Χέδερ Μπρουκ: Ο αγώνας μου για την αποκάλυψη της κυβερνητικής διαφθοράς

Μια φορά και έναν καιρό, ο κόσμος ήταν μια μεγάλη, δυσλειτουργική οικογένεια. Διοικούνταν από τους μεγάλους και ισχυρούς γονείς και ο λαός απαρτιζόταν από αβοήθητα και απελπισμένα άτακτα παιδιά. Σε περίπτωση που κάποιο από τα πιο ανυπάκουα παιδιά αμφισβητούσε τo κύρος των γονέων, τότε το επέπλητταν. Αν προσπαθούσε να εξερευνήσει τα δωμάτια των γονιών ή τις μυστικές αρχειοθήκες τους, το τιμωρούσαν και του έλεγαν ότι για το καλό του δεν έπρεπε να το ξανακάνει.

Τότε, μία μέρα, έφτασε στην πόλη ένας άντρας κουβαλώντας δεκάδες κουτιά με μυστικά έγγραφα κλεμμένα από τα δωμάτια των γονιών. «Κοιτάξτε τι σας κρύβουν» είπε. Τα παιδιά κοίταξαν και εντυπωσιάστηκαν. Υπήρχαν χάρτες και πρακτικά συναντήσεων όπου οι γονείς κατέκριναν ο ένας τον άλλο. Συμπεριφέρονταν σαν τα παιδιά. Και έκαναν λάθη, επίσης, ακριβώς όπως τα παιδιά. Η μόνη διαφορά ήταν ότι τα λάθη τους βρίσκονταν στις μυστικές αρχειοθήκες. Λοιπόν, υπήρχε ένα κορίτσι στην πόλη που πίστευε ότι δεν έπρεπε να παραμένουν στις μυστικές αρχειοθήκες ή αν παρέμεναν, θα έπρεπε να υπήρχε ένας νόμος που θα επέτρεπε την πρόσβαση των παιδιών. Αποφάσισε να το πετύχει.

Λοιπόν, εγώ είμαι το κορίτσι της ιστορίας και τα απόρρητα έγγραφα για τα οποία ενδιαφερόμουν βρίσκονταν σε αυτό το κτήριο, στο Βρετανικό Κοινοβούλιο και τα δεδομένα που ήθελα να πάρω στα χέρια μου αφορούσαν τις αποδείξεις σχετικά με τις δαπάνες των μελών του Κοινοβουλίου. Πίστευα ότι επρόκειτο για μια βασική ερώτηση σε μια δημοκρατία. (Χειροκρότημα) Δεν ήταν σαν να ζητούσα τον κωδικό μιας αποθήκης με πυρηνικά ή κάτι παρόμοιο, αλλά το μέγεθος της αντίστασης που αντιμετώπισα γι' αυτό το ερώτημα της Ελευθερίας Πληροφόρησης θα πίστευε κανείς ότι ζήτησα κάτι πολύ σοβαρό.

Αγωνίστηκα σχεδόν πέντε χρόνια για να τα καταφέρω, και το συγκεκριμένο ερώτημα ήταν ένα από τα εκατοντάδες που έθεσα, όχι- δεν- Κοιτάξτε, ειλικρινά δεν προσπάθησα, να προκαλέσω επανάσταση στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Οι ερωτήσεις αυτές αποτελούσαν απλά μέρος της έρευνάς μου για το πρώτο μου βιβλίο. Αλλά κατέληξε σε μια μακροχρόνια, παρατεταμένη δικαστική διαμάχη και βρέθηκα μετά από πέντε χρόνια να μάχομαι ενάντια στο Κοινοβούλιο ενώπιον τριών από τους πιο διακεκριμένους Βρετανούς δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου αναμένοντας την απόφαση τους για το εάν έπρεπε ή όχι το Κοινοβούλιο να δημοσιοποιήσει αυτά τα δεδομένα. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είχα ελπίδες καθώς είχα δει πώς λειτουργούσε το σύστημα. Πίστευα ότι τα είχα βρει σκούρα. Δεν έχω καμία τύχη.

Λοιπόν, μαντέψτε! Κέρδισα. Ζήτω. (Χειροκρότημα).

