Ντον Τάπσκοτ: Τέσσερις αρχές για έναν ανοιχτό κόσμο

Ανοικτότητα. Σαν λέξη υποδεικνύει ευκαιρίες και δυνατότητες. Ανοιχτές προοπτικές, ανοιχτό σπίτι, ανοιχτός κώδικας, ανοιχτές πολιτικές και... ανοιχτό μπαρ. (Γέλια)

Παντού ο κόσμος ανοίγεται, και αυτό είναι καλό.

Τι συμβαίνει; Η τεχνολογική επανάσταση ανοίγει τον κόσμο.

Το Διαδίκτυο του χτες ήταν μια πλατφόρμα για την παρουσίαση υλικού. Το Διαδίκτυο του σήμερα είναι μια υπολογιστική πλατφόρμα. Το Internet εξελίσσεται σε έναν γιγαντιαίο παγκόσμιο υπολογιστή, και κάθε φορά που μπαίνεις, που ανεβάζεις ένα βίντεο, που κάνεις μια αναζήτηση στο Γκουγκλ που κάνεις ένα ρεμίξ, προγραμματίζεις αυτόν τον μεγάλο παγκόσμιο υπολογιστή που όλοι μας μοιραζόμαστε. Η ανθρωπότητα χτίζει μια μηχανή, και αυτό μας επιτρέπει να συνεργαζόμαστε με νέους τρόπους. Η συνεργασία μπορεί να συμβεί σε αστρονομικά μεγάλο βαθμό.

Σήμερα, μια νέα γενιά επίσης ανοίγει τον κόσμο. Ξεκίνησα να μελετώ τα παιδιά πριν από περίπου 15 χρόνια --20 χρόνια πριν, τώρα που το σκέφτομαι-- και παρατήρησα πως το δικό μου παιδί μπορούσε να χρησιμοποιήσει αβίαστα όλη αυτή την εξελιγμένη τεχνολογία, και στην αρχή σκέφτηκα, «Τα παιδιά μου είναι φαινόμενα!» (Γέλια) Άλλα τότε παρατήρησα ότι όλοι οι φίλοι τους ήταν σαν αυτά, και άρα ήταν κακή θεωρία. Οπότε ξεκίνησα να δουλεύω με μερικές εκατοντάδες παιδιά και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτή είναι η πρώτη γενιά που ενηλικιώνεται στην ψηφιακή εποχή, «λουσμένη» στα μπιτ. Τους αποκαλώ την Γενιά του Δικτύου. Είπα ότι αυτά τα παιδιά είναι διαφορετικά. Δεν είναι τεχνοφοβικά, αυτός ο φόβος απλά δεν υπάρχει. Για αυτά, η τεχνολογία είναι όπως ο αέρας. Είναι όπως, για παράδειγμα, εγώ δεν φοβάμαι ένα ψυγείο. Και -- (Γέλια)

Και δεν υπάρχει πιο ισχυρή δύναμη για να αλλάξει κάθε θεσμό από την πρώτη γενιά των ψηφιακών αυτοχθόνων (κατοίκων) Εγώ είμαι ένας ψηφιακός μετανάστης. Έπρεπε να μάθω τη γλώσσα.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση ανοίγει τον κόσμο επίσης. Οι αδιαφανείς θεσμοί από την Βιομηχανική Εποχή, οτιδήποτε από τα παλαιά μοντέλα της εταιρίας, της κυβέρνησης, των ΜΜΕ, των χρηματιστηρίων, είναι σε πολλά στάδια σταματημένα ή παγωμένα ή σε ατροφία ή ακόμα και σε αστοχία, και αυτό πλέον δημιουργεί μια καιόμενη πλατφόρμα στον κόσμο. Εννοώ, σκεφτείτε λίγο τη Γουόλ Στριτ. Ο βασικός τρόπος λειτουργίας της Γουόλ Στριτ σχεδόν κατέστρεψε τον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Και γνωρίζετε την ιδέα της καιόμενης πλατφόρμας, το ότι είσαι κάπου όπου το κόστος για να μείνεις εκεί που είσαι γίνεται μεγαλύτερο από το κόστος να μετακινηθείς σε κάτι διαφορετικό, και ίσως σε κάτι ριζοσπαστικά διαφορετικό. Και χρειάζεται να αλλάξουμε και να ανοίξουμε όλους τους θεσμούς μας.

