Ο Γκόλαν Λέβιν κάνει τέχνη που σας κοιτάζει

Γεια σας! Με λένε Γκόλαν Λέβιν. Είμαι καλλιτέχνης και μηχανικός. Κάτι το οποίο είναι ολοένα και πιο συνηθισμένο είδος υβριδίου. Αλλά ακόμα πέφτω σε μια περίεργη ρωγμή όπου οι άνθρωποι δεν φαίνεται να με καταλαβαίνουν. Κοίταζα γύρω μου και βρήκα αυτή την υπέροχη εικόνα. Είναι ένα γράμμα από το "Artforum" το 1967 που γράφει "Δεν μπορούμε να φανταστούμε να κάνουμε ποτέ ένα ειδικό τεύχος για την ηλεκτρονική ή τους υπολογιστές στην τέχνη." Και ακόμα δεν το έχουν κάνει. Και για να μην νομίζετε ότι όλοι εσείς, που ασχολείστε με τα ψηφιακά, είστε πιο φωτισμένοι, μπήκα στο κατάστημα εφαρμογών του Apple iPhone τις προάλλες. Πού είναι η τέχνη; Βρήκα παραγωγικότητα. Βρήκα αθλήματα. Και για κάποιο λόγο, το ότι κάποιος θα ήθελε να κάνει τέχνη για το iPhone, κάτι το οποίο οι φίλοι μου και εγώ κάνουμε τώρα, ακόμα δεν κατανοείται το για τι είναι οι υπολογιστές.

Έτσι, νομίζω πως υπάρχει, εκατέρωθεν, ενός είδους έλλειψη κατανόησης του τι θα σήμαινε να είσαι καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί τα υλικά της εποχής του, ή της εποχής της. Κάτι το οποίο πιστεύω πως οι καλλιτέχνες είναι υποχρεωμένοι να κάνουν, είναι να εξερευνούν πραγματικά τις εκφραστικές δυνατότητες των νέων εργαλείων που έχουμε. Στη δική μου περίπτωση, είμαι καλλιτέχνης, και ενδιαφέρομαι πραγματικά να διευρύνω το λεξιλόγιο της ανθρώπινης δράσης, κατά βάση ενδυναμώνοντας τους ανθρώπους μέσω της διαδραστικότητας. Θέλω οι άνθρωποι να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους ως ηθοποιοί, ως δημιουργικοί ηθοποιοί, μέσω διαδραστικών εμπειριών.

Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μου έχει να κάνει με την προσπάθεια να ξεφύγουμε από αυτό. Αυτή είναι μια φωτογραφία της επιφάνειας εργασίας ενός μαθητή μου. Και όταν λέω επιφάνεια εργασίας, δεν εννοώ το πραγματικό γραφείο όπου το ποντίκι έχει φθείρει την επιφάνεια. Αν κοιτάξετε προσεκτικά, μπορείτε να δείτε ακόμα και ένα δείγμα από το μενού του Apple, εδώ, πάνω αριστερά, όπου ο εικονικός κόσμος έχει κυριολεκτικά εισβάλλει στον φυσικό. Αυτό λοιπόν είναι, όπως είπε κάποτε η Τζόι Μάουντφορντ, "Το ποντίκι είναι πιθανόν το πιο στενό καλαμάκι από όπου μπορείς να ρουφήξεις όλη την ανθρώπινη έκφραση."

(Γέλια)

Και αυτό που προσπαθώ πραγματικά είναι να δώσω στους ανθρώπους τη δυνατότητα να έχουν πιο πλούσια είδη διαδραστικών εμπειριών. Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από το ποντίκι και να χρησιμοποιήσουμε όλο μας το σώμα ως τρόπο εξερεύνησης αισθητικών εμπειριών, όχι απαραίτητα χρηστικών. Γράφω λοιπόν λογισμικά. Και έτσι το κάνω. Και πολλές από τις εμπειρίες μου μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο με καθρέφτες. Επειδή αυτό είναι, με κάποια έννοια, ο πρώτος τρόπος, με τον οποίο οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τη προοπτική τους ως ηθοποιοί, και ανακαλύπτουν την δική τους επίδραση. Λέγοντας "Ποιος είναι αυτός στον καθρέφτη; Στα αλήθεια είμαι εγώ!"

