Emily Pilloton: Διδάσκοντας σχεδιασμό για αλλαγή

Λοιπόν, αυτή είναι η ιστορία ενός τόπου που τώρα πια θεωρώ σπίτι μου. Είναι μια ιστορία δημόσιας εκπαίδευσης και αγροτικών κοινότητων και για το πως αυτές, μέσω του σχεδιασμού, μπορούν να βελτιωθούν εξίσου. Αυτή είναι η κομητεία Μπέρτι, στη Βόρεια Καρολίνα των Η.Π.Α., για να σας δώσω μια ιδέα της περιοχής. Εδώ είναι η Βόρεια Καρολίνα, και αν εστιάσουμε, βλέπουμε πως η κομητεία Bertie βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της πολιτείας. Είναι περίπου δύο ώρες ανατολικά του Ράλυ με αυτοκίνητο. Και είναι πολύ επίπεδη. Πολύ βαλτώδης. Πρόκειται κυρίως για γεωργικές εκτάσεις. Στην κομητεία συνολικά ζουν μόλις 20,000 κάτοικοι, που είναι και εξαιρετικά αραιά διεσπαρμένοι. Οπότε υπάρχουν μόνο 27 άνθρωποι ανά τετραγωνικό μίλι. το οποίο σημαίνει περίπου 10 άνθρωποι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Η Κομητεία Bertie είναι ένα είδος χαρακτηριστικού παραδείγματος όσον αφορά το θάνατο της αγροτικής Αμερικής Το φαινόμενο το έχουμε δει να συμβαίνει σε όλη τη χώρα ακόμα και σε μέρη πέραν των αμερικανικών συνόρων. Γνωρίζουμε τα συμπτώματα. Είναι το άδειασμα των μικρών πόλεων Είναι το φαινόμενο μετατροπής των άλλοτε κέντρων σε πόλεις-φαντάσματα- λόγω "brain drain" (αποστραγγιξης μυαλών) από όπου οι πλέον μορφωμένοι και ικανοί φέυγουν και δεν ξαναγυρνούν. Είναι η εξάρτηση από τις αγροτικές επιδοτήσεις και τα σχολεία που υπολειτουργούν και οι υψηλότεροι δείκτες φτώχειας στις αγροτικές περιοχές σε σχέση με τις αστικές. Η κομητεία Bertie δεν αποτελεί εξαίρεση σε σχέση με τα παραπάνω. Ισως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει όπως πολλές παρόμοιες κοινότητες είναι το ότι δεν υπάρχει κάποια κοινή, συλλογική επένδυση που να αφορά το μέλλον των αγροτικών κοινοτήτων Μόνο το 6.8% της συνολικής φιλανθρωπικής μας προσφοράς στις Η.Π.Α. αυτή τη στιγμή αποδίδεται στις αγροτικές κοινότητες. ενώ 20 τοις εκατό του πληθυσμού διαμένει σε αυτές.

Οπότε, η κομητεία Μπέρτι δεν είναι μόνο πολύ αγροτική, είναι και απίστευτα φτωχή. Είναι η φτωχότερη κομητεία της πολιτείας. Ένα στα τρία παιδία της ζει σε συνθήκες φτώχειας. Και είναι ό,τι αποκαλεί κανείς αγροτικό γκέτο. Η οικονομία είναι κυρίως αγροτική. Οι κυριότερες καλλιέργειες ειναι βαμβάκι και καπνός και είμαστε πολύ περήφανοι για το φυστίκι της κομητείας Μπέρτι. Ο μεγαλύτερος εργοδότης είναι η μονάδα επεξεργασίας κοτόπουλων Purdue. Το διοικητικό κέντρο στο Γουίντσορ. Είναι σαν να κοιτάζετε την Τάιμς Σκουέαρ του Ουίντσορ αυτή τη στιγμή. Κατοικείται από μόνο 2000 άτομα. και όπως πολλές άλλες μικρές πόλεις, έχει ερημώσει με το πέρασμα του χρόνου. Τα κτίρια που είναι άδεια και ερειπωμένα είναι περισσότερα από αυτά που κατοικούνται και είναι σε χρήση. Τα εστιατόρια της κομητείας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Το "Bunn's Barbecue" είναι το αγαπημένο μου. Όμως σε ολόκληρη την κομητεία δεν υπάρχει καφετέρια, δεν υπάρχει ίντερνετ καφέ, δεν υπάρχει κινηματογράφος, δεν υπάρχει βιβλιοπωλείο. δεν υπάρχει ούτε καν ένα πολυκατάστημα.

