Ίθαν Ζούκερμαν: Πώς να αφουγκραστούμε τις παγκόσμιες φωνές

Είμαι Αμερικανός, το οποίο σημαίνει ότι αγνοώ το ποδόσφαιρο εκτός κι αν πρόκειται για φούτμπολ όπου τύποι του δικού μου μεγέθους ή του Μπρούνο τρέχουν ο ένας πάνω στον άλλο με υπερβολικά μεγάλες ταχύτητες. Ωστόσο, ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο να αγνοήσω το ποδόσφαιρο τις τελευταίες εβδομάδες. Μπαίνω στο Twitter και βλέπω ένα σωρό παράξενες λέξεις που δεν έχω ξανακούσει: FIFA, βουβουζέλα, παράξενα αστεία για χταπόδια. Αλλά αυτό που πραγματικά με δυσκόλεψε, αυτό που δεν μπόρεσα να καταλάβω, είναι αυτή η φράση: «Cala a boca, Galvao». Αν μπήκατε στο Twitter τις τελευταίες εβδομάδες, μάλλον θα την είδατε. Ήταν μεγάλο trending topic.

Εφόσον είμαι μονόγλωσσος Αμερικανός, προφανώς δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η φράση. Οπότε, μπήκα στο Twitter και ζήτησα από κάποιους ανθρώπους να μου εξηγήσουν τη φράση «Cala a boca, Galvao». Ευτυχώς, οι Βραζιλιάνοι φίλοι μου ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν. Μου εξήγησαν ότι το πουλί Galvao είναι ένα είδος σπάνιου παπαγάλου το οποίο κινδυνεύει σημαντικά με εξαφάνιση. Ακούστε κάποιες πληροφορίες γι' αυτό. Αφηγητής: Μερικά λόγια για το Galvao, ένα σπάνιο είδος πουλιού της Βραζιλίας. Κάθε χρόνο περισσότερα από 300.000 πουλιά Galvao σκοτώνονται κατά τη διάρκεια των παρελάσεων για το Καρναβάλι. Ίθαν Zούκερμαν: Προφανώς, πρόκειται για μια τραγική κατάσταση και γίνεται μάλιστα και χειρότερη. Φαίνεται πως ο παπαγάλος Galvao όχι μόνο είναι πανέμορφος και χρησιμοποιείται για την κατασκευή καπέλων με φτερά, αλλά έχει και ορισμένες παραισθησιογόνες ιδιότητες, το οποίο σημαίνει ότι ένα τεράστιο πρόβλημα δημιουργείται από την κατάχρηση του Galvao. Ορισμένοι αρρωστημένοι και διεστραμμένοι άνθρωποι κατέληξαν να σνιφάρουν Galvao. Κινδυνεύει, λοιπόν, σημαντικά με εξαφάνιση. Τα καλά νέα είναι ότι η παγκόσμια κοινότητα, πάλι όπως μου λένε οι Βραζιλιάνοι φίλοι μου, ενώνει δυνάμεις για προσφέρει βοήθεια. Φαίνεται ότι η Lady Gaga έβγαλε ένα νέο σινγκλ ─πέντε ή έξι νέα σινγκλ απ' όσο ξέρω─ με τον τίτλο «Cala a boca, Galvao». Και οι Βραζιλιάνοι φίλοι μου μού λένε ότι, αν απλώς γράψω τη φράση «Cala a boca, Galvao» στο Twitter, 10 σεντ θα δωθούν στην παγκόσμια καμπάνια για τη διάσωση αυτού του σπάνιου και όμορφου πουλιού.

Οι πιο πολλοί από εσάς κατάλαβαν ότι πρόκειται για φάρσα και μάλιστα πολύ, πολύ καλή. «Cala a boca, Galvao» στην πραγματικότητα σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό. Στα πορτογαλικά σημαίνει: «Σκάσε, Galvao». Και συγκεκριμένα αναφέρεται σε αυτόν τον τύπο, τον Galvao Bueno, ο οποίος είναι ο βασικός σπορτσκάστερ του καναλιού Rede Globo. Και απ' ό,τι έχω καταλάβει από τους Βραζιλιάνους φίλους μου αυτός ο τύπος είναι μηχανή που εκτοξεύει κλισέ. Μπορεί να καταστρέψει το πιο ενδιαφέρον ματς εκτοξεύοντας το ένα κλισέ μετά το άλλο. Έτσι, οι Βραζιλιάνοι πήγαν στο πρώτο ματς ενάντια στη Βόρεια Κορέα, κρέμασαν αυτό το πανό, ξεκίνησαν μια καμπάνια στο Twitter και προσπάθησαν να πείσουν εμάς τους υπόλοιπους να κάνουμε tweet τη φράση: «Cala a boca, Galvao». Και μάλιστα τα κατάφεραν τόσο καλά που βρισκόταν σε υψηλή θέση στο Τwitter για δύο εβδομάδες.

