Jackie Tabick:Η ισορρόπηση της πράξης της συμπόνιας / Η εξισορροπητική πράξη της συμπόνιας

Ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες κόμικς είναι ο Σνούπι. Λατρεύω το τρόπο που κάθεται στο σκυλόσπιτο του και στοχάζεται τα μεγάλα πράγματα της ζωής. Οπότε όταν σκέφτηκα τη συμπόνια το μυαλό μου αμέσως πήγε σε μία από τις εικόνες των κόμικς όπου είναι ξαπλωμένος και λέει, "Καταλαβαίνω πραγματικά και αναγνωρίζω πως κάποιος θα πρέπει να αγαπά τον πλησίον του όπως αγαπά τον εαυτό του. Το μόνο πρόβλημα είναι αυτοί που μένουν δίπλα. Δεν τους αντέχω". Αυτή, με ένα τρόπο είναι μία από τις προκλήσεις του πως να ερμηνεύσεις μια πολύ καλή ιδέα.

Όλοι, νομίζω, πιστεύουμε στη συμπόνια Αν κοιτάξετε όλες τις θρησκείες στο κόσμο, όλες τις κύριες θρησκείες, θα βρείτε ανάμεσα τους κάποιες διδαχές σχετικά με τη συμπόνια. Οπότε στον Ιουδαϊσμό έχουμε από το Τορά, ότι θα πρέπει να αγαπάς το πλησίον σου όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Και μέσα στις διδαχές του Ιουδαισμού, τις διδαχές των ραβίνων, έχουμε το Hillel, που δίδαξε να μη κάνεις στους άλλους αυτά που δεν θέλεις να σου κάνουν. Και όλες οι κύριες θρησκείες έχουν παρόμοιες διδαχές. Και ξανά, μέσα στον Ιουδαϊσμό, έχουμε μια διδαχή σχετικά με τον Θεό που αποκαλείται ο συμπονετικός, Ha-rachaman. Στο κάτω κάτω, πώς θα μπορούσε να υπάρχει ο κόσμος χωρίς να είναι συμπονετικός ο Θεός; Και εμείς, όπως μαθαίνουμε στο Τορά, είμαστε κατ'εικόνα Θεού, οπότε και εμείς πρέπει να έχουμε συμπόνια. Αλλά τι σημαίνει;Τι επίδραση έχει στη καθημερινή μας ζωή; Μερικές φορές, φυσικά, το να είσαι συμπονετικός μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα μέσα μας που είναι δύσκολο να ελέγξουμε.

Ξέρω πως υπάρχουν πολλές φορές που έχω πάει να κάνω μια κηδεία ή όταν κάθομαι με πενθούντες ή με ετοιμοθάνατους, και κυριεύομαι από την λύπη, από την δυσκολία, και την πρόκληση που υπάρχει για την οικογένεια και για το άτομο. Με αγγίζει τόσο, που έρχονται δάκρυα στα μάτια μου. Και παρόλα αυτά, αν επέτρεπα στον εαυτό μου να κατακλυστεί από αυτά τα συναισθήματα, δεν θα έκανα τη δουλειά μου. επειδή πρέπει στην πραγματικότητα να είμαι εκεί για αυτούς και να εξασφαλίζω πως γίνονται οι ιεροτελεστίες και ότι φροντίζονται τα πρακτικά θέματα. Και παρόλα αυτά, από την άλλη, εάν δεν ένιωθα αυτή τη συμπόνια, τότε θα ένιωθα πως είναι καιρός για μένα να κρεμάσω το μανδύα μου και να σταματήσω να είμαι ραββίνος.

Και αυτά τα ίδια συναισθήματα είναι εκεί για όλους εμάς καθώς αντικρύζουμε το κόσμο. Ποιον δεν μπορεί να τον αγγίξει η συμπόνια, όταν βλέπουμε τις απαίσιες φρίκες των αποτελεσμάτων του πολέμου, ή των λιμών ή των σεισμών ή των τσουνάμι; Γνωρίζω μερικούς ανθρώπους που λένε "Κοιτα, ξέρεις υπάρχουν τόσα πολλά θέματα εκεί έξω, που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν θα ξεκινήσω καν να προσπαθώ". Και υπάρχουν κάποιοι εθελοντές που το ονομάζουν αυτό εξάντληση της συμπόνιας Και υπάρχουν άλλοι που νιώθουν πως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν άλλο τη συμπόνια και γι αυτό κλείνουν την τηλεόραση και δεν βλέπουν. Στον Ιουδαισμό όμως, τείνουμε να λέμε πως πρέπει να υπάρχει μια μέση οδός.

Πρέπει, φυσικά, να γνωρίζεις τις ανάγκες των άλλων, αλλά πρέπει να είσαι γνώστης με τέτοιο τρόπο που να μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου και να δίνεις βοήθεια στους ανθρώπους. Οπότε, μέρος της συμπόνιας πρέπει να είναι η κατανόηση του τι κάνει τους ανθρώπους να λειτουργούν. Και, φυσικά δεν μπορείς να το κάνεις αν δεν καταλάβεις τον εαυτό σου λίγο παραπάνω.

Και υπάρχει μια καταπληκτική ραβινική ερμηνεία για την αρχή της δημιουργίας που λέει ότι όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Ο Θεός σκέφτηκε πως θα ήταν καλύτερο να δημιουργήσει τον κόσμο μόνο με τη θεϊκή προσθήκη της δικαιοσύνης. Επειδή, στο κάτω κάτω, ο Θεός είναι δίκαιος. Άρα, θα έπρεπε να υπάρχει δικαιοσύνη σε όλο τον κόσμο. Και έπειτα ο Θεός κοίταξε το μέλλον και κατάλαβε ότι εάν ο κόσμος δημιουργούνταν μόνο με δικαιοσύνη, ο κόσμος δε μπορούσε να υπάρχει.

Οπότε ο Θεός σκέφτηκε, "Όχι, θα δημιουργήσω τον κόσμο μόνο με συμπόνια" Και έπειτα ο Θεός κοίταξε στο μέλλον και κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα, εάν ο κόσμος ήταν γεμάτος μόνο με συμπόνια, θα υπήρχε αναρχία και χάος. Πρέπει να υπάρχουν όρια σε όλα τα πράγματα. Οι ραβίνοι το περιγράφουν αυτό όπως το να είσαι ένας βασιλιάς που έχει ένα όμορφο, εύθραυστο γυάλινο μπωλ. Αν το γεμίσεις με πάρα πολύ κρύο νερό, θα σπάσει. Αν το γεμίσεις με καυτό νερό ,θα σπάσει. Τι πρέπει να κάνεις; Να βάλεις ένα μείγμα από τα δύο. Και γι'αυτό ο Θεός έβαλε και τις δύο πιθανότητες στον κόσμο.

Παρόλα αυτά κάτι παραπάνω πρέπει να υπάρχει εκεί Και αυτό είναι μετάφραση των συναισθημάτων που μπορεί να έχουμε σχετικά με τη συμπόνια στον ευρύτερο κόσμο, στη δράση. Ξέρετε, όπως ο Σνούπι, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε ξαπλωμένοι και να κάνουμε μεγάλες σκέψεις σχετικά με τους γείτονες μας. Στη πραγματικότητα πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό. Και υπάρχει επίσης, μέσα στον Ιουδαϊσμό, αυτή η αίσθηση της αγάπης και της καλοσύνης που γίνεται πολύ σημαντική.Chesed.

Όλα τα τρία πράγματα έπειτα πρέπει να ενωθούν μαζί. Η ιδέα της δικαιοσύνης που δίνει όρια στις ζωές μας και μας δίνει μια αίσθηση του τι είναι σωστό σχετικά με τη ζωή, τι είναι σωστό σχετικά με το τρόπο ζωής, τι πρέπει να κάνουμε, την κοινωνική δικαιοσύνη. Πρέπει να υπάρχει θέληση να κάνουμε καλές πράξεις, αλλά όχι, φυσικά όχι εις βάρος της δικής μας πνευματικής υγείας. Ξέρετε, δεν υπάρχει τρόπος να μπορείς να κάνεις κάτι για κάποιον εαν υπερβάλλεις. Και η ισορρόπηση αυτών στη μέση, είναι η αίσθηση της συμπόνιας. Που πρέπει να είναι εκεί, εάν θέλετε, από τις ίδιες τις ρίζες μας.

Η ιδέα της συμπόνιας έρχεται σε εμάς επειδή έχουμε δημιουργηθεί κατ'εικόνα του Θεού. Ο οποίος είναι, εντέλει ο συμπονετικός. Τι συνεπάγεται αυτή η συμπόνια; Συνεπάγεται την κατανόηση του πόνου του άλλου. Αλλά περισσότερο από αυτό, σημαίνει την κατανόηση της σχέσης κάποιου με το σύνολο της δημιουργίας, την κατανόηση ότι ο είμαστε μέρος της δημιουργίας, και ότι υπάρχει μια ενότητα που υπόκειται σε όλα αυτά που βλέπουμε, σε όλα αυτά που ακούμε και σε όλα όσα νιώθουμε. Εγώ αποκαλώ αυτή την ενότητα Θεό. Και ότι αυτή η ενότητα είναι κάτι που ενώνει όλη τη δημιουργία.

Και φυσικά, στο μοντέρνο κόσμο, με το περιβαλλοντικό κίνημα, συνειδητοποιούμε ακόμα περισσότερο αυτή τη σχέση των πραγμάτων κάτι που κάνω εδώ, στην πραγματικότητα έχει σημασία στην Αφρική, ότι αν χρησιμοποιήσω πάρα πολύ από το μερίδιο μου του άνθρακα μοιάζει σαν να προκαλούμε λειψυδρία στην κεντρική και την ανατολική Αφρική. Οπότε υπάρχει μία σχέση. Και πρέπει να το καταλάβω αυτό ως κομμάτι του μέρους της δημιουργίας, ως κομμάτι που έγινε κατ'εικόνα του Θεού. Και πρέπει να καταλάβω ότι οι ανάγκες μου μερικές φορές πρέπει να ανάγονται σε άλλες ανάγκες.

Αυτή τη δουλειά των 18 λεπτών, τη βρίσκω άκρως ενδιαφέρουσα. Επειδή στον Ιουδαϊσμό, η λέξη, ο αριθμός 18 σε εβραϊκά γράμματα αντιπροσωπεύει τη ζωή, τη λέξη ζωή. Οπότε κατά μία έννοια, τα 18 λεπτά είναι πρόκληση για μένα να πω: στη ζωή, αυτό είναι σημαντικό όσον αφορά τη συμπόνια, αλλά και κάτι άλλο επίσης. Στην πραγματικότητα τα 18 λεπτά είναι σημαντικά. Γιατί στο Εβραϊκό Πάσχα, όταν πρέπει να φάμε άζυμο ψωμί, οι ραβίνοι αναφέρουν ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στη ζύμη που γίνεται ψωμί, και στη ζύμη που γίνεται άζυμο ψωμί, μάτζα. Και αναφέρουν ότι είναι 18 λεπτα. Γιατί τόσο λένε ότι χρειάζεται αυτή η ζύμη να γίνει προζύμι. Τι σημαίνει ότι η ζύμη γίνεται προζύμι; Σημαίνει ότι γεμίζει με ζεστό αέρα. Τι είναι το μάτζα;Τι είναι το άζυμο ψωμί;Δεν το καταλαβαίνεις.

Συμβολικά, είναι αυτό που λένε οι ραββίνοι το Πάσχα, ότι το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ξεφορτωθούμε το ζεστό αέρα, την περηφάνια μας. το συναίσθημα ότι είμαστε οι πιο σημαντικοί άνθρωποι σε ολόκληρο το κόσμο. και ότι όλα θα έπρεπε να περιστρέφονται γύρω από εμάς. Οπότε προσπαθούμε να τα ξεφορτωνόμαστε αυτά, και ενώ το κάνουμε αυτό, προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε τις συνήθειες, τα συναισθήματα, τις ιδέες που μας σκλαβώνουν, που κλείνουν τα μάτια μας, που μας κάνουν να φοράμε παρωπίδες ώστε να μην βλέπουμε τις ανάγκες των άλλων, και να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από αυτό. Και αυτό επίσης είναι η βάση ώστε να έχουμε συμπόνια, να καταλαβαίνουμε τη θέση μας στον κόσμο.

Τώρα, υπάρχει στον Ιουδαϊσμό, μια καταπληκτική ιστορία ενός πλούσιου ανθρώπου που καθόταν στη συναγωγή μια ημέρα. Όπως κάνουν πολλοί άνθρωποι, αποκοιμόταν κατά τη διάρκεια της τελετής. Και ενώ αποκοιμόταν, διάβαζαν απο το βιβλίο του Λευιτικού στο Τορά. και λέγανε πως σε αρχαίους καιρούς στο ναό στην Ιερουσαλήμ, οι ιερείς συνήθιζαν να έχουν ψωμί. που χρησιμοποιούσαν να τοποθετούν σε ένα ειδικό τραπέζι στο ναό στην Ιερουσαλήμ. Ο άντρας είχε αποκοιμηθεί, αλλά μόλις άκουσε τις λέξεις ψωμί, ναός, και Θεός ξύπνησε. Είπε "Ο Θεός θέλει ψωμί. Αυτό είναι. Ο Θεός θέλει ψωμί. Ξέρω τι θέλει ο Θεός".

Και έτρεξε σπίτι. Και μετά το Σάββατο έφτιαξε 12 φραντζόλες ψωμί, τις πήγε στη συναγωγή, πήγε μέσα στη συναγωγή, άνοιξε την αγία Τράπεζα και είπε "Θεέ δεν ξέρω γιατί θέλεις αυτό το ψωμί αλλά ορίστε". Και το έβαλε στην Αγία Τράπεζα μαζί με τους παπύρους του Τορά. Και έπειτα πήγε σπίτι.

Ο επιστάτης ήρθε στη συναγωγή. "Ω Θεέ μου. Έχω τόσα προβλήματα. Έχω παιδιά να ταΐσω. Η γυναίκα μου είναι άρρωστη. Δεν έχω λεφτά. Τι μπορώ να κάνω"; Μπαίνει μέσα στη συναγωγή. "Θεέ μου μπορείς να με βοηθήσεις; Α! τι υπέροχη μυρωδιά". Πάει στην κιβωτό. Την ανοίγει. "Υπάρχει ψωμί! Θεέ μου, απάντησες στην έκκληση μου. Απάντησες στην προσευχή μου". Παίρνει το ψωμί και πηγαίνει σπίτι.

Εντωμεταξύ, ο πλούσιος άντρας σκέφτεται μόνος του. "Είμαι ένας ανόητος. Θέλει ο Θεός ψωμί; Ο Θεός, αυτός ο οποίος κυριαρχεί σε ολόκληρο το σύμπαν, θέλει το ψωμί μου"; Τρέχει στη συναγωγή. "Θα το βγάλω από τη κιβωτό πριν το βρει κάποιος", Πηγαίνει μέσα και δεν είναι εκεί. Και λέει, "Θεέ μου πραγματικά το ήθελες. Ήθελες το ψωμί μου. Την επόμενη εβδομάδα με σταφίδες".

Αυτό συνέχισε για χρόνια. Κάθε εβδομάδα, ο άντρας έφερνε ψωμί με σταφίδες, με όλα τα καλά, και το έβαζε στην κιβωτό. Κάθε εβδομάδα, ο επιστάτης ερχόταν "Θεέ μου απάντησες στην έκκληση μου ξανά". Έπαιρνε το ψωμί. Το έπαιρνε σπίτι.

Αυτό συνέχισε ώσπου ήρθε νέος ραβίνος. Οι ραββίνοι πάντα χαλάνε τα πράγματα. Ο ραββίνος ήρθε και είδε τι συνέβαινε. Τους κάλεσε και τους δύο στο γραφείο του. Και είπε, ξέρετε, "Αυτό συμβαίνει".

Και ο πλούσιος άντρας - ω Θεέ μου- απογοήτευση. "Εννοείται πως ο Θεός δεν ήθελε το ψωμί μου";

Και ο φτωχός είπε" Και εννοείται οτι ο Θεός δεν απάντησε στις εκκλήσεις μου";

Και ο ραβίνος είπε, "Με παρεξηγήσατε". Με παρεξηγήσατε τελείως" είπε. "Φυσικά, αυτό που κάνατε", είπε στον πλούσιο άντρα, "είναι ότι απαντούσατε στην έκκληση του Θεού για το ότι πρέπει να είμαστε συμπονετικοί". "Και ο Θεός", είπε στο φτωχό άντρα "είναι η απάντηση στην έκκληση σας ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι συμπονετικοί και να δίνουν". Κοίταξε τον πλούσιο άντρα. Κράτησε το χέρι του πλούσιου άντρα και είπε, "Καταλαβαίνεις"; είπε," Αυτά είναι τα χέρια του Θεού".

Αυτός είναι λοιπόν ο τρόπος που αισθάνομαι, ότι μπορώ να προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτή την έννοια της συμπόνιας, να καταλάβω ότι υπάρχει μία σχέση, ότι υπάρχει μία ένωση σε αυτόν τον κόσμο, ότι μπορώ να προσπαθήσω να υπηρετήσω αυτή την ενότητα, και ότι μπορώ να προσπαθήσω να το κάνω αυτό κατανοώντας, ελπίζω, προσπαθώντας να κατανοήσω λίγο από τον πόνο των άλλων, αλλά κατανοώντας ότι υπάρχουν όρια, ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ευθύνη για κάποια από τα προβλήματα που έρχονται σε αυτούς, και ότι πρέπει να καταλάβω πως υπάρχουν όρια στην ενέργεια μου, σε αυτά που έχω να προσφέρω. Πρέπει να τα επανεκτιμήσω, να προσπαθήσω να ξεχωρίσω τα υλικά αγαθά και τα συναισθήματα που μπορεί να με σκλαβώσουν, ώστε να μπορώ να δω καθαρά το κόσμο.

Και μετά πρέπει να προσπαθήσω να δω με ποιους τρόπους μπορώ να κάνω αυτά τα χέρια, χέρια του Θεού. Κι έτσι να προσπαθήσω να φέρω συμπόνια στη ζωή σε αυτόν τον κόσμο.