Το μυστηριώδες κουτί του Τζ. Τζ. Έιμπραμς

Θα ήθελα να ξεκινήσω σήμερα, με το εξής... Περιμένετε. Εντάξει πάμε. Θα ήθελα να ξεκινήσω σήμερα... να σας μιλήσω για τη δομή του πολυπεπτιδίου. (Γέλια) Έρχονται πολλοί άνθρωποι και με ρωτάνε, σε σχέση με το "Lost", ξέρετε, "Τι στο καλό είναι αυτό το νησί;" και συνήθως ακολουθεί το: "Όχι, σοβαρά, τι στο καλό είναι αυτό το νησί;" (Γέλιο)

Γιατί τόσα μυστήρια; Τι είναι αυτό που με ελκύει τόσο πολύ στο μυστήριο; Και το σκεφτόμουν αυτό, για ποιό πράγμα να μιλήσω στο TED. Όταν συνομίλησα με τον ευγενικό εκπρόσωπο του TED, και του είπα, "Άκουσε, ξέρεις, για ποιό θέμα να μιλήσω;" Αυτός είπε: "Μην ανησυχείς. Απλώς να είσαι βαθυστόχαστος." (Γέλια) Και με καθησύχασε πολύ. Οπότε σε ευχαριστώ, αν είσαι εδώ.

Προσπαθούσα να σκεφτώ, για ποιό πράγμα να μιλήσω; Είναι μια καλή ερώτηση. Γιατί κάνω τόσα πράγματα που εμπεριέχουν μυστήριο; Κι άρχισα να προσπαθώ να βρω το λόγο. Και ξεκίνησα να αναρωτιέμαι γιατί κάνω οτιδήποτε από αυτά που κάνω, κι άρχισα να σκέφτομαι τον παππού μου. Τον αγαπούσα τον παππού μου. Χάρι Κέλβιν τον έλεγαν, πατέρας της μητέρας μου. Πέθανε το 1986. Ήταν υπέροχος τύπος. Και ένας από τους λόγους που ήταν υπέροχος, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ίδρυσε μια εταιρία ηλεκτρονικών ειδών. Άρχισε να πουλάει εξαρτήματα, σετ συναρμολόγησης, σε σχολεία και τέτοια. Είχε, λοιπόν, μια απίστευτη περιέργεια. Σαν παιδί τον έβλεπα να μου φέρνει ραδιόφωνα, τηλέφωνα και διάφορα τέτοια. Και τα άνοιγε, τα ξεβίδωνε και μου αποκάλυπτε τους εσωτερικούς μηχανισμούς τους... κάτι το οποίο πολλοί από εμάς, είμαι σίγουρος, το θεωρούμε δεδομένο. Αλλά είναι ένα υπέροχο δώρο να δώσεις σε ένα παιδί. Να του ανοίξεις αυτό το πράγμα και να του δείξεις πώς δουλεύει και γιατί και τι είναι. Ήταν ο απόλυτος αποδομητής, με πολλούς τρόπους. Κι ο παππούς μου ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που όχι μόνο αποσυναρμολογούν αντικείμενα, αλλά με έκανε να ενδιαφερθώ για όλων των ειδών τις περίεργες τέχνες, όπως, ξέρετε, την τυπογραφία, τη στοιχειοθεσία. Έχω εμμονή με την τυπογραφία. Έχω εμμονή με τη μεταξοτυπία, τη βιβλιοδεσία και με την κατασκευή κουτιών. Όταν ήμουν πιτσιρικάς, αποσυναρμολογούσα πάντοτε κουτιά και διάφορα τέτοια.