Υπάρχουν, λοιπόν, ορισμένα ─ υπάρχουν ορισμένα μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε από αυτό το περιστατικό. Και το πρώτο μάθημα, το οποίο πιστεύω ότι έχει αξία, είναι ότι είναι εύκολο να ζητάς από τους ανθρώπους να είναι ακτιβιστές ονλάιν αρκεί ακτιβισμός να σημαίνει απλώς τη μετάδοση μιας φράσης στο Twitter. Έτσι, εφόσον ο ακτιβισμός γίνεται τόσο απλός, είναι αρκετά εύκολο να τη σκαπουλάρεις. Το άλλο που μπορούμε να αποκομίσουμε, παρεμπιπτόντως, είναι ότι υπάρχουν πολλοί Βραζιλιάνοι στο Twitter. Πάνω από 5 εκατομμύρια. Από άποψη εθνικής εκπροσώπησης, 11 τοις εκατό των Βραζιλιάνων χρηστών του Διαδικτύου είναι στο Twitter. Αυτός ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος απ' ό,τι στις ΗΠΑ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά από την Ιαπωνία είναι η δεύτερη χώρα με τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση σε σχέση με τον πληθυσμό.

Αν χρησιμοποιείτε το Twitter ή άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν είχατε συνειδητοποιήσει ότι πολλοί Βραζιλιάνοι είναι δραστήριοι σε αυτόν το χώρο, είστε σαν τους περισσότερους από εμάς. Γιατί αυτό που συμβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ότι επικοινωνείτε με τους ανθρώπους που έχετε επιλέξει να επικοινωνείτε. Και αν είστε σαν και εμένα, ένας ευμεγέθης, σπασίκλας, άσπρος Αμερικανός, τείνετε να επικοινωνείτε με πολλούς άλλους σπασίκλες, άσπρους Αμερικανούς. Και δεν έχετε απαραίτητα την αίσθηση ότι το Twitter είναι στην πραγματικότητα ένας χώρος με έντονο το βραζιλιάνικο στοιχείο. Είναι, επίσης, προς μεγάλη έκπληξη πολλών Αμερικανών ένας χώρος με έντονο το αφροαμερικανικό στοιχείο. Το Twitter έκανε πρόσφατα μια έρευνα. Εξέτασαν τους χρήστες στην Αμερική. Πιστεύουν ότι το 24 τοις εκατό των Αμερικανών χρηστών του Twitter είναι Αφροαμερικανοί. Πρόκειται για το διπλάσιο του ποσοστού των Αφροαμερικανών στον πληθυσμό. Και πάλι, αυτό προκάλεσε μεγάλη έκπληξη σε πολλούς χρήστες του Twitter, αλλά δεν θα έπρεπε. Και ο λόγος που δεν θα έπρεπε είναι ότι οποιαδήποτε μέρα μπορείς να δεις τα trending topics. Τα θέματα τείνουν να είναι σχεδόν αποκλειστικά σχετικά με συζητήσεις Αφροαμερικανών.

Αυτή είναι μια οπτικοποίηση του Φερνάντο Βιέγας και του Μάρτιν Γουάτενμπεργκ, δύο καταπληκτικών σχεδιαστών στον τομέα της οπτικοποίησης, οι οποίοι εξέτασαν την κίνηση του Twitter μέσα σε ένα σαββατοκύριακο και ουσιαστικά βρήκαν ότι πολλά από τα trending topics ήταν βασικά συζητήσεις με φυλετικό διαχωρισμό και με απροσδόκητους τρόπους. Φαίνεται ότι κυρίως λευκοί συζητούν για την πετρελαιοκηλίδα, ενώ για μπάρμπεκιου συζητούν κυρίως μαύροι. Αυτό που είναι τρελό είναι ότι, αν θέλεις να βλέπεις τα tweets διαφορετικών ανθρώπων από εσένα, χρειάζεται κυριολεκτικά μόνο ένα κλικ. Κάνεις κλικ στο tag μπάρμπεκιου και βρίσκεις μια εντελώς διαφορετική συζήτηση με διαφορετικούς ανθρώπους να συμμετέχουν σε αυτή. Αλλά σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι από εμάς δεν το κάνουμε αυτό. Καταλήγουμε μέσα σε αυτές τις φούσκες-φίλτρα, όπως τις αποκαλεί ο φίλος μου Έλι Πάρισερ, όπου βλέπουμε τους ανθρώπους που γνωρίζουμε ήδη και τους ανθρώπους που είναι όμοιοι με τους ανθρώπους που γνωρίζουμε ήδη. Και τείνουμε να μην βλέπουμε πώς έχει η γενικότερη κατάσταση.

