλυτη στο θάλαμο, υπήρχαν στιγμές απίστευτου βάθους και πλούτου, αυθεντικότητας και στενής επαφής που δεν είχα ποτέ μου ξανανιώσει. Όλοι μας ξέραμε πως όταν φεύγαμε από τον θάλαμο δεν θα ήμασταν ποτέ ξανά οι ίδιοι.

Μετά από έξι μήνες, ήρθε ο καιρός να πάω σπίτι. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να με βγάζει με το αναπηρικό καροτσάκι, τυλιγμένη σε ολόσωμο γύψο, και να νιώθω για πρώτη φορά τον ήλιο στο πρόσωπό μου. Τον ρούφηξα και σκέφτηκα, πώς μπορούσα παλιά να τον θεωρώ δεδομένο; Ένιωσα τόσο ευγνώμων που ζούσα. Πριν φύγω, όμως, από το νοσοκομείο, η προϊσταμένη μου είχε πει, «Τζανίν, θέλω να είσαι έτοιμη, επειδή όταν πας σπίτι, κάτι θα συμβεί». Είπα, «Τι;» Μου είπε, «Θα πάθεις κατάθλιψη». Είπα, «Όχι, εγώ, όχι η Τζανίν η Μηχανή», που ήταν το παρατσούκλι μου. Είπε, «Κι όμως, επειδή, βλέπεις, συμβαίνει σε όλους. Στην πτέρυγα του νωτιαίου μυελού αυτό είναι φυσιολογικό. Είσαι σε αναπηρικό καροτσάκι. Αυτό είναι φυσιολογικό. Αλλά θα γυρίσεις σπίτι και θα διαπιστώσεις πόσο διαφορετική είναι η ζωή».

Γύρισα σπίτι και κάτι έγινε. Συνειδητοποίησα ότι η Αδελφή Σαμ είχε δίκιο. Έπαθα κατάθλιψη. Ήμουν στο αναπηρικό καροτσάκι. Δεν ένιωθα τίποτα από τη μέση και κάτω, ήμουν συνδεδεμένη μ' ένα καθετήρα. Δεν μπορούσα να περπατήσω. Είχα χάσει τόσο βάρος στο νοσοκομείο. Τώρα ζύγιζα κάπου 40 κιλά. Ήθελα να τα παρατήσω. Το μόνο που ήθελα ήταν να βάλω τα αθλητικά μου και να βγω έξω τρέχοντας. Ήθελα πίσω την παλιά μου ζωή. Ήθελα πίσω το σώμα μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού μου, και να λέει, «Αναρωτιέμαι αν θα ξαναγίνει καλή η ζωή μας».

Σκεφτόμουν, «Πώς είναι δυνατόν; Επειδή έχω χάσει όλα όσα είχαν αξία για μένα, όλα για τα οποία είχα κοπιάσει. Πάνε». Και αναρωτιόμουν, «Γιατί σ' εμένα; Γιατί σ' εμένα;»

Τότε θυμήθηκα τους φίλους μου που ήταν ακόμα στο νοσοκομείο, ειδικά τη Μαρία. Η Μαρία είχε πάθει τροχαίο, και ξύπνησε την ημέρα των δέκατων έκτων γενεθλίων της για να μάθει ότι ήταν τετραπληγική, δεν κινείτο από το λαιμό και κάτω, είχε πάθει ζημιά στις φωνητικές χορδές της και δε μπορούσε να μιλήσει. Μου είπαν, «Θα σε μεταφέρουμε δίπλα της επειδή νομίζουμε ότι θα της κάνεις καλό». Ανησυχούσα. Δεν ήξερα πώς θ' αντιδρούσα που θα ήμουν δίπλα της. Ήξερα ότι θα ήταν πρόκληση, αλλά ουσιαστικά ήταν ευλογία, επειδή η Μαρία πάντα χαμογελούσε. Ήταν πάντα χαρούμενη και ακόμα κι όταν άρχισε να ξαναμιλάει, αν και ήταν δύσκολο να την καταλάβεις, ποτέ δεν παραπονιόταν, ούτε μια φορά. Αναρωτιόμουν πού είχε βρει αυτό το επίπεδο αποδοχής.

Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν απλώς η δική μου ζωή. Ήταν η ίδια η ζωή. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν απλώς ο δικός μου πόνος. Ήταν ο πόνος όλων. Τότε κατάλαβα, όπως και πριν, ότι είχα επιλογή. Μπορούσα να συνεχίσω να παλεύω ή μπορούσα να παραιτηθώ και ν' αποδεχτώ όχι μόνο το σώμα μου αλλά τις συνθήκες της ζωής μου. Τότε σταμάτησα να ρωτάω, «Γιατί σ' εμένα;» Άρχισα να ρωτάω, «Γιατί όχι σ' εμένα;» Έπειτα σκέφτηκα, ίσως το να βρεθεί κανείς στον πάτο είναι ουσιαστικά το καλύτερο μέρος για ν' αρχίσεις.

Ποτέ πριν δεν με θεωρούσα δημιουργικό άτομο. Ήμουν αθλήτρια. Το σώμα μου ήταν μια μηχανή. Τώρα όμως θα ξεκινούσα το πιο δημιουργικό εγχείρημα που μπορεί κανείς να ξεκινήσει: να ξαναχτίσεις τη ζωή σου. Παρόλο που δεν είχα ιδέα τι θα έκανα, μέσα σ' αυτή την αβεβαιότητα ήρθε η αίσθηση της ελευθερίας. Δεν ήμουν πλέον δεσμευμένη σε ένα καθορισμένο μονοπάτι. Ήμουν ελεύθερη να εξερευνήσω τις ατελείωτες δυνατότητες της ζωής. Αυτή η διαπίστωση θα μου άλλαζε τη ζωή.

Καθώς καθόμουν σπίτι στο καροτσάκι μέσα στον ολόσωμο γύψο, πέρασε από πάνω ένα αεροπλάνο και κοίταξα ψηλά, και σκέφτηκα, «Αυτό είναι!» Αν δεν μπορώ να περπατήσω, τότε μπορώ κάλλιστα να πετάξω». Είπα, «Μαμά, θα μάθω να πετάω». Μου είπε, «Ωραία, χρυσό μου». (Γέλια) Είπα, «Δώσε μου το χρυσό οδηγό». Μου έδωσε τον κατάλογο, τηλεφώνησα στην αερολέσχη έκανα κράτηση, είπα ότι ήθελα να κλείσω για μια πτήση. Είπαν, «Πότε θέλετε να έρθετε;» Είπα, «Πρέπει να βρω κάποιο φίλο να με φέρει επειδή δεν μπορώ να οδηγήσω. Ούτε μπορώ να περπατήσω. Υπάρχει πρόβλημα;» Έκανα κράτηση, και μερικές εβδομάδες αργότερα ο φίλος μου ο Κρις και η μαμά μου με πήγαν στο αεροδρόμιο, ένα λιπόσαρκο σώμα μέσα σε γύψο φορώντας μια φαρδιά φόρμα. (Γέλια) Σίγουρα δεν έμοιαζα με τον ιδανικό υποψήφιο για την άδεια πιλότου. (Γέλια) Κρατιέμαι από τον πάγκο επειδή δεν μπορώ να σταθώ όρθια. Είπα, «Γεια, ήρθα για το μάθημα πτήσης». Με κοίταξαν κι έτρεξαν πίσω για να τραβήξουν κλήρο. «Εσύ θα την πάρεις». « Όχι, όχι, εσύ θα την πάρεις». Τελικά βγαίνει έξω ένας τύπος. Μου λέει, «Γεια, είμαι ο Άντριου και θα σε πάω για πτήση.» Εγώ λέω, «Καταπληκτικά». Με οδήγησαν πιο κάτω, με πήγαν στον διάδρομο απογείωσης, και εκεί υπήρχε ένα κόκκινο, άσπρο και μπλε αεροπλάνο. Ήταν πανέμορφο. Με ανέβασαν στο πιλοτήριο. Έπρεπε να με περάσουν από το φτερό για να με βάλουν στο πιλοτήριο. Με κάθισαν. Παντού υπάρχουν κουμπιά και καντράν. Λέω, «Πωπώ, πώς ξέρετε τι κάνουν όλα αυτά τα κουμπιά και καντράν;» Ο Άντριου, ο εκπαιδευτής, μπήκε μπροστά κι έβαλε μπροστά το αεροπλάνο. Είπε, «Θέλεις να δοκιμάσεις την τροχοδρόμηση;» Γι' αυτή χρησιμοποιείς τα πόδια σου για να ελέγξεις τα πεντάλ του πηδαλίου για να κινήσεις το αεροπλάνο στο έδαφος. Είπα, «Όχι, δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα πόδια μου». Είπε, «Ω». Είπα, «Αλλά μπορώ να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου,» και είπε, «Εντάξει».

