Η Ηβ Ένσλερ για την ασφάλεια

Νομίζω ότι μερικοί θα ανακουφιστούν και άλλοι θα απογοητευτούν που δεν θα μιλήσω για αιδοία σήμερα. Ξεκίνησα τις Ιστορίες Αιδοίου γιατί ανησυχούσα για τα αιδοία. Σήμερα ανησυχώ πολύ για αυτή την έννοια, αυτό το σύμπαν, αυτού του είδους την επικρατούσα σημασία της ασφάλειας. Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι αυτήν τη λέξη παντού. Πραγματική ασφάλεια, έλεγχοι ασφαλείας, παρακολούθηση ασφαλείας, άδεια ασφαλείας. Γιατί όλη αυτή η εστίαση στην ασφάλεια με έκανε να νιώθω τόσο πιο ανασφαλής; Τι εννοεί κάποιος όταν μιλά για πραγματική ασφάλεια; Και γιατί ιδίως εμείς, ως Αμερικανοί, γίναμε ένα έθνος που πασχίζει για ασφάλεια πάνω απ'όλα; Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι η ασφάλεια είναι άπιαστη, είναι αδύνατη. 'Ολοι μας πεθαίνουμε. 'Ολοι μας γερνάμε. 'Ολοι μας αρρωσταίνουμε. Άνθρωποι μας εγκαταλείπουν. Άνθρωποι μας αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι ασφαλές. Και αυτό ειναι καλό νέο!

Εκτός φυσικά, αν όλη σου η ζωή έχει να κάνει με το να είσαι ασφαλής. Νομίζω ότι αν αυτό είναι το επίκεντρο της ζωής σου, τότε συμβαίνουν τα εξής: Δεν μπορείς να ταξιδέψεις πολύ μακρυά ή να αποτολμήσεις πράγματα έξω από ένα συγκεκριμένο όριο. Δεν μπορείς να επιτρέψεις στο μυαλό σου να έχει πολλές αντικρουόμενες ιδέες ταυτόχρονα καθώς αυτές μπορεί να σε μπερδέψουν ή να σε αμφισβητήσουν. Δεν μπορείς να ανοιχτείς σε καινούργιες εμπειρίες, καινούργιους ανθρώπους, καινούργιους τρόπους να κάνεις πράγματα. Μπορεί να σε εκτροχιάσουν. Δεν μπορείς να μην ξέρεις ποιος είσαι, και έτσι αρπάζεσαι από την αντικειμενική σου ταυτότητα. Γίνεσαι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Εβραίος. Είσαι Ινδός, Αιγύπτιος, Ιταλός, Αμερικάνος. Είσαι ετεροφυλόφυλος ή ομοφυλόφυλος, ή δεν κάνεις ποτέ σεξ. Η τουλάχιστον, αυτό λες όταν προσδιορίζεις τον εαυτό σου. Γίνεσαι κομμάτι ενός "εμείς". Προκειμένου να είσαι ασφαλής, αμύνεσαι απέναντι "σ'αυτούς". Προσκολλάσαι στον τόπο σου γιατί είναι το ασφαλές σου μέρος Πρέπει να πολεμήσεις όποιον το καταπατά. Γίνεσαι το έθνος σου. Γίνεσαι η θρησκεία σου. Γίνεσαι ό,τι σε παγώνει, σε μουδιάζει και σε προστατεύει από την αμφιβολία ή την αλλαγή. Όλα αυτά όμως, στενεύουν το μυαλό σου! Στην πραγματικότητα, δε σε κάνουν και πολύ πιο ασφαλή.

'Ημουν στη Σρι Λάνκα, για παράδειγμα, τρεις μέρες μετά το τσουνάμι, και στεκόμουν στις παραλίες και ήταν απολύτως σαφές ότι σε πέντε λεπτά, ένα κύμα ύψους 9 μέτρων θα "σηκωνόταν" και θα βεβήλωνε ένα λαό, ένα πληθυσμό και ζωές. Όλος αυτός ο αγώνας για ασφάλεια, στην πραγματικότητα, σε έχει κάνει πολύ πιο ανασφαλή γιατί τώρα, πρέπει να προσέχεις διαρκώς. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι σαν και σένα. Άνθρωποι που τώρα αποκαλείς εχθρούς, υπάρχουν μέρη στα οποία δεν μπορείς να πας, σκέψεις που δεν μπορείς να κάνεις, κόσμοι στους οποίους δεν μπορείς πια να κατοικήσεις. Και έτσι ξοδεύεις τις μέρες σου πολεμώντας πράγματα, υπερασπίζοντας το έδαφος σου, και περιχαρακώνοντας τον εαυτό σου όλο και περισσότερο στη θεμελιώδη σου σκέψη. Αφιερώνεις τις μέρες σου στο να προστατέψεις τον εαυτό σου. Αυτή γίνεται η αποστολή σου. Αυτό είναι το μόνο που κάνεις. Οι ιδέες σου γίνονται συντομότερες. Γίνονται "μικρές φράσεις". Υπάρχουν "δαίμονες" και "άγιοι", εγκληματίες και θύματα.