Προσωπικά, εκπλήσσομαι από αυτό γιατί δεν ήταν αυτή η αρχική ιδέα για το Ίντερνετ. Στις πρώιμες μέρες του Διαδικτύου, τότε που οι υποστηρικτές της κυβερνοουτοπίας όπως ο Νικ Νεγκροπόντε έγραφαν σπουδαία βιβλία όπως ο «Ψηφιακός κόσμος», η πρόβλεψη ήταν πως το Διαδίκτυο επρόκειτο να αποτελέσει μια απίστευτα ισχυρή δύναμη προκειμένου να εξομαλυνθούν οι πολιτισμικές διαφορές, προκειμένου να βρούμε όλοι κοινά σημεία αναφοράς με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Ο Νεγκροπόντε ξεκινούσε το βιβλίο του με μια ιστορία σχετικά με το πόσο δύσκολο είναι να δημιουργηθούν σύνδεσμοι στον κόσμο των ατόμων της ύλης. Βρίσκεται σε ένα συνέδριο τεχνολογίας στη Φλόριντα και εξετάζει κάτι πραγματικά παράλογο, δηλαδή ορισμένα μπουκάλια Evian πάνω στο τραπέζι. Ο Νεγκροπόντε υποστηρίζει ότι αυτό είναι τρέλα. Πρόκειται για την παλιά μορφή της οικονομίας. Αυτή η οικονομία στηρίζεται στη δύσκολη μετακίνηση αυτών των βαριών, αργών ατόμων ύλης σε μεγάλες αποστάσεις. Λέει ότι κατευθυνόμαστε προς το μέλλον που ανήκει στα bit, όπου όλα είναι γρήγορα, χωρίς βάρος. Οτιδήποτε μπορεί να βρεθεί οπουδήποτε στον κόσμο οποιαδήποτε στιγμή. Και θα αλλάξει τον κόσμο όπως τον γνωρίσουμε.

Ο Νεγκροπόντε είχε δίκιο για πολλά πράγματα. Όμως διαψεύσθηκε εντελώς σχετικά με αυτό. Φαίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις τα άτομα της ύλης είναι πολύ πιο ευκίνητα απ' ό,τι τα bit. Αν μπω σε ένα κατάστημα στις ΗΠΑ, είναι πολύ, πολύ εύκολο να αγοράσω νερό που έχει εμφιαλωθεί στα Φίτζι και έχει εισαχθεί με μεγάλο κόστος στις ΗΠΑ. Είναι, όμως, εκπληκτικά δύσκολο να δω μια ταινία από τα Φίτζι. Είναι πραγματικά δύσκολο να ακούσω μουσική από τα Φίτζι. Είναι υπερβολικά δύσκολο να μάθω νέα από τα Φίτζι, κάτι το οποίο είναι παράξενο καθώς πάρα πολλά γεγονότα συμβαίνουν εκεί. Υπάρχει πραξικοπηματική κυβέρνηση. Υπάρχει στρατιωτική κυβέρνηση. Ασκούνται πιέσεις για τον έλεγχο του τύπου. Είναι μάλιστα ένα μέρος για το οποίο θα έπρεπε ενδεχομένως να δείχνουμε ενδιαφέρον επί του παρόντος.

Νομίζω πως συμβαίνει το εξής. Νομίζω πως τείνουμε να δίνουμε μεγάλη σημασία στην υποδομή της παγκοσμιοποίησης. Δίνουμε σημασία στο πλαίσιο το οποίο καθιστά δυνατό να ζούμε σε αυτόν το συνδεδεμένο κόσμο. Και σε αυτό το πλαίσιο συμπεριλαμβάνονται πράγματα όπως οι αεροπορικές διαδρομές. Συμπεριλαμβάνονται πράγματα όπως το καλωδιακό Ίντερνετ. Κοιτάζοντας έναν χάρτη σαν και αυτόν, φαίνεται ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι επίπεδος γιατί μπορείς να φτάσεις παντού με μία ή δύο πτήσεις. Μπορείς να επιβιβαστείς σε ένα αεροπλάνο στο Λονδίνο, μπορείς να καταλήξεις στην Μπάνγκαλορ αργότερα την ίδια ημέρα. Με δύο πτήσεις, βρίσκεσαι στη Σούβα, την πρωτεύουσα των Φίτζι. Όλα βρίσκονται στη διάθεσή μας.

Όταν, όμως, αρχίσει κανείς να εξετάζει την πραγματική ροή που βασίζεται σε αυτά τα δίκτυα, η εικόνα αλλάζει κατά πολύ. Ξεκινά κανείς να εξετάζει την κίνηση των διεθνών αεροπορικών πτήσεων και ξαφνικά ανακαλύπτει πως ο κόσμος δεν είναι καθόλου επίπεδος. Είναι εξαιρετικά ανώμαλος. Υπάρχουν μέρη του κόσμου που είναι πολύ, πολύ καλά συνδεδεμένα. Βασικά, υπάρχει ένας τεράστιος αεροδιάδρομος μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Κοιτάξτε αυτόν τον χάρτη και μπορείτε να δείτε αυτό για δύο ή τρία λεπτά. Δε θα δείτε πάρα πολλά αεροπλάνα να πηγαίνουν από τη Νότια Αμερική στην Αφρική. Και θα ανακαλύψετε ότι υπάρχουν κάποια μέρη στον κόσμο τα οποία είναι συστηματικά αποκομμένα. Όταν πάψουμε να κοιτάμε την υποδομή η οποία καθιστά αυτή τη σύνδεση δυνατή και κοιτάξουμε τι συμβαίνει πραγματικά, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι ο κόσμος δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που νομίζουμε.

Να, λοιπόν, το πρόβλημα στο οποίο επικέντρωσα το ενδιαφέρον μου την τελευταία περίπου δεκαετία. Ο κόσμος πράγματι γίνεται πιο διεθνής. Γίνεται πιο συνδεδεμένος. Περισσότερα προβλήματα είναι διεθνούς κλίμακας. Περισσότερα από τα θέματα της οικονομίας είναι διεθνούς κλίμακας. Και τα μέσα ενημέρωσης γίνονται όλο και λιγότερο διεθνή. Αν βλέπατε ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων στις ΗΠΑ στη δεκαετία του '70, 35 με 40 τοις εκατό θα αποτελούνταν από διεθνή νέα σε ένα βραδινό δελτίο ειδήσεων. Ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί στο 12 με 15 τοις εκατό. Αυτό τείνει να μας δίνει μια διεστραμμένη εικόνα του κόσμου. Να ένα σλάιντ που έδειξε η Αλίσα Μίλερ σε μια προηγούμενη ομιλία της στο TED. Η Αλίσα είναι πρόεδρος του Public Radio International. Και έφτιαξε ένα χαρτόγραμμα το οποίο είναι βασικά ένας παραμορφωμένος χάρτης βασισμένος στο τι μεταδίδεται στα αμερικανικά δελτία ειδήσεων αν τα εξετάσουμε για ένα μήνα. Και βλέπετε ότι, αν ένας χάρτης παραμορφωθεί με βάση την προσοχή που αφιερώνεται σε κάθε περιοχή, ο κόσμος στα τηλεοπτικά αμερικανικά δελτία ειδήσεων βασικά περιορίζεται στις τεράστιες, διογκωμένες ΗΠΑ και σε δυο-τρεις άλλες χώρες στις οποίες έχουμε εισβάλει. Με αυτές τις χώρες ασχολούνται βασικά τα ΜΜΕ μας. Πριν καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι έτσι λειτουργούν μόνο τα αμερικανικά τηλεοπτικά νέα ─κάτι το οποίο είναι φρικτό, συμφωνώ─ να σας πω ότι φτιάχνω χάρτες για μεγάλα και έγκυρα μέσα ενημέρωσης, όπως οι New York Times, και καταλήγω στο ίδιο αποτέλεσμα. Οι New York Times, όπως και άλλα μεγάλα και έγκυρα μέσα ενημέρωσης, παρουσιάζουν εικόνες πολύ εύπορων εθνών και εθνών στα οποία έχουμε εισβάλει.

Φαίνεται ότι τα νέα μέσα δεν βελτιώνουν απαραιτήτως την κατάσταση. Αυτός είναι ένας χάρτης που έφτιαξε ο Μαρκ Γκράχαμ ο οποίος δουλεύει για το Oxford Internet Institute. Πρόκειται για έναν χάρτη με άρθρα στη Wikipedia τα οποία έχουν γεωκωδικοποιηθεί. Παρατηρείτε ότι υπάρχει πολύ μεγάλη μεροληψία υπέρ της βόρειας Αμερικής και της δυτικής Ευρώπης. Ακόμη και σε εγκυκλοπαίδειες σαν αυτή στις οποίες δημιουργούμε το περιεχόμενο τους ονλάιν υπάρχει μεγάλη μεροληψία υπέρ των τοποθεσιών όπου βασίζονται πολλοί από τους συγγραφείς της Wikipedia σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορείτε να σηκωθείτε, να πάρετε τον υπολογιστή σας, όταν βγείτε από αυτή την ομιλία, μπορείτε να διαβάσετε μια εφημερίδα από την Ινδία ή από την Αυστραλία. από τον Καναδά, από τις ΗΠΑ, Θεός φυλάξοι. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, δεν θα το κάνετε. Αν εξετάσουμε την κατανάλωση των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης, στην προκειμένη περίπτωση στις 10 χώρες με τη μεγαλύτερη χρήση του Ίντερνετ, περισσότερο από το 95 τοις εκατό του αναγνωστικού κοινού ειδήσεων ενημερώνεται από τα εγχώρια ειδησεογραφικά σάιτ. Πρόκειται για μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου οι ΗΠΑ τα πάνε ελαφρώς καλύτερα από το Ηνωμένο Βασίλειο γιατί μας αρέσει να διαβάζουμε τα δικά σας μέσα ενημέρωσης, ενώ δεν συμβαίνει το αντίθετο.

Όλα αυτά, λοιπόν, με οδηγούν στη σκέψη πως επικρατεί μια κατάσταση την οποία ονομάζω πλασματικό κοσμοπολιτισμό. Νομίζουμε πως χάρη στο Ίντερνετ έχουμε μια ευρεία εικόνα της υφηλίου. Πού και πού πέφτουμε σε καμιά σελίδα στα κινέζικα και συμπεραίνουμε πως πράγματι διαθέτουμε την καλύτερη τεχνολογία που φτιάχτηκε ποτέ για να μας συνδέει με τον υπόλοιπο κόσμο. Ξεχνάμε, όμως, ότι τον περισσότερο καιρό τσεκάρουμε τα σκορ ομάδων μπέιζμπολ όπως οι Boston Red Sox. Επομένως, το πρόβλημα υφίσταται ─όχι μόνο επειδή αυτή είναι μια άσχημη χρονιά για τους Red Sox─ αλλά το πρόβλημα υφίσταται γιατί, ενώ εμείς συζητάμε εδώ στο TED, τα ουσιαστικά προβλήματα στον κόσμο, τα προβλήματα που εμφανίζουν ενδιαφέρον στην επίλυσή τους, είναι παγκόσμιας κλίμακας και εμβέλειας. Απαιτούνται συζητήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο προκειμένου να επιτευχθούν λύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο οφείλουμε να επιλύσουμε.

Να, λοιπόν, τα καλά νέα. Εδώ και έξι χρόνια κάνω παρέα με αυτούς τους τύπους. Είναι μια ομάδα που λέγεται Global Voices. Είναι μια ομάδα από bloggers από όλο τον κόσμο. Η αποστολή μας ήταν να επιδιορθώσουμε τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης. Ξεκινήσαμε το 2004. Όπως μπορεί να παρατηρήσατε, δεν τα έχουμε πάει τόσο καλά μέχρι τώρα. Ούτε και νομίζουμε ότι μόνοι μας εμείς θα επιλύσουμε πράγματι το πρόβλημα. Αλλά όσο σκέφτομαι σχετικά με αυτό το θέμα, συνειδητοποιώ πως ορισμένα πράγματα που μάθαμε στην πορεία συνιστούν ενδιαφέροντα μαθήματα σχετικά με τις απαιτούμενες αλλαγές προκειμένου ο Ιστός να γίνει πράγματι παγκόσμιος. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναλογιστούμε είναι ότι υπάρχουν μέρη στον κόσμο τα οποία είναι σκοτεινά σημεία όσον αφορά την προσοχή που τους αφιερώνεται. Στην περίπτωση του παγκόσμιου χάρτη κατά τη διάρκεια της νύχτας που έφτιαξε η NASA, είναι σκοτεινά στην κυριολεξία εξαιτίας της απουσίας ηλεκτρισμού. Πίστευα πως σε τέτοια σκοτεινά σημεία του χάρτη δεν θα υπήρχαν μέσα ενημέρωσης γιατί υπάρχουν πιο βασικές ανάγκες.

Αρχίζω, όμως, να αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν μέσα ενημέρωσης, απαιτείται, απλώς, πάρα πολλή δουλειά και πάρα πολλή στήριξη. Ένα από αυτά τα σκοτεινά σημεία είναι η Μαδαγασκάρη, μια χώρα η οποία έχει γίνει γνωστή περισσότερο για την ομώνυμη ταινία της Dreamworks παρά για τους υπέροχους ανθρώπους που μένουν εκεί. Οι άνθρωποι, λοιπόν, που ίδρυσαν το Foko Club στη Μαδαγασκάρη δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν την εικόνα της χώρας τους. Έκαναν κάτι πολύ πιο απλό. Ήταν ένα κλαμπ για την εκμάθηση αγγλικών και την εκμάθηση υπολογιστών και του Ίντερνετ. Στη Μαδαγασκάρη έγινε βίαιο πραξικόπημα. Στα περισσότερα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης μπήκε λουκέτο. Και οι μαθητές λυκείου που μάθαιναν στο Foko Club πως να διατηρούν μπλογκ ξαφνικά βρέθηκαν να γράφουν για ένα διεθνές κοινό σχετικά με τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, τη βία, οτιδήποτε συνέβαινε σε αυτή τη χώρα. Επομένως, ένα πολύ, πολύ απλό πρόγραμμα το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε οποιοσδήποτε διαθέτει υπολογιστή να μπορεί να δημοσιεύει τις σκέψεις του σε ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης έφτασε να έχει τεράστιο αντίκτυπο σχετικά με το τι γνωρίζουμε για αυτήν την χώρα.

