Έμιλι Λεβίν: η θεωρία των πάντων ενός κατεργάρη

Πρόκειται να μιλήσω για τον εαυτό μου, κάτι που σπάνια κάνω, γιατί προτιμώ -- λοιπόν από τη μια πλευρά προτιμώ να μιλάω για πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζω τίποτα. Και δεύτερον, αναρρώνω από ναρκισσισμό. (Γέλια) Δεν γνώριζα ότι είμαι ναρκισσιστής στ' αλήθεια. Νόμιζα ότι ναρκισσισμός σήμαινε ότι αγαπάς τον εαυτό σου. Και τότε κάποιος μου είπε ότι υπάρχει και η ανάποδη πλευρά σ' αυτό. Οπότε είναι ακόμα πιο θλιβερό από την αγάπη προς τον εαυτό σου. Είναι αγάπη προς τον εαυτό σου χωρίς ανταπόκριση. (Γέλια) Δεν νομίζω ότι έχω περιθώρια να υποτροπιάσω.

Αλλά θέλω, παρ' όλα αυτά, να εξηγήσω πώς κατέληξα να δημιουργήσω το δικό μου ιδιαίτερο τύπο κωμωδίας επειδή πέρασα από τόσες πολλές διαφορετικές μορφές της. Αρχίζω με αυτοσχεδιασμό. Με ένα συγκεκριμένο τύπο αυτοσχεδιασμού που ονομάζεται θεατρικό παιχνίδι ο οποίος είχε έναν κανόνα, που πάντα πίστευα ότι ήταν ένας πολύ καλός ηθικός κανόνας για μια κοινωνία. Και ο κανόνας ήταν, δεν μπορούσες να αρνηθείς την πραγματικότητα του άλλου ατόμου, μπορούσες μόνο να χτίσεις πάνω σ' αυτήν.

Και βεβαίως ζούμε σε μια κοινωνία που είναι εντελώς ενάντια στις πραγματικότητες των άλλων ανθρώπων. Είναι τελείως υπέρ της αντίθεσης κάτι που νομίζω είναι ο λόγος που είμαι τόσο ευαίσθητη στην εναντίωση γενικότερα. Τη βλέπω παντού. Όπως οι δημοσκοπήσεις. Ξέρετε, μου προκαλεί πάντα το ενδιαφέρον ότι στις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης το ποσοστό των Αμερικανών που δεν γνωρίζουν την απάντηση σε οποιαδήποτε δεδομένη ερώτηση είναι πάντα δύο τοις εκατό. 75 τοις εκατό των Αμερικανών νομίζουν ότι η Αλάσκα είναι μέρος του Καναδά. Αλλά μόνο δύο τοις εκατό δεν γνωρίζουν την επίπτωση που θα έχει η ύφεση στην Αργεντινή στην νομισματική πολιτική του ΔΝΤ -- (Γέλια) μοιάζει με αντίθεση. Ή αυτή η διαφήμιση που διάβασα στους Νιου Γιορκ Τάιμς: "Το να φοράς ένα καλό ρολόι λέει τα πάντα για τη θέση σου στην κοινωνία. Το να το αγοράσεις από εμάς φωνάζει καλό γούστο" (Γέλια) Ή αυτό που βρήκα σε ένα περιοδικό που λέγεται Ο Δικηγόρος της Καλιφόρνιας, σε ένα άρθρο που απευθύνεται σίγουρα στους δικηγόρους της Ένρον. "Επιβιώνοντας στη Στενή: Τι να κάνετε και τι να αποφύγετε." (Γέλια) "Μην χρησιμοποιείτε βαρύγδουπες λέξεις." (Γέλια) "Μάθετε "τα γαλλικά" ". (Γέλια) Ναι. Μίλα μου γαλλικά.