Και χθες το βράδυ στο ξενοδοχείο, αποσυναρμολόγησα το κουτί με τα χαρτομάντηλα. Απλώς το κοιτούσα. Και σας το λέω, είναι...είναι ένα πανέμορφο πράγμα. Μα τον Θεό. Εννοώ, όταν κοιτάς το κουτί και καταλαβαίνεις περίπου πώς λειτουργεί. Ο Ριβς είναι εδώ, τον γνώρισα πριν από χρόνια σε μια έκθεση βιβλίου. Φτιάχνει τρισδιάστατα βιβλία. Κι εγώ έχω εμμονή με τη μηχανική του χαρτιού. Με την τσάκισή του, την εκτύπωσή του, το πού κολλάει το κάθε κομμάτι, ξέρετε, το πού αποτυπώνεται το μελάνι. Απλώς, λατρεύω τα κουτιά. Ο παππούς μου ήταν εκείνο το είδος ανθρώπου, που ξέρετε, με έκανε να ασχοληθώ με όλα αυτά τα πράγματα. Επίσης, με προμήθευε με εργαλεία. Ήταν απίστευτος εμψυχωτής... υποστηρικτής, κατά κάποιον τρόπο, της κατασκευής. Και μου πήρε μια κάμερα Super 8 όταν ήμουν 10 χρονών. Και το 1976, αυτό ήταν κάπως αλλόκοτο, να είσαι 10 χρονών παιδί και να έχεις τη δική σου κάμερα. Και ξέρετε, ήταν τόσο γενναιόδωρος, δεν το πίστευα. Αλλά δεν το έκανε τελείως αλτρουιστικά. Τον έπαιρνα, δηλαδή, τηλέφωνο και του έλεγα: "Άκουσε, παππού, χρειάζομαι πραγματικά αυτήν την κάμερα. Δεν καταλαβαίνεις. Είναι, ξέρεις, θέλω να φτιάχνω ταινίες. Θα με καλέσουν στο TED μια μέρα. Είναι όπως...."(Γέλια)

Και ξέρετε, η γιαγιά μου ήταν η καλύτερη. Γιατί ήταν, ξέρετε...έπαιρνε το τηλέφωνο. Και έλεγε, "Χάρι, είναι καλύτερο από το να μπλέξει με ναρκωτικά. Θα έπρεπε να κάνει..." Ήταν απίστευτη. (Γέλια) Οπότε κατέληξα να παίρνω όλα αυτά τα πράγματα, χάρη και στη δική της συμβολή και ξαφνικά, ξέρετε, Είχα συνθεσάιζερ στα 14 μου... τέτοια πράγματα. Και μου επέτρεπε να δημιουργώ πράγματα, που για μένα, ήταν σαν όνειρο. Μου εκπληρούσε και άλλες επιθυμίες όμως, όπως τα μαγικά. Πηγαίναμε σε ένα κατάστημα με μαγικά τρικ στη Νέα Υόρκη, που λεγόταν τα Μαγικά του Λου Τάννεν. Ήταν ένα απίστευτο μαγαζί. Ήταν ένα άθλιο μικρό κτίριο στο Μιντάουν, αλλά ήσουν στο ασανσέρ, οι πόρτες του ασανσέρ άνοιγαν... και εμφανιζόταν αυτό το μικρό κατάστημα μαγικών. Βρισκόσουν στο μαγικό μαγαζάκι. Και ήταν ένα μαγικό μέρος. Οπότε πήρα ένα σωρό μαγικά τρικ. Να εδώ. Θα σας δείξω. Να κάτι τέτοιο. Οπότε γίνεται αυτό και ξέρετε. Είδατε; Το οποίο είναι καλό, αλλά τώρα δεν μπορώ να κινηθώ. Τώρα πρέπει να συνεχίσω, κάνοντας αυτό. Να πω: "A! Κοιτάξτε εκεί τον υπολογιστή μου." (Γέλια)

Τέλος πάντων, ένα από τα αντικείμενα που αγόρασα στο κατάστημα ήταν αυτό: Το Μυστηριώδες Μαγικό Κουτί του Τάννεν. Το σκεπτικό πίσω από το Μυστηριώδες Μαγικό Κουτί ήταν το εξής: Με 15 δολλάρια, αγοράζεις μαγικά αξίας 50 δολλαρίων. Που είναι επένδυση. (Γέλια) Τώρα, το αγόρασα αυτό πριν από πολλές δεκαετίες και δεν αστειεύομαι. Αν του ρίξετε μια ματιά, θα παρατηρήσετε ότι δεν έχει ανοιχτεί ποτέ. Αλλά το έχω πάρα πολύ καιρό. Το κοιτούσα αυτό, λοιπόν, ήταν στο γραφείο μου, όπως πάντα πάνω στο ράφι, και σκεφτόμουν, γιατί άραγε δεν το έχω ανοίξει ποτέ; Και γιατί το κράτησα; Δεν είμαι από αυτούς που κρατούν τα πάντα και τα φυλάνε αλλά για κάποιο λόγο δεν έχω ανοίξει αυτό το κουτί. Και ένιωσα ότι υπήρχε κάτι σημαντικό σε αυτό, κατά κάποιον τρόπο, να μιλήσω στο TED για κάτι, για το οποίο δεν έχω ξαναμιλήσει, και να κάνω κι άλλους ανθρώπους να βαρεθούν. Έτσι σκέφτηκα ότι ίσως υπάρχει κάτι εδώ. Άρχισα να αναρωτιέμαι. Υπάρχει κι αυτό το τεράστιο ερωτηματικό. Λατρεύω το σχεδιασμό, πάντως, αυτού του αντικειμένου. Και αναρωτήθηκα, γιατί δεν το έχω ανοίξει;

Και συνειδητοποίησα ότι δεν το έχω ανοίξει γιατί αντιπροσωπεύει κάτι σημαντικό ...για εμένα. Αντιπροσωπεύει τον παππού μου. Μου επιτρέπεται να κλάψω στο TED; Επειδή... όχι, δε θα κλάψω. Αλλά... (Γέλια) ...το θέμα είναι, ότι αντιπροσωπεύει τα άπειρα ενδεχόμενα. Αντιπροσωπεύει την ελπίδα. Αντιπροσωπεύει τις δυνατότητες. Και αυτό που λατρεύω σε αυτό το κουτί, και που αντιλαμβάνομαι ότι κάνω με οτιδήποτε κι αν ασχοληθώ, είναι ότι με ελκύουν τα άπειρα ενδεχόμενα, αυτή η αίσθηση των δυνατοτήτων. Και καταλαβαίνω ότι το μυστήριο λειτουργεί σαν καταλύτης για τη φαντασία. Τώρα, αυτή μπορεί να μην είναι και η πιο πρωτότυπη ιδέα, όμως όταν άρχισα να σκέφτομαι ότι υπάρχουν φορές που το μυστήριο είναι πιο σημαντικό από τη γνώση, ξεκίνησε να με ενδιαφέρει αυτό το θέμα.

Κι έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι για το "Lost" και γενικά για όλα όσα κάνουμε, και συνειδητοποίησα, Θεέ μου, τα μυστηριώδη κουτιά βρίσκονται παντού σε ό,τι κάνω! Στο πώς... κατά τη δημιουργία του "Lost", ο Ντέιμον Λίντελοφ και εγώ, με τον οποίο δημιουργήσαμε μαζί τη σειρά, μας είχε ανατεθεί να ετοιμάσουμε αυτήν τη σειρά σε πολύ περιορισμένο χρόνο. Είχαμε εντεκάμισι εβδομάδες να τη γράψουμε, να βρούμε ηθοποιούς, συνεργείο, να τη γυρίσουμε, να τη μοντάρουμε και να ετοιμάσουμε ένα δίωρο πειραματικό επεισόδιο. Οπότε δεν ήταν και πολύς ο χρόνος. Κι αυτή η αίσθηση των δυνατοτήτων... τι θα μπορούσε να γίνει με αυτό; Δεν υπήρχε χρόνος να αναπτυχθεί. Είμαι σίγουρος πως όλοι γνωρίζετε ανθρώπους από εκείνους που σου λένε τι δεν μπορείς να κάνεις και τι θα έπρεπε να αλλάξεις. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για τέτοια, κι αυτό ήταν καταπληκτικό. Έτσι κάναμε αυτήν τη σειρά, και σε όσους από εσάς, δεν την έχουν δει, ή δεν τη γνωρίζουν, μπορώ να σας δείξω αυτό το μικρό βίντεο από το πρώτο πειραματικό επεισόδιο, απλώς για να σας δείξω μερικά από τα πράγματα που κάναμε.

Κλερ: Βοήθεια! Σας παρακαλώ βοηθήστε με! Βοήθεια! Βοήθεια!

Τζακ: Πάρτε τον από δω! Πάρτε τον μακριά από τον κινητήρα! Πάρτε τον από δω!

Κλερ: Έχω συσπάσεις!

Τζακ: Πόσων μηνών είσαι;

Κλερ: Είμαι μόνο οχτώ μηνών.

Τζακ: Και τι συχνότητα έχουν μεταξύ τους;

Κλερ: Δεν ξέρω. Νομίζω ότι μόλις έγινε.

Αντρας: Έι! Έι! Έι, φύγε από κει...

Τώρα αν πριν από 10 χρόνια, θέλαμε να το κάνουμε αυτό, θα έπρεπε να σκοτώσουμε έναν κασκαντέρ. Πραγματικά θα ήταν...(Γέλια) θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Θα χρειαζόταν... Η δεύτερη λήψη θα ήταν ζόρικη. Οπότε το απίστευτο ήταν, ότι είχαμε τη δυνατότητα να το κάνουμε αυτό. Και μέρος αυτού ήταν η συναρπαστική διαθεσιμότητα της τεχνολογίας, που γνωρίζαμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε οτιδήποτε. Θέλω να πω, με τίποτε δε θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό. Μπορεί να είχαμε τη δυνατότητα να το γράψουμε, αλλά δε θα μπορούσαμε να το αναπαραστήσουμε έτσι όπως το κάναμε. Έτσι ένα απίστευτο κομμάτι για μένα είναι στη διαδικασία της δημιουργίας, η τεχνολογία είναι κάτι που με εμπνέει απίστευτα. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η λευκή σελίδα χαρτί είναι ένα μαγικό κουτί. Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Πρέπει να γεμίσει με κάτι φανταστικό.

Παλιότερα ξεφύλλιζα το σενάριο του "Συνηθισμένοι Άνθρωποι". Με συνάρπαζε το πόσο ρομαντικό ήταν το σενάριο, μου έδινε έμπνευση. Ήθελα να προσπαθήσω να γεμίσω κι εγώ σελίδες με την ίδια ψυχή και το ίδιο πνεύμα και το ίδιο συναίσθημα που είχε αυτό το σενάριο. Για να ξέρετε, λατρεύω τους υπολογιστές της Apple. Είμαι εθισμένος. Οι υπολογιστές της Apple, όπως αυτός ο Powerbook, αυτός εδώ, με προκαλεί. Βασικά είναι σαν να μου λέει, τι σκοπεύεις να γράψεις αντάξιό μου; (Γέλια) Υποθέτω πως αισθάνομαι... υποχρεωμένος. Και συχνά του λέω, ξέρεις φίλε, σήμερα δεν το 'χω. Δεν έχω τίποτα. Καταλαβαίνετε; (Γέλια)

