Τζέφρι Γουέστ: Τα αναπάντεχα μαθηματικά των πόλεων και των επιχειρήσεων.

Οι πόλεις είναι οι χοάνες του πολιτισμού. Διευρύνονται, η αστικοποίηση διευρύνεται, με εκθετικό ρυθμό τα τελευταία 200 χρόνια, έτσι ώστε στο δεύτερο μισό αυτού του αιώνα ο πλανήτης θα κυριαρχείται εντελώς από πόλεις. Στις πόλεις οφείλονται αρχικά το φαινόμενο του θερμοκηπίου, οι επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην υγεία, η μόλυνση, οι ασθένειες, τα οικονομικά οι οικονομίες, η ενέργεια -- είναι όλα προβλήματα που έρχονται αντιμέτωπα με την ύπαρξη πόλεων. Από εκεί προέρχονται όλα αυτά τα προβλήματα. Και το τσουνάμι των προβλημάτων που πιστεύουμε ότι αντιμετωπίζουμε σχετικά με ζητήματα αειφορίας, είναι στην πραγματικότητα μια αντανάκλαση της εκθετικής αύξησης στην αστικοποίηση σε όλον τον πλανήτη.

Εδώ έχω κάποια νούμερα. Διακόσια χρόνια πριν, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν λιγότερο από ένα μικρό ποσοστό αστικοποιημένες. Τώρα είναι περισσότερο από 82 τοις εκατό. Ο πλανήτης έχει περάσει το μέσο της διαδρομής πριν μερικά χρόνια. Η Κίνα θα χτίσει 300 καινούριες πόλεις μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Και τώρα ακούστε αυτό: Κάθε βδομάδα στο εγγύς μέλλον, μέχρι το 2050, περισσότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα προστίθενται στις πόλεις μας. Αυτό θα επηρεάσει τα πάντα. Όλοι σε αυτό το δωμάτιο, αν μείνετε ζωντανοί, θα επηρεαστούν από αυτό που συμβαίνει στις πόλεις σ᾽αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο. Εν τούτοις, οι πόλεις, παρόλο που έχουν αυτή την αρνητική όψη, αποτελούν επίσης και τη λύση. Γιατί οι πόλεις είναι οι ηλεκτρικές σκούπες και οι μαγνήτες που έχουν ρουφήξει όλους τους δημιουργικούς ανθρώπους, που παράγουν ιδέες, καινοτομία, πλούτο και ούτω καθεξής. Έτσι έχουμε αυτή τη διπλή φύση. Και επομένως υπάρχει μια επιτακτική ανάγκη για μια επιστημονική θεωρία των πόλεων.

Αυτοί είναι οι σύντροφοί μου. Αυτή η δουλειά εχει γίνει με μια εξαιρετική ομάδα ανθρώπων, αυτοί έχουν κάνει όλη τη δουλειά, κι εγώ είμαι ο μεγάλος παπαρολόγος που προσπαθεί να τα συγκεντρώσει.

(Γέλια)

Οπότε ορίστε το πρόβλημα: Αυτό είναι που θέλουμε όλοι. Τα 10 δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη το 2050 θέλουν να ζουν σε μέρη σαν κι αυτό, να έχουν πράγματα όπως αυτά, να κάνουν τέτοια πράγματα, με οικονομίες που αναπτύσσονται έτσι, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως η εντροπία παράγει τέτοια πράγματα, αυτό, αυτό και αυτό. Και το ερώτημα είναι: Έτσι θα μοιάζουν το Εδιμβούργο, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη το 2050; ή θα είναι έτσι; Ιδού η απορία. Οφείλω να πω ότι πολλές από τις ενδείξεις δείχνουν πως θα είναι κάπως έτσι, αλλά ας το συζητήσουμε.