Έτσι βγήκε στον διάδρομο και ανέβασε ισχύ. Καθώς απογειωνόμασταν, και οι τροχοί ανέβαιναν από τον διάδρομο και ήμασταν στον αέρα, είχα την πιο απίστευτη αίσθηση ελευθερίας. Μου είπε ο Άντριου, καθώς ανεβήκαμε πάνω από την εκπαιδευτική περιοχή, «Βλέπεις το βουνό εκεί πέρα;» Είπα, «Ναι». Είπε, «Λοιπόν, πάρε το πηδάλιο, και πήγαινε προς το βουνό». Καθώς σήκωσα τα μάτια, διαπίστωσα ότι έδειχνε τα Μπλε Βουνά εκεί που είχε αρχίσει το ταξίδι. Πήρα το πηδάλιο και πετούσα. Ήμουν πολύ πολύ μακριά από τον θάλαμο του νοσοκομείου, και τότε κατάλαβα ότι θα γινόμουν πιλότος. Δεν είχα ιδέα πώς θα περνούσα τις ιατρικές εξετάσεις. Όμως θ' ανησυχούσα γι' αυτό αργότερα, επειδή εκείνη τη στιγμή είχα ένα όνειρο. Έτσι πήγα σπίτι, έβγαλα ένα εκπαιδευτικό ημερολόγιο και έφτιαξα ένα σχέδιο. Έκανα εξάσκηση στο περπάτημα όσο πιο πολύ μπορούσα, και πήγαμε από το σημείο που με κρατούσαν δύο στο να με κρατάει ένας μέχρι που μπορούσα να περπατάω γύρω από τα έπιπλα αρκεί να μην ήταν πολύ μακριά το ένα από το άλλο. Έπειτα έκανα μεγάλη πρόοδο σε σημείο που μπορούσα να περπατάω στο σπίτι, ενώ κρατιόμουν από τους τοίχους, έτσι, και η μαμά είπε ότι με ακολουθούσε διαρκώς, σκουπίζοντας τ' αποτυπώματά μου. (Γέλια) Τουλάχιστον ήξερε πάντα πού ήμουν.

Ενώ, λοιπόν, οι γιατροί συνέχισαν τις εγχειρήσεις και συναρμολόγησαν πάλι το σώμα μου, άρχισα να μελετάω τα θεωρητικά, και τελικά, είναι εκπληκτικό, πέρασα τα ιατρικά τεστ, και μου έδωσαν το πράσινο φως για να πετάξω. Περνούσα κάθε στιγμή στην σχολή της αερολέσχης, μακριά από την άνεσή μου, όλοι αυτοί οι νέοι που ήθελαν να γίνουν πιλότοι της Κουάντας, ξέρετε, και μετά εγώ με τον γύψο μου στην αρχή, κι έπειτα με την μεταλλική υποστήριξη, τις φαρδουλές φόρμες, τη σακούλα με τα φάρμακα και τους καθετήρες και το κούτσαμά μου, και με κοίταζαν και σκέφτονταν, «Ποιον κοροϊδεύει; Ποτέ δεν θα τα καταφέρει». Μερικές φορές το σκεφτόμουν κι εγώ. Αλλά δεν μ' ένοιαζε, επειδή τώρα υπήρχε κάτι μέσα μου που έκαιγε και ξεπερνούσε τα τραύματά μου.

