Έρικ Ντίσμαν: Κάνοντας αποκέντρωση στην Υγεία

Αν σκεφτείτε για λίγο το τηλέφωνο -- και η Intel δοκίμασε πολλά από τα πράγματα που θα σας παρουσίασω σήμερα τα 10 προηγούμενα χρόνια σε 600 περίπου νοικοκυριά ηλικιωμένων ατόμων -- 300 στην Ιρλανδία, και 300 στο Πόρτλαντ -- προσπαθώντας να καταλάβει πώς μετράμε και παρακολουθούμε την συμπεριφορά με ένα σημαντικό τρόπο ιατρικά;

Και αν σκεφτείτε το τηλέφωνο, βέβαια, είναι κάτι που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε με μερικούς εκπληκτικούς τρόπους για να βοηθήσουμε τον κόσμο πράγματι να πάρει το κατάλληλο φάρμακο την κατάλληλη στιγμή. Δοκιμάζουμε αυτού του είδους τις απλές τεχνολογίες δικτυακών αισθητήρων μέσα στο σπίτι έτσι ώστε κάθε τηλέφωνο με το οποίο είναι εξοικειωμένος κάποιος ηλικιωμένος να μπορεί να τους βοηθήσει με τα φάρμακά τους. Αυτό που κάνουν ουσιαστικά είναι να σηκώνουν το τηλέφωνο, και το σύστημά μας τους ψιθυρίζει στο αυτί ποιο χάπι πρέπει να πάρουν, και αυτοί υποκρίνονται πως συνομιλούν μ' ένα φίλο τους. Και δεν ντρέπονται εξαιτίας μιας φαρμακευτικής συσκευασίας η οποία είναι άσχημη κάθεται πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και τους λέει, "Είμαι γέρος. Είμαι αδύναμος." Είναι μια κρυφή τεχνολογία που τους βοηθάει να εκτελέσουν την απλή διαδικασία της λήψης του σωστού χαπιού στο σωστό χρόνο.

Μάλιστα, κάνουμε μερικά καταπληκτικά πράγματα με αυτά τα τηλέφωνα. Γιατί εκείνη η στιγμή που απαντάς στο τηλέφωνο ειναι μια δοκιμασία αντίληψης, κάθε φορά που το κάνεις. Για σκεφτείτε το λίγο. Θα απαντήσω το τηλέφωνο με τρεις διαφορετικούς τρόπους. "Παρακαλώ? Γεια." Εντάξει; Αυτή είναι η πρώτη φορά. "Παρακαλώ; Α, γεια." "Παρακαλώ; Ε, ποιος; Α, γεια." Εντάξει; Υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές μεταξύ των τρόπων που απάντησα στο τηλέφωνο αυτές τις τρεις φορές. Και όπως παρακολουθούμε τη χρήση του τηλεφώνου από ηλικιωμένους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μετρώντας δέκατα του δευτερολέπτου, αυτή η στιγμή αναγνώρισης του κατά πόσο μπορούν να καταλάβουν αν το άτομο στην άλλη άκρη της γραμμής είναι φίλος και ξεκινήσουν αμέσως την συνομιλία μαζί του, ή αν κάνουν αυτό που ονομάζεται προβληματική ομιλία, όπου μιλάνε όπως, "Περίμενε, ποιος είναι; Α." Εντάξει; Περιμένοντας αυτήν τη στιγμή αναγνώρισης ίσως να είναι ο καλύτερος δείκτης εκδήλωσης γεροντικής άνοιας από οποιοδήποτε κλινικό δείκτη μέχρι σήμερα.

Τους αποκαλούμε συμπεριφορικούς δείκτες. Υπάρχουν αρκετοί ακόμα. Πάει το άτομο στο τηλέφωνο όταν χτυπάει τόσο γρήγορα όσο παλιότερα. Πρόκειται για πρόβλημα ακοής ή σωματικό; Έγινε η φωνή τους πιο αδύναμη; Κάνουμε αρκετή δουλειά με ανθρώπους που πάσχουν από Αλτσχάιμερ, και ειδικά με αυτούς με Πάρκινσον όπου αυτή η αδύναμη φωνή, που εμφανίζεται μερικές φορές σε ασθενείς με Πάρκινσον, ίσως είναι ο καλύτερος πρώιμος δείκτης για τη νόσο του Πάρκινσον, πέντε με δέκα χρόνια πριν εμφανιστεί κλινικά. Αυτές οι λεπτές αλλαγές στη φωνή σου κατά τη διάρκεια μεγάλου χρονικού διαστήματος δύσκολα ανιχνεύονται από σένα ή το σύντροφό σου, μέχρι το πρόβλημα να γίνει τόσο έντονο και η φωνή σου να γίνει τόσο "σιωπηλή".

