Τζάνετ Έκελμαν: Παίρνοντας τη φαντασία στα σοβαρά.

Αυτή η ιστορία μιλά για την λήψη της φαντασίας στα σοβαρά. 14 χρόνια πριν, πρωτοσυνάντησα αυτό το συνηθισμένο υλικό, δίχτυ ψαρέματος, έχει την ίδια χρήση εδώ και αιώνες. Σήμερα, το χρησιμοποιώ για να δημιουργήσω μόνιμες, κυμματώδεις, χυμώδεις φόρμες στην κλίμακα των κτιρίων σε πόλεις ανά τον κόσμο. Ήμουν ένα μη αναμενόμενο άτομο για το κάνω αυτό. Δεν σπούδασα ποτέ γλυπτική, επιστήμες μηχανικού ή αρχιτεκτονική. Στην πραγματικότητα, μετά το κολέγιο έκανα αιτήσεις σε εφτά σχολές τέχνης και με απερρίψαν και οι εφτά.

Ξεκίνησα μόνη μου να γίνω καλλιτέχνης, και ζωγράφιζα για 10 χρόνια, όταν μου προσφέραν μια υποτροφία Φούλμπραϊτ για την Ινδία. Με την υπόσχεση να κάνω εκθέσεις πινάκων, έστειλα με πλοίο τα έργα μου και έφτασα στο Μαχαμπαλιπουράμ. Η ημερομηνία της έκθεσης έφτασε -- οι πίνακές μου όχι. Έπρεπε να κάνω κάτι. Το ψαροχώρι ήταν διάσημο για τη γλυπτική. Οπότε δοκίμασα να φορμάρω χαλκό. Αλλά το να κάνω μεγάλες μορφές ήταν πολύ βαρύ και ακριβό. Πήγα μια βόλτα στην παραλία, κοιτάζοντας τους ψαράδες να μοντάρουν τα δίχτυα τους σε στοίβες στην άμμο. Το έβλεπα καθημερινά, αλλά αυτή τη φορά το είδα διαφορετικά -- μια νέα προσέγγιση στη γλυπτική, ένας τρόπος να κάνεις ογκομετρικά σχήματα χωρίς βαριά συμπαγή υλικά.

Το πρώτο ικανοποιητικό γλυπτό μου ήταν σε συνεργασία με αυτούς τους ψαράδες. Είναι μια αυτοπροσωπογραφία με τίτλο "Φαρδιοί Γοφοί." (Χειροκρότημα) Τα τοποθετήσαμε σε πασσάλους για να τα φωτογραφήσουμε. Ανακάλυψα ότι οι απαλές τους επιφάνειες αποκάλυπταν κάθε πτυχή στον άνεμο σε σταθερά εναλλασσόμενα μοτίβα. Είχα υπνωτιστεί. Συνέχισα να μελετώ τις παραδοσιακές τέχνες και να συνεργάζομαι με τεχνήτες, μετά στη Λιθουανία με κατασκευαστές δαντέλας. Μου άρεσε η λεπτομέρεια που έδινε στη δουλειά μου, αλλά ήθελα να τα κάνω μεγαλύτερα -- να μεταμορφωθούν από αντικείμενα που κοιτάς σε κάτι που μπορείς να χαθείς μέσα του.

Επιστρέφοντας στην Ινδία για να δουλέψω με τους ψαράδες, κάναμε ένα δίχτυ ενάμιση εκατομμυρίου χειροποίητων κόμπων -- που εγκαταστάθηκε για σύντομο διάστημα στη Μαδρίτη. Χιλιάδες άνθρωποι το είδαν, και ένας από αυτούς ήταν ο πολεοδόμος Μανουέλ Σόλα-Μοράλες που επανασχεδίαζε την παραλιακή στο Πόρτο, στην Πορτογαλία. Ρώτησε αν μπορούσα να κατασκευάσω το ίδιο ως μόνιμο κομμάτι μιας πόλης. Δεν ήξερα αν μπορούσα να το κάνω αυτό και να διαφυλάξω την τέχνη μου. Ανθεκτικό, μηχανοποιημένο, μόνιμο -- όλα αυτά είναι σε αντιδιαστολή με την ιδιοσυγκρασία, την ευαισθησία και το ευφήμερο.