Η προκλητική δήλωσή μου λοιπόν, είναι ότι χρειαζόμαστε απελπισμένα μια σοβαρή επιστημονική θεωρία των πόλεων. Επιστημονική θεωρία σημαίνει μετρήσιμη -- βασισμένη σε θεμελιώδεις γενικές αρχές που μπορούν να σχηματίσουν ένα προγνωστικό πλαίσιο εργασίας. Αυτή είναι η επιδίωξη. Είναι αυτό πιθανό; Yπάρχουν παγκόσμιοι νόμοι; Όποτε ορίστε δύο ερωτήματα που έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι αυτό το πρόβλημα. Το πρώτο είναι: Αποτελούν οι πόλεις μέρος της βιολογίας; Είναι το Λονδίνο μια τεράστια φάλαινα; Είναι το Εδιμβούργο ένα άλογο; Είναι η Microsoft μια μεγάλη μυρμηγκοφωλιά; Τι μαθαίνουμε από αυτό; Τα χρησιμοποιούμε μεταφορικά -- το DNA μιας εταιρείας, το μεταβολισμό μιας πόλης, και ούτω καθεξής -- είναι αυτά απλά μπούρδες, μεταφορικές μπούρδες, ή υπάρχει και σοβαρό νόημα σε αυτά; Και αν ισχύει αυτό, πώς γίνεται να είναι τόσο δύσκολο να σκοτώσεις μια πόλη; Και μια ατομική βόμβα να ρίξεις σε μια πόλη, 30 χρόνια αργότερα θα επιβιώνει. Ελάχιστες πόλεις αποτυγχάνουν. Όλες οι εταιρείες πεθαίνουν, όλες οι εταιρείες. Και αν έχεις μια σοβαρή θεωρία, θα πρέπει να είσαι σε θέση να προβλέψεις πότε θα χρεωκοπήσει η Google.

Οπότε, είναι αυτό απλά μια άλλη εκδοχή αυτού εδώ; Αυτό το κατανοούμε πολύ καλά. Μπορείς δηλαδή να κάνεις οποιαδήποτε γενική ερώτηση για αυτό -- πόσα δέντρα συγκεκριμένου μεγέθους, πόσα κλαδία συγκεκριμένου μεγέθους έχει ένα δέντρο, πόσα φύλλα, τι ενέργεια ρέει μέσα από κάθε κλαδί, ποιο είναι το μέγεθος της φυλλωσιάς, ποια είναι η ανάπτυξή του, ποια η θνησιμότητά του; Έχουμε ένα μαθηματικό πλαίσιο εργασίας βασισμένο σε θεμελιώδεις καθολικές αρχές που μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις. Και η ιδέα είναι, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο με αυτό; Οπότε η οδός προς αυτή την κατεύθυνση είναι να αναγνωρίσουμε ένα από τα πιο εξαιρετικά χαρακτηριστικά της ζωής, το γεγονός ότι είναι επιδεκτική διεύρυνσης, εφαρμόζεται σε απίστευτη ποικιλία. Αυτή κατ´ακρίβεια ,είναι μια πολύ μικρή ποικιλία: Πρόκειται για εμάς, τα θηλαστικά· είμαστε ένα από αυτά. Οι ίδιες αρχές, η ίδια δυναμική η ίδια οργάνωση εφαρμόζεται σε όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένων ημών, και μπορεί να επεκταθεί μέχρι τα 100 εκατομμύρια σε μέγεθος. Και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που η ζωή είναι τόσο ευπροσάρμοστη και εύρωστη -- η επεκτασιμότητα. Αυτό θα το συζητήσουμε περαιτέρω σύντομα.

