Χασάν Ελάχι: FBI, εδώ είμαι!

Γεια σας. Είμαι ο Χασάν. Είμαι καλλιτέχνης. Και συνήθως όταν λέω στους ανθρώπους ότι είμαι καλλιτέχνης, με κοιτάνε απλώς και λένε, "Ζωγραφίζεις;" ή "Τι είδους υλικά χρησιμοποιείς στη δουλειά σου;" Το περισσότερο μέρος της δουλειάς μου αφορά κυρίως τη μεθοδολογία της εργασίας παρά με έναν συγκεκριμένο τομέα ή μια συγκεκριμένη τεχνική. Έτσι αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι η δημιουργική επίλυση προβλημάτων. Κι είχα ένα προβληματάκι πριν μερικά χρόνια. Γι' αυτό αφήστε με να σας δείξω κάτι απ' αυτό.

Λοιπόν ξεκίνησε εδώ. αυτό είναι το αεροδρόμιο του Ντιτρόϊτ στις 19 Ιουνίου το 2002. Επέστρεφα στις Η.Π.Α. από μια έκθεση στο εξωτερικό. Και καθώς επέστρεφα, με σταμάτησε το FBI, ένας πράκτορας του FBI, και με πήγε σ' ένα μικρό δωμάτιο και άρχισε να με ρωτάει σχεδόν για τα πάντα, όπως: 'Πού ήσουνα;Τι έκανες;Με ποιον μίλησες; Γιατί πήγες εκεί; Ποιος πληρώνει για τα ταξίδια σου;" -- και όλες αυτές τις λεπτομέρειες. Και μετά κυριολεκτικά απ' το πουθενά, ο τύπος με ρωτάει, "Που ήσουνα στις 12 Σεπτεμβρίου;" Και όταν ρωτάνε τους περισσότερους από μας, "Που ήσουν στις 12 Σεπτεμβρίου;" ή οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία λέμε, "Δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά μπορώ να το κοιτάξω."

Έτσι έβγαλα το μικρό μου PDA, και τους είπα, "Εντάξει, ας δούμε τα ραντεβού μου για την 12η Σεπτεμβρίου." Την 12η Σεπτεμβρίου -- από τις 10.00 π.μ. μέχρι 10.30 π.μ., πλήρωσα το ενοίκιο για την αποθήκη μου. Από τις 10.00 π.μ. μέχρι τις 12.00 μ.μ., συναντήθηκα με την Τζούντιθ, η οποία τότε ήταν μία από τους τελειόφοιτους φοιτητές μου τότε. Από τις 12.00 μ.μ. μέχρι τις 3.00 μ.μ., είχα εισαγωγικό μάθημα 3.00 μ.μ μέχρι 6.00 μ.μ., είχα μάθημα στους προχωρημένους "Πού ήσουνα την 11η; Πού ήσουνα την 10η;" Πού ήσουνα την 29η; την 30η;" Πού ήσουνα την 5η Οκτωβρίου;" Διαβάσαμε περίπου έξι μήνες του ημερολογίου. Και δεν νομίζω να περίμενε να έχω τόσο λεπτομερείς καταγραφές των κινήσεών μου. Αλλά ευτυχώς είχα, γιατί δεν μου πάει καθόλου το ασπρόμαυρο ριγέ.

(Γέλιο)

Συνεχίζει λοιπόν και με ρωτάει- (Χειροκρότημα) "Και σ' αυτόν τον αποθηκευτικό χώρο για το οποίο πλήρωνες νοίκι, τι είχες μέσα;" Αυτό ήταν στην Τάμπα, της Φλόριντα, έτσι του είπα, "Χειμερινά ρούχα που δεν χρησιμοποιώ στη Φλόριντα. Έπιπλα που δεν χωράνε στο μικρό μου διαμέρισμα. Απλά ξεχώριζα τη σαβούρα απ' τις δημόσιες αγορές γιατί μ' αρέσει να μαζεύω πράγματα." Και με κοιτάει πραγματικά μπερδεμένος και λέει, "Δεν έχεις εκρηκτικά;" (Γέλιο) Κι εγώ του λέω, "Όχι, όχι. Είμαι σίγουρος ότι δεν έχω εκρηκτικά. Αλλά αν υπήρχαν, νομίζω ότι θα το θυμόμουνα." Κι ακόμα είναι λιγάκι μπερδεμένος, αλλά νομίζω ότι οποιοσδήποτε μου μιλάει για λίγη ώρα καταλαβαίνει ότι δεν είμαι τρομοκράτης. Κι έτσι καθόμασταν εκεί, και τελικά μετά από περίπου μια, μιάμιση ώρα που επαναλαμβάναμε συνέχεια τα ίδια λέει, "Έχω αρκετές πληροφορίες τώρα. Θα το περάσω στο Τμήμα της Τάμπα. Αυτοί το ξεκίνησαν. Αυτοί θα το συνεχίσουν, και θα το τακτοποιήσουμε." Κι εγώ είπα, "Τέλεια"

Έτσι πήγα σπίτι και το τηλέφωνο χτυπάει, κι ένας άνδρας μου συστήθηκε. Όπως βλεπετε αυτά είναι τα γραφεία του FBI στην Τάμπα όπου πέρασα έξι μήνες της ζωής μου -- μέσα κι έξω, όχι έξι μήνες συνεχόμενους. Με την ευκαιρία, ξέρατε εσείς ότι στις Η.Π.Α., δεν μπορεί κάποιος να φωτογραφήσει ομοσπονδιακά κτίρια, αλλά μπορεί η Google να το κάνει για σας. Έτσι λοιπόν ευχαριστούμε τους τύπους στην Google. (Χειροκρότημα) Έτσι πέρασα πολύ χρόνο σ' αυτό το κτίριο. Ερωτήσεις όπως: "Ήσουν ποτέ μάρτυρας ή συμμέτοχος σε οποιαδήποτε πράξη η οποία μπορεί να ήταν καταστροφική για τις Η.Π.Α. ή οποιαδήποτε άλλη χώρα;" Και πρέπει να σκεφτείτε σε ποια νοητική κατάσταση βρίσκεται κάποιος όταν το περνά αυτό. Βασικά βρίσκεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον που στην ουσία αποφασίζει για τη ζωή ή τον θάνατο σου. Ή ερωτήσεις όπως -- βασικά, κατά τη διάρκεια του ανιχνευτή ψεύδους, κι κάπως έτσι τελείωσε αυτό μετά από εννιά συνεχόμενες φορές --

μια ερώτηση του ανιχνευτή ήταν ... λοιπόν η πρώτη ήταν, "Το όνομα σου είναι Χασάν;" "Ναι." "Βρίσκεσαι στη Φλόριντα;" "Ναι." "Σήμερα είναι Πέμπτη;" "Ναι." Γιατί οι ερωτήσεις είναι μ' ένα ναι ή ένα όχι. Μέτα, βέβαια, η επόμενη ερώτηση είναι: Ανήκεις σε κάποια οργάνωση που θέλει να βλάψει τις Η.Π.Α.;" Δουλεύω σε πανεπιστήμιο. (Γέλιο) Και τους λέω, "Μήπως θα θέλατε να το ρωτήσετε αυτό σε κάποιους συναδέλφους μου." Αλλά μετά μου λένε, "Εντάξει, πέρα απ' αυτά που συζητήσαμε, ανήκεις σε κάποια οργάνωση που θέλει να βλάψει τις Η.Π.Α.;" Κι εγώ είπα, "Όχι."

Έτσι μετά από έξι μήνες και εννιά τεστ στον ανιχνευτή ψεύδους, μου λένε, "Όλα είναι εντάξει.' Και τους λέω, "Το ξέρω. Αυτό προσπαθώ να σας πω απ' την αρχή. Φυσικά όλα είναι εντάξει." Και με κοιτάνε πραγματικά περίεργα. Και τους λέω, "Ρε παιδιά, ταξιδεύω πολύ." Αυτά με το FBI. Και τους λέω "Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η Αλάσκα κι όχι το τελευταίο σημείωμα, και πάμε πάλι απ' την αρχή." Και υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον. Και μου λέει "Ξέρεις, αν ποτέ έχεις πρόβλημα, τηλεφώνησε μας -- θα το τακτοποιήσουμε εμείς."

Κι έτσι από τότε, πριν πάω οπουδήποτε, έπαιρνα τηλέφωνο το FBI. Και τους έλεγα, "Παιδιά, πηγαίνω εκεί. Αυτή είναι η πτήση μου. Βορειοδυτική πτήση επτά για Σιάτλ στις 12 Μαρτίου" ή κάτι τέτοιο. Μετά από δυο βδομάδες, τηλεφωνούσα πάλι, να τους ενημερώσω. Δεν ήταν ότι έπρεπε να το κάνω, αλλά το επέλεξα. Ήθελα απλώς να τους πω, "Γεια σας παιδιά. Δεν θέλω να φανεί ότι κάνω τίποτα ξαφνικές κινήσεις." (Γέλιο) 'δεν θέλω να νομίζετε ότι πάω να το σκάσω." Απλά ήθελα να το ξέρετε. Μη στενοχωριέστε" Κι έτσι συνέχισα να το κάνω αυτό ξανά και ξανά. Και μετά τα τηλέφωνα έγινα e-mail, και τα e-mail, γινόντουσαν όλο και μεγαλύτερα... με φωτογραφίες, με ταξιδιωτικές συμβουλές. Μετά έκανα κι ιστοσελίδες. Και μετά έφτιαξα αυτό εδώ. Ας πάμε λίγο πίσω εδωπέρα.

Έτσι, σχεδίασα αυτό το 2003. Αυτό εδώ βρίσκει τα ίχνη μου μια δεδομένη στιγμή. Έκανα κάποιους κωδικούς για το κινητό μου τηλέφωνο. Βασικά, αυτό που αποφάσισα είναι εντάξει παιδιά, θέλετε να με παρακολουθείτε, ωραία. Αλλά θα παρακολουθώ τον εαυτό μου. Μια χαρά. Δεν χρειάζεται να ξοδέψετε ούτε ενέργεια, ούτε χρήματα. Και θα σας βοηθήσω. Έτσι λοιπόν στην διαδικασία, άρχισα να σκέφτομαι, τι άλλο μπορεί να θέλουν να μάθουν για μένα; Μάλλον θα έχουν όλες τις καταγραφές για τα ταξίδια μου, κι έτσι αποφάσισα να βάλω όλα μου τα ταξίδια από τότε που γεννήθηκα στο ίντερνετ. Έτσι μπορείτε να δείτε, Delta 1252 πηγαίνοντας από την πόλη του Κάνσας στην Ατλάντα. Και μετά μπορείτε να δείτε κάποια από τα γεύματα που με τάισαν στα αεροπλάνα. Αυτό ήταν στην πτήση Delta 719 πηγαίνοντας από το αεροδρόμιο JFK στο Σαν Φρανσίσκο. Το βλέπετε αυτό; Δεν μ' αφήνουν ν' ανέβω σε αεροπλάνο μ' αυτό, αλλά μου το δίνουν πάνω στο αεροπλάνο. (Γέλιο) Αυτά τα αεροδρόμια που συχνάζω, γιατί μ' αρέσουν τα αεροδρόμια. Αυτό είναι το αεροδρόμιο Κένεντι την Πέμπτη, 19 Μαΐου. Αυτό είναι στη Βαρσοβία. Σιγκαπούρη. Όπως βλέπετε, είναι κάπως άδεια.

Αυτές οι φωτογραφίες πάρθηκαν ανώνυμα σε βαθμό που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Αλλά αν συνδυάσει κανείς αυτά με άλλα δεδομένα, τότε στην πραγματικότητα παίρνει το ρόλο του πράκτορα του FBI που τα συνδέει όλα μεταξύ τους. Και όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου θα πρέπει να δικαιολογήσεις κάθε στιγμή της ύπαρξης σου, μπαίνεις στη διαδικασία να αντιδράς με πολύ διαφορετικό τρόπο. Τη στιγμή που αυτό συνέβαινε, το τελευταίο πράγμα στο μυαλό μου ήταν "art project." Σίγουρα δε σκεφτόμουν ότι βρήκα καινούργια δουλειά. Αλλά αφού το πέρασα αυτό, αφού κατάλαβα, τότε σκέφτηκα τι έγινε τώρα; Αφού ένωσα αυτά μεταξύ τους, αυτό κι εκείνο, με τρόπο τέτοιο ώστε να καταλάβω τι μου συνέβει τελικά εξελίχθηκε σ' αυτό, και έφτασε να γίνει αυτό το project.

Έτσι αυτά είναι τα μαγαζιά που ψωνίζω -- κάποια απ' αυτά -- γιατί πρέπει να ξέρουν. Εδώ είμαι εγώ που αγοράζω μακαρόνια με γεύση πάπιας στο Ranch 99 στην Daly City την Κυριακή, 15 Νοεμβρίου. Στο σούπερ-μάρκετ Coreana αγοράζω ψητά λαχανικά γιατί μου αρέσουν. Και αγόρασα και καβούρια, κάπου εδώ, και λίγα αντεράκια στο Safeway του Emoryville. Και απορρυπαντικά επίσης στο δυτικό Όακλαντ -- Ανατολικό Όακλαντ, συγγνώμη. Και μετά οι μέδουσες τουρσί στο σούπερ-μάρκετ στην οδό 18 του Χονγκ Κονγκ. Τώρα εάν πάτε στις τραπεζικές μου συναλλαγές, θα σας δείξει κάτι απ' αυτές, έτσι ώστε να ξέρετε ότι στις 9 Μαΐου, που έβαλα 14.79 δολάρια βενζίνη από το Safeway Vallejo.

Έτσι δεν είναι ότι δίνω τις πληροφορίες αυτές διάσπαρτες, αλλά τώρα υπάρχει και τρίτο πρόσωπο, ένα ανεξάρτητο τρίτο πρόσωπο, η τράπεζα μου, η οποία βεβαιώνει ότι, ναι πράγματι, ήμουν σ' εκείνο το σημείο τότε. Έτσι υπάρχουν σημεία, κι αυτά τα σημεία συνδυάζονται. Και υπάρχει και μια επιβεβαίωση. Μερικές φορές είναι κάποιες πολύ μικρές αγορές. Έτσι, έχω 34 σεντς ως κόστος μεταφοράς χρημάτων. Όλα αυτά βγαίνουν κατευθείαν από τους τραπεζικούς μου λογαριασμούς, και όλα βγαίνουν αμέσως.

Κάποιες φορές υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Εδώ ακριβώς είναι το παλιό μου διαμέρισμα στο Σαν Φρανσίσκο. Και μετά κάποιες φορές βγαίνει αυτό. Κάποιες φορές απλά βγαίνει αυτό, ένας άδειος διάδρομος στο Σολτ Λέικ, στις 22 Ιανουαρίου. Και μπορώ να σας πω ακριβώς με ποιον ήμουν, που ήμουν, γιατί αυτό έπρεπε να κάνω με το FBI. Έπρεπε να τους πω κάθε μικρή λεπτομέρεια για τα πάντα. Πέρασα πολύ χρόνο στο δρόμο. Εδώ είναι ένα πάρκινγκ στο Elko της Νεβάδα από τον δρόμο 80 στις 8.01 π.μ. την 19η Αυγούστου. Πέρασα πολύ χρόνο και σε βενζινάδικα -- σε άδειους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Έτσι υπάρχουν πολλές βάσεις δεδομένων. Και υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες εικόνες. Στην πραγματικότητα υπάρχουν 46.000 εικόνες αυτή τη στιγμή στην ιστοσελίδα μου, και το FBI τις έχει δει όλες -- τουλάχιστον πιστεύω ότι τις έχουν δει όλες. Και κάποιες φορές δεν υπάρχουν και πολλές πληροφορίες, και υπάρχει απλώς αυτό το άδειο κρεβάτι. Και κάποιες φορές υπάρχουν πολλές πληροφορίες χωρίς εικόνα. Έτσι έχουμε κάτι σαν αυτό. Αυτό, με την ευκαιρία, είναι το αγαπημένο μου εστιατόριο στην Καλιφόρνια -- Βιετναμέζικα σάντουιτς.

Έτσι, υπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες από γεύματα που έφαγα έξω άδειους σταθμούς, άδεια βενζινάδικα. Υπάρχουν και κάποια γεύματα που μαγείρεψα στο σπίτι. και πως ξέρει κανείς ότι αυτά είναι στο σπίτι; Το ίδιο πιάτο εμφανίζεται ξανά και ξανά. Έτσι πάλι, πρέπει να κάνει κανείς το ντεντέκτιβ. Έτσι, κάποιες φορές οι βάσεις γίνονται τόσο συγκεκριμένες. Αυτά είναι όλα τάκος που έφαγα στο Μεξικό κοντά σ' έναν σιδηροδρομικό σταθμό την 5η προς την 6η Ιουλίου. Στις 11.39 μ.μ. ήταν αυτό. Στη 1.56 π.μ. ήταν αυτό. Στις 4.59 π.μ. ήταν αυτό. Κι έτσι σφράγιζα κάθε στιγμή της ζωής μου Κάθε λίγο έπαιρνα φωτογραφίες.

Τώρα τα κάνω όλα στο iPhone μου, και όλα πηγαίνουν κατευθείαν στο server μου, και αυτό κάνει όλη τη δουλειά και τα κατηγοριοποιεί και τα βάζει όλα μαζί. Θέλουν να ξέρουν που κάνω τη δουλειά μου, γιατί θέλουν να μάθουν για τη δουλειά μου. Έτσι, στις 4 Δεκεμβρίου, πήγα εδώ. Και την Παρασκευή, στις 14 Ιουνίου το 2009 -- αυτό βασικά ήταν περίπου 2 η ώρα το μεσημέρι στο Skowhegan, του Μέιν -- αυτό εδώ ήταν το διαμέρισμα μου. Έτσι, αυτό που βασικά βλέπετε εδώ είναι μικρά κομμάτια και όλες αυτές τις πληροφορίες.

Αν πάτε στην ιστοσελίδα μου, υπάρχει άπειρα πραγματα. Και πραγματικά δεν είναι το πιο φιλικό περιβάλλον για τον χρήστη. Στην πραγματικότητα είναι εχθρικό προς τον χρήστη. Κι ένας από τους λόγους, που είναι εχθρικό προς τον χρήστη, είναι ότι όλα είναι εκεί, αλλά πρέπει να αφιερώσει κανείς χρόνο. Έτσι βάζοντας όλες τις πληροφορίες εκεί, αυτό που προσπαθώ βασικά να πω είναι ότι λέω τα πάντα. Αλλά μέσα σ' αυτόν το μπαράζ πληροφοριών που βγάζω στην πραγματικότητα ζω μια υπερβολικά ανώνυμη και προσωπική ζωή. Και στην πραγματικότητα ξέρετε πάρα πολύ λίγα για μένα. Κι έτσι ακριβώς οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που προστατεύει κανείς την ιδιωτικότητά του ειδικά σε μια εποχή όπου όλα κατηγοριοποιούνται και όλα αρχειοθετούνται και όλα καταγράφονται, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαγράφουμε πληροφορίες πια.

Άρα τι κάνουμε όταν όλα είναι εκεί έξω; Λοιπόν πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο τους. Και αν σας δώσω αυτή την πληροφορία άμεσα, είναι μια διαφορετικού τύπου ταυτότητα απ' ότι εάν προσπαθούσατε να περάσετε και να πάρετε μικρά κομμάτια πληροφοριών. Κάτι άλλο ενδιαφέρον που συμβαίνει εδώ είναι το γεγονός ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών -- και δεν έχει σημασία ποιες είναι -- όλες λειτουργούν ως μια βιομηχανία όπου το προϊόν είναι η πληροφορία, ή η περιορισμένη πρόσβαση σ' αυτήν. Και ο λόγος που η πληροφορία τους έχει την όποια αξία είναι επειδή κανείς άλλος δεν έχει πρόσβαση σ' αυτή. Και με μένα να βγάζω έξω τον μεσάζοντα και να σας τη δίνω απευθείας σε σας, η πληροφορία που έχει το FBI δεν έχει καμιά αξία, και άρα υποτιμώ νόμισμά τους. Και καταλαβαίνω ότι, σε ατομικό επίπεδο, είναι καθαρά συμβολικό. Αλλά αν 300 εκατομμύρια ανθρώπων στις Η.Π.Α. άρχιζαν να το κάνουν, θα έπρεπε να σχεδιάσουμε ξανά ολόκληρο το σύστημα πληροφοριών από τη βάση του. Επειδή θα έπαυε να δουλεύει αν όλοι μοιράζονταν τα πάντα. Και είμαστε κοντά σ' αυτό.