Φυλετικά, η κομητεία αποτελείται από 60% Αφροαμερικανούς, όμως στα δημόσια σχολεία αυτό δε φαίνεται καθώς τα περισσότερα προνομιούχα λευκά παιδιά πηγαίνουν στη ιδιωτική ακαδημία Λώρενς. Έτσι οι μαθητές της δημόσιας εκπαίδευσης είναι περίπου 86 τοις εκατό Αφροαμερικανοί. Αυτό είναι ένα απόκομμα από την τοπική εφημερίδα για την πιο πρόσφατη τάξη που αποφοίτησε και μπορείτε να δείτε πως η διαφορά είναι μάλλον έντονη. Έτσι,το να πει κανείς πως η δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα στην κομητεία Μπέρτι πασχίζει να επιβιώσει θα ήταν το λιγότερο. Βασικά, δεν υπάρχει παρακαταθήκη δασκάλων με προσόντα προς επιλογή. Και μόνο οκτώ τοις εκατό των πολιτών της κομητείας αντιστοιχεί σε ανώτατη εκπαίδευση. Οπότε δεν υπάρχει μεγάλη παράδοση αξιώσεων για μόρφωση. Για του λόγου το αληθές, δύο χρόνια πριν, μόνο το 27 τοις εκατό όλων των μαθητών ηλικίας 9 μέχρι 14 ετών περνούσαν τη βάση τόσο στα αγγλικά όσο και στα μαθηματικά.

Οπότε μάλλον φαίνεται πως σκιαγραφώ μια πραγματικά θολή εικόνα αυτού του τόπου, όμως σας υπόσχομαι πως υπάρχουν καλά νέα. Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη, κατά τη γνώμη μου, μία έστω από τις μεγαλύτερες παρακαταθήκες στην Κομητεία Μπέρτι αυτή τη στιγμή, είναι αυτός ο άνθρωπος. Είναι ο Dr. Chip Zullinger, γνωστός ως κ. Ζ. ήρθε τον Οκτώβριο του 2007 ως ο νέος επιθεωρητής για να φτιάξει βασικά το κατεστραμμένο σχολικό σύστημα. Προηγουμένως ήταν επιθεωρητής στο Τσάρλστον στη Νότια Καρολίνα και έπειτα στο Ντένβερ, στο Κολοράντο. Είχε εγκαινιάσει κάποια από τα πρώτα πειραματικά σχολεία της χώρας στα τέλη της δεκαετίας του 80 στις Η.Π.Α. Και είναι απολυτα ανορθόδοξος και οραματιστής και είναι ο λόγος για τον οποίο τώρα ζω και εργάζομαι εκεί. Ετσι, το Φεβρουάριο του 2009, ο Dr. Zullinger προσκάλεσε εμάς, τους "Project H Design", -μια μη κερδοσκοπική εταιρεία design που έχω ιδρύσει, να πάμε στην Κομητεία Μπέρτι και να συνεργαστούμε πάνω στην αποκατάσταση της περιοχής του σχολείου και να δώσουμε μια προοπτική σχεδιασμού σε αυτήν την αποκατάσταση. Προσκάλεσε εμάς, έιδικά, γιατί έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο τύπο σχεδιαστικής διαδικασίας τέτοιο ώστε να καταλήγει σε κατάλληλες σχεδιαστικές επιλύσεις σε μέρη όπου συνήθως δεν υπάρχει πρόσβαση σε υπηρεσίες σχεδιασμού ή σε δημιουργικό δυναμικό Για την ακρίβεια, χρησιμοποιούμε έξι σχεδιαστικές οδηγίες, εκ των οποίων μάλλον η πιο σημαντική είναι η δεύτερη. Σχεδιάζουμε "μαζί με", όχι "για τον/την" με αυτόν τον τρόπο, όταν σχεδιάζουμε ανθρωποκεντρικά, δεν σχεδιάζουμε για τους πελάτες πια, αλλά μαζί με ανθρώπους αφήνοντας τις κατάλληλες λύσεις να αναδυθούν εκ των έσω.