Οι μικροί στόχοι με κρατούσαν στην προσπάθεια, και τελικά πήρα την άδειά μου του πιλότου, κι έπειτα έμαθα να πλοηγώ, κι έπειτα πήγα βόλτα τους φίλους μου στην Αυστραλία. Έπειτα έμαθα να πετάω δικινητήρια και πήρα τον βαθμό για δικινητήρια. Έπειτα έμαθα να πιλοτάρω με άσχημο καιρό όπως και με καλό καιρό και πήρα τον βαθμό των οργάνων. Έπειτα πήρα άδεια για επιβατικά αεροπλάνα. Μετά πήρα την άδεια του εκπαιδευτή. Έπειτα βρέθηκα στην ίδια σχολή όπου κι εγώ είχα κάνει το πρώτο μου μάθημα, διδάσκοντας άλλους πώς να πετάνε, σε λιγότερο από 18 μήνες αφού βγήκα από το νοσοκομείο. (Χειροκρότημα)

Έπειτα σκέφτηκα, «Γιατί να σταματήσω εκεί;» Γιατί να μην μάθω να πετάω ανάποδα;» Το έκανα, έμαθα να πετάω ανάποδα και έγινα εκπαιδεύτρια ακροβατικής αεροπλοΐας. Η μαμά και ο μπαμπάς; Ποτέ δεν ήρθαν για πτήση. Τότε, όμως, ήμουν σίγουρη ότι αν και το σώμα μου μπορεί να είναι περιορισμένο το πνεύμα μου ήταν αχαλίνωτο.

Ο φιλόσοφος Λάο Τσου κάποτε είπε, «Όταν εγκαταλείψεις το ποιος είσαι, γίνεσαι αυτό που ίσως να γινόσουν.» Τώρα ξέρω ότι μόνο όταν εγκατέλειψα αυτό που νόμιζα ότι ήμουν κατάφερα να δημιουργήσω μια εντελώς καινούρια ζωή. Μόνο όταν άφησα τη ζωή που νόμιζα ότι θα έπρεπε να έχω κατάφερα να αποδεχτώ τη ζωή που με περίμενε. Τώρα ξέρω ότι η αληθινή μου δύναμη ποτέ δεν προήλθε από το σώμα μου, και παρόλο που οι σωματικές μου δυνατότητες έχουν αλλάξει δραματικά, αυτό που είμαι δεν έχει αλλάξει. Το φως του πιλότου μέσα μου εξακολουθούσε να είναι ένα φως, όπως είναι σε καθένα από εμάς.

Ξέρω ότι δεν είμαι το σώμα μου, και επίσης ξέρω ότι ούτε εσείς είσαστε. Δεν έχει σημασία η εμφάνισή σας, η καταγωγή σας, ή το επάγγελμά σας. Αυτό που έχει σημασία είναι να συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε τη φλόγα της ανθρωπιάς ζώντας τη ζωή μας ως την απόλυτη δημιουργική έκφραση του ποιοι πραγματικά είμαστε, επειδή όλοι συνδεόμαστε με εκατομμύρια, εκατομμύρια καλαμάκια, και ήρθε η ώρα να τα ενώσουμε και να τα κρατήσουμε. Αν πρόκειται να κατευθυνθούμε προς μια συλλογική ευδαιμονία, είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη το σώμα και να ενστερνιστούμε τις αρετές της καρδιάς.

Οπότε σηκώστε τα καλαμάκια σας αν είστε μαζί μου.

Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα) Ευχαριστώ.