Οι λυρικές φωτογραφίες της φύσης του Φρανς Λάντινγκ

Η φύση είναι η μούσα μου και το πάθος μου. Ως φωτογράφος για το National Geographic, το έχω δείξει σε πολλούς. Αλλά πριν από πέντε χρόνια, πήγα σε ένα προσωπικό ταξίδι. Ήθελα να απεικονίσω την ιστορία της ζωής. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω προσπαθήσει ποτέ μου και υπήρξαν πολλές φορές που αισθάνθηκα πως ήθελα να τα παρατήσω. Αλλά υπάρχουν επίσης αποκαλύψεις. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα μία από αυτές.

Πήγα σε μια απομακρυσμένη λιμνοθάλασσα στην Αυστραλία, ελπίζοντας να δω τη Γη όπως ήταν πριν τρία δισεκατομμύρια χρόνια, προτού ο ουρανός γίνει μπλε. Υπάρχουν στρωματόλιθοι εκεί κάτω -- τα πρώτα ζωντανά πράγματα διαβίωσης που δέσμευαν φωτοσύνθεση-- και είναι το μόνο μέρος όπου παρουσιάζονται ακόμη και σήμερα. Το να πηγαίνεις εκεί κάτω είναι σαν να μπαίνεις σε μία χρονοκάψουλα και βγήκα με διαφορετική αίσθηση του χρόνου του εαυτού μου. Το οξυγόνο που εκπνέεται από αυτούς τους στρωματόλιθους είναι αυτό που αναπνέουμε όλοι σήμερα.

Οι στρωματόλιθοι είναι οι ήρωες στην ιστορία μου. Ελπίζω να είναι μια ιστορία που έχει κάποια απήχηση στην εποχή μας. Είναι μια ιστορία για εσάς και εμένα, τη φύση και την επιστήμη. Με αυτό, θα ήθελα να σας καλέσω για ένα μικρό, σύντομο ταξίδι της ζωής μέσα στον χρόνο. Το ταξίδι μας ξεκινά στο διάστημα, όπου η ύλη συμπυκνώνεται σε σφαίρες με το χρόνο... σταθεροποιείται σε επιφάνεια, διαμορφώνεται από τη φωτιά. Η φωτιά έσβησε, προέκυψε η Γη--, αλλά ήταν ένας εξωγήινος πλανήτης. Το φεγγάρι ήταν πιο κοντά, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η θερμότητα από το εσωτερικό έκανε τους θερμοπίδακες να εκραγούν -- έτσι γεννήθηκαν οι ωκεανοί. Το νερό πάγωσε γύρω από τους πόλους και διαμόρφωσε τα άκρα της Γης. Το νερό είναι το κλειδί για τη ζωή, αλλά σε παγωμένη κατάσταση, είναι μια λανθάνουσα δύναμη. Όταν εξαφανιστεί, η Γη γίνεται Άρης.

Αλλά αυτός ο πλανήτης είναι διαφορετικός -- αναταράσσεται εσωτερικά. Όπου αυτή η ενέργεια αγγίζει το νερό, προκύπτει κάτι νέο: ζωή. Προκύπτει γύρω από τις ρωγμές στη Γη. Η λάσπη και τα ανόργανα στοιχεία γίνονται υπόστρωμα, υπάρχουν βακτήρια. Μαθαίνουν να πολλαπλασιάζονται, να πήζουν σε σημεία ... Αναπτύσσουν ζωντανές δομές κάτω από έναν ξένο ουρανό... Οι στρωματόλιθοι ήταν οι πρώτοι που εξέπνευσαν οξυγόνο. Αυτοί αλλάξαν την ατμόσφαιρα. Μια ανάσα που τώρα έχει απολιθωθεί ως σιδήρο.

