Ο Τζόρτζ Σμούτ για τον σχεδιασμό του Σύμπαντος

Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να σας αλλάξω λίγο τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε τον κόσμο και να σας παρουσιάσω μερικά από τα σχέδια που έχουμε στη φύση. Έτσι, έχω να σας πω στην πρώτη διαφάνεια για την αυγή του σύμπαντος και, όπως εγώ αποκαλώ, την κοσμική έρευνα τόπου, δηλαδή παρατηρώντας τα κατάλοιπα της δημιουργίας και συμπεραίνοντας τι συνέβη στην αρχή και μετά ακολουθώντας την να προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε.

Έτσι, μια από τις ερωτήσεις που θα σας έκανα είναι: όταν κοιτάτε γύρω σας, τι βλέπετε; Βλέπετε αυτό το χώρο που έχει δημιουργηθεί από σχεδιαστές και από τη δουλειά ανθρώπων, αλλά αυτό που πραγματικά βλέπετε είναι μια μεγάλη ποσότητα υλικού που ήταν ήδη εδώ και άλλαξε μορφή για να γίνει έτσι. Έτσι, το ερώτημα είναι: πώς βρέθηκε αυτό το υλικό εδώ; Πώς πήρε τη μορφή που είχε πριν ανασχηματιστεί κλπ; Είναι ένα ερώτημα για το ποια είναι η συνέχεια; Έτσι, ένα από τα πράγματα που παρατηρώ είναι πώς δημιουργήθηκε και πήρε μορφή το σύμπαν; Ποια ήταν η όλη διαδικασία στη δημιουργία και την εξέλιξη του σύμπαντος για να φτάσουμε στο σημείο όπου έχουμε όλα αυτά τα υλικά;

Αυτό είναι μέρος του ζητήματος και συνεχίζοντας θα σας δείξω το Hubble Ultra Deep Field. Εάν παρατηρήσετε αυτή την εικόνα, αυτό που θα δείτε είναι πολύ σκοτάδι με μερικά φωτεινά αντικείμενα μέσα του. Τέσσερα από αυτά τα φωτεινά αντικείμενα είναι άστρα, και μπορείτε να τα δείτε εδώ -- μικροί σταυροί. Αυτό είναι άστρο, αυτό είναι άστρο, όλα τα υπόλοιπα είναι γαλαξίες, εντάξει; Υπάρχουν μερικοί χιλιάδες γαλαξίες που μπορείτε εύκολα να τους δείτε με τα μάτια σας εδώ. Όταν κοιτάξω αυτόν τον συγκεκριμένο γαλαξία, που μοιάζει πολύ με το δικό μας, αναρωτιέμαι αν υπάρχει σε εξέλιξη ένα κολεγιακό συνέδριο σχεδιασμού τέχνης, και νοήμοντα όντα εκεί που να σκέφτονται τι σχεδιασμό να ακολουθήσουν και μπορεί να υπάρχουν μερικοί κοσμολόγοι εκεί προσπαθώντας να καταλάβουν από που προήλθε το ίδιο το σύμπαν και μπορεί κάποιοι σε αυτό το γαλαξία να κοιτάζουν το δικό μας προσπαθώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει εδώ.

Αλλά, υπάρχουν πολλοί γαλαξίες, μερικοί είναι κοντινοί, έχουν το χρώμα του Ήλιου, άλλοι είναι πιο μακριά και είναι λίγο θολοί κλπ. Αλλά ένα από τα ερωτήματα είναι -- που πρέπει να έχετε και εσείς -- πώς και υπάρχουν τόσοι πολλοί γαλαξίες; Γιατί αυτό αποτελεί καθαρά ένα πολύ μικρό μέρος του ουρανού. Αυτοί είναι μόνο 1.000 γαλαξίες. Πιστεύουμε ότι υπάρχει μια τάξη -- ορατή από το τηλεσκόπιο Hubble Space, αν υπήρχε ο χρόνος να σαρώσει γύρω του -- περίπου 100 δισεκατομμυρίων γαλαξιών. Εντάξει; Είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός από γαλαξίες. Αυτός είναι περίπου ο αριθμός των άστρων στον Γαλαξία μας.

