Ισραήλ και Ιράν: Σχέση αγάπης;

Στις 14 Μαρτίου, φέτος, δημοσίευσα αυτή την αφίσα στο Facebook. Στην εικόνα είμαστε εγώ και η κόρη μου που κρατάει την ισραηλινή σημαία. Θα σας εξηγήσω τις αιτίες και το χρονικό πλαίσιο αυτής της δημοσίευσης.

Λίγες μέρες πριν, περίμενα στην ουρά στο μπακάλικο και ο ιδιοκτήτης και ένας από τους πελάτες μιλούσαν μεταξύ τους και ο ιδιοκτήτης εξηγούσε στον πελάτη ότι το Ισραήλ θα αποκτήσει 10.000 πυραύλους. Και ο πελάτης έλεγε πως στην πραγματικότητα ήταν 10.000 τη μέρα. (Γέλια)

(«10.000 πύραυλοι») Αυτό είναι το πλαίσιο. Σ' αυτό το σημείο είμαστε τώρα στο Ισραήλ. Περιμένουμε τον πόλεμο με το Ιράν εδώ και μια δεκαετία και οι άνθρωποι φοβούνται. Είναι λες και κάθε χρόνο είναι η τελευταία ευκαιρία να κάνουμε κάτι για τον πόλεμο με το Ιράν. Λες και αν δεν δράσουμε τώρα, θα είναι πολύ αργά, και αυτό συμβαίνει εδώ και μια δεκαετία.

Οπότε κάποια στιγμή, ξέρετε, είμαι γραφίστας, έτσι δημιούργησα αφίσες σχετικά με το θέμα και δημοσίευσα αυτή που μόλις σας έδειξα. Συνήθως φτιάχνω αφίσες και τις δημοσιεύω στο Facebook, οι φίλοι μου πατάνε «like», δεν πατάνε «like», συνήθως δεν το πατάνε, δεν το κοινοποιούν, δεν κάνουν τίποτα, και έτσι περνάει άλλη μια μέρα. Οπότε έπεσα για ύπνο και αυτό ήταν όλο. Ξύπνησα αργότερα μέσα στη νύχτα διότι πάντα ξυπνάω μέσα στη νύχτα και περνάω μπροστά από τον υπολογιστή και βλέπω πολλές κόκκινες κουκκίδες, ξέρετε, στο Facebook, τις οποίες ποτέ δεν είχα ξαναδεί. (Γέλια) Και σκέφτηκα: «Μα τι γίνεται;» Οπότε κάθομαι στον υπολογιστή και τις παρατηρώ και ξαφνικά βλέπω πολλούς ανθρώπους να μου μιλάνε, τους περισσότερους από τους οποίους δεν γνώριζα και μερικοί εξ αυτών από το Ιράν, κάτι το απίστευτο. Επειδή πρέπει να καταλάβετε ότι στο Ισραήλ δεν μιλάμε με ανθρώπους από το Ιράν. Δεν ξέρουμε ανθρώπους από το Ιράν. Είναι λες και στο Facebook έχεις μόνο κοντινούς φίλους -- λες και οι γείτονές σου είναι οι φίλοι σου στο Facebook. Τώρα μου μιλούσαν άνθρωποι από το Ιράν.

Έτσι αρχίζω να μιλάω με μια κοπέλα, και εκείνη μου λέει πως είδε την αφίσα και είπε στην οικογένειά της να έρθει, διότι αυτοί δεν έχουν υπολογιστή, είπε στην οικογένειά της να έρθει να δει την αφίσα, και όλοι τους κάθονται στο σαλόνι και κλαίνε.