Τον καιρό που κληθήκαμε εκεί κάτω, η βάση μας ήταν το Σαν Φρανσίσκο. Έτσι, πηγαινοερχόμαστε βασικά για όλο το 2009, περνώντας το μισό μας χώρο στην Κομητεία Μπέρτι. Και όταν αναφέρομαι σε εμάς, εννοώ τους Project H, αλλά ειδικότερα, εννοώ εμένα και το συνεργάτη μου Matthew Miller, ο οποίος είναι αρχιτέκτονας και τύπου MacGyver χτίστης. Φτάνουμε συνοπτικά στο σήμερα,όπου ζούμε εκεί. Έκοψα εσκεμμένα το κεφάλι του Matt από αυτή τη φωτογραφία, γιατί θα με σκότωνε αν ήξερε πως τη χρησιμοποιούσα, εξαιτίας των αθλητικών ρούχων. Αυτή είναι η αυλή μας. Ζούμε εκεί. Πλέον θεωρούμε αυτό το μέρος σπίτι μας. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου που περάσαμε πηγαινοερχόμενοι με το αεροπλάνο συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε ερωτευτεί το μέρος. Είχαμε ερωτευτεί τόσο το μέρος όσο και τους ανθρώπους. και το είδος δουλειάς που είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε σε μια αγροτική περιοχή όπως η Κομητεία Μπέρτι. δουλειά, που ως σχεδιαστές και χτίστες, δεν μπορείς να κάνεις παντού. Υπάρχει χώρος για να πειραματιστείς, και να στήσεις και να δοκιμάσεις πράγματα. Έχουμε έναν φοβερό συνήγορο στο πρόσωπο του Dr. Zullinger. Υπάρχει η ευγένεια της αληθινής,τυπου "σηκώνουμε τα μανίκια και λερωνόμαστε", δουλειάς.

Όμως πέρα από τους προσωπικούς μας λόγους να θέλουμε να είμαστε εκεί, υπάρχει μια τεράστια ανάγκη. Υπάρχει ένα απόλυτο κενό όσον αφορά το δημιουργικό δυναμικό στην Κομητεία Μπέρτι. Δεν υπάρχει ούτε ένας αδειοδοτημένος αρχιτέκτονας σε ολόκληρη την κομητεία. Και έτσι είδαμε μια ευκαιρία να φέρουμε το σχεδιασμό σαν ένα ανέγγιχτο εργαλείο κάτι που η Κομητεία Μπέρτι διαφορετικά δε θα μπορούσε να έχει και να το προσθέσουμε σαν ένα νέου τύπου εργαλείο στην εργαλειοθήκη τους. Ο αρχικός στόχος έγινε η χρήση του σχεδιασμού μέσα στο δημόσιο εκπαιδευτικό συστημα, σε συνεργασία με το Dr. Zullinger, για αυτό το λόγο βρικσόμαστε εκεί. όμως πέραν αυτού, αναγνωρίσαμε πως η Κομητεία Μπέρτι ως κοινότητα χρειαζόταν επειγόντως μια φρέσκια προοπτική περηφάνιας και συνδεσιμότητας καθώς και δημιουργικό δυναμικό το οποίο στερούταν τόσο πολύ. Έτσι, ο στόχος μετατράπηκε, αφ'ενός μεν, στην εφαρμογή του σχεδιασμού στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, αφ'ετέρου στο να βρεθεί πως να μετατραπεί η εκπαίδευση σε μέσο για την ανάπτυξη των κοινοτήτων.

