Η Εύα Βέρτες κοιτάζει το μέλλον της ιατρικής

Σας ευχαριστώ! Είναι στα αλήθεια τιμή και προνόμιο να βρίσκομαι εδώ την τελευταία μέρα της εφηβείας μου. Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για το μέλλον, αλλά πρώτα θα σας πω λίγα πράγματα για το παρελθόν. Η ιστορία μου ξεκινά πολύ πριν γεννηθώ. Η γιαγιά μου ήταν σε ένα από τα τρένα με προορισμό το στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς. Και πήγαινε σύμφωνα με την τροχία των ραγών, ώσπου οι ράγες χωρίστηκαν. Και κάπως -- δεν γνωρίζουμε ακριβώς ολόκληρη την ιστορία -- αλλά το τρένο ακολούθησε λάθος τροχιά και έφτασε σε ένα στρατόπεδο εργασίας αντί για το στρατόπεδο θανάτου. Η γιαγιά μου επιβίωσε και παντρεύτηκε τον παππού μου. Ζούσαν στην Ουγγαρία και εκεί γεννήθηκε η μητέρα μου. Και όταν η μητέρα μου ήταν δύο χρονών, η Ουγγρική επανάσταση μαινόταν, και έτσι αποφάσισαν να φύγουν από την Ουγγαρία. Ανέβηκαν σε ένα πλοίο, και όμως ξανά άλλη μία απόκλιση -- το πλοίο πήγαινε είτε στον Καναδά είτε στην Αυστραλία. Ανέβηκαν στο πλοίο χωρίς να ξέρουν ακριβώς τον προορισμό, και κατέληξαν στον Καναδά. Έτσι, για να μην πολυλογώ, βρέθηκαν στον Καναδά. Η γιαγιά μου ήταν χημικός. Δούλευε για το Ινστιτούτο Μπάντινγκ στο Τορόντο, και στα 44 της πέθανε από καρκίνο στο στομάχι. Δεν γνώρισα ποτέ την γιαγιά μου, αλλά κουβαλάω το όνομά της -- το ακριβές της όνομα, Εύα Βέρτες -- και μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κουβαλάω επίσης το πάθος της για την επιστήμη.

Ανακάλυψα αυτό το πάθος όχι πολύ μακριά από εδώ, συγκεκριμένα όταν ήμουν 9 χρονών. Ήμουν με την οικογένεια μου σε ένα οδικό ταξίδι στο Γκραντ Κάνυον. Και δε διάβαζα καθόλου βιβλία όταν ήμουν μικρή -- ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει με παιδικά βιβλία μυστηρίου (Hardy boys), προσπάθησα να διαβάσω Νάνσυ Ντρου (Nancy Drew), προσπάθησα όλα αυτά -- και απλά δε μου άρεζε να διαβάζω βιβλία. Και η μητέρα μου αγόρασε αυτό το βιβλίο όταν ήμασταν στο Γκραντ Κάνυον που λεγόταν "Η καυτή ζώνη". Το βιβλίο αφορούσε το ξέσπασμα του ιού Έμπολα. Και κάτι σε αυτό το θέμα μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Ήταν κάτι σε αυτή την παράξενη, γεμάτη με εξογκώματα εικόνα του ιού στο εξώφυλλο, που με έκανε απλά να θέλω να το διαβάσω. Πήρα λοιπόν το βιβλίο στα χέρια μου, και καθώς οδηγούσαμε από την άκρη του Γκραντ Κάνυον προς το Μπιγκ Σουρ, και συγκεκριμένα εδώ που είμαστε σήμερα στο Μόντερεϋ. Διάβασα λοιπόν το βιβλίο και από τότε ήξερα ότι θέλω να έχω μια ζωή στην ιατρική. Ήθελα να γίνω σαν τους εξερευνητές για τους οποιους είχα διαβάσει στο βιβλίο, που πήγαν στις ζούγκλες της Αφρικής, και στα ερευνητικά εργαστήρια, προσπαθώντας να καταλάβουν τι ακριβώς ήταν αυτός ο θανάσιμος ιός. Από εκείνη την στιγμή και έπειτα, διάβασα κάθε ιατρικό βιβλίο που έπεφτε στα χέρια μου, και απλά μου άρεσε πάρα πολύ. Ήμουν παθητικός παρατηρητής του ιατρικού κόσμου.

