Ίαν Ρίτσι: Η ημέρα που απέρριψα τον Τιμ Μπέρνερς-Λι

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Παγκόσμιος Ιστός έχει αλλάξει δραματικά τις εκδόσεις, τις μεταδόσεις εκπομπών, το εμπόριο και την κοινωνική δικτύωση, αλλά από πού ξεκίνησε; Θα αναφέρω τα ονόματα τριών ανθρώπων: Βάννεβαρ Μπους, Νταγκ Ένγκελμπαρτ και Τιμ Μπέρνερς-Λι. Ας τους δούμε έναν προς ένα.

Αυτός είναι ο Βάννεβαρ Μπους. Ο Βάννεβαρ Μπους ήταν ο κορυφαίος επιστημονικός σύμβουλος της κυβέρνησης των Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια του πολέμου. Και το 1945, εξέδωσε ένα άρθρο στο περιοδικό Atlantic Monthly. Κι αυτό το άρθρο ονομαζόταν "As We May Think". Κι αυτό που έλεγε ο Βάννεβαρ Μπους ήταν ότι ο τρόπος που χρησιμοποιούμε την πληροφορία είναι λανθασμένος. Δε λειτουργούμε όπως οι βιβλιοθήκες και οι κατάλογοι κλπ. Ο εγκέφαλος λειτουργεί με συσχετίσεις. Όταν σκέφτεται κάτι συγκεκριμένο, πηδά αμέσως στην επόμενη σκέψη. Και ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένη η πληροφορία δεν είναι δυνατό να ανταποκριθεί σε αυτήν τη διαδικασία.

Κι έτσι πρότεινε μια μηχανή, που την ονόμασε memex. Το memex θα μπορούσε να συνδέσει πληροφορίες, μια πληροφορία σε μια άλλη σχετική κοκ. Αυτό ήταν το 1945. Οι υπολογιστές τότε ήταν κάτι που οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποιούσαν για να σπάνε κώδικες. Και κανείς δεν ήξερε τίποτα γι΄ αυτό. Αυτό ήταν λοιπόν πριν εφευρεθούν οι υπολογιστές. Και πρότεινε μια μηχανή που ονόμασε memex. Και είχε ένα σύστημα όπου συνέδεες πληροφορίες με άλλες πληροφορίες, τις οποίες θα μπορούσες να ανακαλέσεις κατά βούληση.

Προχωρώντας γρήγορα μπροστά, ένας από αυτούς που διάβασαν αυτό το άρθρο ήταν και ο Νταγκ Ένγκελμπαρτ, αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας των Η.Π.Α. Και διάβασε το άρθρο στη βιβλιοθήκη τους στην Άπω Ανατολή. Και εμπνεύστηκε τόσο πολύ από αυτό το άρθρο, που σχεδόν κατηύθυνε την υπόλοιπη ζωή του. Και στο μέσο της δεκαετίας του '60, κατάφερε να το θέσει σε κίνηση όταν εργαζόταν στο Ερευνητικό Εργαστήριο του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια. Έφτιαξε ένα σύστημα. Το σύστημα ήταν σχεδιασμένο να αυξήσει την ανθρώπινη ευφυΐα, όπως αναφερόταν. Και σαν σε προαίσθημα του σύγχρονου κόσμου της νεφελώδους (cloud) υπολογιστικής και του λογισμικού σαν υπηρεσία, το σύστημά του ονομαζόταν NLS από το oN-Line System.

Κι αυτός είναι ο Νταγκ Ένγκελμπαρτ. Δίνει μια παρουσίαση στο φθινοπωρινό συνέδριο υπολογιστών του 1968. Αυτό που έδειξε -- ανέβηκε σε μια σκηνή κάπως έτσι κι επέδειξε αυτό το σύστημα. Είχε ένα μικρόφωνο στο κεφάλι όπως εγώ. Και χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα. Όπως μπορείτε να δείτε, εργάζεται με διάφορα αρχεία και γραφικά, κοκ. Και το καθοδηγεί αυτό μέσω αυτής της πλατφόρμας, με ένα πληκτρολόγιο πέντε πλήκτρων και το πρώτο ποντίκι στον κόσμο, το οποίο σχεδίασε ειδικά γι΄αυτό το σύστημα. Από εδώ είναι που προέρχεται και το ποντίκι.

Αυτός λοιπόν είναι ο Νταγκ Ένγκελμπαρτ. Το πρόβλημα με το σύστημα του Νταγκ Ένγκελμπαρτ ήταν ότι οι υπολογιστές εκείνη την εποχή κόστιζαν αρκετά εκατομμύρια λίρες. Έτσι, για έναν προσωπικό υπολογιστή, μερικά εκατομμύρια λίρες ήταν σαν να έχεις ένα προσωπικό αεροπλάνο - δεν είναι στ΄αλήθεια πολύ πρακτικό.