Για να γίνει αυτό, έχουμε χρησιμοποιήσει τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις για το συγκερασμό σχεδιασμού και εκπαίδευσης. Και πρέπει να πως πως αυτά τα τρία πράγματα που έχουμε κάνει στην Κομητεία Μπέρτι είμαι σίγουρη πως θα απέδιδαν και σε πολλές άλλες αγροτικές κοινότητες, στις Η.Π.Α και ίσως ακόμα μακρύτερα. Το πρώτο από τα τρία είναι ο σχεδιασμός για την εκπαίδευση. Αυτός είναι ο πιο άμεσος, προφανής συγκερασμός των δύο αντικειμένων. Είναι η φυσική κατασκευή βελτιωμένων χώρων και υλικών και εμπειριών για δασκάλους και μαθητές. Αυτό έρχεται σαν αντίλογος στα απαίσια τροχόσπιτα και τα απαρχαιωμένα σχολικά βιβλία και τα χείριστα υλικά απ'τα οποία φτιάχνουμε τα σχολεία στις μέρες μας. Κι έτσι, αυτό λειτούργησε για μας με διάφορους τρόπους. Κατ'αρχάς υπήρξε μια σειρά καινοτομιών στα εργαστήρια υπολογιστών. Παραδοσιακά, τα εργαστήρια υπολογιστών ειδικά σε ένα σχολείο που υπολειτουργεί όπως στην κομητεία Μπέρτι, όπου προγραμματίζουν τεστ κάθε δεύτερη βδομάδα, το εργαστήριο υπολογιστών είναι ένας χώρος για επαναλαμβανόμενα, βαρετά τεστ ρουτίνας. Έρχεσαι, κοιτάς τον τοίχο, κάνεις το τεστ σου και φεύγεις. Θέλαμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές προσεγγίζουν την τεχνολογία. έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας πιο διασκεδαστικός και κοινωνικός χώρος που θα είναι πιο ελκυστικός, πιο προσιτός Και επίσης για να αυξηθεί η δυνατότητα για τους δασκάλους να χρησιμοποιούν αυτους τους χώρους για διδασκαλία βασιζόμενη στην τεχνολογία. Αυτό είναι λοιπόν το εργαστήριο στο γυμνάσιο. Και ο διευθυντής εκεί είναι ερωτευμένος με αυτή την αίθουσα. Κάθε φορά που έχει επισκέπτες, είναι το πρώτο μέρος που τους πηγαίνει.

Αυτό επίσης σήμαινε τη συνεργασία με κάποιους δασκάλους αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος μορφής παιδικής χαράς που αποκαλείται το μαθησιακό τοπίο. Επιτρέπει στους μαθητές του δημοτικού να μάθουν αντικείμενα κορμού μέσα από το παιχνίδι και τη δραστηριότητα μέσα από το τρέξιμο και τις φωνές, μέσα από το να είσαι παιδί. Έτσι αυτό το παιχνίδι που πάιζουν τα παιδιά εδώ στην περίπτωση αυτή μάθαιναν βασικό πολλαπλασιασμό μέσα από ένα παιχνίδι που λεγεται "Ταίριαξέ Με" Στο "Ταίριαξέ με"¨, χωρίζεις την τάξη στα δύο κάθε ομάδα σε μια πλευρά του παιδότοπου και ο δάσκαλος παίρνει ένα κομμάτι κιμωλία και απλά γράφει ένα νούμερο σε κάθενα από τα λάστιχα Και ύστερα θα εκφωνήσει ένα μαθηματικό πρόβλημα όπως τέσσερεις φορές το τέσσερα και έπειτα ένας μαθητής από κάθε ομάδα πρέπει να συναγωνιστεί για να βρει ότι τέσσερεις φορές το τέσσερα ίσον δεκάξι και να βρει το λάστιχο με το δεκάξι και να κάτσει πάνω του. Οπότε ο στόχος είναι να έχεις όλους σου τους συμμαθητές καθισμένους πάνω σε λάστιχα και έτσι η ομάδα σου κερδίζει. Και η επίδραση του μαθησιακού τοπίου είναι απροσδόκητη και εκπληκτική. Κάποιες από τις τάξεις και τους δασκάλους έχουν πετύχει υψηλότερους βαθμούς σε τεστ μεγαλύτερη άνεση με το υλικο, ειδικά όσον αφορά τα αγόρια, τα οποία μέσω του να βγαίνουν έξω και να παίζουν, δε φοβούνται να αντιμετωπίσουν ένα διψήφιο μαθηματικό πρόβλημα-- και επίσης οι δάσκαλοι μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ως εργαλεία αξιολόγησης για να εκτιμήσουν καλύτερα πως οι μαθητές τους εμπεδώνουν το νέο υλικό. Έτσι με το σχεδιασμό για την εκπαίδευση, νομίζω το πιο σημαντικό είναι να μοιράζονται από κοινού λύσεις με τους δασκάλους έτσι ώστε να έχουν το κίνητρο και την επιθυμία να τις χρησιμοποιήσουν. Αυτός είναι ο κ. Perry. Είναι ο βοηθός του επιθεωρητή. Εμφανίστηκε για μια από τις εκπαιδευτικές μέρες δασκάλων μας και κέρδισε περίπου πέντε γύρους στο "Ταίριαξέ με" στη σειρά και ήταν πολύ περήφανος για τον εαυτό του.