Για δύο χρόνια, ερευνούσα για μια ίνα που να μπορεί να επιβιώσει την υπεριώδη ακτινοβολία, τον αέρα με άλατα, τη ρύπανση της ατμόσφαιρας, και ταυτόχρονα να παραμένει αρκετά μαλακή ώστε να κινείται ως ρευστό στον άνεμο. Χρειαζόμασταν κάτι που να κρατάει το δίχτυ πάνω εκεί στο μέσο του κυκλικού κόμβου. Οπότε υψώσαμε αυτό το μεταλλικό δαχτυλίδι 22.5 τόνων. Έπρεπε να το σχεδιάσουμε ώστε να κινείται ελαφρά σε μέτριο αεράκι και να επιβιώνει τους ανέμους καταιγίδας. Αλλά δεν υπάρχει λογισμικό σχεδιασμού που να αναπαριστά κάτι πορώδες και κινούμενο. Βρήκα ένα λαμπρό μηχανικό αεροναυπηγικής που σχεδιάζει ιστιοπλοϊκά για τους αγώνες Αμερικάνικου Κυπέλου που λέγεται Πίτερ Χέππελ. Με βοήθησε να αντιμετωπίσω τη διπλή πρόκληση του σχήματος ακριβείας και της ελαφράς κίνησης.

Δεν μπορούσα να το κατασκευάσω με το γνωστό μου τρόπο, διότι οι χειροποίητοι κόμποι δεν θα αντέχαν σε καταιγίδα. Οπότε ανέπτυξα μια σχέση με μια βιομηχανική μονάδα κατασκευής διχτυού, έμαθα τις μεταβλητές των μηχανημάτων τους, και βρήκα έναν τρόπο να κάνω δαντέλες με αυτά. Δεν υπήρχε γλώσσα για να μεταγλωτίσουμε αυτήν την αρχαία, ξεχωριστή τέχνη σε κάτι που ο χειριστής μηχανής μπορεί να παράγει. Οπότε χρειάστηκε να δημιουργήσουμε μία. Τρία χρόνια και δύο παιδιά αργότερα, υψώσαμε αυτό το δαντελωτό δίχτυ 5000 τετραγωνικών μέτρων. Ήταν δύσκολο να το πιστέψω ότι αυτό που φαντάστηκα ήταν τώρα κατασκευασμένο, μόνιμο και δεν έχασε τίποτα στη μετάφραση.

(Χειροκρότημα)

Αυτή η διασταύρωση ήταν μουντή και ανώνυμη. Τώρα είχε την αίσθηση του τόπου. Περπάτησα απο κάτω για πρώτη φορά. Όπως έβλεοα την αέρινη χορογραφία να ξεδιπλώνεται, ένιωσα καταφύγιο και, την ίδια στιγμή, συνδεδεμένη με τον απέραντο ουρανό. Η ζωή μου δεν θα ήταν πια η ίδια. Ήθελα να δημιουργήσω οάσεις αγαλμάτων σε μέρη των πόλεων ανά τον κόσμο. Πρόκειται να μοιραστώ δύο κατευθύνσεις που είναι νέες στη δουλειά μου.

Το Ιστορικό Δημαρχείο της Φιλαδέλφειας: είναι μια πλατεία, ένιωσα, που χρειαζόταν ένα υλικό γλυπτικής που να ήταν ελαφρύτερο από δίχτυ. Οπότε πειραματιστήκαμε με μικροσκοπικά ατομικά μόρια νερού για να δημιουργήσουμε μια στεγνή ομίχλη που μορφοποιείται από τον άνεμο. Και στα πειράματα ανακαλύψαμε ότι μπορεί να μορφοποιηθεί από τους ανθρώπους που μπορούν να διαδράσουν και να κινηθούν διαμέσου του χωρίς να βραχούν. Χρησιμοποιώ αυτό το υλικό γλυπτικής για να ανιχνεύσω τη διαδρομή του υπόγειου τρένου πάνω στο έδαφος σε πραγματικό χρόνο -- όπως με τις ακτίνες Χ που ξεδιπλώνουν το σύστημα κυκλοφορίας της πόλης.