Βασικά, δεν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα, γιατί το πρόβλημα ήταν ότι το Κοινοβούλιο καθυστερούσε την δημοσίευση των δεδομένων και έπειτα προσπάθησε ν' αλλάξει αναδρομικά το νόμο ώστε να μην μπορεί κανένας στο μέλλον να έχει πρόσβαση σε αυτά. Σχετικά με το νόμο διαφάνειας που είχε ψηφιστεί νωρίτερα και ίσχυε για όλους τους άλλους προσπάθησαν να έχει τέτοια μορφή ώστε να μην μπορεί να τεθεί σε ισχύ γι' αυτούς. Δεν υπολόγισαν όμως την ψηφιοποίηση, αφού αυτό σήμαινε ότι όλες οι χάρτινες αποδείξεις είχαν σαρωθεί ηλεκτρονικά και ήταν πολύ εύκολο για κάποιον ν' αντιγράψει απλά ολόκληρη τη βάση δεδομένων, να την αποθηκεύσει σε ένα δίσκο και να τη μεταφέρει απλά εκτός Κοινοβουλίου, πράγμα που έγινε και στη συνέχεια ο συγκεκριμένος δίσκος αγοράστηκε από την Ντέιλι Τέλεγκραφ που έκανε την υψηλότερη προσφορά και μετά, όλοι θυμάστε ότι ακολούθησαν εβδομάδες αποκαλύψεων που περιείχαν τα πάντα, από ταινίες πορνό, τάπες μπάνιου, καινούργιες κουζίνες και υποθήκες που δεν είχαν εξοφληθεί ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθούν έξι υπουργοί, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για πρώτη φορά εδώ και 300 χρόνια οδηγήθηκε σε παραίτηση, εκλέχθηκε νέα κυβέρνηση με εντολή διαφάνειας, 120 βουλευτές αποσύρθηκαν από εκείνες τις εκλογές και μέχρι στιγμής τέσσερις βουλευτές και δύο λόρδοι φυλακίστηκαν για απάτη. Επομένως, σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)

Σας διηγούμαι αυτή την ιστορία γιατί δεν ήταν η μοναδική στην Βρετανία. Ήταν ένα παράδειγμα μιας σύγκρουσης πολιτισμών που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο μεταξύ υπαλλήλων που έχουν κάποιο αξίωμα και θεωρούν ότι μπορούν να μας κυβερνούν χωρίς και πολύ έλεγχο απ' το λαό, και ξαφνικά έρχονται αντιμέτωποι μ' ένα λαό που πλέον δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με τη συμφωνία, και όχι μόνο δεν είναι ευχαριστημένος αλλά πλέον πολύ συχνά έχει στη διάθεσή του επίσημα στοιχεία.

Άρα οδεύουμε προς την δημοκρατικοποίηση της πληροφορίας, και εγώ παραμένω σε αυτόν τον χώρο για αρκετό διάστημα. Οφείλω να παραδεχτώ το εξής: Ακόμα και όταν ήμουν παιδί, συνήθιζα να έχω μικρά κατασκοπευτικά βιβλία, μου άρεσε να γνωρίζω τι κάνει ο καθένας στη γειτονιά μου και να το καταγράφω. Νομίζω ότι αυτό ήταν ένας πολύ καλός οιωνός για το μελλοντικό μου επάγγελμα ως ερευνήτρια δημοσιογράφος και αυτό που κατάλαβα από την πρόσβασή μου σε πληροφορίες όλο αυτόν τον καιρό είναι ότι ενώ στην αρχή παρουσίαζε ενδιαφέρον για πολύ λίγους πλέον αφορά τους περισσότερους. Ολοένα και περισσότεροι σε όλο τον κόσμο θέλουν να γνωρίζουν τις κινήσεις των ανθρώπων που βρίσκονται στην εξουσία. Θέλουν να έχουν ένα λόγο στις αποφάσεις που παίρνονται γι' αυτούς και με τα χρήματά τους. Πρόκειται γι' αυτήν την δημοκρατικοποίηση της πληροφορίας που οδηγούν σ' ένα πληροφοριακό διαφωτισμό, και φέρει πολλά κοινά σημεία με την περίοδο του πρώτου Διαφωτισμού. Αφορά την έρευνα για την αλήθεια, όχι επειδή κάποιος λέει ότι είναι αλήθεια, «γιατί το λέω εγώ». Όχι, πρόκειται για την ανακάλυψη της αλήθειας που βασίζεται σε αυτό που βλέπουμε και που μπορεί ν' αποδειχθεί. Αυτό οδήγησε κατά τον πρώτο Διαφωτισμό στην αμφισβήτηση του δικαιώματος των βασιλέων, του ελέω θεού δικαιώματος των βασιλέων να εξουσιάζουν το λαό ή της υποταγής των γυναικών στους άνδρες, ή της πεποίθησης ότι η Εκκλησία εκφράζει επίσημα το λόγο του Θεού.