Οι αισθητήρες, λοιπόν, αναζητούν αυτού του είδους τις φωνές. Όταν σηκώνεις το τηλέφωνο πόσο τρέμουλο έχεις, και πώς είναι αυτό, και πώς εμφανίζεται κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος; Μήπως έχεις μεγαλύτερο πρόβλημα να πληκτρολογήσεις κάποιον αριθμό στο τηλέφωνο από ότι παλιότερα? Είναι πρόβλημα επιδεξιότητας; Είναι σύμπτωμα αρθρίτιδας; Χρησιμοποιείς το τηλέφωνο; Κοινωνικοποιείσαι λιγότερο από όσο συνήθιζες; Και κοιτώντας αυτή τη συμπεριφορά. Ποια είναι εκείνη η μείωση του μέσου όρου δημόσιας υγείας, που θα αποτελεί σημαντικό δείκτη για το μέλλον; Και τότε, τι επαναστατική ιδέα, εμείς, με εξαίρεση τις ΗΠΑ, ίσως να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη νεότευκτη τεχνολογία ώστε να μιλήσουμε στην άλλη άκρη της γραμμής με κάποιο γιατρό ή κάποια νοσηλεύτρια τελικά. Τι υπέροχη ημέρα θα είναι αυτή μόλις θα μπορέσουμε να κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα.

Αυτοί είναι, λοιπόν, αυτό που θα αποκαλούσα συμπεριφορικοί δείκτες. Και είναι ένα ολόκληρος τομεάς στον οποίο προσπαθούμε στην Intel να δουλέψουμε τα 10 τελευταία χρόνια. Πώς τοποθετείτε τις απλές ριξικέλευθες τεχνολογίες μέσα στις πέντε πρώτες φράσεις για τις οποίες θα κάνω λόγο σε αυτήν την ομιλία; Οι συμπεριφορικοί δείκτες είναι σημαντικοί. Πώς αλλάζουμε συμπεριφορά; Πώς μετράμε τις αλλαγές στη συμπεριφορά με ένα τρόπο ο οποίος θα μας βοηθήσει με την πρόληψη της ασθένειας, την πρώιμη εμφάνιση της ασθένειας, και την παρακολούθηση της εξέλιξης της ασθένειας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα;

Τώρα, γιατί η Intel θα με άφηνε να ξοδέψω πολύ χρόνο και χρήμα, τα τελευταία 10 χρόνια, προσπαθώντας να κατανοήσω τις ανάγκες των ηλικιωμένων και να αρχίσω να σκέφτομαι αυτούς τους συμπεριφορικούς δείκτες; Αυτό είναι τμήμα της εργασίας που κάναμε. Έχουμε ζήσει σε 1000 νοικοκυριά ηλικιωμένων σε 20 χώρες τα τελευταία 10 χρόνια. Μελετούμε κόσμο στο Ρότσεστερ, στη Νέα Υόρκη. Ζούμε μαζί τους το χειμώνα γιατί ό,τι κάνουν το χειμώνα, και η πρόσβασή τους στα Κέντρα Υγείας, και πόσο κοινωνικοποιούνται είναι πολύ διαφορετικά από το καλοκαίρι. Αν έχουν κάταγμα ισχίου πάμε μαζί τους και μελετάμε ολόκληρη την διαδικασία μέχρι την έξοδο από το νοσοκομείο. Αν κάποιο οικογενειακό μέλος παίζει ρόλο κλειδί στο δίκτυο φροντίδας τους πετάμε και τους μελετάμε και αυτούς.