Αλλά ας προχωρήσουμε στη δεκαετία του ΄80 όταν τελικά είχαμε προσωπικούς υπολογιστές, και υπήρχε χώρος για ένα τέτοιο σύστημα σε αυτούς. Και η εταιρία μου, η OWL έφτιαξε ένα σύστημα για το Macintosh της Apple. Και ετοιμάσαμε το πρώτο σύστημα υπερκειμένου στον κόσμο. Κι αυτό άρχισε να γιγαντώνεται. Η Apple ξεκίνησε ένα σύστημα ονόματι HyperCard κι έκανε πολλή φασαρία γύρω απ΄αυτό. Η εφημερίδα Wall Street Journal είχε ένα ένθετο 12 σελίδων την ημέρα που βγήκε. Τα περιοδικά άρχισαν να γράφουν γι΄αυτό. Το περιοδικό Byte και το Communications στο ACM αφιέρωσαν ειδικά τεύχη στα υπερκείμενα. Αναπτύξαμε μια έκδοση για PC παράλληλα με την έκδοση για Macintosh. Και η έκδοση για PC ωρίμασε αρκετά.

Εδώ είναι μερικά παραδείγματα του συστήματος σε δράση στα τέλη της δεκαετίας του ΄80. Μπορούσες να παραδίδεις αρχεία μέσα από δίκτυα. Φτιάξαμε ένα σύστημα που είχε μια γλώσσα επισημείωσης βασισμένη στην html. Το ονομάσαμε hml: hypertext markup language. Και το σύστημα μπορούσε να δημιουργήσει πολύ, πολύ μεγάλα συστήματα τεκμηρίωσης πάνω από δίκτυα υπολογιστών.

Κι έτσι πήρα αυτό το σύστημα σε μια έκθεση εμπορίου στις Βερσαλλίες κοντά στο Παρίσι στο τέλος Νοεμβρίου 1990. Κι εκεί με πλησίασε ένας ευγενικός νέος ονόματι Τιμ Μπέρνερς-Λι και είπε «Είσαι ο Ίαν Ρίτσι;» και είπα «Ναι.» Και είπε «Πρέπει να σου μιλήσω.» Και μου είπε για την ιδέα του που ονόμαζε Παγκόσμιο Ιστό. Και σκέφτηκα ότι αυτό το όνομα ήταν αλαζονικό, ειδικά αφού το όλο σύστημα έτρεχε στον υπολογιστή του στο γραφείο. Αλλά ήταν πλήρως πεπεισμένος ότι ο Παγκόσμιος Ιστός του θα καταλάμβανε τον κόσμο μια μέρα. Και προσπάθησε να με πείσει να γράψω το πρόγραμμα πλοήγησης για αυτό, γιατί το σύστημά του δεν είχε γραφικά ή γραμματοσειρές ή στοιχειοθεσία ή τίποτα τέτοιο - ήταν μόνο απλό κείμενο. Σκέφτηκα ότι ήταν ενδιαφέρον, αλλά ένας τύπος από το CERN, δεν πρόκειται να το κάνει. Κι έτσι δεν το κάναμε.

Μέσα στα επόμενα χρόνια, ούτε και η κοινότητα των υπερκειμένων τον αναγνώριζε. Το 1992, η δημοσίευσή του απορρίφθηκε από το Συνέδριο Υπερκειμένου. Το 1993, υπήρχε ένα τραπέζι στο συνέδριο στο Σιάτλ, κι ένας τύπος ονόματι Μαρκ Αντρέεσεν έκανε επίδειξη του προγράμματος πλοήγησης για τον Παγκόσμιο Ιστό. Και το είδα και σκέφτηκα, ναι, αυτό είναι. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, το συνέδριο έγινε εδώ στο Εδιμβούργο και δεν είχα καμιά αντίρρηση να είναι ο Τιμ Μπέρνερς-Λι ο προσκεκλημένος ομιλητής.

Αυτό λοιπόν με βάζει σε μια ένδοξη παρέα. Υπήρχε ένας τύπος ονόματι Ντικ Ρόου που εργαζόταν στη δισκογραφική εταιρία Decca Records και απέρριψε τους Μπιτλς. Ένας άλλος ονόματι Γκάρι Κίλνταλ που πήγε βόλτα με το αεροπλάνο του όταν η IBM ήρθε ψάχνοντας για ένα λειτουργικό σύστημα για το IBM PC, κι αυτός έλειπε, κι έτσι πήγαν πίσω να δουν το Μπιλ Γκέιτς. Και οι δώδεκα εκδότες που απέρριψαν το Χάρρυ Πόττερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, μάλλον.

Από την άλλη, είναι ο Μαρκ Αντρέεσεν που έγραψε το πρώτο πρόγραμμα πλοήγησης για τον Παγκόσμιο Ιστό. Και σύμφωνα με το περιοδικό Fortune, αξίζει 700 εκατομμύρια δολάρια. Αλλά είναι ευτυχισμένος;

(Γέλια)

(Χειροκροτήματα)