Επόμενη πρόκληση, η Μπιενάλε της Αμερικής στο Ντένβερ ζήτησε αν θα μπορούσα να αναπαραστήσω τα 35 έθνη του δυτικού ημισφαίριου και τη διασύνδεσή τους σε ένα γλυπτό. (Γέλια) Δεν ήξερα από που να ξεκινήσω, αλλά είπα ναι. Διάβασα για τον πρόσφατο σεισμό στη Χιλή και το τσουνάμι που εξαπλώθηκε σε όλο τον Ειρηνικό Ωκεανό. Άλλαξε της τεκτονικές πλάκες της Γης, επιτάχυνε την περιστροφή του πλανήτη και κυριολεκτικά μείωσε τη διάρκεια της ημέρας. Οπότε επικοινώνησα με το ΝΟΑΑ, και ρώτησα αν μοιράζονταν τα δεδομένα τους για το τσουνάμι, και τα μετέφρασα σε αυτό. Έχει τίτλο: "1.26" κάνει αναφορά στον αριθμό των μικροδευτερολέπτων που μειώθηκε η ημέρα της Γης.

Δεν μπορούσα να κατασκευάσω αυτό πάνω σε ατσαλένιο δαχτυλίδι, το γνωστό μου τρόπο. Το σχήμα του ήταν πολύ πολύπλοκο τώρα. Οπότε αντικατέστησα το μεταλλικό οπλισμό με μαλακό, λεπτό δίχτυ μιας ίνας 15 φορές δυνατότερης από το ατσάλι. Το άγαλμα τώρα μπορούσε να είναι τελείως μαλακό, που το έκανε τόσο ελαφρύ που μπορούσε να δέσει στα υπάρχοντα κτίρια -- κυριολεκτικά έγινε κομμάτι του υφάσματος της πόλης. Δεν υπήρχε λογισμικό που μπορούσε να εξάγει αυτές τις πολύπλοκες δικτυακές φόρμες και να τις προσομοιώσει με τη βαρύτητα. Οπότε έπρεπε να το δημιουργήσουμε.

Ύστερα με κάλεσαν από την Πόλη της Νέας Υόρκης ρωτώντας αν μπορούσα να προσαρμόσω αυτές τις ιδέες στην Τάιμ Σκουέαρ ή στην Χαϊλάιν. Αυτή η νέα μέθοδος εύκαμπτης κατασκευής μου δίνει τη δυνατότητα να τα προσομοιώσω αυτά και να κατασκευάσω αυτά τα γλυπτά στην κλίμακα ουρανοξύστη. Ακόμα δεν έχουν χρηματοδότηση, αλλά ονειρεύομαι τώρα να φέρω αυτά στις πόλεις ανά τον κόσμο όπου χρειάζονται περισσότερο.

14 χρόνια πριν, έψαξα για ομορφιά στα παραδοσιακά πράγματα, στις μορφές τεχνών. Τώρα τις συνδυάζω με τα υλικά υψηλής τεχνολογίας και τη μηχανική για να δημιουργήσω ηδονικές, κυματώδεις φόρμες στην κλίμακα των κτιρίων. Οι καλλιτεχνικοί μου ορίζοντες συνεχίζουν να μεγαλώνουν.

Θα σας αφήσω με αυτή την ιστορία. Μου τηλεφώνησε ένας φίλος από το Φοίνιξ. Μια δικηγόρος στο γραφείο που ποτέ δεν ενδιαφερόταν για την τέχνη, δεν επισκεύτηκε ποτέ το τοπικό μουσείο τέχνης, έσυρε όλους όσους μπορούσε από το κτίριο και τους έβγαλε έξω για να ξαπλώσουν κάτω από το γλυπτό. Εκεί ήταν με τα σακάκια τους, ξαπλωμένοι στο γρασίδι, να παρατηρούν τις εναλλασόμενες μορφές του ανέμου δίπλα σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν, να μοιράζονται την επανανακάλυψη του θαύματος.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)