Μελετάμε, λοιπόν, ολόκληρη την εμπειρία υγείας 1000 ηλικιωμένων για τα τελευταία 10 χρόνια σε 20 διαφορετικές χώρες. Γιατί όμως η Intel θέλει να το χρηματοδοτήσει αυτό; Εξαιτίας του δεύτερου σλόγκαν για το οποίο θέλω να σας μιλήσω. Πριν 10 χρόνια, όταν προσπαθούσα να πείσω την Intel να με αφήσει να αρχίσω να ψάχνω για μια ριξικέλευθη τεχνολογία η οποία θα βοηθούσε με τον ανεξάρτητο τρόπο ζωής, την αποκαλούσα ως: "Y2K + 10."

Ξέρετε, πίσω στο 2000 είχαμε όλοι εμμονή με την γήρανση των υπολογιστών μας, και κατά πόσο ή όχι θα επιβίωναν τον κτύπο του ρολογιού από το 1999 στο 2000 ώστε χάσαμε μια στιγμή που μόνο οι δημογράφοι την πρόσεξαν. Ήταν περίπου γύρω στην Πρωτοχρονιά. Και σε αυτή την αλλαγή, είχαμε μεγαλύτερο αριθμό ηλικιωμένων ανθρώπων από ότι νέους ανθρώπους, για πρώτη φορά στον πλανήτη. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, και αποκλείοντας την προσγείωση εξωγήινων ή κάποια άλλη μεγάλη πανδημία αυτή είναι η εκτίμηση των δημογράφων για το μέλλον.

Και πριν 10 χρόνια έμοιαζε να υπάρχει πολύ χρόνος για να πείσω την Intel να εργαστώ με αυτό. Σωστά? Το Y2K + 10 ερχόταν, όσοι γεννήθηκαν μεταπολεμικά άρχισαν να συνταξιοδοτούνται. Λοιπόν παιδιά, από ότι φαίνεται εδώ γνωρίζουμε αυτά τα δημογραφικά στοιχεία. Αυτός είναι ένας χάρτης ολόκληρου του κόσμου. Μοιάζει σαν τα φώτα να είναι αναμένα, αλλά κανείς δεν είναι σπίτι σε αυτό το δημογραφικό πρόβλημα του Y2K + 10. Σωστά; Εννοώ πως το καταλαβαίνουμε εδώ, αλλά δεν το κατανοούμε εδώ. Και δεν κάνουμε τίποτα για αυτό.

Η πρόταση για τη μεταρρύθμιση στην υγεία αγνοεί τις πραγματικότητες του κύματος γήρανσης που έρχεται, και τις επιπτώσεις για αυτά που χρειάζεται να κάνουμε για να αλλάξουμε όχι μόνο τον τρόπο που πληρώνουμε τη φροντίδα, αλλά για να προσφέρουμε φροντίδα με μερικούς δραστικά διαφορετικούς τρόπους. Και στην πραγματικότητα, εξαρτάται από εμάς. Εννοώ πως πιθανότατα είδατε αυτές τις επικεφαλίδες. Αυτή είναι η Κάθρην Κάσεη η οποία είναι το πρώτο μέλος της μεταπολεμικής γενιάς που εισέπραξε Κοινωνική Ασφάλεια. Αυτό συνέβη φέτος. Πήρε πρόωρη συνταξιοδότηση. Γεννήθηκε ένα δευτερόλεπτο μετά τα μεσάνυχτα το 1946. Μία συνταξιοδοτημένη δασκάλα. Εδώ την βλέπετε μαζί με τον διευθυντή της Κοινωνικής Ασφάλειας. Το πρώτο μέλος της μεταπολεμικής γενιάς, δεν χρειάστηκε καν να περιμένουμε μέχρι το 2011, τον επόμενο χρόνο. Ήδη από αυτόν τον χρόνο έχουμε αρχίσει να βλέπουμε πρόωρη συνταξιοδότηση.