(Γέλια)

Η δεύτερη προσέγγιση είναι ο επανασχεδιασμός της ίδιας της εκπαίδευσης. Αυτό είναι το πιο πολύπλοκο. Είναι μια ματιά σε επίπεδο συστημάτων, όσον αφορά τη διαχείριση της εκπαίδευσης και τι προσφέρεται και σε ποιον. Έτσι σε πολλές περιπτώσεις δεν πρόκειται τόσο πολύ για την πραγματοποίηση κάποιας αλλαγής όσο για τη δημιουργία των συνθηκών υπό τις οποίες η αλλαγή είναι εφικτή. και για τη δημιουργία κινήτρου για την επιθυμία της αλλαγής. κάτι που έυκολα λέγεται αλλά δύσκολα πραγματοποιείται στις αγροτικές κοινότητες. και στα συμβατικά εκπαιδευτικά συστήματα των αγροτικών κοινοτήτων. Έτσι για μας, αυτό αποτέλεσε μια δημόσια καμπάνια με το όνομα "Ενώστε το Μπέρτι". Υπάρχουν χιλιάδες από αυτές τις μπλε κουκίδες σε ολόκληρη την κομητεία. Αυτό έγινε λόγω ενός κεφαλαίου που είχε το συμβούλιο του σχολείου για την εγκατάσταση ενός υπολογιστή και internet σε κάθε σπίτι με παιδί που που ήταν στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτή τη στιγμή, οφείλω να πω πως μόνο 10 τοις εκατό των σπιτιών όντως έχουν προσβαση στο internet, Και τα μόνα μέρη με πρόσβαση σε ασύρματο δίκτυο, βρίσκονται στα σχολικά κτίρια ή στο χώρο του "Bojangles Fried Chicken" όπου και εγώ συχνάζω αρκετά. Εκτός από το να κινηθεί η περιέργεια του κόσμου και να αναρωτηθεί τι στο καλό σημαίνουν αυτές οι μπλε βούλες παντού, ζήτησε από το σχολικό σύστημα να οραματιστεί πως θα μπορούσε να αποτελεσει το ίδιο καταλύτη για μια πιο συνδεδεμένη κοινότητα. Τους ζήτησε να βγουν έξω από τους τοίχους του σχολείου και να σκεφτούν ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος τους στην ανάπτυξη της κοινότητας. Η πρώτη φουρνιά υπολογιστών, εγκαθίσταται αργότερα αυτό το καλοκαίρι, ενώ βοηθάμε το Dr. Zullinger να αναπτύξει κάποιες στρατηγικές σχετικά με το πως μπορούμε να συνδέσουμε τη σχολική τάξη με το σπίτι ώστε να η μάθηση να επεκταθεί πέραν των ωρών του σχολείου.

Κι έπειτα, η τρίτη προσέγγιση, για την οποία είμαι πιο πολύ ενθουσιασμένη, που είναι αυτό στο οποίο έχουμε φτάσει τώρα, είναι ο σχεδιασμός ως εκπαίδευση. Σχεδιασμός ως εκπαίδευση σημαίνει ότι θα μπορούσαμε πραγματικά να διδάσκουμε σχεδιασμό μέσα στα δημόσια σχολεία και όχι μάθηση που βασίζεται στο σχεδιασμό-- όχι σαν να λέμε ας μάθουμε φυσική χτίζοντας ένα πύραυλο-- αλλά ουσιαστικά να μάθουμε τη σχεδιαστική σκέψη, συνοδευόμενη από πραγματικές κατασκευαστικές και επινοητικές δεξιότητες για ένα στόχο που αφορά την τοπική κοινότητα. Σημαίνει επίσης, πως οι σχεδιαστές, δεν είναι πλέον σύμβουλοι, αλλά είμαστε δάσκαλοι, και έχουμε ευθύνη για την αύξηση του δημιουργικού δυναμικού της επόμενης γενιάς. Και αυτό που παρέχει ο σχεδιασμός σαν εκπαιδευτικό πλαίσιο, είναι ένα αντίδοτο σε όλη τη βαρετή, στρυφνή, προφορική διδακτική ύλη που μαστίζει τόσες πολλές από αυτές τις σχολικές περιφέρειες. Είναι χειροπιαστό, είναι μπροστά σου, απαιτεί μια ενεργή δέσμευση, και επιτρέπει στα παιδιά να εφαρμόσουν όλες τις γνώσεις μαθημάτων κορμού με πραγματικό τρόπο. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε λοιπόν, για την κληρονομιά της τάξης των τεχνικών, και πως τα τεχνικά --ξυλουργική και μεταλλουργία συγκεκριμένα-- ιστορικά είναι κάτι που προορίζεται για παιδιά που δεν θα πάνε στο πανεπιστήμιο. Είναι επαγγελματική καθοδήγηση. Σημαίνει εργατική τάξη. Οι ασκήσεις είναι του τύπου ας φτιάξουμε ένα κλουβί για πουλιά για τη μαμά σου τα Χριστούγεννα. Και στις τελευταίες δεκαετίες, πολλή από τη χρηματοδότηση για την τάξη των τεχνικών έχει εξανεμιστεί εντελώς.