Αυτό είναι. Αναφορικά με το περιεχόμενο, κοιτάς διάφορες ιστορίες και σκέφτεσαι, όλες οι ιστορίες δεν είναι σαν τα μυστηριώδη κουτιά; Υπάρχει ένα θεμελιώδες ερώτημα... στην τηλεόραση, η εισαγωγική σκηνή λέγεται "teaser (σκηνή αγκίστρι)". Είναι στην κυριολεξία αγκίστρι. Είναι το μεγάλο ερωτηματικό. Σε ελκύει. Μετά φυσικά, εμφανίζεται κι άλλο ερωτηματικό. Και ούτω καθεξής. Κοιτάξτε για παράδειγμα το "Πόλεμος των Άστρων". Τα ανδροειδή συναντούν μια μυστηριώδη γυναίκα. Ποιά είναι αυτή; Δεν ξέρουμε. Μυστηριώδες κουτί! Είδατε; Μετά συναντάμε τον Λουκ Σκαϊουόκερ. Βρίσκει το ανδροειδές, βλέπεις το ολόγραμμα. Μαθαίνεις πως πρόκειται για ένα μήνυμα, ξέρεις. Αυτή θέλει να βρει τον Όμπι Ουάν Κενόμπι. Είναι η μοναδική της ελπίδα. Αλλά ποιός στο καλό είναι αυτός ο Όμπι Ουάν Κενόμπι; Μυστηριώδες κουτί! Και μετά πάει και βρίσκει τον Μπεν Κενόμπι. Ο Μπεν Κενόμπι είναι ο Όμπι Ουάν Κενόμπι. Θεέ μου! Καταλάβατε...σε κρατάει... (Γέλια) ...δεν το έχετε δει αυτό, παιδιά; (Γέλια) Είναι τεράστια ταινία! Τέλος πάντων...

Αυτό είναι το θέμα με τα μυστηριώδη κουτιά, άρχισα να νιώθω συνεπαρμένος. Μετά είναι και το θέμα του μυστηρίου, που αφορά την φαντασία... η κατακράτηση πληροφοριών. Ξέρετε, όταν το κάνεις επίτηδες αυτό γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον. Είτε μιλάμε για τους καρχαρίες στο "Τα Σαγόνια Του Καρχαρία" αν ο μηχανικός καρχαρίας του Σπίλμπεργκ, ο Μπρους, λειτουργούσε κανονικά, δε θα ήταν με τίποτε τόσο τρομαχτικός όσο βγήκε, θα τον βλέπαμε παραπάνω απ' όσο έπρεπε. Στο "Alien", δεν έδειξαν ποτέ πραγματικά τον εξωγήινο: τρομακτικό! Ακόμα και σε μια ρομαντική κομεντί, όπως "Ο Πρωτάρης", έχουν πάει σε εκείνο το ραντεβού. Θυμάστε; Και βρίσκονται στο αυτοκίνητο, και έχει πολύ θόρυβο, και κλείνουν την οροφή. Βρίσκονται εκεί μέσα... δεν ακούς τίποτε από αυτά που λένε! Ούτε λέξη! Αλλά είναι το πιο ρομαντικό ραντεβού όλων των εποχών. Και το λατρεύουμε επειδή δεν τους ακούμε. Για μένα, λοιπόν, αυτό είναι.

Και μετά, στο τέλος, υπάρχει αυτή η ιδέα - το παρατραβάω λίγο με αυτό το παράδειγμα - η ιδέα του μυστηριώδους κουτιού. Υπάρχει αυτό που νομίζεις ότι παίρνεις και αυτό που παίρνεις πραγματικά. Και αυτό ισχύει σε πολλές ταινίες και ιστορίες. Και όταν βλέπεις το "Ε.Τ." για παράδειγμα... το "Ε.Τ." είναι μια απίστευτη ταινία με τι θέμα; Έναν εξωγήινο που γνωρίζει ένα παιδάκι. Σωστά; Ε, λοιπόν, δεν είναι. Το "Ε.Τ." έχει θέμα το διαζύγιο. Το "Ε.Τ." αναφέρεται σε μια πληγωμένη, διαλυμένη λόγω διαζυγίου οικογένεια, και τελικώς σε ένα παιδί που δεν μπορεί να βρει το δρόμο του στη ζωή. Το "Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει;" Τρελή, απίθανη, διασκεδαστική ταινία δράσης-περιπέτειας που εκτυλίσσεται σε ένα κτίριο. Παρουσιάζει έναν άντρα ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα διαζυγίου. Εμφανίζεται στο Λος Άτζελες, με την ουρά στα σκέλια. Έχει απίθανες σκηνές...ίσως όχι τις πιο απίστευτα δραματικές σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά αρκετά καλές σκηνές. Υπάρχει ένα μισάωρο που επενδύεται στο χαρακτήρα των πρωταγωνιστών πριν φτάσουμε σε αυτά τα οποία, ξέρεις, περιμένουμε όλοι.