Εντάξει λοιπόν, είναι εδώ. Αυτό το Y2K + 10 πρόβλημα είναι στην πόρτα μας. Αυτό είναι 50 τσουνάμι προγραμματισμένα στο ημερολόγιο. Αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν μπορούμε να οργανώσουμε την κυβέρνησή μας και τις δυνάμεις καινοτομίας ώστε να βγούμε μπροστά του και να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Θα περιμένουμε μέχρι να μοιάζει περισσότερο με καταστροφή, και θα αντιδράσουμε, αντί να προετοιμαστούμε για αυτό. Έτσι, ένας από τους λόγους που είναι τόσο σημαντικό να ετοιμαστούμε για αυτό το Y2K πρόβλημα είναι, θέλω να επιχειρηματολογίσω, πως έχουμε αυτό που θα ονόμαζα δηλητηρίαση κεντρικού συστήματος.

Ο Άντι Γκρόουβ, περίπου έξι - εφτά χρόνια πριν, ο ίδιος ούτε το γνωρίζει ούτε το θυμάται, σε ένα άρθρο του περιοδικού Fortune χρησιμοποίησε την φράση "Κεντρικό Σύστημα Υγείας", και εγώ την επέκτεινα και την εμπλούτισα. Το είδε κάπου γραμμένο."Έρικ αυτή είναι μια πραγματικά καλή ιδέα", είπε. Του απάντησα, ""Στην πραγματικότητα ήταν δική σου ιδέα. Εσύ το είπες σε ένα άρθρο του περιοδικού Fortune. Εγώ απλά το επέκτεινα." Ξέρετε, αυτό είναι το κεντρικό σύστημα.

Αυτή η νοοτροπία του να ταξιδεύουμε προς και να μοιραζόμαστε μεγάλα ακριβά συστήματα υγείας στην πραγματικότητα άρχισε το 1787. Αυτό είναι το πρώτο γενικό νοσοκομείο στην Βιέννη. Και το δεύτερο γενικό νοσοκομείο στην Βιέννη περίπου το 1850, ήταν εκεί που αρχίσαμε να κτίζουμε ολόκληρο πρόγραμμα σπουδών για την εκπαίδευση των φοιτητών σε ιατρικές ειδικότητες. Και είναι ένα μέρος στο οποίο ξεκινήσαμε να αναπτύσουμε αρχιτεκτονική η οποία κυριολεκτικά διαιρούσε το σώμα, και κατηγοριοποιούσε την φροντίδα σε τμήματα και διαμερίσματα. Και αυτό αντικατοπτριζόταν στην αρχιτεκτονική μας. Αντανακλούνταν στον τρόπο με τον οποίο διδάσκαμε τους φοιτητές. Και αυτή η νοοτροπία κεντρικού συστήματος επιμένει και σήμερα.

Τώρα, δεν είμαι εναντίον των νοσοκομείων. Εξαιτίας των προσωπικών μου προβλημάτων υγείας έχω κάνει φαρμακευτικές θεραπείες, έχω ταξιδέψει σε αυτό το νοσοκομείο και σε άλλα, πολλές πολλές φορές. Αλλά λατρεύουμε το ψηλό νοσοκομείο στο λόφο. Σωστά; Και αυτό είναι το Κεντρικό Σύστημα Υγείας. Και περίπου 30 χρόνια πριν δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι θα είχαμε την δύναμη ενός υπολογιστή κεντρικού συστήματος (mainframe) που είχε το μέγεθος ενός δωματίου μέσα στην τσάντα μας και πάνω στη ζώνη μας, που κουβαλάμε σήμερα με το κινητό μας. Και ξαφνικά, η πληροφορική, η οποία ήταν ένα σύστημα οδηγούμενο από ειδικούς, έγινε ένα προσωπικό σύστημα το οποίο όλοι κατείχαμε ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Αυτή η αλλαγή από το κεντρικό σύστημα στους προσωπικούς υπολογιστές είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε με την υγεία. Πρέπει να αλλάξουμε από την νοοτροπία του Κεντρικού Συστήματος Υγείας σε ένα προσωπικό μοντέλο υγείας.