Και έτσι, για να σας δώσω ένα παράδειγμα, αυτή είναι μια εργασία από πέρσι. Η οποία λέγεται ο Επεξεργαστής Διάμεσων Θραυσμάτων. Και επιτρέπει στους ανθρώπους να εξερευνήσουν τα αρνητικά σχήματα που δημιουργούν όταν απλά κάνουν τις καθημερινές τους δουλειές. Έτσι, ενώ οι άνθρωποι κάνουν σχήματα με τα χέρια ή το κεφάλι τους και ούτω καθεξής, ή ο ένας με τον άλλο, αυτά τα σχήματα κυριολεκτικά παράγουν ήχους και πέφτουν από το πουθενά. Βασικά, παίρνοντας αυτό που συχνά είναι μη ορατός χώρος, μη ανιχνεύσιμος χώρος, και κάνοντάς τον κάτι αληθινό, οι άνθρωποι μπορούν να τον εκτιμήσουν και να γίνουν δημιουργικοί με αυτόν. Έτσι και πάλι, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τον δημιουργικό τους παράγοντα. Και εμφανίζονται οι προσωπικότητές τους με εντελώς μοναδικούς τρόπους.

Έτσι, εκτός από την εισαγωγή χρήσης ολόκληρου του σώματος, κάτι που εξερευνώ εδώ και λίγο καιρό είναι η χρήση της φωνής. Είναι ένα πάρα πολύ εκφραστικό σύστημά μας, η άρθρωση. Το τραγούδι είναι ένας από τους πιο παλιούς τρόπους μας να ακουστούμε και να γίνουμε κατανοητοί. Και έπεσα πάνω σε αυτή τη φανταστική έρευνα από τον Βούλφγκανγκ Κόουλερ, τον επονομαζόμενο πατέρα της ψυχολογίας Γκεστάλτ, από το 1927, ο οποίος υπέβαλλε σε ένα κοινό σαν εσάς τα δύο παρακάτω σχήματα. Και είπε ότι το ένα λέγεται Μαλούμα. Και το άλλο λέγεται Τακίτα. Ποιο είναι ποιο; Υπάρχει κανείς που θέλει να ρισκάρει να μαντέψει; Το Μαλούμα είναι το πάνω. Ναι. Όπως λέει εδώ, οι περισσότεροι άνθρωποι απαντούν χωρίς δισταγμό.

Αυτό λοιπόν που πραγματικά βλέπουμε εδώ είναι ένα φαινόμενο που ονομάζεται φωναισθησία, το οποίο είναι ενός είδους συναισθησία που όλοι σας έχετε. Και έτσι, ενώ ο Δρ. Όλιβερ Σακς έχει μιλήσει για το πως ίσως ένας άνθρωπος στο εκατομμύριο έχει πραγματικά συναισθησία, οι οποίοι ακούνε χρώματα ή γεύονται σχήματα, και τέτοια πράγματα, η φωναισθησία είναι κάτι που μπορούμε όλοι να βιώσουμε μέχρι ένα βαθμό. Έχει να κάνει με χαρτογραφήσεις μεταξύ διαφορετικών τομέων αντίληψης, όπως η σκληρότητα, η οξύτητα, η φωτεινότητα και το σκοτάδι, και τα φωνήματα με τα οποία μπορούμε να μιλήσουμε.

Έτσι, επί 70 χρόνια, υπάρχουν έρευνες όπου γνωστικοί ψυχολόγοι έχουν στην πραγματικότητα διερευνήσει το βαθμό στον οποίο, ξέρετε, το Λ, το Μ και το Β συνδέονται περισσότερο με σχήματα που μοιάζουν μ' αυτό, και το Π, το Τ και το Κ ίσως συνδέονται περισσότερο με σχήματα σαν αυτό. Και εδώ ξαφνικά αρχίζουμε να έχουμε μια χαρτογράφηση μεταξύ της καμπυλότητας, που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε αριθμητικά, μια σχετική χαρτογράφηση μεταξύ καμπυλότητας και σχάματος.