(Γέλια)

Και υποθέτω είναι αντίθεση να μιλάω για επιστήμη ενώ δεν γνωρίζω μαθηματικά. Ξέρετε, επειδή -- και παρεμπιπτόντως ήμουν πολύ ευγνώμων στον Ντιν Κάμεν που υπέδειξε ότι ένας από τους λόγους που υπάρχουν πολιτισμικοί λόγοι που οι γυναίκες και οι μειονότητες δεν μπαίνουν στα πεδία της επιστήμης και της τεχνολογίας-- επειδή για παράδειγμα, ο λόγος που δεν κάνω μαθηματικά είναι ότι με δίδαξαν μαθηματικά και ανάγνωση ταυτοχρόνως. Οπότε είσαι έξι χρονών, διαβάζεις τη Χιονάτη και τους Εφτά Νάνους. Γίνεται γρήγορα ολοφάνερο ότι υπάρχουν μόνο δυο είδη ανδρών στον κόσμο, νάνοι και Πρίγκηπες. Και οι πιθανότητες είναι εφτά προς ένα να βρεις έναν πρίγκηπα. (Γέλια) Να γιατί τα μικρά κορίτσια δεν κάνουν μαθηματικά. Είναι πολύ καταθλιπτικό.

(Γέλια)

Φυσικά, μιλώντας για επιστήμη μπορεί επίσης, όπως έκανα και την άλλη βραδιά να προκαλέσω τη βίαιη οργή κάποιων επιστημόνων οι οποίοι ήταν πολύ νευριασμένοι μαζί μου. Χρησιμοποίησα τη λέξη μεταμοντέρνο σαν να ήταν ΟΚ. Και νευρίασαν πάρα πολύ. Ένας από αυτούς, προς τιμήν του, νομίζω ότι απλά ήθελε στ' αλήθεια να επιχειρηματολογήσει μαζί μου σοβαρά. Αλλά εγώ δεν επιχειρηματολογώ σοβαρά. Δεν το εγκρίνω επειδή τα επιχειρήματα, φυσικά, έχουν να κάνουν εξ ολοκλήρου με αντιθέσεις. Και διαμορφώνονται από τις αξίες.

Έχω ερωτηματικά σχετικά με τις αξίες της Νευτώνιας επιστήμης. Όπως η ορθολογικότητα, υποτίθεται ότι πρέπει να είσαι ορθολογικός σε ένα επιχείρημα. Λοιπόν η ορθολογικότητα κατασκευάζεται από αυτό που η Κρίστι Χέφνερ ανέφερε σήμερα, τη διαμάχη νου-σώματος. Αντιλαμβάνεστε; Το κεφάλι είναι καλό, σώμα κακό. Το κεφάλι είναι το Εγώ, το σώμα το Εκείνο. Όταν λέμε "εγώ" -- όπως όταν ο Ρενέ Ντεκάρτ είπε "[Εγώ] σκέφτομαι άρα [εγώ] υπάρχω" -- εννοούμε το κεφάλι. Και όπως τραγούδησε ο Ντέιβιντ Λι Ροθ στο "Just a Gigolo", "δεν έχω κορμί". Να πώς αποκτάς την ορθολογικότητα. Και να γιατί τόσο μεγάλο μέρος του χιούμορ αφορά το σώμα να αυτονομείται εναντίον του κεφαλιού. Να γιατί έχουμε το χιούμορ της τουαλέτας και το σεξουαλικό χιούμορ. Να γιατί έχουμε τους αδερφούς Ρασπίνι να κλωτσάνε τον Ρίτσαρντ στα γεννητικά όργανα. Και γελάμε διπλά τότε επειδή είναι το σώμα, αλλά είναι επίσης --

Φωνή εκτός σκηνής: Ρίτσαρντ.

Έμιλι Λεβίν: Ρίτσαρντ. Τι είπα εγώ; (Γέλια) Ρίτσαρντ. Ναι αλλά είναι επίσης το κεφάλι, το κεφάλι του συνεδρίου.

Αυτός είναι ο άλλος τρόπος που το χιούμορ-- όπως ο Αρτ Μπούκβαλντ πυροβολεί τους αρχηγούς κρατών. Δεν βγάζει τόσα λεφτά όσα τα λεφτά του σωματικού χιούμορ είμαι σίγουρη -- (Γέλια) αλλά παρ' όλα αυτά, όσα μας κάνει να σε θεωρούμε πολύτιμο και να σε λατρεύουμε.