Έχουμε εμμονή με αυτό τον τρόπο σκέψης. Όταν η Intel κάνει έρευνες παντού στον κόσμο και εμείς λέμε, "Γρήγορη απάντηση, υγεία." Η πρώτη λέξη που έρχεται στο νου είναι ο ιατρός. Η δεύτερη είναι το νοσοκομείο. Και η τρίτη είναι η αρρώστια ή ασθένεια. Σωστά; Είμαστε όλοι καλωδιομένοι, στη φαντασία μας, για να σκεφτούμε πως η υγεία και η καινοτομία στο χώρο της υγείας είναι κάτι που ταιριάζει σε εκείνη τη θέση. Ολόκληρη η συζήτηση για την μεταρρύθμιση υγείας σήμερα, τμήμα Πληροφορικής, όταν μιλάμε με τους δημιουργούς πολιτικών ισούται με το πώς θα κάνουμε τους ιατρούς να χρησιμοποιήσουν ηλεκτρονικούς ιατρικούς φακέλους στο κεντρικό σύστημα; Δεν σκεφτόμαστε καθόλου πώς θα γυρίσουμε από το κεντρικό σύστημα στο σπίτι. Και το πρόβλημα με αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την υγεία. Σωστά;

Αυτό είναι ένα πολύ αντιδραστικό, οδηγούμενο από κρίσεις σύστημα. Πραματοποιούμε 15-λεπτες εξετάσεις με ασθενείς. Βασίζεται στον πληθυσμό. Συγκεντρώνουμε ένα σωρό από βιολογικές πληροφορίες σε αυτό το τεχνητό σκηνικό. Και τους επιδιορθώνουμε, σαν καρτούν ξανά από την αρχή, και τις στέλνουμε σπίτι, και ελπίζουμε, πως μπορεί να τους δώσουμε ένα φυλλάδιο, ίσως μια διαδραστική ιστοσελίδα στην οποία κάνουν όπως τους ζητείται χωρίς να γυρίσουν πίσω στο κεντρικό σύστημα.

Και το πρόβλημα είναι, πως δεν μπορούμε να το χρημαδοτήσουμε σήμερα, κύριοι. Δεν μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε το Κεντρικό Σύστημα Υγείας για να συμπεριλάβει τους ανασφάλιστους. Και τώρα θέλουμε μια απλή λύση για το ηλικιακό κύμα που έρχεται; Το παρόν μοντέλο στο χώρο της υγείας δυσλειτουργεί και πρέπει να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας στο σπίτι.

Πρέπει να εστιάσουμε σε ένα προσωπικό παράδειγμα υγείας που μεταφέρει τη φροντίδα στο σπίτι. Πώς είμαστε περισσότερο προνοητικοί, και προληπτικοί; Πώς συλλέγουμε ζωτικά σήματα και άλλου είδους πληροφορίες όλο το 24ωρο; Πώς ορίζουμε ένα προσωπικό όριο για το τι θα δουλέψει για εμάς; Πως συλλέγουμε όχι μόνο βιολογικά δεδομένα αλλά συμπεριφορικά δεδομένα, ψυχομετρικά δεδομένα σχετιζόμενα δεδομένα, μέσα και πάνω και γύρω από το σπίτι; Και πώς οδηγούμε την συμμόρφωση να είναι ένα διαμορφωμένο σχέδιο φροντίδας που χρησιμοποιεί όλη αυτή τη σπουδαία τεχνολογία που είναι γύρω μας ώστε να αλλάξει τη συμπεριφορά μας; Αυτό πρέπει να κάνουμε για το προσωπικό μοντέλο υγείας.

Θέλω να σας δώσω μερικά παραδείγματα. Αυτή είναι η Μίμη από κάποια από τις έρευνές μας -- στα 90 της, έπρεπε να μεταφερθεί έξω από το σπίτι της επειδή η οικογένειά της ανησυχούσε για τις πτώσεις της. Σηκώστε το χέρι σας αν είχατε κάποια σοβαρή πτώση στο σπίτι σας, ή αν είχε κάποιος από τους δικούς σας, τους γονείς σας ή κάτι τέτοιο. Σωστά; Κλασικό. Κάταγμα στο γοφό συχνά οδηγεί στον εγκλισμό του ηλικιωμένου σε ίδρυμα. Αυτό συνέβαινε στην Μίμη, η οικογένεια ανησυχούσε για αυτό, την πήρε από το σπίτι της, σε ένα ίδρυμα για ηλικιωμένους. Σκόνταψε πάνω στη φιάλη οξυγόνου της.