Δεν ήταν πριν πάω στο Γυμνάσιο που σκέφτηκα, " Ίσως τώρα, που είμαι -- ξέρετε -- μεγάλο παιδί του Γυμνασίου ίσως τώρα μπορώ να γίνω ενεργό μέρος αυτού του μεγάλου ιατρικού κόσμου." Ήμουν 14 χρονών όταν έστειλα ηλεκτρονικά γράμματα σε καθηγητές του τοπικού πανεπιστημίου για να δω αν θα μπορούσα να δουλέψω στα εργαστήρια τους. Και σχεδόν κανένας δεν απάντησε. Αλλά, γιατί να απαντήσουν σε ένα 14χρονο έτσι και αλλιώς; Και κατάφερα να συναντηθώ με έναν καθηγητή, τον Δρ. Τζάκομπς, που με δέχτηκε στο εργαστήριο του. Εκέινο τον καιρό, είχα έντονο ενδιαφέρον στην νευρολογία και ήθελα να κάνω μια ερευνητική μελέτη στην νευρολογία συγκεκριμένα, να κοιτάξω τις επιδράσεις των βαρέων μετάλλων στο αναπτυσσόμενο νευρικό σύστημα. Οπότε το ξεκίνησα, και δούλεψα στο εργαστήριο του για ένα χρόνο, και βρήκα τα αποτελέσματα που υποθέτω ήταν αναμενόμενα όταν τρέφεις μύγες με βαρέα μέταλλα -- ότι πραγματικά καταστρέφεται το νευρικό σύστημα. Ο νωτιαίος μυελός παρουσίασε κενά. Οι νεύρωνες διασταυρώνονταν με κάθε τρόπο. Από τότε λοιπόν, ήθελα να κοιτάξω όχι την δυσλειτουργία του νευρικού συστήματος αλλά την πρόληψη της βλάβης.

Έτσι αυτό με οδήγησε στο Αλτσχάιμερ. Άρχισα να διαβάζω σχετικά με την ασθένεια και προσπάθησα να αποκτήσω οικειότητα με την έρευνα, και παράλληλα, ενώ ήμουν στο -- Μελετούσα στην ιατρική βιβλιοθήκη μια μέρα, και διάβασα ένα άρθρο σχετικά με κάτι που αποκαλείται παράγωγα πουρινών. Και φαινόταν ότι προωθούν την αύξηση των κυττάρων. Και ως αφελής ως προς το όλο θέμα, σκέφτηκα, "Ώστε υπάρχει θάνατος των κυττάρων με την νόσο Αλτσχάιμερ η οποία προκαλλεί την έλλειψη μνήμης, και έπειτα έχουμε αυτό το συστατικό -- τα παράγωγα πουρινών -- τα οποία προωθούν την ανάπτυξη των κυττάρων." Και έτσι σκέφτηκα, " Ίσως έαν μπορέσω να προωθήσω την κυτταρική ανάπτυξη, τότε μπορεί να ανασταλλεί και η απώλεια των κυττάρων επίσης." Και αυτό είναι το θέμα που ερευνώ αυτό το χρόνο, και που συνεχίζεται μεχρι σήμερα, και βρήκα ότι ένα συγκεκριμένο παράγωγο πουρινών, που ονομάζεται γουανιδίνη αναστέλλει την κυτταρική ανάπτυξη κατά περίπου 60%. Παρουσίασα αυτά τα αποτελέσματα στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο (International Science Fair), που ήταν μια από τις πιο καταπληκτικές εμπειρίες της ζωής μου. Και εκεί βραβεύτηκα ως "Καλύτερη στον Κόσμο της Ιατρικής", που μου επέτρεψε να εισέλθω, τουλάχιστον να περάσω το ένα πόδι μου από την πόρτα του μεγάλου ιατρικού κόσμου.