Προφανώς, η Εκκλησία δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη με αυτή την τροπή των πραγμάτων, και προσπάθησε να καταστείλει αυτές τις ενέργειες, αλλά δεν υπολόγισαν την τεχνολογία, και έπειτα τον έντυπο τύπο, που βοήθησε στη διάδοση των ιδεών με τρόπο φτηνό, γρήγορο και αποτελεσματικό και οι πολίτες είχαν πλέον τη δυνατότητα να συγκεντρώνονται στα καφενεία, να συζητούν και να σχεδιάζουν την επανάστασή τους.

Στις μέρες μας, υπάρχει η ψηφιοποίηση που διαχωρίζει τις πληροφορίες και καθιστά μηδενικό το κόστος της αντιγραφής και της διάδοσης τους. Ο έντυπος τύπος μας είναι το Διαδίκτυο. Τα καφενεία μας είναι τα κοινωνικά δίκτυα. Οδεύουμε προς ένα πλήρως συνδεδεμένο σύστημα και οφείλουμε να πάρουμε παγκόσμιες αποφάσεις γι' αυτό το σύστημα, αποφάσεις σχετικά με το κλίμα, τα οικονομικά συστήματα και τους πόρους. Απλά σκεφτείτε... αν θέλουμε να πάρουμε μια σημαντική απόφαση για την αγορά σπιτιού εξετάζουμε όλα τα δεδομένα, δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ θέλω να δω πολλά σπίτια πριν καταλήξω σε μια απόφαση για το πού θα επενδύσω τόσα πολλά λεφτά. Εάν πρόκειται για ένα οικονομικό σύστημα, υπάρχουν πολλές πληροφορίες που πρέπει να λάβουμε υπόψιν. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να συλλέξει έναν τόσο μεγάλο όγκο πληροφοριών και να τις αναλύσει ώστε να καταλήξει στη σωστή απόφαση.

Άρα αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει τόσο αυξημένη ζήτηση για πρόσβαση σε πληροφορίες. Γι' αυτό παρατηρούμε τη δημοσιοποίηση ολοένα και περισσότερων νόμων όπως για παράδειγμα της Σύμβασης Aarhus που αφορά το περιβάλλον και αποτελεί μια Ευρωπαϊκή οδηγία που δίνει το δικαίωμα στους πολίτες να γνωρίζουν αν η εταιρεία ύδρευσης ρίχνει τα απόβλητα στο ποτάμι τους, έχετε δικαίωμα να το γνωρίζετε αυτό. Όσον αφορά την οικονομική βιομηχανία, έχετε δικαίωμα να γνωρίζετε τι συμβαίνει, συνεπώς υπάρχουν διάφοροι νόμοι για την καταπολέμηση της δωροδοκίας, χρηματικές ρυθμίσεις, αυξημένες εταιρικές δημοσιοποιήσεις, ώστε να παρακολουθείτε τα περιουσιακά τους στοιχεία πέρα από τα σύνορα. Πλέον είναι αρκετά δύσκολο να υπάρχει απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων, φοροδιαφυγή και μισθολογική ανισότητα. Αυτό είναι φοβερό. Αρχίζουμε ν' ανακαλύπτουμε ολοένα και περισσότερα στοιχεία γι' αυτά τα συστήματα.