Πολλοί άνθρωποι αυτής της γενιάς δεν θα πατήσουν το κουμπί, ακόμα και αν έχουν ένα σύστημα συναγερμού, επειδή δεν θέλουν να ανησυχήσουν τους άλλους, ακόμα και αν πληρώνουν 30 δολάρια το μήνα. Η μεταπολεμική γενιά θα πατήσει το κουμπί. ΠΙστέψτε με. Θα πατούν το κουμπί ασταμάτητα. Σωστά;

Η Μίμη έσπασε την λεκάνη της, έμεινε πεσμένη όλη την νύχτα, όλο το πρωί, τελικά κάποιος ήρθε και την βρήκε, και την έστειλε στο νοσοκομείο. Την βοήθησαν να αναρρώσει. Δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει στο ίδρυμα για ηλικιωμένους. Την εισήγαγαν σε κλινική. Την πρώτη νύχτα στην κλινική όπου είχε βρεθεί στο ίδιο ίδρυμα για ηλικιωμένους, την μετέφεραν από το ένα κρεβάτι στο άλλο, περίπου την πέταξαν, της ξαναέσπασαν τη λεκάνη. Την έστειλαν πίσω στο νοσοκομείο απ' όπου είχε μόλις έλθει, κανείς δεν διάβασε το ιστορικό της, της έδωσαν αγωγή για Tylenol, στο οποίο ήταν αλλεργική, αυτό προκάλεσε αντίδραση, απέκτησε πληγές από την ακινησία βασικά, είχε καρδιακά προβλήματα, και κατέληξε από την πτώση και τις επιπλοκές και τα λάθη τα οποία έγιναν.

Τώρα, το πιο τρομακτικό σχετικά με αυτήν την ιστορία είναι, ότι αυτή είναι η γιαγιά της γυναίκας μου. Τώρα, εγώ είμαι ο Έρικ Ντίσμαν. Μιλώ Αγγλικά. Δουλεύω για την Intel. Παίρνω ένα καλό μισθό. Είμαι ενήμερος για τις πτώσεις και για τα σχετικά ατυχήματα. Είναι το πεδίο έρευνας στο οποίο δουλεύω. Έχω πρόσβαση σε γερουσιαστές και Διευθύνοντες Συμβούλους. Δεν μπορώ να το σταματήσω από το να συμβεί. Τι συμβαίνει αν δεν έχεις χρήματα, δεν μιλάς αγγλικά, ή αν δεν έχεις το είδος της πρόσβασης για να αντιμετωπίσεις αυτού του είδους τα προβλήματα που αναπόφευκτα συμβαίνουν; Πώς μπορούμε να σταματήσουμε την μεγάλη πλειοψηφία των πτώσεων από το να συμβούν;

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα γρήγορο παράδειγμα της εργασίας που κάνουμε για να επιτύχουμε ακριβώς αυτό. Φορώ μια μικρή τεχνολογία την οποία αποκαλούμε Shimmer. Είναι μια ερευνητική πλατφόρμα. Έχει μετρητή επιτάχυνσης. Μπορείτε να το συνδέσετε σε ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα τριών εισόδων. Υπάρχουν όλα τα είδη από plug and play (σύνδεση και λειτουργία) όπως τα Legos με τα οποία μπορείς να συλλάβεις, στην "άγρια φύση", στον πραγματικό κόσμο, πράγματα όπως το τρέμουλο, το βήμα, το μήκος του διασκελισμού, και τέτοιου είδους πράγματα.

Το πρόβλημα είναι, πως η αντίληψή μας για τις πτώσεις, σήμερα, όπως στην Μίμη, βασίζεται σε έρευνα στο εμπορικό κέντρο, τρεις μήνες αφού πέσεις, όπου ρωτούμε "Τι έκανες όταν έπεσες;". Αυτό είναι περίπου το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε. Αλλά με κάτι όπως το Shimmer, ή έχουμε κάτι που ονομάζουμε Μαγικό Χαλί, ενσωματωμένοι αισθητήρες στο χαλί, ή συστήματα με κάμερες τα οποία έχουμε δανειστεί από την αθλητιατρική, ξεκινάμε για πρώτη φορά σε αυτά τα 600 νοικοκυριά ηλικιωμένων για να συλλέξουμε πραγματικές κινηματικές εικόνες δράσης και να καταλάβουμε ποιες είναι οι λεπτές αλλαγές που συμβαίνουν και οι οποίες μπορούν να μας δείξουν ότι η μαμά είναι επιρρεπής στις πτώσεις.