Από τότε, καθώς βρισκόμουν πλέον σε αυτό τον τεράστιο, συναρπαστικό κόσμο, ήθελα να εξερευνήσω τα πάντα. Τα ήθελα όλα μεμιας, παρόλο που ήξερα ότι δεν θα μπορούσα στα αλήθεια να τα αποκτήσω. Και βρήκα τυχαία κάτι που ονομάζεται καρκινικά βλαστικά κύτταρα. Και για αυτό θέλω να σας μιλήσω σήμερα -- για τον καρκίνο. Αρχικά όταν άκουσα για τα καρκινικά βλαστικά κύτταρα, δεν ήξερα πως να τα συνδυάσω με τον καρκίνο. Είχα ακουστά τα βλαστικά κύτταρα, και τα είχα ακουστά ως την πανάκεια του μέλλοντος, την θεραπεία για πολλές ασθένειες που θα εμφανιστούν στο μέλλον, πιθανώς. Αλλά είχα ακουστά τον καρκίνο ως την φοβερότερη ασθένεια της εποχής μας, οπότε πως το καλό και το κακό συμβαδίζουν; Το προηγούμενο καλοκαίρι δούλευα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, κάνοντας έρευνα στα καρκινικά βλαστικά κύτταρα. Παράλληλα μελετούσα την βιβλιογραφία πάνω στον καρκίνο, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να αποκτήσω οικειότητα με αυτόν τον καινούριο ιατρικό τομέα. Και φαινόταν από την βιβλιογραφία ότι οι όγκοι ξεκινούν από ένα βλαστικό κύτταρο. Αυτό με συνεπήρε. Όσο πιο πολύ διάβαζα τόσο πιο διαφορετικά έβλεπα τον καρκίνο και σχεδόν έπαψα να τον φοβάμαι.

Φαίνεται ότι ο καρκίνος είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα τραυματισμού. Εάν καπνίζετε, προκαλείτε βλάβη στους ιστούς των πνευμόνων, και τότε εμφανίζεται καρκίνος των πνευμόνων. Εάν πίνετε αλκοόλ, καταστρέφετε το συκώτι σας, και τότε παρουσιάζεται καρκίνος του ήπατος. Είχε πολύ ενδιαφέρον -- υπήρχαν επιστημονικά άρθρα που συσχέτιζαν τραύματα των οστών με την εμφάνιση καρκίνου στα οστά. Διότι αυτό που είναι τα βλαστικά κύτταρα, είναι εκείνα τα φαινομενικά κύτταρα που έχουν την ικανότητα να διαφοροποιούνται σε οποιοδήποτε τύπο ιστού. Έτσι εάν το σώμα αισθανθεί ότι προκαλείται βλάβη σε κάποιο όργανο και στην συνέχεια μπαίνει σε κίνηση ο καρκίνος, είναι σχεδόν σα να είναι μια επιδιορθωτική αντίδραση του οργανισμού. Και ο καρκίνος, το σώμα, ειδοποιεί ότι ο ιστός των πνευμόνων έχει υποστεί φθορά και ότι χρειάζεται να επιδιορθώσουμε την λειτουργία των πνευμόνων. Ο καρκίνος ξεκινάει στον πνεύμονα προσπαθώντας να επιδιορθώσει -- επειδή υπάρχει αυτή η υπερβολική εξάπλωση των αξιοσημείωτων αυτών κυττάρων που έχουν την δυνατότητα να γίνουν πνευμονικός ιστός. Αλλά είναι σαν το σώμα να έχει επινοήσει αυτή την ευφυή απάντηση, αλλά δεν μπορεί να την ελέγξει. Δεν έχει τελειοποιηθεί ακόμα αρκετά ώστε να τελειώσει αυτό για το οποίο ξεκίνησε. Αυτό λοιπόν με έχει γοητεύσει πάρα πολυ.