Όταν βλέπεις μια ταινία σαν "Τα Σαγόνια Του Καρχαρία", η σκηνή η οποία περιμένεις... έχουμε την οθόνη; Κάτι τέτοιες σκηνές θυμάσαι και περιμένεις από "Τα Σαγόνια Του Καρχαρία". Και την τρώει. Υπάρχει ένας καρχαρίας. Το θέμα της ταινίας είναι, στην πραγματικότητα, ένας άντρας ο οποίος προσπαθεί να βρει πού ανήκει σε αυτόν τον κόσμο... σε σχέση με τον ανδρισμό του, με την οικογένειά του, πώς θα τα βγάλει πέρα σε αυτήν την καινούρια πόλη. Αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές γενικά, και είναι μια σκηνή στην οποία δε θα πάει απαραίτητα το μυαλό σου όταν σκεφτείς "Τα Σαγόνια Του Καρχαρία". Αλλά είναι μια καταπληκτική σκηνή.

Πατέρας: Έλα εδώ. Δώσ' μου ένα φιλί.

Γιος: Γιατί;

Πατέρας: Γιατί το έχω ανάγκη.

Ελάτε τώρα. "Γιατί; Γιατί το έχω ανάγκη;" Κορυφαία σκηνή έτσι; Ελάτε! Σκέφτεστε "Τα Σαγόνια Του Καρχαρία"... κάτι τέτοια πράγματα, όπως, η επένδυση του χαρακτήρα, αυτά τα πράγματα βρίσκονται πραγματικά μέσα στο κουτί. Καταλάβατε; Γι' αυτό όταν κάποιοι κάνουν συνέχειες ταινιών ή αντιγράφουν ταινίες κάποιου είδους, αντγράφουν το λάθος πράγμα. Δεν πρέπει να αντιγράψεις τον καρχαρία ή το τέρας. Πρέπει να αντιγράψεις... ξέρεις, αν είναι να αντιγράψεις κάτι, να αντιγράψεις το χαρακτήρα. Αντίγραψε αυτά που μετράνε. Θέλω να πω, κοίτα μέσα σου και προσπάθησε να καταλάβεις τι υπάρχει μέσα σου. Γιατί στην τελική, το μυστηριώδες κουτί είμαστε όλοι μας. Υπάρχει αυτό, λοιπόν.

Μετά είναι η διανομή. Ποιο είναι το μεγαλύτερο μυστηριώδες κουτί αν όχι η κινηματογραφική αίθουσα; Πας στον κινηματογράφο και ανυπομονείς να δεις οτιδήποτε. Η στιγμή που σβήνουν τα φώτα είναι πολλές φορές η καλύτερη στιγμή, ξέρετε τι εννοώ; Και νιώθεις γεμάτος με αυτό το απίστευτο... αίσθημα έξαψης και προσμονής. Και συχνά η ταινία προβάλλεται και κατά τη διάρκεια κάτι συμβαίνει και κάνεις "Ω..." και μετά κάτι άλλο, και κάνεις "Μμμ". Τώρα όταν είναι μια φοβερή ταινία, ταξιδεύεις μαζί της γιατί αισθάνεσαι την προθυμία να αφεθείς σε αυτήν.

Για μένα λειτουργεί είτε είναι έτσι, είτε είναι μέσω τηλεόρασης, μέσω iPod, υπολογιστή, κινητού. Έχει πλάκα, είμαι -όπως σας ανέφερα πριν, φανατικός της Apple- και μια μέρα, πριν από κανα χρόνο, συνδέθηκα στο ίντερνετ το πρωί για να παρακολουθήσω την ομιλία του Στηβ Τζομπς, γιατί πάντα το κάνω. Και βγήκε για να παρουσιάσει το "video iPod", και τι έδειχνε στο γιγάντιο iPod πίσω του; Το "Lost"! Δεν είχα ιδέα! Και συνειδητοποίησα, Θεέ μου, είχαμε κλείσει τον κύκλο. Δηλαδή, η τεχνολογία από την οποία αντλώ εγώ έμπνευση, χρησιμοποιεί τώρα τα δικά μου δημιουργήματα, τα οποία εμπνεύστηκα από αυτήν, για να πουλήσει τεχνολογία. Είναι τρελό! (Γέλια)