Και πολύ συχνά μπορούμε να κάνουμε δύο παρεμβάσεις, και να φτιάξουμε το μείγμα των φαρμάκων. Είμαι ερευνητής ποιότητας, αλλά όταν βλέπω αυτές τις ροές δεδομένων να έρχονται από αυτά τα ιδρύματα, μπορώ να δω τα δεδομένα και να σας πω τη μέρα που κάποιος γιατρός συνταγογράφησε κάτι το οποίο κανένας άλλος δεν ήξερε ότι έπαιρναν. Επειδή βλέπουμε τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους στο σπίτι. Σωστά; Αυτές οι ανακαλύψεις των συμπεριφορικών δεικτών, και των αλλαγών στην συμπεριφορά είναι ανατρεπτικές, και όπως η ανακάλυψη του μικροσκοπίου επειδή πλέον συλλέγουμε ροές δεδομένων το οποίο δεν κάναμε ποτέ πριν στο παρελθόν.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα της κλινικής μας Τριλ στην Ιρλανδία από... στην πραγματικότητα αυτό που βλέπετε είναι ότι κοιτάζει τα δεδομένα σε αυτήν την φωτογραφία, από το Μαγικό Χαλί. Έτσι, με ένα μικρό χαλί μπορείτε να δείτε το μέγεθος της ταλάντευσης της στάσης του σώματος, και να κοιτάξετε τις αλλαγές της σε ένα χρονικό διάστημα μηνών. Εδώ βλέπετε πώς θα μοιάζουν στο περίπου κάποια από τα δεδομένα. Αυτά είναι ενεργοποιήσεις των αισθητήρων.

Υπάρχουν δύο διαφορετικά αντικείμενα στην έρευνά μας. Πρόκειται για συλλογή δεδομένων ενός ολόκληρου χρόνου. Το χρώμα αντιπροσωπεύει τα διαφορετικά δωμάτια που υπάρχουν στο σπίτι. Το άτομο στα αριστερά μένει στο δικό του σπίτι. Αυτό το άτομο στα δεξιά μένει σε ένα ίδρυμα ηλικιωμένων. Το γνωρίζω αυτό επειδή βλέπω πόσο ακριβής είναι η ώρα του γεύματος όταν δεν βρίσκονται πλέον σε αυτά τα συγκεκριμένα δωμάτια εδώ. Σωστά; Τώρα, αυτά δεν σημαίνουν κάτι το ιδιαίτερο για εσάς. Αλλά όταν βλέπουμε αυτούς τους κύκλους δεδομένων για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, και κοιτάμε τα πάντα από την κίνηση στα διάφορα δωμάτια του σπιτιού, μέχρι τις μικρο-κινήσεις τις οποίες λαμβάνει το Shimmer, σχετικά με το βηματισμό και το μήκος του διασκελισμού, αυτές οι ροές δεδομένων αρχίζουν να μας λένε πράγματα σχετικά με τα συμπεριφορικά πρότυπα τα οποία δεν είχαμε καταλάβει ποτέ στο παρελθόν.

Μπορείτε να πάτε στο ORCATech.org -- δεν έχει να κάνει τίποτα με τις φάλαινες, είναι το Κέντρο του Όρεγκον για τη Γήρανση και την Τεχνολογία -- και να δείτε περισσότερα σχετικά με αυτά. Το πρόβλημα είναι, η Intel είναι ακόμα ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές στον κόσμο στην έρευνα τεχνολογιών αυτόνομης διαβίωσης. Δεν καυχιέμαι σχετικά με το πόσο επενδύουμε, αλλά σημειώνω πόσο λίγο οποιοσδήποτε άλλος δίνει προσοχή στη γήρανση και χρηματοδοτεί την καινοτομία στη γήρανση, στη διαχείριση των χρόνιων νοσημάτων, και στην αυτόνομη διαβίωση στο σπίτι.