Σκέφτηκα λοιπόν, τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε αυτά να τα τρέξουμε αντίστροφα; Και έτσι γεννήθηκε το σχέδιο που ονομάζεται Παρατήρηση. Το οποίο είναι μια συνεργασία με τον Ζάκαρι Λίμπερμαν και το ARS Electronica Futurelab (εργαστήριο για μελλοντικές ηλεκτρονικές καινοτομίες) Και αυτή είναι μια διαδραστική εγκατάσταση που παρουσιάζει το "εφεύρημα" ότι ο λόγος ρίχνει ορατές σκιές. Η ιδέα λοιπόν είναι ότι μπαίνετε σε ενός είδους μαγικό φως. Και ενώ το κάνετε, βλέπετε τις σκιές του ίδιου σας του λόγου. Και κατά κάποιον τρόπο πετάνε μακριά, έξω από το κεφάλι σας. Αν ένα ηλεκτρονικό σύστημα αναγνώρισης ομιλίας μπορεί να αναγνωρίζει τι λέτε, τότε το συλλαβίζει. Και αν δεν μπορεί, τότε παράγει ένα σχήμα που είναι φωναισθητικά πολύ στενά συνδεδεμένο με τους ήχους που κάνετε. Ας δούμε λοιπόν ένα βίντεο από αυτό.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ. Λοιπόν. Και σ'αυτό εδώ το έργο, δούλευα με τον μεγάλο αφηρημένο αοιδό, τον Γιάπ Μπλονκ. Είναι ειδικός παγκοσμίως στο να απαγγείλει το "The Ursonate," το οποίο είναι ένα μισάωρο ποίημα ανοησιών από τον Κερτ Σβίττερς, γραμμένο τη δεκαετία του 1920. Το οποίο είναι μισή ώρα εξαιρετικά διαμορφωμένες ανοησίες. Και είναι σχεδόν αδύνατο να το απαγγείλει κανείς. Αλλά ο Γιάπ είναι ένας από τους ειδικούς παγκοσμίως στην απαγγελία του. Και σ' αυτό το έργο έχουμε αναπτύξει ενός είδους έξυπνους υπότιτλους σε πραγματικό χρόνο. Αυτοί είναι λοιπόν οι ζωντανοί μας υπότιτλοι, οι οποίοι παράγονται από έναν υπολογιστή που γνωρίζει το κείμενο "The Ursonate," και ευτυχώς το γνωρίζει και ο Γιάπ πολύ καλά. Και παραδίδει το κείμενο ταυτόχρονα με τον Γιάπ. Έτσι, όλο το κείμενο που θα δείτε παράγεται σε πραγματικό χρόνο από τον υπολογιστή, ο οποίος συλλαμβάνει τι κάνει με τη φωνή του. Εδώ βλέπετε την οργάνωση όπου υπάρχει μια οθόνη με υπότιτλους πίσω του. Εντάξει, Λοιπόν ... (Χειροκρότημα) Ολόκληρα τα βίντεο υπάρχουν στο διαδίκτυο αν ενδιαφέρεστε.

Πήρα διχασμένες αντιδράσεις σ' αυτό κατά τη διάρκεια της ζωντανής απαγγελίας. Επειδή υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι οι ζωντανοί υπότιτλοι είναι κάτι οξύμωρο. Επειδή συνήθως υπάρχει κάποιος που τους φτιάχνει μετά. Και υπήρχαν και μερικοί άνθρωποι που έλεγαν, "Σιγά το σπουδαίο! Βλέπω υπότιτλους συνέχεια στην τηλεόραση." Ξέρετε, δεν φαντάζονται τον άνθρωπο στην καμπίνα, να τους πληκτρολογεί.

Έτσι, μαζί με ολόκληρο το σώμα, και μαζί με τη φωνή, άλλο ένα πράγμα που με ενδιαφέρει πολύ, πρόσφατα, είναι η χρήση των ματιών, ή του βλέμματος, από την άποψη του πως σχετίζονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Είναι μια πραγματικά μεγάλη ποσότητα μη λεκτικών πληροφοριών που μεταδίδονται με τα μάτια. Και είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνικές προκλήσεις που είναι αυτό το διάστημα ενεργή στην επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Να μπορείς να έχεις μια κάμερα που καταλαβαίνει από μία αρκετά μακρινή απόσταση, πως αυτές οι μικροσκοπικές μπαλίτσες δείχνουν στη μια κατεύθυνση ή την άλλη, για να αποκαλύψουν τι σε ενδιαφέρει, και πού κατευθύνεται η προσοχή σου. Υπάρχει λοιπόν πολλή συναισθηματική επικοινωνία που συμβαίνει εδώ.