Υπάρχουν αυτοί που, αν δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Γίνεται ευκολότερο να πληγώσεις ανθρώπους γιατί δε νιώθεις τι υπάρχει μέσα τους. Είναι ευκολότερο να τους φυλακίσεις, να τους αναγκάσεις να ξεγυμνωθούν, να τους εξευτελίσεις, να τους κατακτήσεις, να εισβάλλεις στη χώρα τους και να τους σκοτώσεις γιατί αυτοί δεν είναι τώρα παρά μόνο εμπόδια στην ασφάλειά σου. Μέσα σε έξι χρόνια, είχα το εξαιρετικό προνόμιο μέσω του V-Day, ενός παγκόσμιου κινήματος ενάντια στην βία κατά των γυναικών, να ταξιδέψω σε περίπου 60 χώρες, και να περάσω πολύ χρόνο σε διάφορα μέρη. Συνάντησα γυναίκες και άνδρες από όλον τον πλανήτη, που, λόγω διαφόρων συνθηκών, πολέμων, φτώχειας, ρατσισμού, διάφορων μορφών βίας, δε γνώρισαν ποτέ την ασφάλεια ή η ψευδαίσθηση της ασφάλειάς τους αφανίστηκε. Πέρασα χρόνο με γυναίκες στο Αφγανιστάν, την περίοδο του καθεστώτος των Ταλιμπάν, που στην ουσία κακοποιούνταν και λογοκρίνονταν. Ήμουν σε στρατόπεδα Βόσνιων προσφύγων. Ήμουν με γυναίκες στο Πακιστάν τα πρόσωπα των οποίων "έλιωσαν" από οξύ. Ήμουν με κορίτσια σε όλη την Αμερική που έπεσαν θύμα βιασμού σε ραντεβού ή βιάστηκαν από τους καλύτερούς τους φίλους υπό την επήρεια ναρκωτικών κάποιο βράδυ.

Ένα από τα απίστευτα πράγματα που ανακάλυψα στα ταξίδια μου είναι ότι υπάρχει αυτό είναι το αναδυόμενο είδος-- ξετρελάθηκα όταν μιλούσε για αυτόν τον άλλο κόσμο που βρίσκεται δίπλα ακριβώς σε αυτόν εδώ! Ανακάλυψα αυτούς τους ανθρώπους, που στον κόσμου του V-Day αποκαλούμε Πολεμιστές του Αιδοίου. Αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, αντί να παίρνουν ΑΚ-47 ή όπλα μαζικής καταστροφής ή μαχαίρια, με το πνεύμα του πολεμιστή, έφτασαν στο επίκεντρο, στην καρδιά του πόνου, της απώλειας. Πένθησαν μέσα σ'αυτό, νεκρώθηκαν μέσα σ'αυτό, και επέτρεψαν και ενθάρρυναν το δηλητήριο να γίνει φάρμακο. Χρησιμοποίησαν το καύσιμο του πόνου τους για να κατευθύνουν και πάλι αυτή την ενέργεια σε μια άλλη αποστολή και σε μια άλλη τροχιά.

Αυτοί οι πολεμιστές αφιερώνουν τώρα τους εαυτούς τους και τις ζωές τους προκειμένου να εξασφαλίσουν πως ό,τι συνέβη σε αυτούς, δε θα συμβεί σε κανέναν άλλο. Υπάρχουν χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια από αυτούς στον πλανήτη. Τολμώ να πω ότι υπάρχουν πολλοί σε αυτήν την αίθουσα. Έχουν μια αγωνιστικότητα και μια ελευθερία που θεωρώ ως τη βάση ένος νέου παραδείγματος. Έχουν ξεφύγει από το ισχύον πλαίσιο του θύματος και του δράστη. Η δική τους προσωπική ασφάλεια δεν είναι ο στόχος τους, και εξαιτίας αυτού, επειδή αντί να ανησυχούν για την ασφάλεια, επειδή η μεταλλαγή της δυστυχίας είναι ο τελικός τους στόχος, νομίζω ότι στην πραγματικότητα δημιουργούν πραγματική ασφάλεια μια εντελώς καινούργια ιδέα ασφάλειας. Θέλω να μιλήσω για μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.