Όμως ξέρετε, σε τοπικό επίπεδο κλιμακώνουμε˙ όλοι σ´αυτό το δωμάτιο κλιμακώνονται. Αυτό ονομάζεται ανάπτυξη. Εδώ φάινεται το πώς αναπτύσσεστε. Ο αρουραίος, αυτός είναι ένας αρουραίος -- θα μπορούσε να είναι εσείς. Είμαστε όλοι περίπου το ίδιο. Και βλέπετε, είστε πολλοί εξοικειωμένοι με αυτό. Μεγαλώνετε πολύ γρήγορα και μετά σταματάτε. Και αυτή η γραμμή εκεί είναι μια πρόβλεψη από την ίδια θεωρία, βασισμένη στις ίδιες αρχές, που περιγράφει αυτό το δάσος. Και εδώ πρόκειται για την ανάπτυξη ενός αρουραίου, και εκείνα τα σημεία πάνω είναι σημεία με δεδομένα. Αυτό είναι μόνο το βάρος έναντι της ηλικίας. Και βλέπετε, σταματά να μεγαλώνει. Πολύ, πολύ καλό για τη βιολογία -- επίσης ένας από τους λόγους της μεγάλης του προσαρμοστικότητας. Πολύ, πολύ κακό για τις οικονομίες και τις εταιρείες και τις πόλεις στο παρόν παράδειγμα. Αυτό είναι που πιστεύουμε. Αυτό σπρώχνει πάνω μας ολόκληρη μας η οικονομία, λεπτομερώς επεξηγημένο σε εκείνη την αριστερή γωνία: μπαστούνια του χόκεϊ. Αυτή είναι μια ομάδα εταιρειών λογισμικών -- και πρόκειται για τα έσοδα τους έναντι της ηλικίας τους -- σμικρύνοντας προς τα έξω, και όλοι κερδίζουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια.

Ωραία, πώς το αντιλαμβανόμαστε αυτό; Ας μιλήσουμε πρώτα για βιολογία. Αυτό σας δείχνει ξεκάθαρα πώς κλιμακώνονται τα πράγματα. Και αυτή είναι πραγματικά μια αξιοσημείωτη γραφική παράσταση. Το τι απεικονίζεται εδώ είναι ο μεταβολικός ρυθμός -- πόση ενέργεια χρειάζεστε τη μέρα για να παραμείνετε ζωντανοί -- έναντι του βάρους σας, της μάζας σας, για όλες εμάς τις ομάδες οργανισμών. Και απεικονίζεται μ´αυτό τον αστείο τρόπο ανεβαίνοντας 10 συντελεστές, αλλιώς δεν θα τα καταλαβαίνατε όλα στη γραφική παράσταση. Και το τι βλέπεις αν το απεικονίσεις με αυτόν τον ελαφρώς περίεργο τρόπο είναι ότι όλοι βρίσκονται στην ίδια γραμμή. Παρά το γεγονός ότι αυτό είναι το πιο περίπλοκο και ποικίλο σύστημα στον κόσμο, υπάρχει μια αξιοσημείωτη απλότητα που εκφράζεται απ´αυτό. Είναι ιδιαίτερα εκπληκτικό επειδή ο καθένας απ´αυτούς τους οργανισμούς, κάθε υποσύστημα, κάθε τύπος κυττάρου, κάθε γονίδιο, έχει εξελιχθεί στη δική του ανεπανάληπτη οικολογική γωνία με την δική του ανεπανάληπτη ιστορία. Και όμως, παρ´όλη εκείνη τη δαρβινική εξέλιξη και φυσική επιλογή, έχουν περιοριστεί να βρίσκονται σε μια γραμμή.