Υπάρχει επίσης μια αντίθεση στην ορθολογικότητα σε αυτήν την χώρα όμως, η οποία είναι, όσο κι αν τιμούμε το κεφάλι, είμαστε πολύ αντί-διανοούμενοι. Το ξέρω αυτό επειδή διάβασα στους Νιού Γιορκ Τάιμς το ίδρυμα Άιν Ραντ εξέδωσε μια ολοσέλιδη διαφήμιση μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στην οποία έλεγαν: "Το πρόβλημα δεν είναι το Ιράκ ή το Ιράν, το πρόβλημα σε αυτήν τη χώρα, που αντιμετωπίζει αυτή η χώρα είναι οι καθηγητές πανεπιστημίου και τα παράγωγά τους." (Γέλια) Έτσι ξαναδιάβασα το "Κοντά στον Ουρανό" (Γέλια) Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το έχετε διαβάσει. Και δεν είμαι ειδική στο σαδομαζοχισμό. (Γέλια) Αλλά επιτρέψτε μου να σας διαβάσω κανά δυο τυχαία αποσπάσματα από τη σελίδα 217.

"Η πράξη του αφέντη να δείξει περιφρόνηση κατακτώντας την με πόνο ήταν το είδος της έκστασης που επιθυμούσε. Όταν ξάπλωσαν μαζί στο κρεβάτι ήταν όπως έπρεπε να είναι, όπως η φύση της πράξης απαιτούσε, μια πράξη βίας. Ήταν μια πράξη σφιγμένων δοντιών και μίσους. Ήταν το ανυπόφορο. Όχι ένα τρυφερό χάδι, αλλά ένα κύμα πόνου. Το μαρτύριο ως μια πράξη πάθους."

Όποτε μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου διαβάζοντας στον Νιου Γιόρκερ ότι ο Άλαν Γκρίνσπαν, ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, θεωρεί την Άιν Ραντ ως την πνευματική του μέντορα. (Γέλια) Είναι σαν να ανακαλύπτεις ότι η νταντά σου είναι "αφέντρα". (Γέλια) Δυστυχέστατα έπρεπε να δούμε τον Τ. Έντγκαρ Χούβερ με φόρεμα. Τώρα πρέπει να φανταστούμε τον Άλαν Γκρίνσπαν με μαύρο δερμάτινο κορσέ, με ένα τατουάζ στα οπίσθια που λέει: "Μαστιγώστε τον πληθωρισμό τώρα".

(Γέλια)

Και η Άιν Ραντ φυσικά, η Άιν Ραντ είναι διάσημη για μια φιλοσοφία που ονομάζεται Αντικειμενισμός, η οποία αντικατοπτρίζει μια ακόμα αξία της Νευτώνιας φυσικής, η οποία είναι η αντικειμενικότητα. Η αντικειμενικότητα κατασκευάζεται βασικά με τον ίδιο σαδομαζοχιστικό τρόπο. Είναι το υποκείμενο που υποτάσσει το αντικείμενο. Έτσι διαβεβαιώνουμε τον εαυτό μας. Κάνεις τον εαυτό σου την ενεργή φωνή. Και το αντικείμενο είναι παθητικό και άφωνο.

Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από εκείνο το διαφημιστικό της Oxygen. Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά -- ίσως είναι διαφορετικά τώρα, ή ίσως κάνετε κάποια δήλωση -- αλλά σε δωμάτια νηπίων στα νοσοκομεία όλης της χώρας, μέχρι πολύ πρόσφατα τελοσπάντων, σύμφωνα με ένα βιβλίο της Τζέσικα Μπέντζαμιν, oι πινακίδες πάνω από τις κούνιες τον μικρών αγοριών γράφουν, "Είμαι αγόρι" Και οι πινακίδες πάνω από τις κούνιες των μικρών κοριτσιών λένε, "Είναι κορίτσι." Ναι! Επομένως η παθητικότητα προβαλλόταν πολιτισμικά στα μικρά κορίτσια.