Αύριο πηγαίνω στο Κάιρο, και είμαι συγκινημένη που θα είμαι με γυναίκες στο Κάιρο, που είναι γυναίκες του κινήματος V-day, που ανοίγουν τον πρώτο ξενώνα για κακοποιημένες γυναίκες στη Μέση Ανατολή. Αυτό συνέβη γιατί γυναίκες στο Κάιρο αποφάσισαν να υψώσουν το παράστημα τους και να βγουν μπροστά και να μιλήσουν για τη βία που υπάρχει στην Αίγυπτο και ήταν πρόθυμες να δεχτούν επιθέσεις και κριτική, και μέσα από τη δουλειά τους τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο κατάφεραν να ανοίξει αυτός ο ξενώνας, αλλά να υποστηρίζεται από πολλά μέρη της κοινωνίας που δε θα το υποστήριζαν ποτέ. Γυναίκες στην Ουγκάντα αυτή τη χρονιά "ανέβασαν" τις Ιστορίες Αιδοίου κατά τη διάρκεια του V-Day, και μάλιστα αυτό προκάλεσε την οργή της κυβέρνησης.

Και αγαπώ τόσο πολύ αυτήν την ιστορία. Ένα υπουργικό συμβούλιο και μια συνάντηση των προέδρων έλαβε χώρα για να συζητήσουν αν οι Ιστορίες Αιδοίου μπορούσαν να έρθουν στην Ουγκάντα. Και σ'αυτήν τη συνάντηση, αυτό έγινε θέμα για εβδομάδες στον τύπο, για δύο εβδομάδες υπήρχε τεράστια συζήτηση. Η κυβέρνηση τελικά αποφάσισε ότι οι Ιστορίες Αιδοίου δεν μπορούσαν να παρουσιαστούν στην Ουγκάντα. Αλλά το απίστευτο νέο ήταν ότι επειδή αυτές οι γυναίκες ύψωσαν το παραστήμά τους, και επειδή ήταν πρόθυμες να ριψοκινδυνεύσουν την ασφάλειά τους, ξεκίνησε μια συζήτηση που δεν έλαβε χώρα μόνο στην Ουγκάντα, αλλά σε ολόκληρη την Αφρική. Κατ'αποτέλεσμα, γι' αυτή τηΝ παραγωγή για την οποία όλα τα εισιτήρια είχαν προπωληθεί, καθένας από ένα κοινό 800 ατόμων, εκτός από δέκα άτομα, αποφάσισε να μην πάρει πίσω τα χρήματα. Συγκέντρωσαν 10,000 δολάρια για μια παραγωγή που δεν έλαβε ποτέ χώρα.

Υπάρχει μια νεαρή γυναίκα που λέγεται Κέρρυ Ράφλεσον στη Μινεσότα. Είναι μαθήτρια γυμνασίου. Είδε τις Ιστορίες Αιδοίου και την άγγιξαν πραγματικά, και κατ'αποτέλεσμα, φόρεσε την κονκάρδα της [που έγραφε] "Αγαπώ το Αιδοίο μου" στο γυμνάσιό της στη Μινεσότα.

(Γέλια)

Στην ουσία απείλησαν να την αποβάλουν από το σχολείο. Της είπαν ότι δεν μπορούσε να αγαπά το αιδοίο της στο σχολείο, ότι δεν ήταν νόμιμο, ότι δεν ήταν ηθικό, ότι δεν ήταν καλό πράγμα. Και αυτή πραγματικά το πάλεψε, τι να κάνει, γιατί ήταν τελειόφοιτη και τα πήγαινε καλά στο σχολείο της και απειλήθηκε με αποβολή, και αυτό που έκανε, ήταν να μαζέψει όλους τους φίλους της, ήταν νομίζω 100, 150 μαθητές, και φόρεσαν τις μπλούζες τους [που έγραφαν] "Αγαπώ το αιδοίο μου", ενώ τα αγόρια φόρεσαν μπλούζες [που έγραφαν] "Αγαπώ το αιδοίο της" στο σχολείο.

(Γέλια)

Μοιάζει αρκετά, ξέρετε, επιπόλαιο, αλλά αυτό που συνέβη ως αποτέλεσμα αυτού, είναι ότι αυτό το σχολείο τώρα συγκρότησε ένα μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, αρχίζει να μιλά για το σεξ, αρχίζει να εξετάζει πού θα ήταν το λάθος για μια νεαρή μαθήτρια γυμνασίου να μιλά για το αιδοίο της δημοσίως ή να λέει ότι αγαπά το αιδοίο της δημοσίως.