Εγώ μένω άναυδος. Λέω στη γυναίκα μου να έρθει, και της λέω, πρέπει να το δεις αυτό. Κάποιοι άνθρωποι κλαίνε. Εκείνη ήρθε, διάβασε το μήνυμα, και άρχισε να κλαίει και αυτή. Τώρα έκλαιγαν οι πάντες. (Γέλια)

Δεν ήξερα τι να κάνω, έτσι το ένστικτό μου, ως γραφίστας, ήταν να δείξω σε όλους τι είχα μόλις δει, και πολλοί άρχισαν να τα βλέπουν και να τα κοινοποιούν, και έτσι ξεκίνησαν όλα. Την επόμενη μέρα, όταν πραγματικά μου μιλούσαν πολλοί, Σκέφτηκα, και μου το είπε και η γυναίκα μου, ότι θέλει και εκείνη μια αφίσα, οπότε εδώ είναι. (Γέλια) Αφού έχει επιτυχία, να με βάλεις σε αφίσα.

Πάντως σοβαρά, σκεφτόμουν πως αυτά έχουν επιτυχία, αλλά δεν αφορούν μόνο εμένα, αφορούν ανθρώπους από το Ισραήλ που θέλουν να εκφραστούν. Οπότε είπα να φωτογραφίσω όσους ξέρω, αν το θέλουν, και να τους βάλω σε μια αφίσα και να τη δημοσιεύσω.

Έτσι πήγα στους γείτονές μου, σε φίλους και σε μαθητές και τους είπα απλά, δώστε μου μια εικόνα για να σας φτιάξω μια αφίσα. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Και έτσι στην πραγματικότητα εξαπλώθηκε, διότι ξαφνικά άνθρωποι από το Facebook, φίλοι και άλλοι, συνειδητοποιούν απλά ότι μπορούν να συμμετέχουν σ' αυτό. Δεν είναι απλά ένας τύπος που φτιάχνει μια αφίσα, μπορούμε να συμμετέχουμε, οπότε αρχίζουν να μου στέλνουν εικόνες και μου λένε: «Φτιάξε μου μια αφίσα. Δημοσίευσέ τη. Πες στους Ιρανούς ότι και εμείς από το Ισραήλ τους αγαπάμε». Ξέρετε, κάποια στιγμή έγινε πολύ, πολύ έντονο. Υπήρχαν πάρα πολλές εικόνες, έτσι ζήτησα από φίλους μου να έρθουν, οι περισσότεροι από αυτούς γραφίστες, για να δημιουργήσουν μαζί μου αφίσες, γιατί δεν είχα αρκετό χρόνο. Επρόκειτο για τεράστιο αριθμό εικόνων. Έτσι για λίγες μέρες, το σαλόνι μου ήταν κάπως έτσι.

Λάβαμε αφίσες από το Ισραήλ, εικόνες από το Ισραήλ, αλλά ακόμα πολλά σχόλια, πολλά μηνύματα από το Ιράν. Πήραμε λοιπόν αυτά τα μηνύματα και φτιάξαμε αφίσες, γιατί ξέρω πως είναι οι άνθρωποι: Δεν διαβάζουν, βλέπουν εικόνες. Αν είναι εικόνα, ίσως το διαβάσουν.

Ορίστε μερικά από αυτά.

(«Είσαι ο πρώτος μου Ισραηλινός φίλος. Ελπίζω να ξεφορτωθούμε και οι δύο τους ηλίθιους πολιτικούς μας, χάρηκα που σε γνώρισα!»)

(«Αγαπώ αυτό το μπλε, αυτό το άστρο, αυτή τη σημαία»). Αυτό εδώ πραγματικά με συγκινεί επειδή είναι η ιστορία μιας κοπέλας που μεγάλωσε στο Ιράν μαθημένη να πατάει τη σημαία του Ισραήλ μπαίνοντας κάθε μέρα στο σχολείο της, και τώρα που βλέπει τις αφίσες που στέλνουμε λέει πως άλλαξε γνώμη, και τώρα αγαπάει αυτό το μπλε, αγαπάει αυτό το άστρο, και αγαπάει αυτή τη σημαία, αναφερόμενη στη σημαία του Ισραήλ, και θα ήθελε να συναντηθούμε και να επισκεφτούμε ο ένας τον άλλο, και μόλις λίγες μέρες αφού δημοσίευσα την πρώτη αφίσα.