Το πρόβλημα είναι πως, όπως υποθέτω, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μιλούν τη γλώσσα της Μαδαγασκάρης. Επίσης, υποθέτω ότι οι περισσότεροι από εσάς δεν μιλάτε κινέζικα, το οποίο είναι κρίμα αν το καλοσκεφτείτε, καθώς επί του παρόντος είναι η γλώσσα με την μεγαλύτερη παρουσία στο Ίντερνετ. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποίο προσπαθούν να βρουν μια λύση σε αυτό. Αν χρησιμοποιείτε το Google Chrome και επισκεφτείτε ένα σάιτ στα κινέζικα, παρατηρείτε ότι υπάρχει αυτό το χαριτωμένο κουτάκι στο πάνω μέρος, το οποίο αυτόματα ανιχνεύει ότι η σελίδα είναι στα κινέζικα και πολύ γρήγορα με ένα κλικ του ποντικιού σας δίνει μια μετάφραση της σελίδας. Δυστυχώς πρόκειται για μια μηχανική μετάφραση της σελίδας. Και ενώ το Google είναι πολύ, πολύ καλό με ορισμένες γλώσσες, τα πάει χάλια με τα κινέζικα. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι αρκετά αστεία. Αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι να μπορούμε να πατάμε ένα κουμπί και η σελίδα να μπαίνει σε μια σειρά προτεραιότητας ώστε κάποιος να τη μεταφράσει.

Κι αν πιστεύετε πως αυτό είναι παράλογο, δεν είναι. Υπάρχει μια ομάδα στην Κίνα που λέγεται Yeeyan. Η ομάδα Yeeyan αποτελείται από 150.000 εθελοντές οι οποίοι κάθε μέρα είναι συνδεδεμένοι στο Διαδίκτυο. Ψάχνουν το πιο ενδιαφέρον περιεχόμενο στην αγγλική γλώσσα. Μεταφράζουν περίπου 100 άρθρα την ημέρα από μεγάλες εφημερίδες, σημαντικά website. Τα διαθέτουν δωρεάν στο Διαδίκτυο. Το πρότζεκτ είναι ενός τύπου που λέγεται Ζαν Λέι και ο οποίος ζούσε στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια των ταραχών στη Λάσα και ο οποίος δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο μεροληπτική ήταν η κάλυψη του θέματος από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Έτσι, είπε: «Το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να αρχίσω να μεταφράζω, ώστε οι άνθρωποι αυτών των χωρών να αρχίσουν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο λιγάκι καλύτερα». Η ερώτησή μου προς εσάς είναι η εξής: αν η Yeeyan μπορεί να επιστρατεύσει 150.000 ανθρώπους με σκοπό να μεταφράζουν αγγλικές σελίδες στα κινέζικα, πού είναι η αντίστοιχη Yeeyan για την αγγλική γλώσσα; Ποιος παρακολουθεί τη δραστηριότητα των Κινέζων χρηστών του Ίντερνετ οι οποίοι έχουν φτάσει τα 400 εκατομμύρια; Υποθέτω πως τουλάχιστον ένας από αυτούς έχει κάτι ενδιαφέρον να πει.

Ακόμη κι αν βρούμε έναν τρόπο να μεταφράζουμε από τα κινέζικα, δεν είναι βέβαιο πως θα εντοπίσουμε το ενδιαφέρον περιεχόμενο. Όταν ψάχνουμε πληροφορίες στο Διαδίκτυο, έχουμε βασικά δύο στρατηγικές. Χρησιμοποιούμε αρκετά την έρευνα. Η έρευνα είναι πράγματι πολύ αποτελεσματική αν ξέρεις τι ψάχνεις. Αν, όμως, ψάχνεις περισσότερο για τυχαία ευρήματα, αν θες να πέσεις τυχαία σε κάτι το οποίο δεν γνώριζες ότι χρειαζόσουν, η βασική μας φιλοσοφία είναι να ψάχνουμε στα κοινωνικά μας δίκτυα, να ψάχνουμε στους φίλους μας. Με τι ασχολούνται αυτοί; Ίσως πρέπει να ασχολούμαστε και εμείς με αυτό. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι ουσιαστικά μετά από λίγο καταλήγεις να κυνηγάς τη σοφία του πλήθους. Καταλήγεις να γίνεσαι μέρος ενός μεγάλου «κοπαδιού» το οποίο κατά πάσα πιθανότητα είναι όμοιο με εσένα, με το οποίο έχεις όμοια ενδιαφέροντα. Και είναι πολύ, πολύ δύσκολο να πάρεις πληροφορίες από τα άλλα «κοπάδια» στα άλλα μέρη του κόσμου όπου άνθρωποι συναθροίζονται και μιλούν για τα δικά τους ενδιαφέροντα. Για να το πετύχεις αυτό σε κάποιο σημείο χρειάζεσαι κάποιον να σε βγάλει από το «κοπάδι» στο οποίο ανήκεις και να σε βάλει σε ένα άλλο. Χρειάζεσαι έναν καθοδηγητή.