Όλα μεταφέρονται σε ένα κεντρικό σύστημα, το πλήρως συνδεδεμένο σύστημα, όλα εκτός από ένα. Μπορείτε να φανταστείτε ποιο είναι; Είναι το σύστημα που στηρίζει όλα τα υπόλοιπα συστήματα. Είναι το σύστημα που αφορά την οργάνωση και την άσκηση εξουσίας, και αναφέρομαι στο πολιτικό σύστημα, αφού στο πολιτικό σύστημα, επιστρέφουμε στο σύστημα της ιεραρχίας. Πώς είναι δυνατόν ο όγκος των επεξεργάσιμων πληροφοριών να είναι αναγκαίο να μπει σ' αυτό σύστημα; Λοιπόν, απλά δεν γίνεται. Πιστεύω ότι αυτό κρύβεται πίσω από την κρίση νομιμότητας των διάφορων κυβερνήσεών μας σήμερα.

Σας ανέφερα λίγα απ΄αυτά που έκανα ώστε να αποκτήσω πρόσβαση στα έγγραφα του Κοινοβουλίου, με πολλή πίεση και προσπάθεια στον 21ο αιώνα και θα σας δώσω κάποια παραδείγματα σχετικά με τις ενέργειες κάποιων άλλων ανθρώπων που γνωρίζω.

Είναι ένας τύπος που ονομάζεται Σεμπ Μπέικον. Είναι προγραμματιστής υπολογιστών και έχει δημιουργήσει την ιστοσελίδα «Αλαβετέλι», που είναι μια πλατφόρμα Ελεύθερης Διακίνησης Πληροφοριών. Πρόκειται για μια ανοικτή πηγή πληροφοριών με τεκμηρίωση που δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να υποβάλλει ένα αίτημα Ελεύθερης Πληροφορίας, να θέσει ένα ερώτημα σε έναν δημόσιο φορέα, χωρίς να υπάρχουν αντιδράσεις που πιστέψτε με θα συναντούσατε σε παρόμοια περίπτωση, και μπορεί απλά να θέσετε οποιοδήποτε ερώτημά σας, όπως για παράδειγμα, πόσοι αστυνομικοί έχουν ποινικό μητρώο; Εστιάζει στο κατάλληλο άτομο, σου λέει πότε τελειώνει η διορία του, παρακολουθεί όλη την αλληλογραφία, την αναρτά και γίνεται ένα αρχείο ανοιχτό στο κοινό. Αυτό είναι η ανοιχτή πηγή και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε χώρα όπου υπάρχει νόμος σχετικά με την Ελευθερία της Πληροφορίας. Ορίστε, λοιπόν, μια λίστα με τις χώρες που τον έχουν, και μετά θα εμφανιστούν μερικές ακόμα στον πίνακα. Αν αυτό αρέσει σε κάποιον από εσάς και έχετε ένα τέτοιο νόμο στη χώρα σας, ξέρω ότι ο Σεμπ θα ήθελε πολύ να επικοινωνήσει μαζί σας για να συνεργαστείτε και να έχετε αυτό στην χώρα σας.

Αυτή είναι η Μπιργκίτα Τζόνσντοτιρ. Είναι βουλευτής της Ισλανδίας. Μια εντελώς ασυνήθιστη βουλευτής. Στην Ισλανδία, ήταν μία από τους διαδηλωτές που βρέθηκε έξω από το Κοινοβούλιο της χώρας της όταν κατέρρευσε η οικονομία της χώρας, έπειτα εξελέγη στην μεταρρυθμιστική Βουλή και τώρα ηγείται αυτού του προγράμματος. Είναι η Ισλανδική Πρωτοβουλία για τα Σύγχρονα ΜΜΕ και μόλις βρήκαν χρηματοδότηση για να το κάνουν διεθνές πρόγραμμα για τα σύγχρονα ΜΜΕ και αυτό χρειάζεται τους καλύτερους νόμους σε όλο τον κόσμο σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης, την προστασία των πληροφοριοδοτών, την προστασία από συκοφαντική δυσφήμιση, την προστασία της πηγής και την προσπάθεια για να γίνει η Ισλανδία ένας δημοσιογραφικός παράδεισος. Είναι ένα μέρος όπου τα δεδομένα σας μπορούν να είναι ελεύθερα, έτσι όταν σκεφτόμαστε, όλο και περισσότερο, πώς οι κυβερνήσεις θέλουν να αποκτήσουν τα δεδομένα των χρηστών, αυτό που προσπαθούν να κάνουν στην Ισλανδία είναι να κάνουν αυτόν τον ασφαλή παράδεισο όπου μπορεί να υπάρξει.