Και στα αλήθεια πιστεύω ότι δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε τον καρκίνο και οποιαδήποτε άλλη ασθένεια σε άσπρους ή μάυρους όρους. Εάν εξοντώσουμε τον καρκίνο με τον τρόπο που προσπαθούμε σήμερα, με χημειοθεραπεία και ραδιενέργεια, βομβαρδίζουμε το σώμα ή τον καρκίνο με τοξίνες ή με ραδιενέργεια, προσπαθώντας να το σκοτώσουμε. Είναι σαν οδηγούμαστε πίσω στο σημείο εκκίνησης. Απομακρύνουμε τα καρκινικά κύτταρα, αλλά αποκαλύπτουμε την προηγούμενη φθορά που το σώμα προσπάθησε να επιδιορθώσει. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να σκεφτόμαστε την χειραγώγησή του αντί για την εξαφάνισή του; Εάν με κάποιο τρόπο μπορούμε να προκαλέσουμε την διαφοροποίηση αυτών των κυττάρων ώστε να γίνουν οστίτης ιστός, πνευμονικός ιστός, ηπατικός ιστός, οτιδήποτε για το οποίο ο καρκίνος εμφανίστηκε να κάνει θα ήταν μια επιδιορθωτική διαδικασία. Θα καταλήγαμε καλύτερα από ότι πριν τον καρκίνο. Λοιπόν, αυτό άλλαξε εντελώς τον τρόπο που έβλεπα τον καρκίνο. Και ενώ διάβαζα όλα αυτά τα άρθρα για τον καρκίνο, έμοιαζε ότι όλα τα άρθρα, πολλά από αυτά, επικεντρώνονταν στη γενετική του καρκίνου του μαστού. Στη γέννηση και ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού παρακολουθώντας τον καρκίνο μέσω του σώματος, παρακολουθώντας που βρίσκεται και που πηγαίνει.

Αλλά μου έκανε εντύπωση που δεν είχα ακούσει ποτέ για καρκίνο της καρδιάς, ή καρκίνο οποιουδήποτε σκελετικού μυός. Και οι σκελετικοί μύες αποτελούν το 50% του σώματός μας, ή παραπάνω από 50%. Έτσι σκέφτηκα στην αρχή, "Ίσως να υπάρχει κάποια προφανής εξήγηση γιατί οι σκελετικοί μύες δεν παρουσιάζουν καρκίνο, τουλάχιστον από όσο γνωρίζω." Έτσι, κοίταξα περαιτέρω σε αυτό, βρήκα όσο περισσότερα άρθρα μπορούσα, και ήταν καταπληκτικό, διότι αποδείχτηκε ότι ήταν κάτι πολύ σπάνιο. Κάποια άρθρα προχώρησαν τόσο ώστε να δηλώσουν ότι ο ιστός των σκελετικών μυών προβάλλει αντίσταση στον καρκίνο, και επιπλέον, όχι μόνο στον καρκίνο, αλλά και σε μεταστάσεις προς σκελετικούς μύες. Και αυτό που είναι οι μεταστάσεις είναι όταν ο όγκος όταν ένα κομμάτι διασπάται και ταξιδεύει μέσω της ροής του αίματος και πηγαίνει σε ένα διαφορετικό όργανο. Αυτό είναι η μετάσταση. Είναι το μέρος του καρκίνου που είναι το πιο επικίνδυνο. Εάν ο καρκίνος ήταν τοπικός, θα μπορούσαμε πιθανώς να τον απομακρύνουμε, ή κάπως -- ξέρετε, είναι περιορισμένος. Είναι πολύ περιορισμένος. Αλλά εάν ξεκινήσει να μετακινείται στο σώμα, τότε είναι που γίνεται θανατηφόρος. Οπότε, το γεγονός ότι ο καρκίνος όχι μόνο δεν φαίνεται να γεννιέται σε σκελετικούς μύες αλλά ούτε φαίνεται να μετακινείται προς σκελετικούς μύες φαίνεται ότι υπάρχει κάτι εδώ. Αυτά τα άρθρα λοιπόν δήλωναν ότι "Η σκελετική -- μετάσταση προς σκελετικό μυ -- είναι πάρα πολύ σπάνια." Αλλά αυτό ήταν όλο. Κανένας δεν φαινόταν να ρωτάει τον λόγο.