Έτσι σκεφτήκαμε πως θα ήταν αν μπορούσαμε να ξαναφέρουμε πίσω τα τεχνικά, αλλά αυτή τη φορά να προσανατολίσουμε τις ασκήσεις γύρω από τα πράγματα που η κοινότητα πραγματικά χρειάζεται και να εμφυσήσουμε στα τεχνικά περισσότερο κριτική σκέψη και δημιουργική σχεδιαστική εργαστηριακή διαδικασία. Πήραμε λοιπόν αυτή τη νεφελώδη ιδέα και δουλέψαμε από κοντά με το Dr. Zullinger για ένα χρόνο γράφοντας αυτό σαν διδακτικό πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται σε γυμνασιακό επίπεδο στη μικρότερη τάξη. Και έτσι αυτό ξεκινάει σε τέσσερεις εβδομάδες στο τέλος του καλοκαιριού. Και ο συνεργάτης μου και εγώ, ο Matthew και εγώ, μόλις ολοκληρώσαμε τη δύσκολη και εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία πιστοποίησής μας ως καθηγητές γυμνασίου, έτσι ώστε να μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε. Και έτσι περίπου θα είναι.

Κατά τη διάρκεια των 2 εξαμήνων το φθινόπωρο και την άνοιξη, οι μαθητές περνούν τρεις ώρες κάθε μέρα στον 420.000 τα.μ. χώρο τεχνικών/εργαστηρίου. Και στο χρόνο αυτό, κάνουν τα πάντα από το να βγαίνουν έξω και να κάνουν εθνογραφική έρευνα και έρευνα αγοράς να έρχονται πίσω στο εργαστήριο και να κάνουν brainstorming και οπτικοποίηση του σχεδιασμού να προτείνουν ιδέες που θα μπορούσαν να πετύχουν και να πηγαίνουν μέσα στο χώρο των τεχνικών και να κάνουν αληθινά τεστ, κατασκευάζοντας, δημιουργώντας πατέντες, εξετάζοντας τη λειτουργία τους και τελειοποιώντας την. Και έπειτα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τους προσφέρεται μια καλοκαιρινή δουλειά. Πληρώνονται ως υπάλληλοι της Project H ώστε να είναι μαζί στην κατασκευαστική μας ομαδα για να χτστούν αυτά τα projects στην κοινότητα. Το πρώτο, που θα χτιστεί το επόμενο καλοκαίρι, είναι μια υπαίθρια αγορά αγροτών στο κέντρο της πόλης, και θα ακολουθήσει σύστημα στεγάστρων για τα σχολικά λεωφορεία το δεύτερο χρόνο και βελτιώσεις στα σπίτια των ατόμων τρίτης ηλικίας τον τρίτο χρόνο. Αυτά είναι αληθινά, ορατά projects που ελπίζουμε πως οι μαθητές θα μπορούν να δείχνουν και να λένε, "Εγώ το έχτισα αυτό και είμαι περήφανος."

Θέλω να γνωρίσετε τρεις από τους μαθητές μας. Αυτή είναι η Ryan. Είναι 15 χρονών. Αγαπαέι τη γεωργία και θέλει να γίνει καθηγήτρια γυμνασίου. Θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο, όμως θέλει να γυρίσει στην Kομητεία Μπέρτι, γιατί από εκεί έιναι η καταγωγή της, εκεί θεωρεί ότι είναι σπίτι της και θέλει να προσφέρει σε βάθος σε αυτό το μέρος στο οποίο δεν έχει φανεί και ιδιαίτερα τυχερή. Οπότε το Studio Η, αυτό που θα μπορούσε να της προσφέρει είναι ένας τρόπος να αναπτύξει δεξιότητες έτσι ώστε να μπορέι να προσφέρει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.