Αυτή είναι η Αμίρα αλ Χουσάνι. Είναι η διευθύντρια σύνταξης για τα θέματα της Μέσης Ανατολής στη Global Voices. Έχει μια από τις πιο δύσκολες δουλειές του κόσμου. Όχι μόνο πρέπει να συγκρατεί τους Ισραηλινούς και τους Παλεστίνιους συνεργάτες μας για να μην αλληλοσκοτωθούν, πρέπει να καταλαβαίνει τι πρόκειται να σας ενδιαφέρει σχετικά με τη Μέση Ανατολή. Και αφού προσπαθεί να σας βγάλει από τη συνηθισμένη σας τροχιά και προσπαθεί να σας κάνει να δώσετε προσοχή στην ιστορία κάποιου που σταμάτησε το κάπνισμα για το μήνα του Ραμαζανιού, πρέπει να γνωρίζει κάποια πράγματα για το διεθνές κοινό. Πρέπει να γνωρίζει κάποια πράγματα για το ποιες ιστορίες είναι διαθέσιμες. Βασικά είναι σαν μια ντι-τζέι. Είναι μια επιδέξια επιμελήτρια περιεχομένου που ξέρει τι υλικό της είναι διαθέσιμο, που μπορεί να αφουγκράζεται το κοινό και που μπορεί να κάνει επιλογές με τις οποίες κατευθύνει τους ανθρώπους προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν πιστεύω ότι αυτή είναι απαραιτήτως μια αλγοριθμική διαδικασία. Πιστεύω ότι το καλό με το Ίντερνετ είναι ότι πράγματι καθιστά για τους ντι-τζέι πιο εύκολη την πρόσβαση σε ένα πιο ευρύ κοινό. Την Αμίρα την ξέρω. Μπορώ να τη ρωτήσω τι να διαβάσω. Με το Διαδίκτυο, όμως, μπορεί να λέει σε πολλούς ανθρώπους τι να διαβάζουν. Μπορείτε να ακούσετε τις προτάσεις της αν ενδιαφέρεστε να διευρύνετε το περιεχόμενο του Διαδικτύου που διαβάζετε.

Οπότε, προχωρώντας σε τέτοιες διευρύνσεις, ρίχνοντας φως σε φωνές που ακούγονται από σκοτεινά σημεία, μεταφράζοντας, κάνοντας επιμέλεια περιεχομένου, φτάνουμε σε παράξενα σημεία. Αυτή είναι μια εικόνα από το αγαπημένο μου, θα έλεγα, μπλογκ, το οποίο ονομάζεται AfriGadget. To AfriGadget είναι ένα μπλογκ το οποίο ασχολείται με την τεχνολογία στο πλαίσιο της Αφρικής. Συγκεκριμένα, ασχολείται με έναν σιδηρουργό στην Κιμπέρα στο Ναϊρόμπι ο οποίος μετατρέπει τον άξονα ενός Landrover σε σμίλη. Κοιτάζοντας αυτήν την εικόνα, ίσως αναρωτηθείτε: «Και τι με νοιάζει εμένα;». Αυτός εδώ ο τύπος μπορεί, πράγματι, να σας εξηγήσει. Είναι ο Έρικ Χέρσμαν. Μπορεί να τον έχετε δει εδώ γύρω στους χώρους του συνεδρίου. Το παρατσούκλι του είναι Άσπρος Αφρικανός. Είναι ένας πολύ γνωστός Αμερικανός ειδικός σε θέματα τεχνολογίας και επίσης κατάγεται από την Κένυα. Γεννήθηκε στο Σουδάν και μεγάλωσε στην Κένυα. Πρόκειται για ένα άτομο που γεφυρώνει δύο πολιτισμούς. Πατάει κυριολεκτικά και στους δύο κόσμους: από τη μία, στον κόσμο της αφρικάνικης τεχνολογικής κοινότητας, από την άλλη, στον κόσμο της αμερικανικής τεχνολογικής κοινότητας. Επομένως, μπορεί επιτυχώς να αφηγηθεί μια ιστορία σχετικά με αυτόν το σιδηρουργό στην Κιμπέρα και να τη μετατρέψει σε μια ιστορία σχετικά με τον επαναπροσδιορισμό της τεχνολογίας, σχετικά με την εξ ανάγκης καινοτομία, σχετικά με την αναζήτηση έμπνευσης βάσει της επαναχρησιμοποίησης υλικών. Γνωρίζει τον έναν κόσμο και βρίσκει τρόπο να τον κάνει γνωστό σε έναν άλλο κόσμο, έχοντας ισχυρούς δεσμούς και με τους δύο. Είμαι πεπεισμένος πως τέτοια άτομα που γεφυρώνουν πολιτισμούς αποτελούν το μέλλον της προσπάθειάς μας να αποκτήσουμε μια ευρύτερη εικόνα του κόσμου χρησιμοποιώντας το Διαδίκτυο.