Οπότε αυτή η τεχνολογική πίεση, η δημογραφική «κλωτσιά» από μια νέα γενιά και η ανάγκη για ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον προκαλεί αυτό το άνοιγμα του κόσμου.

Πιστεύω στην πραγματικότητα ότι είμαστε σε ένα σημείο καμπής στην ανθρώπινη ιστορία, όπου πλέον μπορούμε να ξαναχτίσουμε πολλούς από τους θεσμούς της Βιομηχανικής Εποχής γύρω από ένα νέο σύνολο αρχών.

Τι είναι όμως η ανοιχτότητα; Όπως αποδεικνύεται, η ανοιχτότητα έχει ένα σύνολο από διαφορετικές ερμηνείες, και για κάθε μια υπάρχει η αντίστοιχη αρχή για τον μετασχηματισμό του πολιτισμού μας. Η πρώτη είναι η συνεργασία. Είναι η ανοιχτότητα με την έννοια των ορίων των οργανισμών που γίνονται πιο πορώδη και πιο ρευστά και ανοιχτά.

Ο τύπος στην φωτογραφία, θα σας πω την ιστορία του. Το όνομά του είναι Ρομπ Μακιούεν. Θα ήθελα να πω «Έχω αυτή τη δεξαμενή σκέψης, διότι 'χτενίζουμε' τον κόσμο για εκπληκτικές μελέτες». Ο λόγος που ξέρω αυτήν την ιστορία είναι επειδή είναι γείτονάς μου. (Γέλια) Μετακόμισε απέναντι, και έκανε ένα κοκτέιλ πάρτι για να γνωρίσει τους γείτονες και μου είπε, «Είσαι ο Ντον Τάπσκοτ. Έχω διαβάσει κάποια από τα βιβλία σου». Και λέω, «Ωραία, Με τι ασχολείσαι;» Και μου λέει, «Ήμουν τραπεζίτης και τώρα είμαι χρυσωρύχος». Και μου λέει μια καταπληκτική ιστορία. Αναλαμβάνει ένα ορυχείο, και οι γεωλόγοι του δεν μπορούν να του πουν πού είναι ο χρυσός. Τους δίνει περισσότερα χρήματα για γεωλογικές πληροφορίες, και επιστρέφουν, και πάλι δεν μπορούν να του πουν πού να ξεκινήσει την εξόρυξη. Μετά από μερικά χρόνια, είναι τόσο απογοητευμένος, που ετοιμάζεται να τα παρατήσει, όταν ξαφνικά του έρχεται η επιφοίτηση. Αναρωτιέται, «Αν οι γεωλόγοι μου δεν ξέρουν πού είναι ο χρυσός, ίσως να ξέρει κάποιος άλλος». Οπότε κάνει κάτι ριζοσπαστικό. Παίρνει τα γεωλογικά δεδομένα, τα αναρτά και δημιουργεί έναν διαγωνισμό στο διαδίκτυο που αποκαλούταν η Πρόκληση της Γκόλντκορπ. Είναι στην ουσία ένα βραβείο μισού εκατομμυρίου δολαρίων για οποιονδήποτε μπορεί να μου πει: Έχω χρυσό; Και αν ναι, πού είναι; (Γέλια)

Λαμβάνει συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Ακολουθούν τεχνικές που ποτέ δεν είχε ακουστά, και με το μισό εκατομμύριο δολάρια του βραβείου, ο Ρομπ Μακιούεν βρίσκει χρυσό αξίας 3,4 δις δολαρίων. Η χρηματιστηριακή αξία της εταιρίας του πάει από τα 90 εκατομμύρια στα 10 δισεκατομμύρια δολάρια, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, διότι είναι γείτονάς μου, πως είναι πολύ χαρούμενος. (Γέλια)