Στον δικό μου τομέα ερευνητικής δημοσιογραφίας, πρέπει κι εμείς ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο, έτσι αυτός ο ιστότοπος λέγεται Ερευνητικό Ταμπλό. Αν προσπαθείτε να βρείτε τα περιουσιακά στοιχεία ενός δικτάτορα, για παράδειγμα, του Χόσνι Μουμπάρακ, ξέρετε, αυτός φυγαδεύει κεφάλαια από την χώρα του ενώ ξέρει ότι έχει πρόβλημα και αυτό που θέλετε να κάνετε για να το διερευνήσετε είναι ότι χρειάζεται να έχετε πρόσβαση σε όλες, σε όσες περισσότερες, βάσεις δεδομένων εταιρειών σε όλο τον κόσμο. Αυτός, λοιπόν, είναι ένας δικτυακός τόπος που προσπαθεί να συγκεράσει όλες αυτές τις βάσεις δεδομένων σε ένα μέρος για να μπορέσετε να ψάξετε, για παράδειγμα, τους συγγενείς του, τους φίλους του, τον επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να ανακαλύψετε πώς μεταφέρει περιουσιακά στοιχεία από την χώρα.

Και πάλι, όταν μιλάμε για τις αποφάσεις που έχουν την μεγαλύτερη επίδραση σε μας, ίσως οι πλέον σημαντικές αποφάσεις που λαμβάνονται σχετικά με πολέμους και άλλα και πάλι δεν μπορούμε απλώς να κάνουμε ένα αίτημα Ελευθερίας της Πληροφορίας. Είναι πραγματικά δύσκολο. Έτσι εξακολουθούμε να βασιζόμαστε σε παράνομους τρόπους για να πάρουμε πληροφορίες, μέσω διαρροών. Έτσι, όταν η Γκάρντιαν έκανε αυτή την έρευνα σχετικά με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, δεν μπορείτε απλά να μπείτε στο Υπουργείο Άμυνας και να ζητήσετε πληροφορίες. Απλώς δεν θα σας πουν. Οπότε αυτά προήλθαν από διαρροές δεκάδων χιλιάδων μηνυμάτων που γράφτηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες σχετικά με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και διέρρευσαν και έτσι μπόρεσαν να κάνουν αυτή την έρευνα.

Άλλη μια σχετικά μεγάλη έρευνα στον κόσμο της διπλωματίας. Και πάλι όλα αυτά βασίζονται στις διαρροές, 251.000 αμερικανικά διπλωματικά τηλεγραφήματα, και εγώ ανακατεύτηκα σε αυτή την έρευνα επειδή βρήκα αυτή την διαρροή μέσω μιας διαρροής από έναν θυμωμένο ΓουίκιΛίκερ και κατέληξα να δουλεύω στην Γκάρντιαν. Έτσι μπορώ να σας πω από πρώτο χέρι πώς ήταν να έχεις πρόσβαση σε αυτή την διαρροή. Ήταν καταπληκτικό. Εννοώ, καταπληκτικό. Μου θύμισε εκείνη την σκηνή από τον «Μάγο του Οζ». Ξέρετε ποια εννοώ; Εκεί που το σκυλάκι ο Τότο τρέχει προς το μέρος του μάγου και τραβάει, ο σκύλος τραβάει την κουρτίνα, και «Μην κοιτάζεις πίσω από το παραβάν. Μην κοιτάζεις τον άντρα πίσω από το παραβάν.» Κάπως έτσι ήταν επειδή αυτό που άρχιζες να βλέπεις είναι ότι όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι εκπρόσωποι τύπου, αυτοί οι πομπώδεις πολιτικοί, είναι ακριβώς σαν κι εμάς. Ο ένας έθαβε τον άλλο. Εννοώ, αυτά τα τηλεγραφήματα ήταν σκέτες κατινιές. Εντάξει, αλλά νόμιζα ότι ήταν πολύ σημαντικό για όλους μας να κατανοήσουμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι σαν κι εμάς. Δεν έχουν ανώτερες δυνάμεις. Δεν είναι μάγοι. Δεν είναι οι γονείς μας. Πέραν αυτού, αυτό που θεωρώ πιο συναρπαστικό είναι το επίπεδο της ενδημικής διαφθοράς που είδα σε διάφορες χώρες και ειδικά επικεντρωμένο γύρω από το κέντρο της εξουσίας, γύρω από τους πολιτικούς που καταχρώνται το δημόσιο χρήμα για προσωπικό πλουτισμό και τους δινόταν η δυνατότητα να το κάνουν εξαιτίας της επίσημης μυστικότητας.