Σκόπευα να σας δείξω και κάποια άλλα πράγματα, αλλά τελικά θα τα προσπεράσω. Θέλω απλώς να σας δείξω κάτι ακόμη, που δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα που συζητήσαμε. Είναι κάτι που υπάρχει στο διαδίκτυο, δεν ξέρω αν το έχετε ξαναδεί. Πριν από έξι χρόνια έφτιαξαν αυτό. Είναι κάτι που κάνανε κάτι τύποι στο ίντερνετ, οι οποίοι είχαν κάποια εμπειρία με τα οπτικά εφέ. Αλλά το θέμα είναι ότι κάνανε πράγματα, ότι χρησιμοποιούσαν αυτά τα μυστηριώδη κουτιά που είχαν... τα οποία όλοι έχουν τώρα στην κατοχή τους. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έκανε για μένα ο παππούς μου όταν ήμουν παιδί, τώρα πλέον έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτό. Δεν είναι ανάγκη να έχετε τον παππού μου, παρ' όλο που πολύ θα το θέλατε. Αλλά πρέπει να σας πω πως αυτός είναι ένας τύπος που χρησιμοποιεί υπολογιστή Quadra 950 -είναι λίγο χαμηλή η ανάλυση της εικόνας- με λογισμικό Infinity το οποίο σταμάτησε να κυκλοφορεί πριν από 15 χρόνια. Δημιουργεί πράγματα που φαίνονται τόσο φοβερά όσο αυτά που βγαίνουν από το Χόλιγουντ.

Το πιο απίστευτο μυστήριο τώρα, πιστεύω, είναι το ερώτημα του τι ακολουθεί μετά. Γιατί έχει πλέον εκδημοκρατιστεί. Οπότε τώρα, η δημιουργία των ΜΜΕ... είναι παντού. Τα πράγματα για τα οποία ικέτευα και τελικά ήμουν αρκετά τυχερός να αποκτήσω σαν παιδί, τώρα είναι πανταχού παρόντα. Και για το λόγο αυτό υπάρχει μια υπέροχη αίσθηση ευκαιριών εκεί έξω. Και όταν σκέφτομαι τους κινηματογραφιστές που υπάρχουν τώρα και που θα ήταν αναγκασμένοι να σιωπούν -που όντως σιωπούσαν στο παρελθόν- είναι κάτι το συναρπαστικό.

Έλεγα παλιά σε μαθήματα που έκανα, ξέρετε σε ομιλίες και τέτοια, το εξής... σε κάποιον που θέλει να γράψει: "Πήγαινε! Γράψε! Κάνε το δικό σου". Είναι δωρεάν, ξέρεις, δε χρειάζεσαι την άδεια κανενός για να γράψεις. Αλλά τώρα μπορώ να πω, "Πήγαινε, κινηματογράφησε!" Δε σε σταματάει τίποτε από το να βγεις και να αποκτήσεις την επιθυμητή τεχνολογία. Μπορείς να δανειστείς, να νοικιάσεις, να αγοράσεις απ' το ράφι υλικό ισάξιο ή σχεδόν ισάξιο, με αυτό που χρησιμοποιείται από τους σε εισαγωγικά "ειδικούς στο χώρο". Καμιά κοινωνία δεν ωφελείται όταν μόνο η αφρόκρεμα έχει τον έλεγχο. Και έχω την αίσθηση ότι αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία για να δούμε τι άλλο υπάρχει εκεί έξω.