Κάτι άλλο συμβαίνει. Πριν μιλήσω γι´αυτό, έχω γράψει εκεί στο κάτω μέρος την κλίση αυτής της καμπύλης, αυτή την ευθεία γραμμή. Είναι τρία τέταρτα, περίπου, το οποίο είναι λιγότερο από ένα -- και αυτό το ονομάζουμε υπὀ-γραμμική. Και ορίστε η ουσία αυτού. Λέει πως αν ήταν γραμμική, η πιο απότομη κλίση τότε για να διπλασιάσεις το μέγεθος θα χρειαζόσουν την διπλή ποσότητα ενέργειας. Αλλά είναι υπό-γραμμική, και αυτό μεταφράζεται στο ότι αν διπλασιάσεις το μέγεθος των οργανισμών, πραγματικά χρειάζεσαι μόνο 75 τοις εκατό περισσότερη ενέργεια. Οπότε ένα θαυμάσιο πράγμα σχετικά με όλη τη βιολογία είναι ότι εκφράζει μια αξιοσημείωτη οικονομία κλίμακας. Όσο μεγαλύτερος είσαι συστηματικά, σύμφωνα με πολύ καλά προσδιορισμένους κανόνες, λιγότερη ενέργεια κατά κεφαλήν. Τώρα οποιαδήποτε φυσιολογική μεταβλητή μπορείς να σκεφτείς, οποιοδήποτε συμβάν στη ζωή μπορείς να σκεφτείς, αν το απεικονίσεις μ´αυτό το τρόπο, φαίνεται έτσι. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη τακτικότητα. Έτσι μου λες το μέγεθος ενός θηλαστικού, και μπορώ να σου πω σε επίπεδο 90 τοις εκατό τα πάντα σχετικά μ´αυτό από την άποψη της φυσιολογίας του, της ιστορίας της ζωής του κτλ.

Και αυτό οφείλεται στα δίκτυα. Όλη η ζωή ελέγχεται από δίκτυα -- από την ενδοκυτταρική μέχρι την πολυκυτταρική μέχρι στο επίπεδο του οικοσυστήματος. Και είστε πολύ εξοικειωμένοι μ´αυτά τα δίκτυα. Αυτό είναι ένα μικρό πράγμα που ζει μέσα σ´ έναν ελέφαντα. Και εδώ είναι μια περίληψη όσων λέω. Αν πάρεις αυτά τα δίκτυα, την ιδέα των δικτύων, και εφαρμόσεις καθολικές αρχές, που μπορούν να γίνουν μαθηματικά, ακολουθούν όλες αυτές οι κλιμακώσεις και όλοι αυτοί οι περιορισμοί, συμπεριλαμβανομένης της περιγραφής του δάσους, της περιγραφής του κυκλοφοριακού σας συστήματος, της περιγραφής εντός των κυττάρων. Ένα από τα πράγματα που δεν τόνισα στην εισαγωγή είναι ότι ο ρυθμός ζωής, συστηματικά, μειώνεται καθώς μεγαλώνεις. Οι καρδιακοί ρυθμοί είναι πιο αργοί˙ ζεις περισσότερο˙ η διάχυση οξυγόνου και οι διέξοδοι σε όλες τις μεμβράνες είναι βραδύτερη, κτλ.