Αλλά, όπως και με όλες τις γέφυρες, χρειάζεται κάποιος να τις διασχίσει. Εδώ είναι που αρχίζουμε να μιλάμε για ξενόφιλους. Φανταστείτε πως παίζω στο εθνικό πρωτάθλημα φούτμπολ των ΗΠΑ. Το πιο πιθανό είναι ότι θα περνούσα τη μη αγωνιστική περίοδο αναρρώνοντας από τραυματισμούς, απολαμβάνοντας το σπίτι μου, κ.τ.λ. Μπορεί και να ηχογραφούσα ένα hip-hop άλμπουμ. Ο Νταχάνι Τζόουνς, ο οποίος είναι μέσος αμυντικός για τους Cincinnati Bengals, προσεγγίζει ελαφρώς διαφορετικά τη μη αγωνιστική περίοδο. Ο Νταχάνι παρουσιάζει μια τηλεοπτική εκπομπή. Λέγεται: «Ο Νταχάνι παίζει μπάλα με τον κόσμο». Σε κάθε εβδομαδιαίο επεισόδιο αυτής της εκπομπής, ταξιδεύει σε μια διαφορετική χώρα της υφηλίου. Εκεί βρίσκει μια τοπική αθλητική ομάδα. Προπονείται μαζί τους για μια εβδομάδα και μετά παίζει ένα ματς μαζί τους. Ο λόγος που το κάνει αυτό δεν είναι επειδή απλώς θέλει να γίνει άσος στο Μάι Τάι. Το κάνει επειδή γι' αυτόν η άθληση αποτελεί τη γλώσσα η οποία του επιτρέπει να γνωρίσει τον κόσμο στο πλήρες του εύρος και σε όλο του το μεγαλείο. Για κάποιους από εμάς μπορεί να είναι η μουσική ή το φαγητό. Για πολλούς από εμάς μπορεί να είναι η λογοτεχνία ή η συγγραφή. Υπάρχουν όλες αυτές οι διαφορετικές τεχνικές που μας επιτρέπουν να βγούμε εκεί έξω και να δούμε τον κόσμο και να βρούμε τη θέση μας σε αυτόν.

Ο σκοπός της ομιλίας μου εδώ δεν είναι να πείσω τους ανθρώπους σε αυτήν την αίθουσα να ενστερνιστούν την ξενοφιλία. Υποθέτω πως, εφόσον βρίσκεστε σε ένα συνέδριο με το όνομα TEDGlobal, οι περισσότεροι από εσάς είστε ξενόφιλοι, ανεξαρτήτως από το αν χρησιμοποιείτε τον όρο αυτό. Αντ' αυτού, η πρόκληση είναι η εξής. Δεν αρκεί να πάρουμε την απόφαση σε προσωπικό επίπεδο ότι επιθυμούμε έναν διευρυμένο κόσμο. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να επανακαθορίσουμε τα συστήματα που διαθέτουμε. Πρέπει να διορθώσουμε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πρέπει να διορθώσουμε το Διαδίκτυο. Πρέπει να διορθώσουμε την εκπαίδευση. Πρέπει να διορθώσουμε την πολιτική μετανάστευσης. Πρέπει να εξετάσουμε πώς θα δώσουμε ευκαιρίες για τυχαίες ευχάριστες ανακαλύψεις, πώς θα κάνουμε τη μετάφραση να έχει απήχηση και πρέπει να βρούμε τρόπους να ενστερνιστούμε και να εκτιμήσουμε τη δραστηριότητα των ατόμων που γεφυρώνουν πολιτισμούς. Πρέπει να βρούμε τρόπους να καλλιεργήσουμε ξενόφιλους. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας.

(Χειροκρότημα)