Και έχω επίσης αρχίσει, με μια ποικιλία διαφορετικών έργων, να καταλαβαίνω πως οι άνθρωποι μπορούν να συσχετιστούν με μηχανήματα, με τα μάτια τους. Και βασικά να θέσω τα ερωτήματα, Τι θα γινόταν αν η τέχνη γνώριζε ότι την κοιτάμε; Πως θα ανταποκρινόταν, κατά κάποιο τρόπο, για να αναγνωρίσει ή να υπομονεύσει το γεγονός ότι την κοιτάμε; Και τι θα έκανε αν μπορούσε να μας κοιτάξει και 'κείνη; Αυτά είναι λοιπόν τα ερωτήματα που σημειώνονται στα επόμενα έργα.

Στο πρώτο, το οποίο θα σας δείξω, με το όνομα "Κώδικας Ματιού", είναι ένα κομμάτι διαδραστικού λογισμικού, στο οποίο, αν διαβάσουμε αυτόν τον κύκλο, "το ίχνος που αφήνει το βλέμμα του προηγούμενου παρατηρητή κοιτάζει το ίχνος που αφήνει το βλέμμα του προηγούμενου παρατηρητή." Η ιδέα είναι ότι πρόκειται για μια εικόνα εξολοκλήρου κατασκευασμένη από την δική της ιστορία του ότι την κοιτάζουν διαφορετικοί άνθρωποι σε μία εγκατάσταση. Επιτρέψτε μου λοιπόν να το αλλάξω για να μπορούμε να κάνουμε τη ζωντανή επίδειξη. Για να το τρέξουμε αυτό και να δούμε αν λειτουργεί.

Εντάξει. Α, υπάρχει πολύ ωραίο φωτεινό βίντεο. Υπάρχει μια μικρή οθόνη δοκιμής που δείχνει ότι λειτουργεί. Αυτό που θα κάνω τώρα είναι ότι θα το κρύψω. Και βλέπετε εδώ τι κάνει καταγράφει τα μάτια μου κάθε φορά που τα ανοιγοκλείνω. Ναι; Και μπορώ να ... ναι .. εντάξει. Και όπου και να μαι, αυτό που πραγματικά συμβαίνει εδώ είναι ότι ένα σύστημα παρακολούθησης ματιών προσπαθεί να εντοπίσει τα μάτια μου. Και αν πάω πολύ μακριά θολώνουν. Ξέρετε, θα έχουμε αυτές τις θολές κηλίδες σαν αυτή που μοιάζει ίσως στα μάτια μόνο με έναν πολύ αφηρημένο τρόπο. Αλλά αν πλησιάσω πολύ κοντά και κοιτάξω κατευθείαν την κάμερα θα δείτε στον υπολογιστή αυτά τα ωραία καθαρά μάτια.

Μπορείτε να το δείτε σαν έναν τρόπο δακτυλογράφησης με τα μάτια. Και αυτό που δακτυλογραφείτε είναι καταγραφές των ματιών σας ενώ κοιτάζετε τα μάτια των άλλων ανθρώπων. Έτσι κάθε άνθρωπος κοιτάζει το βλέμμα όλων των προηγούμενων από αυτόν. Και αυτό υπάρχει και σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις όπου υπάρχουν χιλιάδες μάτια που οι άνθρωποι μπορούν να κοιτάζουν, ενώ βλέπετε ποιος κοιτάζει τους ανθρώπους που κοίταζαν τους ανθρώπους που κοίταζαν πριν από αυτούς. Θα προσθέσω απλά μερικά ακόμα.Ανοιγοκλείνω.Ανοιγοκλείνω. Και βλέπετε, για άλλη μια φορά, πως βρίσκει τα μάτια μου και κάνει το καλύτερο που μπορεί για να υπολογίσει πότε ανοιγοκλείνουν. Εντάξει. Ας το αφήσουμε αυτό. Αυτό λοιπόν είναι ενός είδους επαναλαμβανόμενο σύστημα παρατήρησης. (Χειροκρότημα) Ευχαριστώ.

Τα τελευταία δύο κομμάτια που θα σας δείξω είναι βασικά στο νέο βασίλειο της ρομποτικής, νέο για μένα. Λέγεται Οπτικός Διακόπτης. Και θα σας δείξω ένα βίντεο από την παλαιότερη εκδοχή του. Το οποίο έχει διάρκεια μόνο ενός λεπτού. Εντάξει. Σ' αυτήν την περίπτωση, ο Οπτικός Διακόπτης ανοιγοκλείνει σε απάντηση των ματιών κάποιου που ανοιγοκλείνουν. Ανοιγοκλείνει λοιπόν ένα δευτερόλεπτο μετά από σας. Αυτή είναι μια συσκευή που σκοπεύει να μειώσει το φαινόμενο του βλέμματος στα πιο απλά πιθανά υλικά. Μόνο ένα μάτι, που σας κοιτάζει, και εξαλείφει όλο το υπόλοιπο πρόσωπο. Αλλά μόνο για να εξετάσουμε το βλέμμα απομονωμένο σαν ένα στοιχείο. Και ταυτόχρονα, επιχειρεί να ασκήσει αυτό που ίσως θα ονομάζαμε συμπεριφορές οικείου ψυχο-κοινωνικού βλέμματος. Όπως το να κοιτάζει αλλού αν το κοιτάξεις πολλή ώρα γιατί ντρέπεται. Ή παρόμοια πράγματα.

Εντάξει. Το τελευταίο έργο που θα σας δείξω είναι ένα καινούργιο που ονομάζεται Ρύγχος. (Γέλια) Είναι ένα ρύγχος 2,5 μέτρων, με ένα γουρλωτό μάτι. (Γέλια) Και μέσα έχει έναν βραχίονα ρομπότ 360 κιλών που δανείστηκα, (Γέλια) από έναν φίλο. (Γέλια) Βοηθάει να έχεις καλούς φίλους. Είμαι στο (Πανεπιστήμιο) Κάρνεγκι Μέλον. Έχουμε ένα υπέροχο Ινστιτούτο Ρομποτικής εκεί. Θα ήθελα να σας δείξω αυτό το πράγμα που λέγεται Ρύγχος, το οποίο είναι -- Η ιδέα πίσω από αυτό το έργο είναι να φτιάξω ένα ρομπότ που φαίνεται σαν να εκπλήσσεται συνεχώς που σας βλέπει. (Γέλια) Η ιδέα βασικά είναι ότι -- αν συνέχεια κάνει "Ε; ... Ε; " Γι' αυτό το άλλο του όνομα είναι Καθυστερημένη Αντίδραση. Πάντα αντιδρά καθυστερημένα. "Τι;" Και η ιδέα είναι βασικά, να μπορεί να σας κοιτάζει και να σας κάνει να αισθάνεστε λες και, "Τι; Φταίνε τα παπούτσια μου;" " Έχω κάτι στα μαλλιά μου;" Πάμε. Εντάξει.

Τον ελέγχει ... Για σας σπασίκλες, να και κάτι από τα παρασκήνια. Έχει ένα σύστημα όρασης μέσω υπολογιστή, και προσπαθεί να κοιτάζει τους ανθρώπους που κινούνται περισσότερο. Εκείνοι είναι οι στόχοι του. Εκεί πάνω είναι ο σκελετός, το οποίο είναι πραγματικά αυτό που προσπαθεί να κάνει. Στην πραγματικότητα προσπαθεί να δημιουργήσει μία πρωτότυπη γλώσσα του σώματος για ένα νέο πλάσμα. Το Χόλιγουντ το κάνει συνέχεια, βέβαια. Αλλά επίσης να μεταδώσει με τη γλώσσα του σώματος κάτι στο άτομο που το κοιτάζει. Αυτή η γλώσσα δείχνει ότι εκπλήσσεται που σας βλέπει, και το βρίσκει ενδιαφέρον να σας κοιτάζει.

(Γέλια)

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Αυτά είχα για σήμερα. Χαίρομαι πολύ που είμαι εδώ. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)