Το ξέρω ότι έχω μιλήσει και πριν εδώ για την Άγκνες αλλά θέλω να σας ενημερώσω περαιτέρω γι'αυτήν. Συνάντησα την Άγκνες πριν από τρία χρόνια στο Ριφτ Βάλευ. Όταν ήταν ένα νεαρό κορίτσι, ακρωτηριάστηκε παρά τη θέλησή της. Αυτός ο ακρωτηριασμός της κλειτορίδας της προφανώς επηρέασε τη ζωή της και την άλλαξε με έναν καταστροφικό τρόπο. Αποφάσισε να μην πάρει ένα ξυράφι ή ένα θραύσμα γυαλιού, αλλά να αφιερώσει τη ζωή της στο να σταματήσει να συμβαίνει αυτό σε άλλα κορίτσια. Για οκτώ χρόνια, περπάτησε όλη τη Ρίφτ Βάλευ. Κουβαλούσε αυτό το απίστευτο κουτί και είχε ένα θώρακα από γυναικείο κορμί μέσα του, ένα μισό θώρακα, και δίδασκε στους ανθρώπους όπου πήγαινε, πώς ήταν ένα υγιές αιδοίο και πώς έμοιαζε ένα ακρωτηριασμένο αιδοίο. Στα χρόνια που περπατούσε, επιμόρφωσε γονείς, μητέρες, πατέρες, έσωσε 1500 κορίτσια από το να τα "κόψουν".

Όταν το V-Day τη συνάντησε, τη ρωτήσαμε πώς θα μπορούσαμε να την υποστηρίξουμε και είπε, "Ε, λοιπόν, αν μου δίνατε ένα τζιπ, θα μετακινούμουν πολύ γρηγορότερα." Και έτσι της αγοράσαμε ένα τζιπ. Στο χρόνο που είχε το τζιπ, έσωσε 4,500 κορίτσια από το να τα "κόψουν". Και έτσι είπαμε, τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; Απάντησε, "Αν με βοηθήσετε να βρω τα λεφτά, θα μπορούσα να ανοίξω ένα ξενώνα." Μετά από τρία χρόνια, η Άγκνες άνοιξε ένα ξενώνα στην Αφρική για να σταματήσει τον ακρωτηριασμό. Όταν ξεκίνησε την αποστολή της πριν από οκτώ χρόνια, ήταν στιγματισμένη, ήταν μισητή, ήταν εντελώς συκοφαντημένη στην κοινότητά της. Είμαι περήφανη να σας ανακοινώσω ότι πριν από έξι μήνες, εξελέγη αντιδήμαρχος του Ναρόκ.

(Χειροκρότημα)

Νομίζω ότι αυτό που προσπαθώ να πω εδώ, είναι ότι αν ο τελικός σου στόχος είναι η ασφάλεια, και αν επικεντρώνεσαι μόνο σε αυτό, αυτό που τελικά συμβαίνει, είναι ότι όχι μόνο δημιουργείς ανασφάλεια σε άλλους ανθρώπους, αλλά κάνεις και τον εαυτό σου πολύ πιο ανασφαλή. Πραγματική ασφάλεια είναι να στοχάζεσαι πάνω στο θάνατο, όχι να προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει. Να μην αποφεύγεις την απώλεια, αλλά να θρηνείς, να παραδίνεσαι στη θλίψη. Πραγματική ασφάλεια δεν είναι το να ξέρεις κάτι όταν δεν το ξέρεις. Πραγματική ασφάλεια είναι να διψάς για σύνδεσμο παρά για εξουσία. Δεν μπορεί να αγοραστεί ή να κανονιστεί ή να επιτευχθεί με βόμβες, είναι κάτι βαθύτερο, είναι μια διαδικασία, είναι μια οξεία συνειδητοποίηση ότι είμαστε όλοι εντελώς συνδεδεμένοι, και ότι μια πράξη από κάποιον στη μικροσκοπική του πόλη, έχει συνέπειες παντού. Πραγματική ασφάλεια είναι όχι μόνο η ικανότητα να ανεχόμαστε το μυστήριο, την πολυπλοκότητα, το διφορούμενο, και να διψάμε γι'αυτά, και να εμπιστευόμαστε μια κατάσταση μόνο όταν αυτά είναι παρόντα.