Η συμβατική σοφία λέει ότι το ταλέντο είναι έμφυτο, σωστά; Λέει πως τα σημαντικότερα στελέχη σου είναι υψηλόβαθμα. Εκείνος είδε το ταλέντο διαφορετικά. Αναρωτήθηκε, ποιοι άλλοι εκτός από τους γεωλόγους του; Θα μπορούσε να απολύσει όλο το γεωλογικό τμήμα, αλλά δεν το έκανε. Γιατί ξέρετε, μερικές από τις καλύτερες προτάσεις δεν έγιναν από γεωλόγους. Έγιναν από προγραμματιστές και μηχανικούς. Ο νικητής ήταν μια εταιρεία γραφικών η οποία έφτιαξε ένα τρισδιάστατο μοντέλο του ορυχείου όπου μπορούσες να «πετάξεις» υπόγεια και να «δεις» πού ήταν ο χρυσός.

Μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι τα κοινωνικά δίκτυα γίνονται κοινωνική παραγωγή. Δεν είναι απλά για να συνδεθείς στο δίκτυο. Αυτό είναι ένα νέο μέσο παραγωγής που γεννιέται. Και αυτή η 'Ιδεαγορά' που δημιούργησε, είναι μια ανοικτή αγορά, μια αγορά για εξαιρετικά προικισμένα μυαλά, ήταν μέρος μιας αλλαγής, μιας βαθιάς αλλαγής στη βασική δομή και αρχιτεκτονική των οργανισμών μας, και του τρόπου που οργανώνουμε τη δυνατότητα για καινοτομία, για τη δημιουργία αγαθών και υπηρεσιών, να συνδεθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο, και σε κυβερνητικό επίπεδο, πώς να δημιουργούμε δημόσια αξία. Η ανοιχτότητα βασίζεται στη συνεργασία.

Δεύτερον, η ανοιχτότητα αφορά την διαφάνεια. Αυτό είναι διαφορετικό. Εδώ μιλάμε για τη μετάδοση συναφών πληροφοριών στους ενδιαφερόμενους των οργανισμών: υπαλλήλους, πελάτες, εταιρικούς συνεργάτες, μετόχους και ούτω καθεξής.

Και παντού, οι θεσμοί μας ξεγυμνώνονται. Πολλοί έχουν εξαγριωθεί με το Γουίκιλικς, αλλά αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Βλέπετε, όλοι οι άνθρωποι --όχι μόνο ο Τζούλιαν Ασάντζ--, έχουν στα χέρια τους πανίσχυρα εργαλεία για ν' ανακαλύψουν τι ακριβώς γίνεται, εξετάζοντας, ενημερώνοντας άλλους, ακόμα και οργανώνοντας συλλογικές δράσεις. ΟΙ θεσμοί ξεγυμνώνονται,

και αν είναι να είσαι γυμνός, αυτό σίγουρα θα φέρει και κάποια παρελκόμενα. Εννοώ, ένα από αυτά είναι ότι η γυμναστική δεν είναι πια προαιρετική. (Γέλια) Ή αν πρόκειται να είσαι γυμνός, καλύτερα να χτίσεις όγκο.

Εννοώ ότι πρέπει να έχεις σωστές αξίες, διότι η αξία σήμερα αποδεικνύεται όπως ποτέ άλλοτε. Λες ότι έχεις σωστά προϊόντα. Καλά θα κάνεις να έχεις όντως καλά προϊόντα. Αλλά επίσης χρειάζεται να έχεις αξίες. Πρέπει να έχεις ακεραιότητα μέχρι το κόκκαλο και στο DNA σου, σαν οργανισμός, διότι αν δεν έχεις, δεν θα μπορέσεις να χτίσεις εμπιστοσύνη, και η εμπιστοσύνη είναι απαραίτητη προϋπόθεση σε αυτόν τον δικτυωμένο κόσμο.

Αυτό είναι καλό. Δεν είναι κακό. Το φως του ηλίου είναι το καλύτερο απολυμαντικό. Και χρειαζόμαστε πολύ φως σε αυτόν τον προβληματικό κόσμο.

Η τρίτη ερμηνεία και η αντίστοιχη αρχή της ανοιχτότητας έχει να κάνει με τον διαμοιρασμό. Αυτό είναι διαφορετικό από την διαφάνεια. Διαφάνεια είναι η επικοινωνία της πληροφορίας. Διαμοιρασμός είναι να παραδίδεις περιουσιακά στοιχεία, πνευματική ιδιοκτησία.

Και υπάρχουν όλων των ειδών διάσημες ιστορίες γι' αυτό. Η ΙΒΜ έδωσε λογισμικό αξίας 400 εκατομμυρίων στο κίνημα του Linux, και αυτό της επέφερε μια ανταπόδοση πολλών δισεκατομμυρίων.

Η συμβατική σοφία λέει, «Η πνευματική ιδιοκτησία ανήκει σε εμάς, και αν κάποιος προσπαθήσει να την παραβιάσει, θα αμολήσουμε τους δικηγόρους μας και θα τον μηνύσουμε». Δε δούλεψε και τόσο καλά με τις δισκογραφικές εταιρίες, έτσι; Είχαν μια τεχνολογική ενόχληση, και αντί να καινοτομήσουν ως προς το εμπορικό τους μοντέλο, αναζήτησαν και ακολούθησαν μια νομική λύση και έτσι η βιομηχανία που μας έφερε τον Έλβις και τους Μπιτλς τώρα μηνύει παιδιά και είναι στο χείλος της κατάρρευσης.

Οπότε χρειάζεται να σκεφτούμε διαφορετικά σε σχέση με την πνευματική ιδιοκτησία.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Η φαρμακοβιομηχανία έχει μεγάλα προβλήματα. Πρώτα απ' όλα, δεν υπάρχουν πολλές μεγάλες εφευρέσεις υπό μελέτη, και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την ανθρώπινη υγεία, και η φαρμακευτική βιομηχανία έχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, πρόκειται να πέσουν πάνω σε κάτι που λέγεται «ο λόφος των πατεντών». Το ξέρετε; Πρόκειται να χάσουν το 20 με 35 τοις εκατό των εσόδων τους στους επόμενους 12 μήνες. Και τι θα κάνατε στη θέση τους, περικοπές στους συνδετήρες ή κάτι παρόμοιο; Όχι.

Πρέπει να επανεφεύρουμε ολόκληρο το μοντέλο της επιστημονικής έρευνας. Η φαρμακευτική βιομηχανία πρέπει να τοποθετήσει τα περιουσιακά της στοιχεία στο πεδίο των 'κοινών'. Απαιτείται να ξεκινήσουν να μοιράζουν προανταγωνιστική έρευνα. Πρέπει να αρχίσουν να μοιράζονται δεδομένα κλινικών ερευνών, και κάνοντας αυτό, να δημιουργήσουν την παλίρροια που θα ανασηκώσει όλες τις βάρκες, όχι μόνο της βιομηχανίας αλλά της ανθρωπότητας.

Η τέταρτη ερμηνεία της ανοιχτότητας και η αντίστοιχη αρχή έχει σχέση με την ενδυνάμωση. Και δεν το λέω με την έννοια της μητρότητας. Η γνώση και η ευφυΐα είναι δύναμη, και όσο γίνεται περισσότερο κατανεμημένη, υπάρχει μια ταυτόχρονη κατανομή, μια αποκέντρωση και ένας επιμερισμός της εξουσίας που βρίσκονται σε εξέλιξη στον κόσμο μας σήμερα. Ο ανοιχτός κόσμος φέρνει ελευθερία.