Όταν ξεκίνησα αυτό το project, ο κόσμος με κοιτούσε κι έλεγε, "Γιατί να θέλεις να πεις σε όλους τι κάνεις και που είσαι; Γιατί βγάζεις αυτές τις φωτογραφίες;" Αυτή ήταν η εποχή πριν οι άνθρωποι χρησιμοποιήσουν το twitter και 750 εκατομμύρια ανθρώπων βγάλουν μηνύματα στους τοίχους τους ή κάνουν poke. Έτσι κατά ένα τρόπο, χαίρομαι που είμαι τελείως απαρχαιωμένος. Συνεχίζω αυτό το project, αλλά είναι απαρχαιωμένο, γιατί όλοι το κάνετε. Αυτό είναι κάτι που όλοι κάνουμε σε καθημερινή βάση, είτε το ξέρουμε είτε όχι. Έτσι, δημιουργούμε τα δικά μας αρχεία και τα λοιπά.

Και ξέρετε, κάποιοι από τους φίλους μου πάντα έλεγαν, "Ε, είσαι απλώς παρανοϊκός. Γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί πραγματικά κανένας δεν παρακολουθεί. Κανένας δεν πρόκειται να σε ενοχλήσει." Έτσι, ένα από τα πράγματα που κάνω είναι να βλέπω εξονυχιστικά τα αρχεία του server μου. Γιατί είναι για την επιτήρηση. Παρακολουθώ ποιος με παρακολουθεί. Κι έτσι επινόησα αυτά. Αυτά λοιπόν είναι μερικά δείγματα καταγραφής. Κι έτσι μικρά κομμάτια πληροφοριών, και μπορεί κανείς να δει κάποια απ' αυτά εδώ. Και ξεκαθάρισα λίγο τη λίστα για να μπορείτε να δείτε. Έτσι βλέπετε ότι η Ασφάλεια Εσωτερικού μπαίνει συχνά -- Τμήμα Ασφάλειας Εσωτερικού. Βλέπετε ότι η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας μπαίνει συχνά. Κι έχω μετακομίσει κιόλας πολύ κοντά τους. Μένω λίγο πιο κάτω απ' αυτούς τώρα. Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Ανώτερο Γραφείο Προέδρου. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς μπαίνουν αλλά μπαίνουν. Νομίζω ότι τους αρέσει κάπως να βλέπουν τέχνη. Και χαίρομαι πολύ που έχουμε προστάτες των τεχνών σ' αυτούς τους τομείς.

Έτσι σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Το εκτιμώ.

(Χειροκρότημα)

Μπρούνο Γκιουσιάνι: Χασάν, από περιέργεια. Είπες ότι, "Τώρα όλα ανεβαίνουν απευθείας από το iPhone μου, " αλλά στην πραγματικότητα παίρνεις τις φωτογραφίες και βάζεις τις πληροφορίες. Άρα πόσες ώρες την ημέρα παίρνει αυτό;

ΑΥΤΟΣ: Σχεδόν καμιά. Δεν έχει καμιά διαφορά απ' το να στέλνεις μήνυμα. Δεν είναι διαφορετικό απ' το να βλέπεις ένα email. Είναι ένα από εκείνα τα πράγματα, ήμασταν μια χαρά πριν χρειαστεί να κάνουμε κάποιο απ' αυτά. Έτσι έγινε απλώς μια ακόμα μέρα. Εννοώ, όταν ενημερώνουμε ένα μήνυμα κατάστασης στον "τοίχο" μας δεν σκεφτόμαστε πραγματικά πόσο μας παίρνει αυτό. Άρα είναι μόνο θέμα τηλεφώνου με κανένα δυο κλικ, το στέλνει, κι έχει γίνει. Και όλα είναι αυτοματοποιημένα και στην άλλη μεριά.

Μ.Γ.: Και τι γίνεται όταν είσαι κάπου που δεν έχεις σήμα, στο FBI τρελαίνονται;

ΑΥΤΟΣ: Λοιπόν πηγαίνουν στο τελευταίο σημείο που βρισκόμουν. Και μένουν σ' εκείνο το τελευταίο σημείο. Έτσι εάν είμαι σε μια 12ωρη πτήση, θα δείτε το τελευταίο αεροδρόμιο απ' το οποίο αναχώρησα.

Μ.Γ.: Σ' ευχαριστώ πολύ, Χασάν. (ΑΥΤΟΣ: Σ' ευχαριστώ.)

(Χειροκρότημα)