Το ερώτημα είναι: Είναι οποιοδήποτε απ´αυτά αλήθεια για τις πόλεις και για τις εταιρίες; Οπότε είναι το Λονδίνο ένα μεγαλύτερο Μπέρμιγχαμ, το οποίο είναι ένα μεγαλύτερο Μπράιτον, κτλ, κτλ; Είναι η Νέα Υόρκη ένα μεγαλύτερο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο είναι μια μεγαλύτερη Σάντα Φε; Δεν γνωρίζω. Αυτό θα το συζητήσουμε. Όμως είναι δίκτυα, και το πιο σημαντικό δίκτυο πόλεων είστε εσείς. Οι πόλεις είναι απλά η φυσική εκδήλωση των αλληλεπιδράσεών σας, των αλληλεπιδράσεών μας, και ο σχηματισμός και η ομαδοποίηση των ατόμων. Εδώ είναι απλά μια συμβολική εικόνα αυτού. Και εδώ είναι η κλιμάκωση των πόλεων. Αυτό δείχνει πως σ´αυτό το πολύ μικρό παράδειγμα, το οποίο τυχαίνει να είναι ένα κοινότυπο παράδειγμα αριθμού πρατηρίων βενζίνης ως μια λειτουργία μεγέθους -- απεικονισμένο με τον ίδιο τρόπο όπως και στη βιολογία -- βλέπεις ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Υπάρχει μια κλιμάκωση. Δηλαδή ο αριθμός πρατηρίων βενζίνης στη πόλη τώρα σας δίνεται όταν μου πείτε το μέγεθός της. Η κλίση της είναι λιγότερο από γραμμική. Υπάρχει μια οικονομία κλίμακας. Λιγότερα πρατήρια βενζίνης όσο μεγαλύτερος είσαι -- δεν προκαλεί έκπληξη. Όμως ορίστε τι προκαλεί έκπληξη. Κλιμακώνεται με τον ίδιο τρόπο παντού. Αυτό είναι μόνο Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά θα μπορούσες να το κάνεις και στην Ιαπωνία ή στην Κίνα ή στην Κολομβία, πάντα το ίδιο με τον ίδιο τρόπο οικονομίας κλίμακας στον ίδιο βαθμό. Και οποιαδήποτε υποδομή εξετάσεις -- είτε είναι το μήκος των δρόμων, το μήκος ηλεκτρικών γραμμών -- οτιδήποτε εξετάσεις έχει την ίδια οικονομία κλίμακας που κλιμακώνεται με τον ίδιο τρόπο. Είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα που έχει εξελιχθεί παρ´όλο το σχεδιασμό και ούτω καθεξής. Όμως προκαλεί ακόμη περισσότερη έκπληξη αν εξετάσεις κοινωνικο-οικονομικές ποσότητες, ποσότητες που δεν έχουν ανάλογο στη βιολογία, που έχουν εξελιχτεί όταν αρχίσαμε να σχηματίζουμε κοινότητες πριν οχτώ με 10.000 χρόνια. Το πάνω είναι οι μισθοί ως λειτουργία μεγέθους απεικονισμένο με τον ίδιο τρόπο. Και το κάτω είναι εσείς όλοι -- οι υπερδημιουργικοί απεικονισμένοι με τον ίδιο τρόπο. Και αυτό που βλέπετε είναι ένα φαινόμενο κλιμάκωσης. Όμως το πιο σημαντικό σ´αυτό, ο εκθέτης, το ανάλογο σε εκείνα τα τρία τέταρτα για τη μεταβολική τιμή είναι μεγαλύτερο από ένα -- είναι περίπου 1.15 με 1.2. Να᾽το, λέει ότι όσο μεγαλύτερος είσαι τόσο περισσότερα έχεις κατά κεφαλήν, σε αντίθεση με τη βιολογία -- ψηλότεροι μισθοί, περισσότεροι υπερδημιουργικοί άνθρωποι κατά κεφαλήν καθώς μεγαλώνεις, περισσότερες ευρεσιτεχνίες κατά κεφαλήν, περισσότερο έγκλημα κατά κεφαλήν.

Και τα έχουμε εξετάσει όλα: περισσότερα κρούσματα AIDS, γρίπης, κτλ. Και εδώ, είναι απεικονισμένα όλα μαζί. Απλά για να σας δείξουμε τι απεικονίσαμε, εδώ είναι το εισόδημα, το ΑΕΠ -- το ΑΕΠ της πόλης -- εγκληματικότητα και ευρεσιτεχνίες όλα σε μια γραφική παράσταση. Και μπορείτε να δείτε, όλα ακολουθούν την ίδια γραμμή. Και ορίστε η δήλωση. Αν διπλασιάσεις το μέγεθος μιας πόλης από 100,000 σε 200,000 από ένα εκατομμύριο σε δύο εκατομμύρια, 10 σε 20 εκατομμύρια, δεν έχει σημασία, τότε συστηματικά, παίρνεις μια αύξηση 15 τοις εκατόν σε μισθούς, πλούτο, αριθμό των κρουσμάτων AIDS, αριθμό αστυνομίας, οτιδήποτε μπορείς να σκεφτείς. Ανεβαίνει κατά 15 τοις εκατό, και έχεις ένα 15 τοις εκατό εξοικονόμηση στην υποδομή. Αυτός, χωρίς αμφιβολία, είναι ο λόγος που μαζεύονται ένα εκατομμύριο άνθρωποι τη βδομάδα στις πόλεις. Επειδή νομίζουν πως όλα εκείνα τα θαυμάσια πράγματα -- όπως δημιουργικοί άνθρωποι, πλούτος, εισόδημα -- είναι το τι τους ελκύει, ξεχνώντας τα άσχημα και τα κακά.