Και αυτό συνεχίζεται ακόμα όπως νομίζω ότι σας είπα πέρυσι. Υπάρχει μια δημοσκόπηση που αποδεικνύει -- ήταν μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από το περιοδικό Τάιμ, στην οποία μόνο οι άντρες ερωτήθηκαν "Κάνατε ποτέ σεξ με μια γυναίκα που αντιπαθούσατε ενεργά;" Και λοιπόν, ναι. Λοιπόν, 58 τοις εκατό είπαν ναι, το οποίο νομίζω ότι είναι παραφουσκωμένο όμως επειδή τόσοι πολλοί άνδρες αν τους ρωτήσεις απλά "Κάνατε ποτέ σεξ..." "Ναι!" Δεν περιμένουν καν για το υπόλοιπο. (Γέλια) Και φυσικά δύο τοις εκατό δεν ήξεραν εάν είχαν κάνει. (Γέλια) Αυτή είναι η πρώτη μου αναφορά από την τετράδα που θα προσπαθήσω.

(Γέλια)

Επομένως αυτό το πράγμα με το υποκείμενο και το αντικείμενο είναι μέρος ενός πράγματος που με ενδιαφέρει πάρα πολύ επειδή αυτός είναι ο λόγος που, ειλικρινά, πιστεύω στην πολιτική ορθότητα. Πιστεύω. Νομίζω ότι μπορεί να πάει πολύ μακριά. Νομίζω ότι οι αδερφοί Ρίνγκλινγκ μπορεί να πήγαν πολύ μακριά με μια διαφήμιση που εξέδωσαν στο περιοδικό των Νιου Γιορκ Τάιμς. "Έχουμε μια μακρά συναισθηματική και οικονομική δέσμευση με τους συνεταίρους μας τους Ασιατικούς ελέφαντες." (Γέλια) Ίσως πολύ μακριά. Αλλά ξέρετε -- δεν νομίζω ότι ένα άτομο κάποιου χρώματος που αστειεύεται με τους άσπρους είναι το ίδιο πράγμα με ένα άσπρο άτομο που αστειεύεται με ανθρώπους κάποιου χρώματος. Ή ότι οι γυναίκες που κοροϊδεύουν τους άνδρες είναι το ίδιο με άνδρες που κοροϊδεύουν... Ή φτωχούς να κοροϊδεύουν πλούσιους, το ίδιο με τους πλούσιους.

Νομίζω ότι μπορείς να κοροϊδεύεις τους έχοντες αλλά όχι τους μη-έχοντες, το οποίο είναι ο λόγος που δεν βλέπετε εμένα να κοροϊδεύω τον Κένεθ Λέι και τη γοητευτική του σύζυγο. (Γέλια) Που είναι το αστείο να καταντάς να έχεις μόνο τέσσερα σπίτια; (Γέλια) Και έμαθα το μάθημά μου αυτό από τα σεξουαλικά σκάνδαλα της εποχής του Κλίντον. Ή όπως τα αποκάλώ, τις παλιές καλές ημέρες. (Γέλια) Όταν οι άνθρωποι που ήξερα, ξέρετε, οι άνθρωποι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους φιλελεύθερους, και οτιδήποτε άλλο, κορόιδευαν τη Τζένιφερ Φλάουερς και την Πώλα Τζόουνς. Βασικά, τις κορόιδευαν επειδή ήταν περιθωριακές ή υποδεέστεροι άσπροι. Μοιάζει, υποθέτω, μια αθώα προκατάληψη και πως δεν βλάπτεις κανέναν στ' αλήθεια. Μέχρι να διαβάσεις, όπως εγώ, μια διαφήμιση στους Λος Άντζελες Τάιμς. "Πωλείται: Συμπυκνωτής άσπρων σκουπιδιών." (Γέλια)