Οι μετεωρίτες απελευθέρωσαν χημεία και ίσως και μεμβράνες. Η ζωή χρειάζεται μία μεμβράνη για να περιλαμβάνει τον εαυτό της έτσι ώστε να μπορεί να αναπαράγεται και να μεταλλάσσεται. Αυτά είναι διάτομα, μονοκύτταρα φυτοπλαγκτόν με σκελετό από ... πλακέτες κυκλωμάτων σιλικόνης του μέλλοντος. Οι ρηχές θάλασσες καλλιέργησαν τη ζωή από νωρίς και εκεί μεταμορφώθηκε σε πιο σύνθετες φόρμες. Αναπτύχθηκε καθώς αυξήθηκε το φως και το οξυγόνο. Η ζωή συγκεκριμενοποιήθηκε και έγινε αμυντική. Έμαθε να κινείται και άρχισε να βλέπει. Τα πρώτα μάτια βγήκαν στους τριλοβίτες. Η όραση εξευγενίστηκε στα ξιφόσουρα, μεταξύ των πρώτων που εγκαταλείπουν τη θάλασσα. Ακόμη κάνουν αυτό που έκαναν για χρόνια, με τους εχθρούς τους να έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Οι σκορπιοί ακολούθησαν τα θηράματά τους από τη θάλασσα. Οι γυμνοσάλιαγκες έγιναν σαλιγκάρια. Τα ψάρια δοκίμασαν την αμφίβια ζωή. Οι βάτραχοι προσαρμόστηκαν στις ερήμους. Οι λειχήνες ξεπήδησαν ως ένας συνεταιρισμός. Οι μύκητες παντρεύτηκαν τα φύκη... που ήταν προσκολλημένα σε βράχους και τα έφαγαν ... μετασχηματίζοντας το άγονο έδαφος. Προέκυψαν αληθινά φυτά ξηράς, αρχικά χωρίς φύλλα. Μόλις έμαθαν πώς να παραμένουν όρθια, αναπτύχθηκαν σε μέγεθος και σχήμα. Ακολούθησαν οι βασικές μορφές φτέρης, που φέρνουν τα σπόρια που προανήγγειλαν τους σπόρους. Η ζωή άκμασε σε βάλτους.

Στη γη, η ζωή άλλαξε πορεία. Πρώτα σχηματίστηκαν τα σαγόνια, τα δόντια ήρθαν αργότερα. Οι δερματοχελώνες και τα ερπετά τουατάρα είναι απόηχοι από εκείνη την εποχή. Πήρε χρόνο στη ζωή να φύγει από το νερό, και εξακολουθεί να την δελεάζει συνεχώς. Η ζωή έγινε σκληρή ώστε να μπορέσει να τολμήσει στην ενδοχώρα. Οι δράκοι που προέκυψαν είναι ακόμη ανάμεσά μας σήμερα. Το Ιουράσιο Πάρκο εξακολουθεί να υπάρχει σε κομμάτια της Μαδαγασκάρης και το κέντρο της Βραζιλίας, όπου κάποια φυτά σαν φοινικόθαμνοι παραμένουν σκληρά. Προέκυψαν τα δάση και φρόντισαν τα φτερωτά πλάσματα. Μία πρώιμη μορφή άφησε μια σφραγίδα, σαν να πέθανε μόλις χθες. Άλλοι σήμερα πετούν σαν αναμνήσεις από το παρελθόν. Στα πτηνά, η ζωή απέκτησε νέα κινητικότητα. Τα φλαμίνγκο κάλυψαν ηπείρους. Άρχισαν να γίνονται αποδημίες.

Τα πτηνά έγιναν μάρτυρες της εμφάνισης αγγειόσπερμων φυτών. Τα νούφαρα ήταν από τα πρώτα. Τα φυτά άρχισαν να διαφοροποιούνται και να μεγαλώνουν, να γίνονται δέντρα. Στην Αυστραλία, ένα νούφαρο μετατράπηκε σε ένα δέντρο χλόης Xanthorrhoea και στη Χαβάη, μία μαργαρίτα έγινε ένα το φυτό αργυρό ξίφος. Στην Αφρική, η Γκοντβάνα έκανε τον Πρωτέα. Αλλά όταν διαλύθηκε η αρχαία ήπειρος, η ζωή έγινε πιο πλούσια. Εμφανίστηκαν τροπικά δάση, δημιουργώντας νέα επίπεδα αλληλεξάρτησης. Μύκητες πολλαπλασιάστηκαν. Οι ορχιδέες ξεπρόβαλλαν γεννητικά οργάνα σχηματισμένα για να παρασύρουν έντομα... ένα τέχνασμα που διαθέτει και το μεγαλύτερο λουλούδι στη γη. Η συνεξέλιξη παρέσυρε έντομα, πτηνά και φυτά για πάντα. Όταν τα πτηνά δεν μπορούν να πετάξουν, γίνονται ευάλωτα. Έτσι είναι τα απτέρυγα και αυτά τα γεράκια που παγιδεύονται κοντά στην Ανταρκτική.