Έτσι ανέφερα τα Γουίκι Λικς επειδή τι θα μπορούσε να ήταν πιο ανοιχτό από τη δημοσιοποίηση όλου του υλικού; Αυτό έκανε ο Τζούλιαν Ασάζ. Δεν ήταν ικανοποιημένος από τον τρόπο που οι εφημερίδες τα δημοσιοποιούσαν ώστε να είναι ασφαλείς και νόμιμες. Τα πέταξε όλα έξω. Αυτό πράγματι κατέληξε με την έκθεση ευάλωτων ανθρώπων στο Αφγανιστάν. Επίσης είχε σαν συνέπεια ο δικτάτορας της Λευκορωσίας να πάρει στα χέρια του τη λίστα με τους δημοκράτες διαδηλωτές στην χώρα που είχαν μιλήσει με την αμερικανική κυβέρνηση. Είναι αυτό ριζοσπαστικό άνοιγμα; Για μένα όχι, επειδή δεν συνεπάγεται την παραίτηση από την εξουσία, την ευθύνη, την υπευθυνότητα, στην ουσία σημαίνει να είσαι μέτοχος της δύναμης. Σημαίνει ότι μοιράζεσαι την ευθύνη, την υπευθυνότητα. Επίσης το γεγονός ότι απείλησε να με μηνύσει επειδή πήρα την διαρροή από τις δικές του διαρροές, θεώρησα ότι έδειχνε επίσης αξιοσημείωτη έλλειψη ιδεολογικής συνέπειας, για να είμαι ειλικρινής. (Γέλια)

Το άλλο είναι ότι η δύναμη είναι απίστευτη ξελογιάστρα, και πρέπει να έχεις δύο αληθινά προσόντα, νομίζω, όταν έρχεσαι στο τραπέζι, όταν χειρίζεσαι εξουσία, μιλάς για την εξουσία, εξαιτίας αυτής της σαγηνευτικής ιδιότητάς της. Πρέπει να έχεις σκεπτικισμό και ταπεινότητα. Σκεπτικισμό επειδή πρέπει πάντα ν' αμφισβητείς. Θέλω να δω γιατί το λες αυτό που λες. Δεν είναι αρκετά καλό. Θέλω να δω τις αποδείξεις που το στηρίζουν. Και ταπεινότητα επειδή όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι κάνουμε λάθη. Αν δεν έχεις σκεπτικισμό και ταπεινότητα τότε είναι μικρή η απόσταση από τον αναμορφωτή στον δικτάτορα και νομίζω ότι απλώς πρέπει να διαβάσετε την «Φάρμα των Ζώων» για να δείτε πώς η εξουσία διαφθείρει.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Νομίζω ότι πρέπει να ενσωματώσουμε στο νόμο το δικαίωμα στην πληροφορία. Προς το παρόν τα δικαιώματά μας είναι εξαιρετικά αδύναμα. Σε πολλές χώρες έχουμε Νομοθετικές Πράξεις Κρατικών Απορρήτων, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας. Έχουμε Νομοθετική Πράξη Κρατικών Απορρήτων χωρίς πρόσβαση του κοινού. Αυτό σημαίνει ότι είναι παράνομο, τιμωρείσαι, αυστηρά σε πολλές περιπτώσεις, για την δημοσίευση ή αποκάλυψη κρατικών πληροφοριών. Δεν θα ήταν εκπληκτικό, και πραγματικά, αυτό θέλω να σκεφτείτε όλοι, αν είχαμε μια Νομοθετική Πράξη Αποκάλυψης Κρατικών Εγγράφων όπου οι αξιωματούχοι θα τιμωρούνταν αν αποκαλυπτόταν ότι έχουν συγκαλύψει ή αποκρύψει πληροφορίες που αφορούν το δημόσιο συμφέρον; Οπότε αυτό - ναι. Ναι! (Χειροκρότημα) (Γέλια) Θα ήθελα να δουλέψω γι' αυτό τον σκοπό.