Πάρτε την Αραβική Άνοιξη για παράδειγμα. Η διαμάχη για το ρόλο των κοινωνικών δικτύων και της κοινωνικής αλλαγής έχει πλέον ξεκαθαρίσει. Μόνο μία λέξη: Τυνησία. Και μετά κατέληξε να έχει ένα σωρό άλλες λέξεις. Αλλά η Τυνησιακή επανάσταση, δεν προκλήθηκε από τα νέα μέσα αλλά από την αδικία. Τα κοινωνικά δίκτυα δε δημιούργησαν την επανάσταση· δημιουργήθηκε από μια νέα γενιά νέων ανθρώπων που ήθελαν δουλειές και ελπίδα και δεν ήθελαν να αντιμετωπίζονται άλλο ως αντικείμενα.

Αλλά όπως το διαδίκτυο ρίχνει τα κόστη συνεργασίας και συναλλαγών στην κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις, επίσης φέρνει και την διαφωνία και την επανάσταση ακόμα και την εξέγερση με τρόπους που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν.

Ξέρετε, κατά την διάρκεια την Τυνησιακής επανάστασης, οι καθεστωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές σκότωναν άοπλους φοιτητές στον δρόμο. Και οι φοιτητές έβγαζαν τα κινητά τους τηλέφωνα, τραβούσαν μια φωτογραφία, υπολόγιζαν την τοποθεσία, έστελναν την φωτογραφία στις φίλιες στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες έρχονταν και εξουδετέρωναν τους ελεύθερους σκοπευτές. Νομίζετε ότι τα κοινωνικά δίκτυα είναι μόνο για να βρίσκεις ραντεβού; Γι' αυτά τα παιδιά, ήταν πολεμικό όπλο για να υπερασπίσουν άμαχους πολίτες από δολοφόνους. Ήταν ένα εργαλείο αυτοάμυνας.

Ξέρετε, καθώς μιλάμε σήμερα, νέοι άνθρωποι σκοτώνονται στην Συρία, και μέχρι και πριν από τρεις μήνες, εάν τραυματιζόσουν στον δρόμο, θα σε μάζευε ένα ασθενοφόρο, θα σε πήγαινε στο νοσοκομείο, θα έμπαινες ας πούμε με σπασμένο πόδι και θα έβγαινες με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Οπότε οι εικοσάρηδες δημιούργησαν ένα εναλλακτικό σύστημα υγείας, όπου βασικά χρησιμοποίησαν το Τουίτερ και βασικά ευρέως διαθέσιμα εργαλεία και έτσι όταν κάποιος τραυματιζόταν, ερχόταν ένα αυτοκίνητο, τον έπαιρνε, τον πήγαινε σε μια αυτοσχέδια κλινική, όπου λάμβανε ιατρική φροντίδα, αντί να εκτελεστεί. Οπότε αυτή είναι μια εποχή μεγάλης αλλαγής.

Δεν είναι όμως χωρίς προβλήματα. Μέχρι και δύο χρόνια πριν, όλες οι επαναστάσεις στην ανθρώπινη ιστορία είχαν κάποια ηγεσία, και όταν το παλαιό καθεστώς έπεφτε, η ηγεσία και ο οργανισμός της θα αναλάμβανε την εξουσία. Οι συγκεκριμένες 'γουίκι' επαναστάσεις γίνονται τόσο γρήγορα που δημιουργούν ένα κενό, και η πολιτική απεχθάνεται το κενό, και όσο μένει ανοιχτό μπορεί να το γεμίσουν ανήθικες δυνάμεις συνήθως το παλαιό καθεστώς ή εξτρεμιστές, ή φονταμενταλιστικές δυνάμεις. Το βλέπετε αυτό να συμβαίνει σήμερα στην Αίγυπτο.