Αλλά όταν κοιτάζετε σε μερικές περιοχές, όπως αυτή, βλέπετε περισσότερους γαλαξίες από άστρα, κάτι που αποτελεί ένα γρίφο. Έτσι, το ερώτημα που θα σας ερχόταν στο νου είναι τι είδους σχεδίαση, ξέρετε, τι είδους δημιουργικής διαδικασίας και τι είδους σχεδιασμού δημιούργησε τον κόσμο έτσι; Μετά θα σας δείξω ότι στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο πολύπλοκο. Θα προσπαθήσουμε να το παρακολουθήσουμε. Διαθέτουμε ένα εργαλείο που μας βοηθάει σε αυτή τη μελέτη και αυτό είναι το γεγονός ότι το σύμπαν είναι τόσο απίστευτα μεγάλο που είναι μια χρονομηχανή, κατά κάποιο τρόπο. Σχεδιάζουμε αυτή τη σειρά από αποκομμένες ένθετες σφαίρες για να το δείτε. Βάζουμε τη Γη ως το κέντρο των ένθετων σφαιρών, μόνο και μόνο επειδή από εκεί κάνουμε τις παρατηρήσεις. Η Σελήνη είναι μόνο δύο δευτερόλεπτα μακριά, έτσι αν πάρουμε μια εικόνα της χρησιμοποιώντας κοινό φως, θα είναι η Σελήνη πριν από δύο δευτερόλεπτα - δεν μας νοιάζει. Δύο δευτερόλεπτα είναι όπως το παρόν. Ο Ήλιος είναι οκτώ λεπτά μακριά. Δεν είναι τόσο σημαντικό, εκτός και αν έρχονται ηλιακές φλόγες - τότε θέλεις να φύγεις μακριά. Θα θέλατε να έχετε μια μικρή προειδοποίηση.

Αλλά πάμε προς τα έξω στον Δία, ο οποίος είναι 40 λεπτά μακριά. Αυτό είναι πρόβλημα. Ακούτε για τον Άρη, ότι είναι πρόβλημα οι επικοινωνίες με τον Άρη γιατί χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να φτάσει η επικοινωνία εκεί. Αλλά αν κοιτάξετε στο κοντινότερο σύμπλεγμα από άστρα, στα κοντινότερα 40 ή 50 άστρα, χρειάζονται 10 χρόνια. Έτσι, αν πάρετε μια εικόνα τώρα από τα δρώμενα, είναι η εικόνα μιας δεκαετίας πριν. Αλλά αν κοιτάξουμε στο κέντρο του Γαλαξία, είναι χιλιάδες έτη πριν. Αν δείτε την Ανδρομέδα, τον πλησιέστερο μεγάλο γαλαξία, είναι δύο εκατομμύρια έτη πριν. Αν παίρνατε μια εικόνα της Γης πριν από δύο εκατομμύρια έτη, δεν θα υπήρχε καμία απολύτως ένδειξη ανθρώπινης ύπαρξης, γιατί δεν πιστεύουμε ότι υπήρχαν τότε άνθρωποι. Το λέω για να δείτε την κλίμακα. Με το τηλεσκόπιο Hubble Space, κοιτάζουμε από εκατοντάδες εκατομμύρια έτη μέχρι δισεκατομμύρια έτη.

Αλλά, αν είχαμε τη δυνατότητα να βρούμε έναν τρόπο να κοιτάξουμε ακόμα παραπέρα, υπάρχουν και άλλα αντικείμενα ακόμα παραπέρα, και αυτό είναι που έκανα στο περισσότερο μέρος της δουλειάς μου, να αναπτύξουμε τις τεχνικές, θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε πίσω σε ακόμα παλαιότερες εποχές πριν υπάρξουν τα άστρα και πριν την ύπαρξη των γαλαξιών τότε που το σύμπαν ήταν ζεστό και πυκνό και πολύ διαφορετικό. Αυτό είναι το είδος της ακολουθίας και έχω μια πιο καλλιτεχνική αίσθηση γι' αυτήν. Υπάρχει ένας γαλαξίας στο κέντρο, ο Γαλαξίας μας (Milky Way), και γύρω του είναι το Hubble -- ξέρετε, κοντινά είδη γαλαξιών, και υπάρχει μια σφαίρα που σηματοδοτεί τους διαφορετικούς χρόνους. Πίσω από αυτά υπάρχουν περισσότεροι σύγχρονοι γαλαξίες.

Βλέπετε τη μεγαλύτερη εικόνα; Η αρχή του χρόνου, είναι αστείο, βρίσκεται έξω από αυτά, σωστά; Υπάρχει και ένα μέρος του σύμπαντος που δεν βλέπουμε γιατί είναι τόσο πυκνό και τόσο ζεστό που το φως δεν μπορεί να δραπετεύσει. Όπως δεν μπορείτε να δείτε το κέντρο του Ήλιου, πρέπει να χρησιμοποιήσετε άλλες τεχνικές για να μάθετε τι συμβαίνει εσωτερικά του Ήλιου. Αλλά μπορείτε να δείτε την άκρη του Ήλιου, το ίδιο και στο σύμπαν, και μπορείτε να το δείτε. Μετά βλέπετε αυτού του είδους τον πρότυπο χώρο γύρω από το εξωτερικό, αυτή είναι η ακτινοβολία που έρχεται από τη Μεγάλη Έκρηξη, η οποία είναι πραγματικά απίστευτα ομοιόμορφη. Το σύμπαν είναι σχεδόν μια τέλεια σφαίρα, αλλά υπάρχουν αυτές οι μικροσκοπικές διακυμάνσεις που παρουσιάζουμε εδώ με μεγάλη υπερβολή. Και από αυτές στην ακολουθία του χρόνου που θα πρέπει να πάμε από αυτές τις μικροσκοπικές διακυμάνσεις σε αυτούς τους ακανόνιστους γαλαξίες και τα πρωτάστρα σε αυτούς τους προηγμένους γαλαξίες και τελικά στο ηλιακό σύστημα και ούτω καθεξής.

Σχεδιαστικά είναι μια μεγάλη δουλειά, αλλά θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Ο τρόπος με τον οποίο έγιναν αυτές οι μετρήσεις, είναι από μια ομάδα δορυφόρων, όπως βλέπετε. Υπήρχε ο δορυφόρος COBE, που εκτοξεύθηκε το 1989, και ανακαλύψαμε αυτές τις διακυμάνσεις. Το 2000, εκτοξεύθηκε ο δορυφόρος ΜΑΡ - ο WMAP - και μας έδωσε λίγο καλύτερες εικόνες. Αργότερα φέτος - αυτή είναι η φοβερά μυστική έκδοσή του, που πραγματικά έχει μερικά όμορφα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά, θα πρέπει να τα δείτε - θα εκτοξευτεί ο δορυφόρος Πλάνκ, και θα φτιάξει χάρτες πολύ υψηλής ανάλυσης. Και αυτή θα είναι η συνέχεια της κατανόησης της αρχής του σύμπαντος.

Αυτό που είδαμε είναι αυτές οι διακυμάνσεις, που μας έδειξαν τα μυστικά, τόσο της δομής του χωροχρόνου όσο και των περιεχομένων του σύμπαντος, και πώς το σύμπαν ξεκίνησε τις αρχικές του κινήσεις. Έτσι, έχουμε αυτή την εικόνα, η οποία είναι πολύ εντυπωσιακή, και επιστρέφω στην αρχή, όπου πρόκειται να έχουμε μερικές μυστηριώδεις διαδικασίες που δίνουν το έναυσμα στην αρχή του Σύμπαντος. Περνάμε σε μια περίοδο επιταχυνόμενης διαστολής όπου το σύμπαν επεκτείνεται και ψύχεται μέχρι που φτάνει στο σημείο όπου γίνεται διαφανές, μετά τα Σκοτεινά Χρόνια και τότε εμφανίζονται τα πρωτάστρα, που εξελίσσονται σε γαλαξίες και αργότερα σε πιο εκτεταμένους γαλαξίες. Περίπου αυτή είναι η περίοδος στην οποία το ηλιακό μας σύστημα ξεκίνησε να παίρνει μορφή. Και ωριμάζει μέχρι σήμερα. Υπάρχουν κάποια εντυπωσιακά πράγματα. Αυτό το καλάθι αχρήστων αντιπροσωπεύει τι γίνεται στη δομή του χωροχρόνου αυτή την περίοδο. Είναι ένα πολύ περίεργο μοντέλο, σωστά; Τι είδους αποδείξεις έχουμε γι' αυτό;

Επιτρέψτε μου να σας δείξω μερικά φυσικά σχήματα που είναι το αποτέλεσμα αυτού. Πάντα θεωρώ ότι ο χωροχρόνος είναι το πραγματικό περιεχόμενο του χώρου και οι γαλαξίες και τα άστρα είναι όπως ο αφρός της θάλασσας. Είναι ένα σημάδι του που είναι τα ενδιαφέροντα κύματα και οτιδήποτε συνέβη. Εδώ είναι η τοπογράφηση Sloan Digital Sky Survey που μας δείχνει την τοποθεσία ενός εκατομμυρίου γαλαξιών. Υπάρχει λοιπόν εδώ μια κουκίδα για κάθε γαλαξία. Με τη χρήση ενός τηλεσκοπίου, παίρνουν μια φωτογραφία, αναγνωρίζουν ποια είναι άστρα και τα παραγκωνίζουν, κοιτάζουν τους γαλαξίες, κάνουν μια εκτίμηση πόσο μακριά είναι και τους σχεδιάζουν. Εάν τοποθετηθούν ακτινικά, εμφανίζονται έτσι. Βλέπετε αυτές τις διαρθρώσεις, που τις ονομάζουμε Μεγάλο Τείχος, αλλά υπάρχουν κενά και πράγματα αυτών των ειδών που σχεδόν σβήνουν επειδή το τηλεσκόπιο δεν είναι αρκετά ευαίσθητο για να τα δείξει.

Θα σας το παρουσιάσω τρισδιάστατα. Αυτό που γίνεται είναι ότι παίρνετε εικόνες καθώς η Γη περιστρέφεται, ένα κομμάτι σαν έλικα του ουρανού. Υπάρχουν μερικά σημεία που δεν μπορείτε να κοιτάξετε, είτε λόγω του Γαλαξία μας είτε επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα τηλεσκόπια για να το κάνουν. Έτσι, στην επόμενη εικόνα βλέπετε την τρισδιάστατη έκδοσή του να περιστρέφεται. Βλέπετε το κομμάτι σαν έλικα του ουρανού; Θυμηθείτε, εδώ κάθε κουκίδα είναι ένας γαλαξίας και βλέπετε γαλαξίες, ξέρετε, στη γειτονιά μας και βλέπετε περίπου τη δομή. Βλέπετε αυτό που ονομάζουμε Μεγάλο Τείχος, βλέπετε την πολύπλοκη δομή του και βλέπετε και τα κενά. Υπάρχουν σημεία όπου δεν υπάρχουν γαλαξίες και σημεία όπου υπάρχουν χιλιάδες γαλαξίες συγκεντρωμένοι μαζί. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον μοτίβο, αλλά εδώ δεν έχουμε αρκετά δεδομένα για να το δούμε. Έχουμε μόνο ένα εκατομμύριο γαλαξίες, σωστά; Είναι σαν να έχουμε ένα εκατομμύριο μπάλες στον αέρα αλλά τι πραγματικά συμβαίνει; Υπάρχει μια άλλη τοπογράφηση, που είναι παρόμοια με αυτήν, που ονομάζεται Two-degree Field of View Galaxy Redshift Survey.

Τώρα πρόκειται να πετάξουμε μέσα της με ταχύτητα δίνης ενός εκατομμυρίου. Κάθε φορά που υπάρχει ένας γαλαξίας στην περιοχή και εάν γνωρίζουμε κάτι για τον γαλαξία, που γνωρίζουμε, γιατί υπάρχει η μέτρηση της ολίσθησης προς το ερυθρό κλπ, βάζουμε τον τύπο του γαλαξία και το χρώμα, και αυτή είναι η πραγματική αντιπροσώπευση. Όταν είστε στο μέσο των γαλαξιών είναι δύσκολο να δεις το μοτίβο - είναι σαν να βρίσκεστε στο μέσο της ζωής. Είναι δύσκολο να δείτε το μοτίβο στο μέσο του ακροατηρίου, είναι δύσκολο να δείτε το μοτίβο του. Θα βγούμε λοιπόν έξω και θα ταλαντευτούμε γύρω μας και θα δούμε πίσω σε αυτό. Βλέπετε, καταρχήν, τη δομή της τοπογράφησης, και μετά ξεκινάτε να βλέπετε τη δομή των γαλαξιών που βλέπουμε εκεί έξω. Βλέπετε ξανά την επέκταση του Μεγάλου Τείχους των γαλαξιών που εμφανίζονται εκεί.

Αλλά μπορείτε να δείτε τα κενά, μπορείτε να δείτε την πολύπλοκη δομή, και να αναρωτιέστε πώς να έγινε αυτό; Υποθέστε ότι είστε ο σχεδιαστής του σύμπαντος. Πώς θα βάζατε έτσι τους γαλαξίες με αυτό το μοτίβο; Δεν είναι μια τυχαία τοποθέτησή τους απλά πετώντας τους. Υπάρχει μια αρκετά πολύπλοκη διεργασία που συμβαίνει. Πώς θα καταλήξετε εκεί; Τώρα είμαστε μέσα για ένα σοβαρό παιχνίδι. Αυτό του να παίξουμε τον Θεό στα σοβαρά, όχι απλά να αλλάξουμε τις ζωές ανθρώπων, αλλά να φτιάξουμε το σύμπαν. Εάν λοιπόν αυτή είναι η αρμοδιότητά σας, πώς θα το κάνατε; Ποια είναι η τεχνική; Τι είναι αυτό που θα κάνατε;

Θα σας δείξω, λοιπόν, τα αποτελέσματα μιας προσομοίωσης πολύ μεγάλου μεγέθους του πώς πιστεύουμε ότι το σύμπαν μπορεί να είναι, με τη χρήση, κυρίως, ορισμένων αρχών του παιχνιδιού και ορισμένων αρχών του σχεδιασμού, ξέρετε, οι άνθρωποι έχουν εργαστεί τόσο σκληρά για να φτιάξουν, αλλά προφανώς η φύση ήξερε πώς να κάνει κατά την έναρξη. Αυτό γίνεται ξεκινώντας με μερικά πολύ απλά υλικά και μερικούς απλούς κανόνες, αλλά πρέπει να έχετε αρκετά υλικά για να το κάνετε πολύπλοκο. Μετά βάζετε μια δόση τυχαιότητας, κάποιες διακυμάνσεις και κάποια τυχαιότητα, και πραγματοποιείτε ένα σωρό διαφορετικές αναπαραστάσεις.

Αυτό που θα κάνω είναι να σας δείξω την κατανομή της ύλης ως συνάρτηση κλιμάκων. Θα μεγεθύνουμε, αλλά αυτό είναι ένα κομμάτι από αυτό. Έπρεπε να προσθέσουμε κάτι ακόμα για να βγει το σύμπαν σωστό. Ονομάζεται σκοτεινή ύλη. Αυτή είναι ύλη που δεν αλληλεπιδρά με το φως με το γνωστό τρόπο που κάνει η κανονική ύλη, τον τρόπο που το φως φωτίζει εμένα ή την σκηνή. Είναι διαφανές στο φως, αλλά για να μπορέσετε να τη δείτε, θα την χρωματίσουμε με λευκό χρώμα. Εντάξει; Ό,τι βλέπετε σε αυτή την εικόνα λευκό είναι η σκοτεινή ύλη. Θα έπρεπε να ονομάζετε αόρατη ύλη, αλλά την σκοτεινή ύλη την κάναμε ορατή. Ό,τι είναι με κίτρινο χρώμα, είναι το συνηθισμένο είδος της ύλης που έχει μετατραπεί σε άστρα και γαλαξίες.

Ας δούμε το επόμενο βίντεο. Αυτό, λοιπόν -- θα μεγεθύνουμε. Προσέξτε το μοτίβο και δώστε προσοχή. Πρόκειται να μεγεθύνουμε ξανά και ξανά. Θα δείτε ότι υπάρχουν αυτά τα νήματα και δομές και κενά. Όταν ένας αριθμός νημάτων ενωθεί σε έναν κόμβο, αυτό καθιστά ένα υπερσμήνος γαλαξιών. Αυτό στο οποίο μεγεθύνουμε είναι μια μικρή περιοχή από 100.000 έως ένα εκατομμύριο γαλαξιών. Ζούμε λοιπόν στη μέση του πουθενά. Δεν ζούμε στο κέντρο του ηλιακού συστήματος, δεν ζούμε στο κέντρο του γαλαξία και ο γαλαξίας μας δεν είναι στο κέντρο του σμήνους.

Μεγεθύνουμε. Αυτή είναι μια περιοχή που πιθανότατα έχει περισσότερα από 100.000 στην τάξη του ενός εκατομμυρίου γαλαξιών σε αυτή την περιοχή. Θα συνεχίσουμε να μεγεθύνουμε. Εντάξει. Ξέχασα να σας πω την κλίμακα. Ένα παρσέκ είναι 3,26 έτη φωτός. Ένα γιγαπαρσέκ είναι 3 δισεκατομμύρια έτη φωτός -- αυτή είναι η κλίμακα. Το φως χρειάζεται να ταξιδέψει 3 δισεκατομμύρια χρόνια για αυτή την απόσταση. Τώρα είμαστε περίπου σε αυτή την απόσταση. Αυτή είναι η απόσταση μεταξύ μας και της Ανδρομέδας, σωστά; Αυτές οι μικρές κηλίδες που βλέπετε εδώ είναι γαλαξίες.

Τώρα θα πάμε πάλι προς τα πίσω και μπορείτε να δείτε στη δομή ότι όταν πάμε πολύ προς τα πίσω, μοιάζει κανονική, αλλά έχει πολλές ακανόνιστες διακυμάνσεις. Είναι απλά δομικά υλικά. Καταρχήν, είναι ένα πολύ απλό υγρό. Έχει σκοτεινή ύλη, έχει κανονική ύλη, έχει φωτόνια και έχει νετρόνια, που δεν παίζουν και τόσο σημαντικό ρόλο στο πιο πρόσφατο κομμάτι του σύμπαντος. Είναι ένα απλό υγρό και, με την πάροδο του χρόνου, εξελίσσεται σε αυτή την πολύπλοκη δομή. Τώρα ξέρετε ότι όταν πρωτοείδατε αυτή την εικόνα, δεν σήμαινε τόσα πολλά για εσάς. Εδώ παρατηρείτε το 1% της ποσότητας του ορατού σύμπαντος και βλέπετε δισεκατομμύρια γαλαξιών και κόμβους, αλλά συνειδητοποιείται ότι δεν είναι καν η κύρια δομή. Είναι το πλαίσιο, στο οποίο η σκοτεινή ύλη, η αόρατη ύλη, που υπάρχει εκεί έξω που στην πραγματικότητα τα κρατάει ενωμένα όλα μαζί.

Ας πετάξουμε μέσα του, και μπορείτε να δείτε πόσο πιο δύσκολο είναι να το καταλάβετε όταν είστε στη μέση κάποιου πράγματος. Εδώ, λοιπόν, έχουμε το ίδιο τελικό αποτέλεσμα. Βλέπετε ένα νήμα, βλέπετε το φως στην αόρατη ύλη, και με κίτρινο εμφανίζονται τα άστρα ή οι γαλαξίες. Θα πετάξουμε τριγύρω ξανά και ξανά και θα δείτε περιστασιακά μερικά νήματα να διασταυρώνονται, και εκεί έχετε ένα μεγάλο σμήνος γαλαξιών. Μετά θα πετάξουμε εκεί που είναι το μεγάλο σμήνος και μπορείτε να δείτε πώς είναι. Εσωτερικά, λοιπόν, δεν φαίνεται και τόσο πολύπλοκο, σωστά; Μόνο όταν το βλέπετε σε πολύ μεγάλη κλίμακα, και το εξερευνήσετε, συνειδητοποιείτε ότι είναι ένα πολύ περίπλοκο, πολύπλοκο είδος σχεδιασμού, σωστά; Κατά κάποιο τρόπο ωριμάζει.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πόσο δύσκολο είναι να το συναρμολογήσετε αυτό, σωστά; Πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η ανάδοχη ομάδα για να φτιάξει το σύμπαν, σωστά; Αυτό είναι το θέμα, σωστά; Εδώ είμαστε. Βλέπετε πώς το νήμα -- βλέπετε πώς αρκετά νήματα ενώνονται, σχηματίζοντας έτσι αυτό το υπερσμήνος γαλαξιών. Πρέπει να καταλάβετε ότι στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι εάν εσείς -- καταρχήν, δεν μπορείτε να ταξιδέψετε τόσο γρήγορα, όλα θα ήταν στρεβλωμένα, αλλά εδώ χρησιμοποιούμε απλή απόδοση και διάφορες γραφικές απεικονίσεις. Αυτός είναι ο τρόπος, εάν χρειαζόταν δισεκατομμύρια χρόνια για να γυρίσετε, που μπορεί να σας φαινόταν, εντάξει; Εάν μπορούσατε να δείτε την αόρατη ύλη, επίσης.