Όταν έκανα τις "Επικίνδυνες Αποστολές ΙΙΙ," είχαμε καταπληκτικά οπτικά εφέ. Η ILM έκανε τα εφέ. Ήταν απίστευτα. Και ήταν ένα όνειρό μου, κατά κάποιον τρόπο, να συμμετέχω. Υπάρχουν μερικές σκηνές στην ταινία, σαν αυτές τις ολιγόλεπτες που θα σας δείξω. Υπάρχει αυτή.

Εντάξει, προφανώς έχω μια ψύχωση με τις τεράστιες εκρήξεις. Το αγαπημένο μου οπτικό εφέ στην ταινία, λοιπόν, είναι αυτό που θα σας δείξω τώρα. Υπάρχει μια σκηνή που ο χαρακτήρας του Τομ ξυπνάει. Είναι νυσταγμένος. Είναι τρελαμένος, ...μπερδεμένος. Και αφού ξυπνήσει, ένας τύπος του βάζει ένα πιστόλι στη μύτη που απελευθερώνει μια κάψουλα στον εγκέφαλο την οποία θα χρησιμοποιήσει αργότερα για να τον σκοτώσει, όπως κάνουν πάντα οι κακοί.

Κακός: Καλημέρα.

Ωραία, λοιπόν. Όταν γυρίζαμε αυτή τη σκηνή, ο ηθοποιός με το πιστόλι, ένας Άγγλος ηθοποιός, ο Έντυ Μάρζαν -γλυκύτατος, εξαιρετικό παιδί- έπαιρνε συνεχώς το πιστόλι και το έβαζε στη μύτη του Τομ και προκαλούσε πόνο στη μύτη του Τομ. Και έμαθα πολύ νωρίς στην καριέρα μου ότι: Δεν πρέπει να πονάς τη μύτη του Τομ. (Γέλια) Υπάρχουν τρία πράγματα που δε θες να κάνεις. Το υπ' αριθμόν δύο είναι: Να μην πονάς τη μύτη του Τομ. Οπότε έχει ο Έντυ αυτό το πιστολάκι -και είναι το καλύτερο παιδί- είναι ένας γλυκύτατος Άγγλος. Και λέει: "Συγνώμη, δε θέλω να σε πονέσω." Κι εγώ σκέφτομαι -- πρέπει -- πρέπει να βγει αληθοφανές. Και συνειδητοποίησα πως έπρεπε να κάνουμε κάτι γιατί δε γινόταν δουλειά έτσι. Και κυριολεκτικά πήγα πίσω και σκέφτηκα τι θα έκανα αν χρησιμοποιούσα την κάμερα Super 8 που μου πήρε ο παππούς μου σ' εκείνο το δωμάτιο, και σκέφτηκα ότι αυτό το χέρι δεν ήταν απαραίτητο να είναι του Έντυ Μάρζαν. Θα μπορούσε να είναι του Τομ. Και ο Τομ θα γνώριζε πόσο δυνατά να σπρώξει το πιστόλι. Χωρίς να πονάει.

Οπότε πήραμε το χέρι του, το μακιγιάραμε ώστε να μοιάζει περισσότερο με του Έντυ. Του φορέσαμε το μανίκι του Έντυ, κι έτσι το χέρι που βλέπετε -- θα σας το ξαναδείξω, δεν είναι το χέρι του Έντυ, είναι του Τομ. Δηλαδή ο Τομ παίζει δύο ρόλους. (Γέλια) Και δε ζήτησε επιπλέον λεφτά. Να εδώ, εδώ. Δείτε το ξανά. Νάτος. Ξυπνάει. Είναι μισοκοιμισμένος, έχει περάσει πολλά. Το χέρι του Τομ. Το χέρι του Τομ. Το χέρι του Τομ. (Γέλια) Τέλος πάντων. Λοιπόν. Ευχαριστώ. Επομένως, δε χρειάζεσαι την καλύτερη τεχνολογία για να κάνεις πράγματα που λειτουργούν σε μια ταινία. Και το μυστηριώδες κουτί, ως φόρος τιμής στον παππού μου, παραμένει κλειστό. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)