Την επόμενη μέρα, οι Ιρανοί άρχισαν να απαντούν με τις δικές τους αφίσες. Έχουν και αυτοί γραφίστες. Απίστευτο; (Γέλια) Τρελό, τρελό. Βλέπετε λοιπόν ότι ακόμα είναι ντροπαλοί, δεν θέλουν να δείξουν τα πρόσωπά τους, αλλά θέλουν να διαδώσουν το μήνυμα. Θέλουν να ανταποκριθούν. Θέλουν να πουν και εκείνοι το ίδιο πράγμα. Έτσι. Και τώρα υπάρχει επικοινωνία. Είναι μια ιστορία από δύο πλευρές. Είναι οι Ισραηλινοί και οι Ιρανοί που στέλνουν το ίδιο μήνυμα, οι μεν στους δε και αντιστρόφως.

(«Φίλοι μου Ισραηλινοί. Δεν σας μισώ. Δεν θέλω τον Πόλεμο»).

Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ, και πρόκειται για δύο άτομα που υποτίθεται ότι είναι εχθροί, είμαστε στο χείλος μιας σύγκρουσης, και ξαφνικά άνθρωποι στο Facebook αρχίζουν να λένε: «Μ' αρέσει αυτός ο τύπος. Τους λατρεύω αυτούς τους τύπους». Σε κάποια στιγμή είχε πολύ μεγάλη απήχηση.

Και τότε έγινε είδηση. Διότι όταν βλέπετε τη Μέση Ανατολή, βλέπετε μόνο τα κακά νέα. Έξαφνα, συνέβαινε κάτι που αποτελούσε καλό νέο. Συνεπώς οι τύποι στις ειδήσεις είπαν: «Εντάξει, ας το συζητήσουμε αυτό». Απλά ήρθαν, και ήταν τόσο απίστευτο,

θυμάμαι μια μέρα, η Μιχάλ μιλούσε με το δημοσιογράφο και τον ρωτούσε: «Ποιος θα δει την εκπομπή;» Αυτός απάντησε: «Οι πάντες».

Αυτή είπε: «Οι πάντες στην Παλαιστίνη, οι πάντες πού; Στο Ισραήλ; Ποιοί είναι οι πάντες;» «Οι πάντες».

Είπε: «Η Συρία;» «Η Συρία».

«Ο Λίβανος;» «Ο Λίβανος». Σε κάποια στιγμή απλά είπε: «40 εκατομμύρια άνθρωποι θα σας δουν σήμερα. Είναι οι πάντες». Οι Κινέζοι. Βρισκόμασταν μόλις στην αρχή της ιστορίας.

Συνέβη επίσης κάτι τρελό. Όταν μια χώρα άρχιζε να το συζητάει, όπως η Γερμανία, οι ΗΠΑ, οποιαδήποτε, εμφανιζόταν μια σελίδα στο Facebook με το ίδιο λογότυπο με τις ίδιες ιστορίες, έτσι στην αρχή είχαμε το «Iran-Loves-Israel», όπου ένας Ιρανός κάθεται στην Τεχεράνη και λέει: «Εντάξει, το Ισραήλ αγαπάει το Ιράν;» Σας δίνω το Ιράν-Αγαπά-Ισραήλl». Έχουμε το Παλαιστίνη-Αγαπά-Ισραήλ. Έχουμε και για το Λίβανο που προέκυψε πριν λίγες μέρες. Ολόκληρη αυτή η λίστα σελίδων στο Facebook αφιερωμένη στο ίδιο μήνυμα, στην αποστολή αγάπης μεταξύ των ανθρώπων.