Επομένως αυτό το θέμα υποκειμένου-αντικειμένου σχετίζεται με το χιούμορ με αυτόν τον τρόπο. Διάβασα ένα βιβλίο μιας γυναίκας που ονομάζεται Έιμι Ρίτσλιν, η οποία είναι η πρόεδρος του τμήματος των κλασσικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Νότιας Καλιφόρνιας. Και το βιβλίο λέγεται "Ο κήπος του Πριάπου." Και λέει ότι το Ρωμαϊκό χιούμορ αντικατοπτρίζει τη δομή της Ρωμαϊκής κοινωνίας. Έτσι η Ρωμαϊκή κοινωνία ήταν πολύ από τα πάνω προς τα κάτω, όπως είναι και η δικιά μας σε κάποιο βαθμό. Και έτσι ήταν και το χιούμορ. Πάντα έφταναν στον πάτο του αστείου. Έτσι ήταν πάντα ο σκώπτης , σαν το Γιουβενάλη ή το Μάρσαλ, που αντιπροσώπευε το κοινό και επρόκειτο να κοροϊδεύσει τον ξένο, το άτομο που δεν μοιραζόταν αυτό το καθεστώς υποκειμένου.

Και σε stand-up φυσικά, ο κωμικός που είναι όρθιος υποτίθεται ότι επιβάλλεται στο κοινό. Πολλές φωνασκίες προκαλούν την ένταση μέσω της οποίας θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει ο κωμικός ότι θα μπορέσει να επιβληθεί και να υπερβεί τον φωνακλά. Και έγινα καλή σε αυτό όταν έκανα stand up. Αλλά πάντα το μισούσα γιατί αυτοί κυβερνούσαν τους όρους της αλληλεπίδρασης. Με τον ίδιο τρόπο που η συζήτηση με σοβαρά επιχειρήματα καθορίζει το περιεχόμενο, σε κάποιο βαθμό, του τι συζητάς. Και αναζητούσα μια μορφή που δεν τα είχε όλα αυτά. Και έτσι θέλησα κάτι που ήταν πιο διαδραστικό. Ξέρω ότι αυτή η λέξη είναι τόσο ευτελισμένη τώρα από τη χρήση της από τους πωλητές στο διαδίκτυο.

Στ' αλήθεια μου λείπουν οι παλιοί τηλεπωλητές τώρα, σας το λέω. (Γέλια) Αλήθεια. Επειδή τουλάχιστον τότε είχες μια ελπίδα. Ξέρετε; Μπορούσα τότε απλά να τους το κλείσω. Αλλά τότε διάβασα στην Ντίαρ Άμπι ότι αυτό ήταν αγενές. Όποτε την επόμενη φορά που κάποιος τηλεφώνησε τον άφησα να φτάσει στα μέσα του παραμυθιού του και μετά είπα "Ακούγεστε τόσο σέξι." (Γέλια) Αυτός το έκλεισε σε μένα!

(Γέλια)

Αλλά η διαδραστικότητα επιτρέπει στο κοινό να διαμορφώσει αυτό που πρόκειται να κάνεις όσο και εσύ διαμορφώνεις την εμπειρία του κόσμου. Και αυτό ψάχνω. Και ήμουν λιγάκι, όπως ξεκινούσα να αναλύω τι ακριβώς είναι αυτό που κάνω, διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται "Trickster Makes This World", του Λιούις Χάιντ. Και ήταν σαν να έκανα ψυχανάλυση. Εννοώ τα είχε ξεκαθαρίσει όλα. Και μετά ερχόμενη σε αυτό το συνέδριο συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλοι εδώ μοιράζονται τις ίδιες αρετές επειδή αλήθεια αυτό που είναι ένας κατεργάρης είναι ένας παράγοντας αλλαγής. Ο κατεργάρης είναι ένας παράγοντας αλλαγής. Και οι αρετές που πρόκειται να περιγράψω είναι οι αρετές που καθιστούν δυνατό να συμβαίνουν αλλαγές. Και μια από αυτές είναι η διάσχιση των ορίων. Νομίζω ότι αυτό είναι που τόσο, πράγματι, εξόργισε τους επιστήμονες. Αλλά εμένα μου αρέσει να διασχίζω τα όρια. Μου αρέσει, όπως είπα, να μιλάω για πράγματα που δεν ξέρω τίποτα για αυτά.