Ποία είναι η αιτία γι᾽αυτό; Δεν έχω χρόνο να σας πω για όλα τα μαθηματικά, αλλά η υποβόσκουσα αιτία είναι τα κοινωνικά δίκτυα, επειδή αυτό είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτός ο κανόνας του 15 τοις εκατό είναι αληθής όπου κι αν βρίσκεσαι στον πλανήτη -- Ιαπωνία, Χιλή, Πορτογαλία, Σκωτία, δεν έχει σημασία. Πάντα, το τι δείχνουν τα δεδομένα είναι το ίδιο, παρά το γεγονός ότι αυτές οι πόλεις έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα. Κάτι το καθολικό συμβαίνει. Αυτή η καθολικότητα, για να επαναλάβω, είμαστε εμείς -- που είμαστε η πόλη. Και είναι η αλληλεπίδραση και ο σχηματισμός αυτών των αλληλεπιδράσεων. Οπότε να᾽το, το ξανάπα. Οπότε αν είναι όντως εκείνα τα δίκτυα και η μαθηματική τους δομή, σε αντίθεση με τη βιολογία, που είχε υπογραμμική κλιμάκωση, σε οικονομίες κλιμάκωσης, είχες την επιβράδυνση του ρυθμού ζωής καθώς μεγαλώνεις. Αν είναι τα κοινωνικά δίκτυα με υπερ-γραμμική κλιμάκωση -- περισσότερα κατά κεφαλήν -- τότε η θεωρία λέει ότι αυξάνεις το ρυθμό ζωής. Όσο μεγαλύτερος είσαι, η ζωή γίνεται πιο γρήγορη. Στ´αριστερά είναι ο καρδιακός ρυθμός που δείχνει βιολογία. Στα δεξιά είναι η ταχύτητα περπατήματος σε ορισμένες Ευρωπαϊκές πόλεις, που δείχνει αυτή την αύξηση.

Τέλος, θέλω να μιλήσω για την ανάπτυξη. Αυτό είναι το τι είχαμε στη βιολογία, απλά για να επαναλάβω. Οι οικονομίες κλίμακας έχουν αυξήσει αυτή τη σιγμοειδή συμπεριφορά. Μεγαλώνεις γρήγορα και μετά σταματάς -- μέρος της ανθεκτικότητάς μας. Αυτό θα ήταν κακό για τις οικονομίες και τις πόλεις. Και ένα από τα θαυμάσια στοιχεία αυτής της θεωρίας είναι ότι έχεις υπέρ-γραμμική κλιμάκωση από τη δημιουργία πλούτου και την καινοτομία, και τότε όντως παίρνεις, από την ίδια θεωρία, μια όμορφη ανοδική εκθετική καμπύλη -- υπέροχη. Και κατ᾽ακρίβειαν, αν τη συγκρίνεις με δεδομένα ταιριάζει πολύ καλά με την ανάπτυξη πόλεων και οικονομιών. Όμως έχει μια φριχτή παγίδα, και η παγίδα είναι ότι το σύστημα είναι προορισμένο να καταρρεύσει. Και είναι προορισμένο να καταρρεύσει για πολλούς λόγους -- για κάπως μαλθουσιανούς λόγους -- ότι ξεμένεις από πόρους. Και πώς το αποφεύγεις αυτό; Λοιπόν το έχουμε κάνει στο παρελθόν.