Η στιγμή που όντως κατάλαβα ότι κάτι συνέβαινε ήταν όταν ένα φίλος μου μού είπε: «Ψάξε στο Google τη λέξη Ισραήλ». Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες που εμφανίζονταν τότε στο Google όταν έγραφες «Ισραήλ» ή «Ιράν». Αλλάξαμε πραγματικά το πώς ο κόσμος βλέπει τη Μέση Ανατολή. Διότι δεν είστε στη Μέση Ανατολή. Είστε κάπου προς τα εκεί, και τότε θέλετε να δείτε τη Μέση Ανατολή, έτσι πάτε στο Google και ψάχνετε «Ισραήλ» και σας δείχνουν τα άσχημα πράγματα. Για μερικές μέρες βλέπατε αυτές τις εικόνες. Σήμερα η σελίδα Ισραήλ-Αγαπά-Ιράν είναι αυτός ο αριθμός, 80.831, και δύο εκατομμύρια άνθρωποι την προηγούμενη βδομάδα πήγαν στη σελίδα και πάτησαν «like», κοινοποίησαν, σχολίασαν μια από τις εικόνες.

Αυτό λοιπόν κάνουμε εδώ και πέντε μήνες, εγώ, η Μιχάλ, μερικοί φίλοι μου, φτιάχνουμε απλά εικόνες. Δείχνουμε μια νέα πραγματικότητα απλά δημιουργώντας εικόνες επειδή έτσι μας αντιμετωπίζει ο κόσμος. Βλέπουν εικόνες μας, και βλέπουν εικόνες άσχημες. Οπότε προσπαθούμε να φτιάξουμε καλές εικόνες. Αυτό είναι όλο.

Δείτε αυτό εδώ. Αυτή είναι η σελίδα Ιράν-Αγαπά-Ισραήλ. Δεν είναι η Ιράν-Αγαπά-Ισραήλ. Δεν είναι η σελίδα μου. Αυτός είναι ένας τύπος από την Τεχεράνη την ημέρα εις μνήμην του νεκρού Ισραηλινού στρατιώτη, που τοποθετεί μια εικόνα ενός Ισραηλινού στρατιώτη στη σελίδα του. Αυτός είναι ο εχθρός. Απίστευτο;

(«Τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες που έχασαν τους αγαπημένους τους στη Βουλγαρία από την τρομοκρατία»)

Και υπάρχει ανταπόκριση. Δείχνουμε ουσιαστικά σεβασμό ο ένας στον άλλο. Εμείς δείχνουμε κατανόηση. Εσείς δείχνετε συμπόνια. Έτσι γίνεστε φίλοι μας. Και κάποια στιγμή γίνεστε φίλοι στο Facebook, και γίνεστε φίλοι στη ζωή. Μπορείτε να ταξιδέψετε και να γνωρίσετε κόσμο. Πριν μερικές βδομάδες ήμουν στο Μόναχο. Πήγα εκεί για να ξεκινήσω μια έκθεση για το Ιράν και εκεί γνώρισα ανθρώπους από τη σελίδα που μου είπαν: «Αφού θα είσαι στην Ευρώπη, έρχομαι. Από τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία» φυσικά, και ήρθαν και άνθρωποι από το Ισραήλ και συναντηθήκαμε πραγματικά εκεί για πρώτη φορά. Συνάντησα ανθρώπους που υποτίθεται πως είναι εχθροί μου για πρώτη φορά. Και απλά ανταλλάσσουμε χειραψίες, παίρνουμε μαζί τον καφέ μας και συζητάμε για φαγητό και για μπάσκετ. Αυτό ήταν όλο. Θυμάστε εκείνη την εικόνα στη αρχή; Κάποια στιγμή συναντηθήκαμε πραγματικά και γίναμε φίλοι.

Αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Μια κοπέλα που γνωρίσαμε στο Facebook που δεν είχε ξαναπάει στο Ισραήλ, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Ιράν, ζει στη Γερμανία, φοβούμενη τους Ισραηλινούς εξαιτίας αυτών που έχει ακούσει για εμάς, και αποφασίζει μετά από λίγους μήνες συζητήσεων στο διαδίκτυο με Ισραηλινούς να έρθει στο Ισραήλ, και φτάνει με το αεροπλάνο στο Μπεν Γκουριόν και λέει: «Δεν ήταν και τόσο επίπονο τελικά».