Αυτός είναι ο Eric. Παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα ποδοσφαίρου. Του αρέσουν πολύ οι αγώνες ποδηλάτου εκτός δρόμου, και θέλει να γίνει αρχιτέκτονας. Έτσι για αυτόν, Το Studio H προσφέρει ένα τρόπο να αναπτύξει τις δεξιότητες που θα χρειαστεί ως αρχιτεκτονας, τα πάντα από το να φτιάχνει σκαριφήματα, μέχρι ξύλινες και μεταλλικές κατασκευές, μέχρι το πως να κάνει έρευνα για ένα πελάτη.

Και ύστερα είναι ο Anthony. Είναι 16 χρονών, αγαπάει το κυνηγι, το ψάρεμα και την ύπαιθρο και το να καταπιάνεται με οτιδήποτε με τα χέρια του. Έτσι, γι'αυτόν, το Studio H σημαίνει πως μπορεί να συνεχίσει να ενδιαφέρεται για την εκπαίδευσή του, μέσα από αυτή τη χειρωνακτική ενασχόληση. Ενδιαφέρεται για τη δασοπονία, αλλά ακόμα δεν είναι σίγουρος έτσι αν καταλήξει στο να μην πάει στο πανεπιστήμιο, θα έχει αναπτύξει κάποιες σχετικές με βιομηχανία δεξιότητες.

Αυτό που ο σχεδιασμός και η κατασκευή πραγματικά προσφέρει είναι ένα διαφορετικό είδος σχολικής αίθουσας. Αυτό το κτίριο στο κέντρο της πόλης που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει το χώρο της μελλοντικής αγοράς αγροτών, είναι τώρα η σχολική τάξη. Και βγαίνοντας έξω στην κοινότητα και παίρνοντας συνέντευξη τους γείτονές σου για το τι είδους φαγητό θα αγόραζαν από πού και γιατί, αυτό είναι εργασία για το σπίτι. Και η τελετή εγκαινίων στο τέλος κάθε καλοκαιριού όταν θα έχουν χτίσει την αγροτική αγορά και θα είναι ανοιχτή στο κοινό αυτό είναι το τελικό διαγώνισμα. Και για την κοινότητα, αυτό που προσφέρει ο σχεδιασμός και η κατασκευή είναι μια αληθινή, ορατή, κατασκευασμένη πρόοδος. Είναι ένα πρότζεκτ το χρόνο. Και καθιστά τους νέους ως το μεγαλύτερο κεφάλαιο και τη μεγαλύτερη, αστείρευτη πηγή φαντασίας για ένα νέο μέλλον.

Αναγνωρίζουμε πως το "Studio H", ειδικά στην πρώτη του χρονιά, είναι μια μικρή υπόθεση-- 13 μαθητές, είναι δύο δάσκαλοι, ένα πρότζεκτ σε ένα μέρος. 'Oμως νομίζουμε πως θα μπορούσε να πετύχει και σε άλλα μέρη. Και ειλικρινά εγώ πιστεύω στη δύναμη μιας μικρής περίπτωσης, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνει κανείς ανθρωπιστικό έργο σε παγκόσμια κλίμακα. Γιατί, όταν απεστιάζεις τόσο πολύ, χάνεις τη δυνατότητα να βλέπεις τον κόσμο ως ανθρώπους.

Τελικά, το ίδιο το design, είναι μια διαδικασία συνεχούς εκπαίδευσης για τους ανθρώπους με τους οποίους και για τους οποίους δουλεύουμε και για εμάς ως σχεδιαστές. Και, ας μην κρυβόμαστε, οι designers πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο μας. Πρέπει να επανεκπαιδευτούμε σχετικά με τα θέματα που πραγματικά έχουν σημασία, πρέπει να δουλέψουμε έξω από τη ζώνη βολέματός μας περισσότερο, και πρέπει να γίνουμε καλύτεροι πολίτες μέσα στην ίδια μας την αυλή. Έτσι, παρόλο που αυτή είναι μια πολύ μικρή ιστορία, ελπίζουμε πως αντιπροσωπεύει ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση για το μέλλον των αγροτικών κοινοτήτων, και για το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης και επίσης για το μέλλον του design.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)