(Χτύπημα τηλεφώνου)

Ελπίζω αυτός να είναι ο ατζέντης μου επειδή δεν με πληρώνετε τίποτα.

(Γέλια)

Και νομίζω ότι είναι καλό να μιλάω για πράγματα για τα οποία δεν ξέρω τίποτα επειδή φέρνω μια φρέσκια οπτική σε αυτό, ξέρετε; Είμαι σε θέση να δω την αντίφαση που εσείς μπορεί να μην μπορείτε να δείτε. Σαν, για παράδειγμα ένας μίμος μια φορά -- ή μιμίδιος όπως αποκαλούσε το εαυτό του ο ίδιος. Ήταν ένας πολύ εγωιστής μιμίδιος. Και είπε ότι έπρεπε να δείχνω περισσότερο σεβασμό επειδή χρειάστηκε 18 χρόνια για να μάθει πώς να μιμείται σωστά. Και είπα: "Λοιπόν, να πώς ξέρεις ότι μόνο ηλίθιοι άνθρωποι θα το έκαναν." (Γέλια) Χρειάζεται μόνο δύο χρόνια για να μάθεις να μιλάς.

(Γέλια)

(Χειροκρότημα)

Και ξέρετε, άνθρωποι, αυτό είναι το πρόβλημα με την εισαγωγικά, αντικειμενικότητα, εισαγωγικά. Όταν περιτριγυρίζεσαι μόνο από ανθρώπους που μιλάνε την ίδια γλώσσα με σένα ή μοιράζονται το ίδιο σύνολο παραδοχών με σένα, αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Όπως οι οικονομολόγοι, ξέρετε, ο ορισμός τους για την ορθολογικότητα, ότι όλοι δρούμε από το προσωπικό οικονομικό μας συμφέρον. Λοιπόν, κοιτάξτε τον Μάικλ Χώλει, ή κοιτάξτε τον Ντιν Κάμεν, ή κοιτάξτε τη γιαγιά μου.

Η γιαγιά μου πάντα δρούσε με βάση το συμφέρον των άλλων, είτε το ήθελαν, είτε όχι. (Γέλια) Εάν υπήρχαν Ολυμπιακοί στο μαρτύριο, η γιαγιά μου θα είχε χάσει επίτηδες. (Γέλια) "Όχι, πάρε το βραβείο εσύ. Είσαι νέα. Είμαι γριά. Ποιος θα το δει; Που πάω; Όπου νά 'ναι θα πεθάνω."

(Γέλια)

Οπότε αυτή είναι μια - η διάσχιση ορίων, αυτό το πέρασμα που -- ο Φριτζ Λάντινγκ, αυτό είναι το όνομά του; -- είπε πως πράγματι ήταν ένας ενδιάμεσος. Αυτή είναι μια πραγματική αρετή του κατεργάρη. Και μια άλλη είναι η μη-αντιθετικές στρατηγικές. Και αυτό είναι μία εναλλακτική των αντιθέσεων. Όταν αρνείσαι την πραγματικότητα του άλλου έχεις ένα παράδοξο όπου επιτρέπεις περισσότερες από μία πραγματικότητες να συνυπάρχουν,

νομίζω ότι υπάρχει μια άλλη φιλοσοφική κατασκευή. Δεν είμαι σίγουρη πώς λέγεται. Αλλά το παράδειγμά μου για αυτό είναι μια πινακίδα που είδα σε ένα κοσμηματοπωλείο. Έλεγε: "Αυτιά τρυπιούνται όσο περιμένετε." (Γέλια) Εκεί η εναλλακτική απλά διαφεύγει της φαντασίας. (Γέλια) "Ωχ όχι. Ευχαριστώ πάντως, θα τα αφήσω εδώ. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Έχω κάποιες δουλειές να κάνω. Οπότε θα έρθω να τα πάρω κατά τις πέντε, αν είναι εντάξει με σας. Ε; Ε; Τι; Δεν μπορώ να σας ακούσω."