Έτσι αποφάσισα να ρωτήσω γιατί. Αρχικά -- το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να επικοινωνήσω ηλεκτρονικά με κάποιους καθηγητές που εξειδικεύονται στην φυσιολογία των σκελετικών μυών, και να ρωτήσω "Φαίνεται ότι ο καρκίνος δεν πηγαίνει στους σκελετικούς μύες, υπάρχει κάποιος λόγος για αυτό;" Και πολλές από τις απαντήσεις που έλαβα ήταν ότι οι μύες είναι τερματικά διαφοροποιημένοι ιστοί. Που σημαίνει ότι υπάρχουν μυικά κύτταρα, τα οποία όμως δεν διαιρούνται, οπότε δεν μοιάζουν καλοί πειρατικοί στόχοι για τον καρκίνο. Αλλά και πάλι, το γεγονός ότι η μετάσταση δεν προχωράει σε σκελετικούς μύες, το έκανε να μην φαίνεται πιθανή εξήγηση. Επιπλέον, οι νευρικοί ιστοί, όπως ο εγκέφαλος, παθαίνουν καρκίνο, και τα εγκεφαλικά κύτταρα είναι επίσης τερματικά διαφοροποιημένα. Έτσι αποφάσισα να ρωτήσω γιατί. Και εδώ είναι λοιπόν κάποιες από τις προτάσεις μου που θα ξεκινήσω να ερευνώ από τον Μάιο στο Ινστιτούτο Καρκίνου Σιλβέστερ (Sylvester Cancer Institute) στο Μαϊάμι. Και υποθέτω ότι θα συνεχίσω να ερευνώ έως ότου πάρω τις απαντήσεις. Αλλά ξέρω ότι στις επιστήμες, μόλις πάρεις τις απαντήσεις, αναπόφευκτα αποκτάς περισσότερες ερωτήσεις. Άρα υποθέτω πως πιθανόν θα κάνω αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Κάποιες από τις προτάσεις μου είναι ότι όταν αρχικά σκεφτόμαστε σκελετικούς μύες, υπάρχουν πολλά αιμοφόρα αγγεία που πηγαίνουν στους σκελετικούς μύες. Και το πρώτο πράγμα που με κάνει να σκεφτώ είναι ότι τα αιμοφόρα αγγεία είναι σαν αυτοκινητόδρομοι για τα καρκινικά κύτταρα. Τα καρκινικά κύτταρα μπορόυν να ταξιδέψουν μέσω των αιμοφόρων αγγείων. Και σκέφτεστε ότι όσο περισσότεροι αυτοκινητόδρομοι υπάρχουν σε έναν ιστό, τόσο πιο πιθανό είναι να προσβληθεί από καρκίνο ή από μετάσταση. Οπότε αρχικά σκέφτηκα, "Δεν θα ήταν πιο ευνοϊκό για τον καρκίνο να πάει στους σκελετικούς μύες;" Και επίσης, οι κακοήθεις όγκοι απαιτούν μια διαδικασία που ονομάζεται αγγειογένεση, η οποία σημαίνει ότι ο όγκος προσλαμβάνει τα αιμοφόρα αγγεία για δική του χρήση ώστε να του παρέχουν τα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία για την ανάπτυξή του. Χωρίς την αγγειογένεση, ο όγκος παραμένει σε μέγεθος μύτης καρφίτσας και είναι ακίνδυνος. Άρα η αγγειογένεση είναι πραγματικά μια κεντρική διαδικασία στην παθογένεση του καρκίνου.

Ένα άρθρο που πραγματικά ξεχώρισα όταν διάβαζα σχετικά, προσπαθώντας να κατανοήσω γιατί ο καρκίνος δεν προσβάλλει σκελετικούς μύες, είχε αναφέρει 16% μικρο-μεταστάσεις σε σκελετικούς μύες κατά την αυτοψία. 16 τοις εκατό! Εννοώντας ότι υπάρχουν αυτοί οι μικροσκοπικοί όγκοι σε σκελετικούς μύες, αλλά μόλις 0,16% των πραγματικών μεταστάσεων υποδηλώνοντας ότι ίσως οι σκελετικοί μύες έχουν την δυνατότητα να ελέγξουν την αγγειογένεση, ότι μπορουν δηλαδή να ελέγξουν τους όγκους που προσλαβάνουν αυτά τα αιμοφόρα αγγεία. Χρησιμοποιούμε τους σκελετικούς μύες πολύ συχνά. Είναι το μόνο μέρος του σώματός μας η καρδιά μας χτυπάει συνέχεια. Κινούμε πάντα τους μύες μας. Είναι λοιπόν πιθανό ότι οι μύες με κάποιο διαισθητικό τρόπο γνωρίζουν ότι χρειάζονται αυτή την παροχή αίματος; Πρέπει να είναι συνεχώς σε αυξομείωση. οπότε είναι σχεδόν εγωιστικοί. Αρπάζουν τα αιμοφόρα αγγεία για δική τους χρήση. Οπότε, όταν ένας όγκος φτάνει σε κάποιο ιστό σκελετικού μυ δεν μπορεί να έχει παροχή αίματος και έτσι δεν μπορεί να αναπτυχθεί.