Το τι κάνουμε είναι, καθώς μεγαλώνουμε και πλησιάζουμε την κατάρρευση, μια τεράστια καινοτομία λαμβάνει χώρα και ξαναξεκινούμε, και ξαναξεκινούμε καθώς πλησιάζουμε την επόμενη, και ούτω καθεξής. Έτσι υπάρχει αυτός ο συνεχής κύκλος καινοτομίας που είναι απαραίτητος για να διατηρήσουμε την ανάπτυξη και να αποφύγουμε την κατάρρευση. Ωστόσο, η παγίδα σ᾽αυτό είναι ότι πρέπει να καινοτομούμε όλο και πιο γρήγορα. Οπότε η εικόνα είναι ότι όχι μόνο είμαστε σ᾽ένα ποδόμυλο που πηγαίνει γρηγορότερα, αλλά πρέπει να αλλάζουμε τον ποδόμυλο όλο και πιο γρήγορα. Πρέπει να επιταχύνουμε συνεχώς. Και το ερώτημα είναι: Μπορούμε, σαν κοινωνικοοικονομικά όντα, να αποφύγουμε την καρδιακή προσβολή;

Έτσι εν τέλει, θα ολοκληρώσω στα τελευταία ένα δύο λεπτά ρωτώντας για εταιρίες. Βλέπετε εταιρίες, την κλίμακά τους. Η πάνω είναι η Γουόλμαρτ στα δεξιά. Είναι η ίδια πλοκή. Αυτό συμβαίνει στο εισόδημα και στα περιουσιακά στοιχεία έναντι του μεγέθους της εταιρίας όπως μαρτυρείται από τον αριθμό των εργαζομένων της. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε πωλήσεις, οτιδήποτε θέλετε. Να᾽το: μετά από κάποιες μικρές διακυμάνσεις στην αρχή, όταν οι εταιρίες καινοτομούν, κλιμακώνονται όμορφα. Και έχουμε εξετάσει 23,000 εταιρίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορώ να πω. Και σας δείχνω μόνο λιγάκι απ´αυτό.

Το τι είναι εκπληκτικό με τις εταιρίες είναι ότι κλιμακώνονται υπό-γραμμικά όπως στη βιολογία, υποδεικνύοντας ότι δεν κυριαρχούνται, από υπέρ-γραμμικές καινοτομίες και ιδέες· γίνονται κυριαρχούμενες από οικονομίες κλίμακας. Σ᾽αυτή την ερμηνεία, με τη γραφειοκρατία και την διοίκηση και το κάνουν όμορφα, μπορώ να πω. Οπότε αν μου πείτε το μέγεθος μιας εταιρίας, μιας μικρής εταιρίας, θα μπορούσα να προβλέψω το μέγεθος της Γουόλμαρτ. Αν έχει αυτήν την υπό-γραμμική κλιμάκωση η θεωρία λέει ότι θα έπρεπε να έχουμε σιγμοειδή ανάπτυξη. Να η Γουόλμαρτ. Δεν φαίνεται πολύ σιγμοειδής. Αυτά μας αρέσουν, μπαστούνια του χόκεϊ. Όμως παρατηρήστε, έχω κλέψει, επειδή έχω πάει μόνο μέχρι το '94. Ας πάμε μέχρι το 2008. Εκείνη η κόκκινη γραμμή είναι από τη θεωρία. Έτσι αν το είχα κάνει το 1994, θα μπορούσα να είχα προβλέψει τι θα ήταν τώρα η Γουόλμαρτ. Και τότε αυτό επαναλαμβάνεται σε όλο το φάσμα των εταιριών. Να᾽τες. Εκεί είναι 23,000 εταιρίες. Όλες ξεκινούν μοιάζοντας με μπαστούνια του χόκεϊ, όλες καμπουριάζουν, και όλες θα πεθάνουν όπως εσείς και εγώ.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)