Έτσι, το μάντρα μου εδώ, το τέταρτό μου σλόγκαν είναι: 10,000 σπιτικά ή διάλυση. Χρειάζεται να προωθήσουμε μια εθνική, εάν όχι διεθνή, έρευνα τύπου Φράνινγκχαμ για τεχνολογίες αυτόνομης διαβίωσης, όπου έχουμε 10,000 συνδεδεμένα σπιτικά ηλικιωμένων με ευρυζωνικό, πλήρη ιατρικό χαρακτήρα, και μια πλατφόρμα με την οποία μπορούμε να αρχίσουμε να πειραματιζόμαστε και να μετατρέψουμε αυτές τις ανέκδοτες έρευνες σε είκοσι σπίτια τις οποίες τα πανεπιστήμια χρηματοδοτούν, σε μεγάλες κλινικές έρευνες που αποδεικνύουν την αξία αυτών των τεχνολογιών. Οπότε, 10,000 σπιτικά ή διάλυση. Αυτά είναι μερικά από τα νοικοκυριά που χρησιμοποιήσαμε στις έρευνες της Intel.

Η πέμπτη και τελευταία φράση μου: Προσπάθησα για δύο χρόνια, και υπήρχαν στιγμές που είμαστε αρκετά κοντά, να κάνουμε το νομοσχέδιο για την μεταρρύθμιση στην υγεία να είναι σχετικό με τη μεταρρύθμιση από κάτι και προς κάτι. Από ένα κεντρικοποιημένο μοντέλο σε ένα προσωπικό μοντέλο υγείας, ή να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλώς μια συζήτηση σχετικά με τη δημόσια επιλογή και πώς θα τη χρηματοδοτήσουμε. Δεν έχει σημασία πώς χρηματοδοτούμε το σύστημα υγείας. Θα βρούμε κάποιον τρόπο για τα επόμενα 10 χρόνια, και θα τον δοκιμάσουμε. Ανεξάρτητα ποιος πληρώνει για αυτό, πρέπει να αρχίσουμε να προσφέρουμε φροντίδα με ένα θεμελιωδώς διαφορετικό τρόπο και να φροντίσουμε ώστε το σπίτι και ο ασθενής και τα μέλη της οικογένειας, και αυτοί που προσφέρουν φροντίδα να είναι τμήμα αυτών των συνεργαζόμενων ομάδων φροντίδας και να χρησιμοποιούν αυτές τις ανατρεπτικές τεχνολογίες που ήδη υπάρχουν ώστε να προσφέρουν φροντίδα με κάποιους αρκετά θεμελιωδώς διαφορετικά τρόπους.

Ο πρόεδρος πρέπει να σταθεί και να πει, στο τέλος της διαβούλευσης για τη μεταρρύθμιση στην υγεία, "Ο στόχος μας ως χώρα είναι να μεταφέρουμε το 50 τοις εκατό της φροντίδας εκτός ιδρυμάτων, κλινικών, νοσοκομείων και χώρων περίθαλψης, στο σπίτι, σε 10 χρόνια." Είναι εφικτό. Θα έπρεπε να το κάνουμε οικονομικά. Θα έπρεπε να το κάνουμε ηθικά. Και θα έπρεπε να το κάνουμε για την ποιότητα της ζωής. Αλλά δεν υπάρχει στόχος σε αυτή τη μεταρρύθμιση υγείας. Σήμερα είναι απλά ένα χάος.

Έτσι, ξέρετε, αυτό είναι το τελευταίο μήνυμά μου σε εσάς. Πώς ορίζουμε ένα στόχο του μεγέθους "πάμε στο φεγγάρι" για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα Y2K +10 που έρχεται; Δεν είναι η καινοτομία και η τεχνολογία η οποία θα είναι το μαγικό χάπι που θα θεραπεύσει τα πάντα, αλλά θα είναι μέρος της λύσης. Και αν δεν δημιουργήσουμε ένα κίνημα για προσωποκεντρική υγεία, κάτι στο οποίο στοχεύουμε όλοι στη μεταρρύθμιση, δεν θα καταλήξουμε πουθενά. Έτσι, ελπίζω πως θα μετατρέψετε αυτό το συνέδριο σε αυτήν την μορφή κινήματος προς τα εμπρός. Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)