Έτσι, η ιδέα είναι, ξέρετε, πώς θα τοποθετηθούν μαζί στο σύμπαν με έναν πολύ απλό τρόπο; Θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι ολόκληρο το ορατό σύμπαν, οτιδήποτε μπορούμε να δούμε σε κάθε κατεύθυνση με το τηλεσκόπιο Hubble Space συν τα άλλα μας μέσα, ήταν κάποτε σε μια περιοχή που ήταν μικρότερη από ένα άτομο. Ξεκίνησε με μικρές διακυμάνσεις κβαντικής μηχανικής, αλλά επεκτάθηκε με ταχύτατο ρυθμό. Αυτές οι διακυμάνσεις τεντώθηκαν σε αστρονομικά μεγέθη και αυτές οι διακυμάνσεις τελικά είναι αυτά που βλέπουμε στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο. Μετά χρειαστήκαμε κάποιον τρόπο να μετατρέψουμε αυτές τις διακυμάνσεις σε γαλαξίες και σμήνη γαλαξιών και να φτιάξουμε αυτού του είδους τις δομές κλπ.

Γι' αυτό, θα σας δείξω μια μικρότερη προσομοίωση. Αυτή η προσομοίωση έτρεξε σε 1.000 επεξεργαστές για έναν μήνα για να μπορέσουμε να την φτιάξουμε. Θα σας δείξω μία [προσομοίωση] στην επόμενη εικόνα που μπορείτε να τρέξετε σε έναν υπολογιστή σε 2 ημέρες. Ξεκινάτε, λοιπόν, με μικρές διακυμάνσεις όταν το σύμπαν ήταν σε αυτό το σημείο, τώρα 4 φορές μικρότερο κλπ. Ξεκινάτε να βλέπετε αυτά τα δίκτυα, αυτό τον κοσμικό ιστό από δομές που σχηματίζεται. Αυτός είναι ένας απλός, γιατί δεν έχει την κανονική ύλη έχει μόνο την σκοτεινή ύλη μέσα του. Βλέπετε πώς η σκοτεινή ύλη ξεχωρίζει, και η κανονική ύλη απλά ακολουθεί από πίσω. Αυτό είναι, λοιπόν. Στην αρχή είναι ομοιόμορφο. Οι διακυμάνσεις είναι μία προς 100.000. Υπάρχουν μερικές περιοχές όπου έχουμε μία προς 10.000, και μετά από δισεκατομμύρια χρόνια, η βαρύτητα απλά έλκει.

Αυτό το φως υπεράνω της βαρύτητας, έλκει τα υλικά τριγύρω. Αυτό έλκει ακόμα περισσότερα υλικά και ακόμα περισσότερα. Αλλά οι αποστάσεις του Σύμπαντος είναι τόσο μεγάλες και οι χρονικές κλίμακες είναι τόσο μεγάλες που χρειάζεται πολύς χρόνος για να σχηματίσουν αυτό. Εξακολουθεί να σχηματίζεται μέχρι το σύμπαν να φτάσει περίπου στο μισό μέγεθος από αυτό που έχει σήμερα, όσον αφορά την επέκταση του. Σε αυτό το σημείο, το σύμπαν μυστηριωδώς αρχίζει να επιταχύνει την επέκτασή του και αποκόπτει το σχηματισμό δομών μεγαλύτερης κλίμακας. Εμείς απλά βλέπουμε ως μεγάλη μια κλίμακα δομής, όπως μπορούμε να δούμε, και μετά μόνο πράγματα που έχουν αρχίσει να σχηματίζονται ήδη θα σχηματιστούν, και στη συνέχεια από κει και πέρα πρόκειται να συνεχίσει.