Αυτό υποδεικνύει ότι ίσως υπάρχει κάποιος αντι-αγγειογενής παράγοντας στους σκελετικούς μύες -- ή πιθανόν ακόμα, κάποιος αγγειογενήςς παράγοντας δρομολόγησης, που ουσιαστικά κατευθύνει στα σημεία που τα αιμοφόρα αγγεία αναπτύσσονται. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια ενδεχόμενη μελλοντική θεραπεία για τον καρκίνο. Και ένα άλλο θέμα το οποίο είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχει αυτό -- ο τρόπος που οι όγκοι μετακινούνται στο σώμα είναι ένα πολύ περίπλοκο σύστημα -- και υπάρχει κάτι που ονομάζεται δίκτυο χημειοκινών. Και οι χημειοκίνες είναι απαραίτητα χημικά προσελκυστικά, και λειτουργούν ως σηματοδότες κυκλοφορίας για τον καρκίνο. Έτσι ένας όγκος εκφράζει τις χημειοκίνες υποδοχής του, και ένα άλλο όργανο, κάποιο απομακρυσμένο όργανο κάπου στο σώμα, θα έχει τις αντίστοιχες χημειοκίνες, και ο όγκος θα δει αυτές τις χημειοκίνες και θα μεταναστεύσει προς αυτές. Είναι πιθανό οι σκελετικοί μύες να μην εκφράζουν αυτού του τύπου τα μόρια; Και το άλλο πολύ ενδιαφέρον είναι ότι όταν οι σκελετικοί μύες -- υπάρχουν πολλές αναφορές πως όταν οι σκελετικοί μύες είναι τραυματισμένοι, τότε συσχετίζονται με μετάσταση προς σκελετικούς μύες.

Επιπλέον, όταν κάποιος σκελετικός μυς είναι τραυματισμένος, τότε προκαλούνται χημειοκίνες, τα σήματα που λένε, "Καρκίνε, μπορείς να έρθεις σε μένα," το πράσινο φως για τον όγκο τα προκαλεί να εκφράσουν έντονα αυτές τις χημειοκίνες. Οπότε, υπάρχει πολύ παιχνίδι εδώ. Εννοώ ότι υπάρχουν τόσες πολλές δυνατότητες για το γιατί οι όγκοι δεν πηγαίνουν σε σκελετικούς μύες. Αλλά φαίνεται ότι με την έρευνα, με επιθέσεις εναντίον του καρκίνου, με την αναζήτηση του που βρίσκεται και που όχι, πρέπει να υπάρχει κάτι, πρέπει να υπάρχει κάτι το οποίο κάνει αυτόν τον ιστό ανθεκτικό στους όγκους. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε -- μπορούμε να πάρουμε αυτή την ιδιότητα, αυτό το στοιχείο, τον υποδοχέα, οτιδήποτε είναι αυτό που ελέγχει αυτές τις αντικαρκινικές ιδιότητες και να τις εφαρμόσουμε στην θεραπεία του καρκίνου γενικά; Κάτι που συνδέει την αντίσταση των σκελετικών μυών στον καρκίνο με τον καρκίνο ως επαναδιορθωτικό μηχανισμό που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο του σώματος είναι ότι οι σκελετικοί μύες έχουν έναν παράγοντα που ονομάζεται ΜυοΔ (MyoD). Και ουσιαστικά αυτό που κάνει το ΜυοΔ είναι να προκαλεί τη διαφοροποίηση των κυττάρων σε μυικά κύτταρα. Λοιπον, αυτός ο παράγοντας, το ΜυοΔ έχει δοκιμαστεί σε πολλούς διαφορετικους τύπους κυττάρων και έχει αποδειχτεί ότι πράγματι μετατρέπει αυτή την ποικιλία κυττάρων σε μυοσκελετικά κύτταρα. Οπότε ειναι πιθανόν ότι τα καρκινικά κύτταρα πηγαίνουν σε ιστούς σκελετικών μυών, αλλά μόλις έρθουν σε επαφή με το εσωτερικό του μυικού ιστού, το ΜυοΔ ενεργοποιεί αυτά τα καρκινικά κύτταρα και προκαλεί τη μετατροπή τους σε μυοσκελετικά κύτταρα; Ίσως τα καρκινικά κύτταρα να μεταμφιέζονται σε μυοσκελετικά κύτταρα, και για αυτό να φαίνεται σαν κάτι τόσο σπάνιο.