Άρα δεν υπάρχουν μόνο κακά νέα. Εννοώ, σίγουρα υπάρχει πρόοδος, αλλά νομίζω πως ανακαλύπτουμε ότι όσο πλησιάζουμε στην καρδιά της εξουσίας, τόσο πιο αδιαφανής, κλειστή αυτή γίνεται. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες άκουσα τον Αρχηγό της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Λονδίνου να αναφέρει ότι η αστυνομία χρειάζεται πρόσβαση σε όλες τις επικοινωνίες μας, να μας κατασκοπεύει χωρίς δικαστική επίβλεψη, και είπε ότι ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Πραγματικά είπε ότι ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Δεν υπήρχαν αποδείξεις. Δεν παρουσίασε αποδείξεις γι' αυτό. Ήταν απλά «Έτσι λέω εγώ». Πρέπει να μ' εμπιστευτείτε. Καλή τη πίστη.» Λοιπόν, λυπάμαι πολύ αλλά γυρίσαμε πίσω στην Εκκλησία προ Διαφωτισμού, και πρέπει να το πολεμήσουμε αυτό.

Μιλάμε λοιπόν για το νόμο στη Βρετανία που είναι στο Νομοσχέδιο για τα Δεδομένα των Επικοινωνιών, ένα εξοργιστικά απαράδεκτο νομοθέτημα. Στην Αμερική, έχετε τη Νομοθετική Πράξη Προστασίας του Κυβερνοχώρου. Σκέφτονται να βάλουν κοριούς για παρακολούθηση στο εσωτερικό της χώρας. Έχετε το κτήριο της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας το μεγαλύτερο κατασκοπευτικό κέντρο στον κόσμο. Είναι κολοσσιαίο είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από το αμερικανικό Καπιτώλιο, όπου θα υποκλέπτουν και να αναλύουν επικοινωνίες, κίνηση και προσωπικά δεδομένα για ν' ανακαλύψουν ποιος είναι ο ταραχοποιός στην κοινωνία.

Για να γυρίσουμε πίσω στην αρχική μας ιστορίας, οι γονείς έχουν πανικοβληθεί. Έχουν κλειδώσει όλες τις πόρτες. Έχουν εγκαταστήσει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης στο σπίτι. Μας παρακολουθούν όλους. Σκάψανε το υπόγειο, και εγκατέστησαν κατασκοπευτικό κέντρο για να τρέξουν αλγόριθμους και ν' ανακαλύψουν ποιοι από εμάς είναι οι ταραχοποιοί, κι αν κανείς παραπονεθεί, μας συλλαμβάνουν για τρομοκρατία. Αυτό είναι παραμύθι ή ζωντανός εφιάλτης; Μερικά παραμύθια έχουν ευτυχισμένο τέλος. Άλλα όχι. Νομίζω όλοι έχουμε διαβάσει τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, που είναι πραγματικά πολύ στενάχωρα. Αλλά ο κόσμος δεν είναι παραμύθι, και μπορεί να είναι πιο σκληρός απ΄όσο είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε. Ομοίως, μπορεί να είναι καλύτερος απ' ότι μας αφήνουν να πιστεύουμε, αλλά όπως και να 'χει, πρέπει ν' αρχίζουμε να τον βλέπουμε όπως είναι, με όλα του τα προβλήματα, επειδή μόνο αν τον δούμε με όλα του τα προβλήματα θα καταφέρουμε να τα διορθώσουμε και να ζήσουμε σ' ένα κόσμο όπου όλοι μπορούμε να ζήσουμε καλά και ακόμα καλύτερα. (Γέλια) Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα) Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)