Οπότε πριν μερικές βδομάδες, η πίεση αυξανόταν, έτσι ξεκινάμε αυτή τη νέα καμπάνια με τίτλο «Δεν θέλω να πεθάνω στον πόλεμό σας». Είναι πάνω κάτω το ίδιο μήνυμα, αλλά θέλαμε να του προσδώσουμε λίγη επιθετικότητα. Γι' άλλη μια φορά, συνέβη κάτι εκπληκτικό, κάτι που δεν είχαμε στο πρώτο κύμα της καμπάνιας. Τώρα άνθρωποι από το Ιράν, εκείνοι που ήταν ντροπαλοί στην πρώτη καμπάνια και είχαν στείλει μόνο τα πόδια τους και μισά τα πρόσωπά τους, έστελναν τώρα τα πρόσωπά τους και έλεγαν: «Εντάξει, κανένα πρόβλημα, είμαστε μέσα. Είμαστε μαζί σας». Διαβάστε απλά από που είναι αυτοί οι άνθρωποι. Για κάθε άνθρωπο από το Ισραήλ, έχεις κάποιον από το Ιράν. Είναι άπλα άνθρωποι που στέλνουν τις φωτογραφίες τους. Τρελό, έτσι;

Λοιπόν -- (Χειροκρότημα)

Λοιπόν, μπορεί να αναρωτηθείτε, ποιος είναι αυτός ο τύπος;

Ονομάζομαι Ρόνι Έντρι, είμαι 41 ετών, είμαι Ισραηλινός, είμαι σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, και είμαι γραφίστας. Διδάσκω γραφιστική. Και δεν είμαι αφελής, γιατί συχνά με ρωτάνε, πολύ συχνά μου λένε: «Ναι, αλλά αυτό είναι πραγματικά αφελές, να στέλνεις λουλούδια --».

Ήμουν παλιότερα στο στρατό. Ήμουν στους αλεξιπτωτιστές για τρία χρόνια και ξέρω πως φαίνεται από μακριά. Ξέρω ότι μπορούν να φαίνονται πολύ άσχημα τα πράγματα. Οπότε για μένα, αυτό είναι το πιο γενναίο πράγμα που μπορώ να κάνω, να προσπαθήσω να πλησιάσω την άλλη πλευρά πριν να είναι πολύ αργά, γιατί τότε δεν θα υπάρχει γυρισμός. Κάποιες φορές ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, ενίοτε, αλλά ίσως με προσπάθεια μπορούμε να τον αποφύγουμε. Ίσως ως άτομα, διότι ειδικά στο Ισραήλ ζούμε σε δημοκρατία. Έχουμε την ελευθερία του λόγου και ίσως αυτή η λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Αλήθεια, μπορούμε να είμαστε πρεσβευτές του εαυτού μας. Μπορούμε απλά να στείλουμε ένα μήνυμα και να ελπίζουμε για το καλύτερο.

Θέλω λοιπόν να ζητήσω από τη Μιχάλ, τη γυναίκα μου, να ανεβεί στη σκηνή για να φτιάξουμε μαζί μια εικόνα, επειδή η εικόνα είναι το παν. Και ίσως αυτή η εικόνα θα μας βοηθήσει να αλλάξουμε κάτι. Απλά σηκώστε το ψηλά. Ακριβώς. Αυτό θα το φωτογραφήσω και θα το δημοσιεύσω απλά στο Facebook με λεζάντα «Ισραηλινοί για την ειρήνη» ή κάτι τέτοιο.

Θεέ μου. Μην κλάψεις.

Σας ευχαριστώ παιδιά. (Χειροκρότημα)