Είμαστε, λοιπόν, σε θέση να κάνουμε την προσομοίωση, αλλά για 2 ημέρες σε έναν υπολογιστή. Ξέρετε, χρειαζόμαστε 30 ημέρες και 1.000 επεξεργαστές για να κάνουμε προσομοίωση αυτά που σας έδειξα πριν. Πήραμε μια ιδέα του πόσο σοβαροί πρέπει να είμαστε όταν δημιουργούμε το σύμπαν, ξεκινώντας με ουσιαστικά λιγότερο από μία σταγόνα γεμάτη υλικά, και δημιουργούμε οτιδήποτε μπορούμε να δούμε σε κάθε κατεύθυνση, έτσι, σχεδόν από το τίποτα -- δηλαδή, κάτι εξαιρετικά μικροσκοπικό, εξαιρετικά μικρό -- και είναι σχεδόν τέλειο, εκτός από τις μικρές διακυμάνσεις επιπέδου 1 προς 100.000, που καταλήγουν στην παραγωγή των ενδιαφερόντων μοτίβων και σχεδίων που βλέπουμε, δηλαδή γαλαξίες και άστρα κλπ.

Έχουμε, λοιπόν, ένα μοντέλο και μπορούμε να το υπολογίσουμε και να το χρησιμοποιήσουμε για να σχεδιάσουμε το πώς πιστεύουμε ότι είναι το σύμπαν. Αυτός ο σχεδιασμός είναι κάπως διαφορετικός από τον αρχικό που είχαμε φανταστεί. Αυτό, λοιπόν, το ξεκινήσαμε πριν από 15 χρόνια, με τον Cosmic Background Explorer -- έφτιαξε τον πάνω αριστερά χάρτη, που βασικά μας έδειξε ότι υπήρχαν διακυμάνσεις μεγάλης κλίμακας, για την ακρίβεια διακυμάνσεις σε διάφορες κλίμακες. Μπορείτε να το δείτε αυτό. Από τότε είχαμε το WMAP, που απλά μας έδωσε υψηλότερη γωνιακή ανάλυση. Βλέπουμε την ίδια δομή μεγάλης κλίμακας, αλλά βλέπουμε επιπλέον δομές μικρής κλίμακας. Κάτω δεξιά είναι σαν να έχει αναποδογυρίσει ο δορυφόρος και χαρτογράφησε τη Γη - Τι είδους χάρτη θα είχαμε για τη Γη. Βλέπετε, λοιπόν, κάπως ξεχωρίζουν όλοι οι κύριοι ήπειροι, αλλά μέχρι εκεί.

Αλλά αυτό που ελπίζουμε να πάρουμε από τον Πλάνκ, είναι ανάλυση σχεδόν ισάξια με την ανάλυση που βλέπετε εδώ για τη Γη, όπου μπορείτε πραγματικά να δείτε το πολύπλοκο μοτίβο που υπάρχει στη Γη. Μπορείτε επίσης να δείτε, λόγω των αιχμηρών ακμών και του τρόπου που όλα ταιριάζουν μεταξύ τους, ότι υπάρχουν μερικές μη γραμμικές διεργασίες. Η γεωλογία έχει αυτά τα αποτελέσματα, όπου οι πλάκες μετακινούνται εδώ και εκεί. Μπορείτε να το καταλάβετε μόνο και μόνο από τον χάρτη. Θέλουμε να φτάσουμε τους χάρτες μας στο σημείο του πρώιμου σύμπαντος για να δούμε εάν υπάρχουν μη γραμμικά αποτελέσματα που ξεκινούν να κινούνται, να μετατρέπονται, και να μας δώσουν μια ιδέα για το πώς ο ίδιος ο χωροχρόνος δημιουργήθηκε στην αρχή των αναμνήσεων. Εδώ, λοιπόν, έχουμε φτάσει σήμερα και αυτή τη γεύση ήθελα να σας δώσω. Να σας δώσω μια διαφορετική άποψη για τον σχεδιασμό και με οτιδήποτε άλλο μοιάζει. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)