Κάτι συνέβη όταν άρχισα να ταξιδεύω με το [κίνημα] V-Day πριν από οκτώ χρόνια. Χάθηκα. Θυμάμαι να είμαι σε ένα αεροπλάνο που πήγαινε από την Κένυα στη Νότια Αφρική, και να μην έχω ιδέα για το πού ήμουν. Δεν ήξερα πού πήγαινα, από πού ερχόμουν, και πανικοβλήθηκα, είχα μια απόλυτη κρίση πανικού. Και τότε ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν είχε καμία απολύτως σημασία το πού πήγαινα, ή το από πού ερχόμουν γιατί στην ουσία είμαστε όλοι μονίμως εκτοπισμένοι άνθρωποι. Όλοι μας είμαστε πρόσφυγες. Ερχόμαστε από κάπου και ελπίζουμε ότι ταξιδεύουμε συνεχώς κινούμενοι προς ένα νέο μέρος. Ελευθερία σημαίνει ότι ίσως να μην ταυτίζομαι με καμία ομάδα, αλλά ότι μπορώ να επισκεφτώ και να βρω τον εαυτό μου σε κάθε ομάδα. Δε σημαίνει ότι δεν έχω αξίες ή πιστεύω, αλλά σημαίνει ότι δεν τις αντιμετωπίζω με τρόπο αρτηριοσκληρωτικό. Δεν τις χρησιμοποιώ σαν όπλα. Στο κοινό μέλλον, θα μετράω μόνο αυτό, το κοινό. Ο τελικός σκοπός θα είναι να γίνουμε ευάλωτοι, να συνειδητοποιήσουμε το σύνδεσμο μεταξύ μας, παρά να γινόμαστε ασφαλείς, έχοντας τον τον έλεγχο, αλλά και μόνοι. Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)

Πώς είστε; Είστε εξουθενωμένη; Μια κανονική μέρα, ξυπνάτε με αίσθημα ελπίδας ή μιζέριας; Ξέρετε, νομίζω ο Καρλ Γιουνγκ είπε κάποτε ότι προκειμένου να επιβιώσουμε στον 20ο αιώνα, πρέπει να ζούμε με δύο υπαρκτές, αντίθετες σκέψεις, ταυτόχρονα. Και νομίζω ότι μέρος αυτού που μαθαίνω σε αυτήν την διαδικασία, είναι ότι κάποιος πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει θλίψη. Και νομίζω όσο νιώθω θλίψη και κλαίω, και έπειτα συνεχίζω, είναι καλά. Όταν αρχίζω να προσποιούμαι ότι αυτό που βλέπω δεν έχει αντίκτυπο πάνω μου, και δεν αλλάζει την καρδιά μου, τότε έχω πρόβλημα γιατί όταν ξοδεύεις πολύ χρόνο μετακινούμενος από μέρος σε μέρος, από χώρα σε χώρα και από πόλη σε πόλη, ο βαθμός στον οποίο, οι γυναίκες για παράδειγμα, βιάζονται και η επιδημία αυτή, και το πόσο κοινότοπη είναι, είναι τόσο καταστροφικό για την ψυχή κάποιου, που πρέπει να πάρεις τον χρόνο, ή τώρα εγώ πρέπει να πάρω το χρόνο, να το επεξεργαστώ.

Υπάρχουν πολλές αιτίες εκεί έξω στον κόσμο οι οποίες έχουν συζητηθεί, ξέρετε, φτώχεια, αρρώστεια και ούτω καθεξής, εσείς πέρασατε οκτώ χρόνια πάνω σε αυτό εδώ. Γιατί αυτό; Νομίζω πως, αν σκεφτείτε τις γυναίκες, οι γυναίκες είναι ο πρωταρχικός πόρος του πλανήτη, γεννούν, προερχόμαστε από αυτές, είναι μητέρες, είναι οραματίστριες, είναι το μέλλον. Αν σκεφτείτε ότι ο ΟΗΕ σήμερα λέει ότι μία στις τρεις γυναίκες στον πλανήτη θα βιαστούν ή θα ξυλοκοπηθούν στη διάρκεια της ζωής τους, μιλάμε για την βεβήλωση του πρωταρχικού πόρου του πλανήτη, μιλάμε για αυτό από το οποίο προερχόμαστε, μιλάμε για την ανατροφή των παιδιών. Φανταστείτε ότι έχετε βιαστεί και ανατρέφετε ένα αγόρι. Πώς αυτό επηρεάζει την ικανότητα σας να δουλεύετε, ή να φαντάζεστε το μέλλον, ή να ευημερείτε αντί απλά να επιβιώνετε; Αυτό που εγώ πιστεύω είναι, αν μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς να κάνουμε τις γυναίκες ασφαλείς και πώς να τις τιμούμε, αυτό θα παραλληλιζόταν ή θα ισοδυναμούσε με το να τιμούμε την ίδια τη ζωή.