(Γέλια)

Και ένα άλλο χαρακτηριστικό του κατεργάρη είναι η καθαρή τύχη. Αυτά τα ατυχήματα, που ο Λούις Καν, ο οποίος μιλούσε για ατυχήματα, αυτή είναι μια άλλη αρετή του κατεργάρη. Ο κατεργάρης έχει το νου του προετοιμασμένο για το απροετοίμαστο. Αυτό και θα πω αυτό στους επιστήμονες, ότι ο κατεργάρης έχει την ικανότητα να κρατάει τις ιδέες του χαλαρά έτσι ώστε να μπορεί να κάνει χώρο για νέες ιδέες ή να βλέπει τις αντιθέσεις ή τα κρυμμένα προβλήματα που έχουν οι ιδέες του. Δεν είχα αστείο για αυτό. Ήθελα απλά να βάλω τους επιστήμονες στη θέση τους. (Γέλια)

Αλλά ορίστε πώς θα ήθελα να φέρω αλλαγή και αυτό είναι κάνοντας συνδέσεις. Αυτό είναι αυτό που τείνω να βλέπω σχεδόν περισσότερο και από αντιθέσεις. Σαν τα, πώς λέμε εκείνα τα δάκτυλα της σαύρας; Ξέρετε, τα δάκτυλα της σαύρας, που λυγίζουν από τη μια και από την άλλη σαν τα δάκτυλα του Μάικλ Μόσχεν. Λατρεύω τις συνδέσεις.

Όπως θα διαβάσω εκείνη από τις δύο ιδιότητες της ύλης στο Νευτώνιο σύμπαν -- υπάρχουν δυο ιδιότητες της ύλης στο Νευτώνιο σύμπαν -- η μία είναι η έκταση στον χώρο. Η ύλη πιάνει χώρο. Φαντάζομαι όσο πιο πολύ μετράς, τόσο πιο πολύ χώρο πιάνεις, κάτι που εξηγεί το φαινόμενο των SUV. (Γέλια) Και το άλλο όμως είναι η αδιαπερατότητα.

Λοιπόν, στην αρχαία Ρώμη, η αδιαπερατότητα ήταν το κριτήριο της αρρενωπότητας. Η αρρενωπότητα εξαρτιόταν από το εάν ήσουν ο ενεργός διακορευτής. Και μετά, στα οικονομικά, υπάρχει ο ενεργός παραγωγός και ο παθητικός καταναλωτής, το οποίο εξηγεί γιατί οι επιχειρήσεις πρέπει πάντα να διεισδύουν σε νέες αγορές. Λοιπόν ναι, γι' αυτό αναγκάσαμε την Κίνα να ανοίξει τις αγορές της. Αυτό κι αν μας άρεσε! (Γέλια) Και τώρα διεισδύουν σε εμάς. Ξέρετε οι εταιρείες βιοτεχνολογίας διεισδύουν μέσα μας κυριολεκτικά και εγκαθιστούν τις μικρές τους σημαίες στα γονίδιά μας. Ξέρετε υφιστάμεθα διείσδυση. Και υποψιάζομαι, από κάποιον που μας αντιπαθεί ενεργά. (Γέλια) Αυτό είναι το δεύτερο από την τετράδα. Και βέβαια το πιάσατε αυτό. Ευχαριστώ. Έχω ακόμα κι άλλα.

(Γέλια)

Και αυτό που επιθυμώ να κάνω όταν κάνω αυτές τις συνδέσεις είναι να βραχυκυκλώσω τη σκέψη των ανθρώπων. Ξέρετε, κάνοντάς σας να μην ακολουθείτε τη συνηθισμένη ροή συσχετίσεων αλλά να σας κάνω να ξανασχηματίζετε συνδέσεις. Είναι κυριολεκτικά -- όταν οι άνθρωποι μιλάνε για το σοκ της αναγνώρισης, είναι κυριολεκτικά ανα-γνώριση, σχηματισμός νέων συνδέσεων στη σκέψη. Είχα ένα αστείο που πήγαινε με αυτό και το ξέχασα. Λυπάμαι πολύ. Κάνω σαν τη γυναίκα σε εκείνο το αστείο για --

έχετε ακούσει το αστείο για τη γυναίκα που οδηγούσε με τη μητέρα της; Και η μητέρα είναι ηλικιωμένη. Και η μητέρα περνάει ένα κόκκινο φανάρι. Και η κόρη δεν θέλει να πει τίποτα. Δεν θέλει να πει: "Είσαι πολύ μεγάλη για να οδηγείς." Και η μητέρα περνάει και από δεύτερο κόκκινο φανάρι. Και η κόρη λέει, όσο πιο διακριτικά μπορεί: "Μαμά, γνωρίζεις ότι μόλις πέρασες από δύο κόκκινα φανάρια;" Και η μητέρα λέει: "Ω, οδηγώ;"

(Γέλια)

Και αυτό είναι το σοκ της αναγνώρισης στο σοκ της αναγνώρισης. Αυτό ολοκληρώνει την τετράδα.

(Γέλια)

Θέλω μόνο να πω δύο πράγματα ακόμα. Το ένα είναι, ένα ακόμα χαρακτηριστικό του κατεργάρη είναι ότι ο κατεργάρης πρέπει να περπατά κατά μήκος αυτής της λεπτής γραμμής. Πρέπει να έχει αέρα. Και ξέρετε το μεγαλύτερο εμπόδιο για εμένα, στο να κάνω αυτό που κάνω, είναι να δημιουργώ το έργο μου ώστε να μοιάζει προετοιμασμένο και απροετοίμαστο. Το να βρίσκεις την ισορροπία μεταξύ αυτών των πραγμάτων είναι πάντα επικίνδυνο επειδή μπορεί να περάσεις περισσότερο απ' ό,τι πρέπει στην κατεύθυνση του απροετοίμαστου. Αλλά το να είσαι περισσότερο προετοιμασμένος δεν αφήνει χώρο στα ατυχήματα για να συμβούν.

Σκεφτόμουν αυτό που έλεγε χθες ο Μοσέ Σαφντί για την ομορφιά, επειδή στο βιβλίο του, ο Χάιντ λέει ότι κάποιες φορές ο κατεργάρης μπορεί να περάσει στην ομορφιά. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να χάσεις όλες τις άλλες αρετές επειδή από τη στιγμή που είσαι στην ομορφιά είσαι σε ένα τελειωμένο πράγμα. Είσαι σε κάτι που καταλαμβάνει χώρο και κατοικεί στον χρόνο. Είναι ένα αληθινό πράγμα. Είναι πάντα κάτι εξωπραγματικό να δεις κάτι όμορφο. Αλλά εάν δεν το κάνεις αυτό, εάν επιτρέψεις στα ατυχήματα να συνεχίσουν να συμβαίνουν, έχεις τη δυνατότητα να ακολουθήσεις ένα μήκος κύματος. Μου αρέσει να σκέφτομαι αυτό που κάνω σαν ένα κύμα πιθανοτήτων. Όταν περνάς στην ομορφιά το κύμα πιθανοτήτων καταρρέει σε μια πιθανότητα. Και μου αρέσει να εξερευνώ όλες τις πιθανότητες με την ελπίδα ότι θα βρεθώ στο μήκος κύματος του κοινού μου.

Και η τελευταία αρετή του κατεργάρη για την οποία θέλω να πω είναι ότι δεν χρειάζεται να έχει ένα σπιτικό. Είναι πάντα στο δρόμο. Θέλω να πω σε σένα Ρίτσαρντ, κλείνοντας, ότι στο TED δημιούργησες ένα σπιτικό. Και σε ευχαριστώ που με προσκάλεσες σε αυτό. Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)