Η εξαφάνιση μπορεί να έρθει αργά, αλλά μερικές φορές φτάνει γρήγορα. Πέφτει ένας αστεροειδής και ο κόσμος φλέγεται. Υπήρξαν όμως μάρτυρες, επιζώντες στο σκοτάδι. Όταν καθαρίσαν οι ουρανοί, γεννήθηκε ένας νέος κόσμος. Ένας κόσμο που ταιριάζει στα θηλαστικά. Από μικροσκοπικά ποντίκια [ήρθαν] τα θηλαστκά tenrec, συνηθισμένα στο σκοτάδι. Οι νέες μορφές έγιναν νυχτερίδες. Οι μοσχογαλές. Νέοι θηρευτές, οι ύαινες, γίνονται ακόμη και πιο γρήγορες.

Τα λιβάδια δημιούργησαν ευκαιρίες. Η ασφάλεια της αγέλης ήρθε με οξυμένες αισθήσεις. Το μεγάλο μέγεθος ήταν μια άλλη απάντηση, αλλά το μέγεθος έχει πάντα ένα τίμημα. Ορισμένα θηλαστικά επέστρεψαν στο νερό. Οι θαλάσσιοι ελέφαντες προσαρμόστηκαν με στρώματα λίπους. Τα θαλάσσια λιοντάρια έγιναν λεία. Τα κητοειδή μετακινήθηκαν σε έναν κόσμο χωρίς όρια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να είσαι θηλαστικό. Ένα καγκουρό χοροπηδάει στην Αυστραλία, ένα άλογο τρέχει στην Ασία και ένας λύκος αναπτύσσει ψηλόλεπτα πόδια στη Βραζιλία. Τα πρωτεύοντα θηλαστικά βγαίνουν από τις ζούγκλες, αρχικά ως τάρσιοι, και όχι πολύ αργότερα γίνονται λεμούριοι. Η μάθηση ενισχύθηκε. Ζώνες πιθήκων τόλμησαν να πάνε στα ανοιχτά. Τα δάση ξεραθήκαν και πάλι. Το να στέκεσαι όρθιος έγινε τρόπος ζωής.

Ποιοι είμαστε λοιπόν; Τα αδέλφια των αρσενικών χιμπατζήδων, οι αδελφές των θηλυκών ουραγκοτάγκων; Είμαστε όλοι αυτοί, και παραπάνω. Είμαστε πλασμένοι από την ίδια δύναμη ζωής. Το αίμα κυλάει στα χέρια μας απηχώντας μια πορεία με ίχνη νερού στη Γη. Ο εγκέφαλός μας-- ο περίφημος εγκέφαλός μας-- αντικατοπτρίζει την αποστράγγιση ενός παλιρροιακού έλους.

Η ζωή είναι μια δύναμη από μόνη της. Είναι ένα νέο στοιχείο. Αυτό έχει μεταβάλει τη Γη. Καλύπτει τη Γη σαν ένα δέρμα. Όπου δεν το κάνει, όπως στη Γροιλανδία το χειμώνα, ο Άρης δεν είναι ακόμη πολύ μακριά. Αλλά η πιθανότητα εξασθενίζει όσο ο πάγος ξαναλιώνει. Όπου το νερό είναι υγρό, γίνεται μια μήτρα για τα κύτταρα με πράσινο χρώμα με χλωροφύλλη-- και αυτό το μοριακό θαύμα είναι αυτό που κάνει τη διαφορά-- δύνει δύναμη στα πάντα. Το σύνολο των ζώων στον κόσμο σήμερα ζει σε ένα απόθεμα βακτηριακού οξυγόνου που ανακυκλώνεται συνεχώς μέσω των φυτών και των φυκών και τα απόβλητά τους είναι η ανάσα μας, και το αντίστροφο. Αυτή η Γη είναι ζωντανή και έκανε τη δική της μεμβράνη. Την ονομάζουμε «ατμόσφαιρα». Αυτή είναι η εικόνα του ταξιδιού μας. Όλοι εδώ σήμερα μπορείτε να φανταστείτε και να σχεδιάσετε το επόμενο βήμα. (Χειροκρότημα) Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.