Αλλά αυτό δεν πειράζει, διότι αυτό σημαίνει να πηγαίνεις μπροστά. Το τρένο αναχώρησε. Η γάτα βγήκε απ' το σακί. Το άλογο βγήκε από το στάβλο. Βοηθήστε με... (Γέλια) Η οδοντόπαστα βγήκε από το σωληνάριο. Εννοώ, ότι δεν μπορούμε να το πάρουμε πίσω. Ο ανοιχτός κόσμος φέρνει ενδυνάμωση και ελευθερία.

Νομίζω ότι στο τέλος αυτών των τεσσάρων ημερών, θα καταφέρετε να συμπεράνετε ότι η καμπή της ιστορίας είναι θετική, και είναι προς την ανοιχτότητα.

Εάν πάτε μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν, σε όλο τον κόσμο η κοινωνία ήταν πολύ κλειστή. Ήταν αγροτική, και τα μέσα παραγωγής και το πολιτικό σύστημα ονομαζόταν φεουδαρχία, και η γνώση ήταν συγκεντρωμένη στην εκκλησία και στους ευγενείς. Οι άνθρωποι δεν γνώριζαν για τα πράγματα. Δεν υπήρχε η έννοια της προόδου. Γεννιόσουν, ζούσες την ζωή σου και πέθαινες.

Αλλά τότε ήρθε ο Γουτεμβέργιος με την εξαιρετική του εφεύρεση, και, σιγά σιγά η κοινωνία ανοίχτηκε. Οι άνθρωποι ξεκίνησαν να μαθαίνουν για τα πράγματα, και όταν έγινε αυτό, κατάλαβαν πως οι θεσμοί της φεουδαρχικής κοινωνίας ήταν σταματημένοι, παγωμένοι, ή και αποτυχημένοι. Δεν είχε νόημα να είναι η εκκλησία υπεύθυνη για την ιατρική όταν οι άνθρωποι είχαν πλέον τέτοιες γνώσεις.

Οπότε ήρθε η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Ο Λούθηρος αποκάλεσε την τυπογραφία «μεγαλύτερη πράξη ευλογίας του Θεού». Δημιουργήθηκε η εταιρία, η επιστήμη, το πανεπιστήμιο και τελικά ήρθε η Βιομηχανική Επανάσταση, και όλα αυτά ήταν καλά.

Αλλά είχαν ένα κάποιο κόστος.

Και τώρα, για μια ακόμα φορά, το τζίνι της τεχνολογίας βγήκε από το μπουκάλι, αλλά αυτή η φορά είναι διαφορετική. Η τυπογραφία μας έδωσε πρόσβαση στο γραπτό λόγο. Το διαδίκτυο δίνει στον καθένα μας τη δυνατότητα να παράγουμε. Η τυπογραφία μας έδωσε πρόσβαση στην καταγεγραμμένη γνώση. Το διαδίκτυο μας δίνει πρόσβαση, όχι μόνο σε πληροφορίες και γνώση, αλλά και στην ευφυΐα η οποία εμπεριέχεται στα κρανία άλλων ανθρώπων σε παγκόσμια βάση.

Για μένα, αυτή δεν είναι μια εποχή της πληροφορίας, είναι μια εποχή διασυνδεδεμένης ευφυίας. Είναι μια εποχή πάρα πολλά υποσχόμενη μια εποχή συνεργασίας, όπου τα όρια των οργανισμών μας αλλάζουν, μια εποχή διαφάνειας, όπου το φως του ήλιου απολυμαίνει τον πολιτισμό μας, μια εποχή διαμοιρασμού και κατανόησης της νέας δύναμης των κοινών, και είναι και μια εποχή ενδυνάμωσης και ελευθερίας.

Αυτό που θα ήθελα να κάνω, για να κλείσω, είναι να μοιραστώ μαζί σας λίγη από την έρευνα την οποία διεξάγω. Προσπάθησα να μελετήσω όλων των ειδών τους οργανισμούς για να κατανοήσω πώς θα μπορούσε να μοιάζει το μέλλον, αλλά πρόσφατα μελετούσα και τη φύση.