Δεν είναι επικίνδυνο, απλά έχει επιδιορθωσει τον μυ. Οι μύες είναι σε συνεχή λειτουργία -- φθείρονται συνέχεια. Εάν κάθε φορά που τραυματίζαμε ένα μυ ή κάθε φορά που τεντώναμε ένα μυ ή κινούμασταν με λάθος τρόπο, υπήρχε παρουσία καρκίνου -- 'Ε, όλοι μας θα είχαμε καρκίνο, σχεδόν. Και μισώ που το λέω. Αλλά φαίνεται ότι τα μυικά κύτταρα, ίσως εξαιτίας της συνεχής χρήσης, έχουν προσαρμοστεί γρηγορότερα από τους άλλους ιστούς στην αντιμετώπιση τραυματισμών, στην τελειοποίηση αυτής της αντιμετώπισης και μπορούν πράγματι να φέρουν εις πέρας την διαδικασία την οποία το σώμα θέλει να τελειώσει. Πιστεύω πολύ έντονα ότι το ανθρώπινο σώμα είναι πολύ, πολύ έξυπνο, και δεν μπορούμε να εξουδετερώσουμε κάτι που το σώμα διατάζει να γίνει.

Είναι διαφορετικό όταν ένα βακτήριο εισβάλει στο σώμα, είναι ένας ξένος οργανισμός -- το θέλουμε εκτός. Αλλά όταν το σώμα ουσιαστικά ξεκινάει μια διαδικασία και εμείς την αποκαλούμε ασθένεια, δεν φαίνεται ότι η εξαφάνιση είναι η σωστή λύση. Για να συνεχίσω, είναι πιθανό, αν και κάπως 'τραβηγμένο, ότι στο μέλλον θα μπορούσαμε σχεδόν να σκεφτούμε τον καρκίνο σα μορφή θεραπείας. Αν σε αυτές τις ασθένειες όπου οι ιστοί καταστρέφονται, για παράδειγμα η ασθένεια Αλτσχάιμερ, όπου ο εγκέφαλος, τα εγκεφαλικά κύτταρα πεθαίνουν και χρειαζόμαστε να επαναφέρουμε καινούρια λειτουργικά εγκεφαλικά κύτταρα πως θα ήταν, εάν στο μέλλον χρησιμοποιούσαμε τον καρκίνο; Έναν όγκο που θα τοποθετήσουμε στον εγκέφαλο και θα τον προκαλέσουμε να διαφοροποιηθεί σε εγκεφαλικά κύτταρα;

Αυτή είναι μια αρκετά τραβηγμένη ιδέα, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι είναι εφικτό. Αυτά τα κύτταρα είναι είναι τόσο, μα τόσο ευπροσάρμοστα -- πρέπει μόνο να τα χειριστούμε με το σωστό τρόπο. Και ξανά, κάποια από αυτά μπορεί να είναι τραβηγμένα, αλλά σκέφτηκα ότι εάν υπάρχει ένα μέρος για να παρουσιαστούν τραβηγμένες ιδέες, είναι εδώ στο TED©, οπότε σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα)