Ο Τζάσεκ Ούτκο ρωτάει: Μπορεί ο σχεδιασμός να σώσει τις εφημερίδες;

Οι εφημερίδες πεθαίνουν για κάποιους λόγους. Οι αναγνώστες δεν θέλουν να πληρώνουν για χτεσινά νέα και οι διαφημιστές ακολουθούν. Το iPhone, ο φορητός σας υπολογιστής, είναι πολύ πιο χρήσιμα από τους Κυριακάτικους New York Times. Και στην τελική πρέπει να σώσουμε δέντρα. Αυτά αρκούν για να κλείσει η βιομηχανία. Θα έπρεπε να αναρρωτηθούμε, "Μπορεί κάτι να σώσει τις εφημερίδες;"

Υπάρχουν διάφορα σενάρια για την εφημερίδα του μέλλοντος. Μερικοί λένε ότι θα έπρεπε να είναι δωρεάν, ταμπλόιντ ή ακόμα και μικρότερες: Α4. να είναι τοπικές, διοικούμενες από τις τοπικές κοινωνίες, ή εξειδικευμένες, για κάποιες μικρότερες ομάδες όπως επιχειρήσεις αλλά τότε δεν θα είναι δωρεάν, αλλά πολύ ακριβές. Θα πρέπει να αφορούν τις απόψεις, να έχουν λιγότερα νέα, περισσότερες απόψεις. και να τις διαβάζουμε στο πρωινό, γιατί αργότερα ακούμε ραδιόφωνο στο αμάξι, ελέγχουμε την αλληλογραφία στη δουλειά και το απόγευμα βλέπουμε τηλεόραση. Ακούγεται καλό, αλλά έτσι απλά θα κερδίσουν χρόνο. Γιατί σε βάθος χρόνου, δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος, πρακτικός λόγος, να επιβιώσουν οι εφημερίδες.

Οπότε, τί μπορούμε να κάνουμε; (Γέλια) Επιτρέψτε μου να σας πω την ιστορία μου. Πριν από 20 χρόνια, ο Bonnier, Σουηδός εκδότης, ξεκίνησε να δημιουργεί εφημερίδες στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Μετά από μερικά χρόνια υπήρχαν αρκετές εφημερίδες στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Διευθύνονταν από προσωπικό χωρίς πείρα, χωρίς κουλτούρα εικόνας, χωρίς προϋπολογισμό για εικαστικές τέχνες. Σε πολλές περιπτώσεις δεν υπήρχαν καν καλλιτεχνικοί διευθυντές. Αποφάσισα να γίνω, να εργαστώ για αυτές σαν καλλιτεχνικός διευθυντής. Πριν, ήμουν αρχιτέκτονας και κάποια στιγμή η γιαγιά μου με ρώτησε, "Τί δουλειά κάνεις;" Της απάντησα, "σχεδιάζω εφημερίδες". "Τί; Δεν υπάρχει τίποτα να σχεδιάσεις. Μόνο βαρετά γράμματα." (Γέλια) Και είχε δίκιο. Ήμουν πολύ απογοητευμένος μέχρι που μια μέρα,

πήγα στο Λονδίνο και είδα μια παράσταση του Cirque du Soleil και είχα μια επιφοίτηση. Σκέφτηκα "Πήραν ένα ανατριχιαστικό, ξεπεσμένο είδος διασκέδασης και το ανέβασαν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο παραστατικών τεχνών." Σκέφτηκα "Θεέ μου, ίσως μπορώ να κάνω το ίδιο με τις βαρετές εφημερίδες." Και το έκανα. Ξεκινήσαμε να τις επανασχεδιάζουμε μία προς μία. Η πρώτη σελίδα έγινε η υπογραφή μας. Ήταν η προσωπική μου ενδόμυχη δίοδος επικοινωνίας προς τους αναγνώστες.

Δεν θα σας πω ιστορίες ομαδικής εργασίας και συνεργασίας. Η προσέγγισή μου ήταν πολύ εγωιστική. Ήθελα τη δική μου καλλιτεχνική σφραγίδα, τη δική μου ερμηνεία της πραγματικότητας. Ήθελα να κάνω αφίσες, όχι εφημερίδες. Ούτε καν περιοδικά. Αφίσες. Πειραματιστήκαμε με γραμματοσειρές, με εικονογραφήσεις, φωτογραφίες και διασκεδάσαμε. Σύντομα άρχισε να φέρνει αποτελέσματα. Στην Πολωνία, οι σελίδες μας ανακηρύχτηκαν "Εξώφυλλα της χρονιάς" τρεις φορές στη σειρά. Άλλα παραδείγματα, βλέπετε εδώ, είναι από τη Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία -- χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Αλλά δεν είναι μόνο τα πρωτοσέλιδα. Το μυστικό είναι ότι μεταχειριζόμασταν όλη την εφημερίδα σαν ενιαίο κομμάτι, σαν μια σύνθεση -- όπως η μουσική. Και η μουσική έχει ρυθμό, έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Ο σχεδιασμός είναι υπεύθυνος για αυτή την εμπειρία. Το ξεφύλλισμα των σελίδων είναι η εμπειρία του αναγνώστη και είμαι υπεύθυνος για αυτή την εμπειρία. Αντιμετωπίζαμε δύο σελίδες, ένα ανάπτυγμα, σαν μία σελίδα γιατί έτσι το αντιλαμβάνονται οι αναγνώστες.

Εδώ βλέπετε μερικές Ρώσικες σελίδες που κέρδισαν πολλά βραβεία στον μεγαλύτερο διαγωνισμό σχεδίασης πληροφορίας στην Ισπανία. Αλλά η πραγματική αναγνώριση ήρθε από την Ένωση Σχεδίασης Εφημερίδων. Ένα χρόνο μετά τον ανασχεδιασμό αυτής της εφημερίδας στην Πολωνία, την ανακήρυξαν Καλύτερα Σχεδιασμένη Εφημερίδα του Κόσμου. Και δυο χρόνια αργότερα, το ίδιο βραβείο ήρθε για την Εσθονία. Δεν είναι απίστευτο;

Το πραγματικά απίστευτο: ότι η κυκλοφορία αυτών των εφημερίδων επίσης αυξανόταν. Μερικά παραδείγματα: στη Ρωσία, αύξηση 11% μετά από ένα χρόνο, συν 29% τρία χρόνια μετά την ανασχεδίαση. Το ίδιο και στην Πολωνία: αύξηση 13% έως 15% της κυκλοφορίας μετά από τρία χρόνια. Μπορείτε να δείτε στο διάγραμμα, μετά από χρόνια αδράνειας, η κυκλοφορία άρχισε να αυξάνεται αμέσως μετά τον ανασχεδιασμό. Αλλά η μεγάλη επιτυχία ήταν στη Βουλγαρία. Και είναι πραγματικά καταπληκτικό.

Η σχεδίαση το κατάφερε αυτό; Η σχεδίαση ήταν απλώς ένα μέρος της διαδικασίας. Η διαδικασία που ακολουθήσαμε δεν αφορούσε μόνο την αλλαγή της εμφάνισης, αλλά τη βελτίωση του προϊόντος εξ ολοκλήρου. Χρησιμοποίησα έναν αρχιτεκτονικό κανόνα σχετικό με τη λειτουργία και τη φόρμα και τον μετέφρασα στο περιεχόμενο της εφημερίδας και τη σχεδίασή της. και έβαλα τη στρατηγική πάνω από τον κανόνα. Πρώτα η σημαντική ερώτηση: Γιατί το κάνουμε; Ποιος είναι ο σκοπός; Έπειτα προσαρμόζουμε ανάλογα το περιεχόμενο. και μετά, συνήθως μετά από δύο μήνες, ξεκινάμε τη σχεδίαση. Τα αφεντικά μου ήταν πολύ ξαφνιασμένα στην αρχή, γιατί κάνω όλες αυτές τις επιχειρηματικές ερωτήσεις αντί να τους δείξω απλώς τις σελίδες; Αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι αυτός είναι ο νέος ρόλος του σχεδιαστή: να είναι στη διαδικασία από την αρχή ως το τέλος.

Συνεπώς, τι μαθαίνουμε από αυτό; Το πρώτο μάθημα είναι ότι η σχεδίαση μπορεί να αλλάξει, όχι μόνο το προϊόν σας, αλλά όλη τη ροή εργασιών. Πραγματικά μπορεί να αλλάξει τα πάντα στην εταιρία σας. Μπορεί να γυρίσει τα πάνω κάτω. Μπορεί να αλλάξει ακόμα και εσάς. Και ποιος είναι υπεύθυνος; Οι σχεδιαστές. Δώστε δύναμη στους σχεδιαστές. (Χειροκρότημα) Το δεύτερο μάθημα όμως είναι ακόμα πιο σημαντικό. Μπορείς να ζεις σε μια μικρή, φτωχή χώρα, σαν εμένα. Μπορεί να δουλεύεις για μια μικρή εταιρία, σε ένα πληκτικό υποκατάστημα, μπορεί να μην έχεις χρήματα, ανθρώπινο δυναμικό -- αλλά πάντα μπορείς να φτάσεις την δουλειά σου στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Και αυτό, μπορούν να το κάνουν όλοι. Χρειάζεται απλά έμπνευση, όραμα και αποφασιστικότητα. Και πρέπει να θυμάσαι πως το να είσαι καλός δεν είναι αρκετό.

Ευχαριστώ.