Ξέρετε, οι μέλισσες λειτουργούν σε σμήνη και τα ψάρια σε κοπάδια. Τα ψαρόνια, στην περιοχή γύρω από το Εδιμβούργο και στα έλη της Αγγλίας, ακολουθούν σε έναν σχηματισμό που ονομάζεται 'μουρμουρισμός' και η λέξη προέρχεται από το 'μουρμούρισμα' των φτερών των πουλιών, και καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας τα ψαρόνια πετάνε σε ακτίνα πάνω από 20 μίλια και κάνουν την ζωή τους. Και την νύχτα συγκεντρώνονται όλα μαζί και δημιουργούν ένα από τα πιο θεαματικά πράγματα σε όλη την φύση, που αποκαλείται 'μουρμουρισμός'. Και οι επιστήμονες που το εξετάζουν έχουν πει ότι ποτέ δεν έχουν δει ατύχημα. Αυτό έχει μια λειτουργία. Προστατεύει τα πουλιά. Μπορείτε να δείτε εδώ, ένας κυνηγός απομακρύνεται λόγω της συλλογικής δύναμης των πουλιών, και προφανώς αυτό είναι πολύ τρομακτικό πράγμα εάν είσαι ένας κυνηγός ψαρονιών. Υπάρχει ηγεσία, αλλά δεν υπάρχει ένας αρχηγός.

Αυτό τώρα είναι μια φαντεζί αναλογία ή μπορεί πραγματικά να μας διδάξει κάτι; Ο 'μουρμουρισμός' παρατάσσει έναν αριθμό από αρχές, και είναι βασικά οι αρχές που σας περιέγραψα σήμερα. Είναι μια τεράστια συνεργασία. Είναι ανοιχτότητα, είναι διαμοιρασμός, όλων των ειδών των πληροφοριών, όχι μόνο της τοποθεσίας και της τροχιάς και του κινδύνου, αλλά και των πηγών φαγητού. Και υπάρχει πραγματική αίσθηση αλληλεξάρτησης, και το κάθε πουλί με κάποιο τρόπο καταλαβαίνει ότι το συμφέρον του είναι το συμφέρον του συνόλου.

Ίσως και εμείς πρέπει να καταλάβουμε ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να πετύχουν σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Κοιτάω λοιπόν αυτό το πράγμα, και παίρνω ελπίδα. Σκεφτείτε τα παιδιά σήμερα στην Αραβική Άνοιξη, και θα δείτε κάτι παρόμοιο να εξελίσσεται.

Και φανταστείτε, απλά σκεφτείτε την ιδέα, εάν θέλετε: Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να συνδέσουμε τους εαυτούς μας σε αυτόν τον κόσμο μέσω ενός τεράστιου δικτύου αέρα και γυαλιού; Μπορούμε να πάμε πέρα από τον απλό διαμοιρασμό πληροφορίας και γνώσης; Μπορούμε να ξεκινήσουμε να μοιραζόμαστε την ευφυΐα μας; Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κάποια συλλογική ευφυΐα η οποία ξεπερνά το άτομο, την ομάδα για να δημιουργήσει, ίσως, μια μορφή συνείδησης με παγκόσμια βάση; Αν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε μερικά από τα μεγάλα προβλήματα στον κόσμο.

Και τα βλέπω αυτά και, δεν ξέρω, παίρνω πολλή ελπίδα ότι ίσως αυτός ο μικρότερος, διασυνδεδεμένος, ανοιχτός κόσμος τον οποίο θα κληρονομήσουν τα παιδιά μας μπορεί να είναι καλύτερος, και ότι αυτή η νέα εποχή της διασυνδεδεμένης ευφυίας μπορεί να είναι μια εποχή που οι υποσχέσεις θα γίνουν πραγματικότητα και οι κίνδυνοι παρελθόν.

Ας το κάνουμε πράξη. Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)