Ντίμιταρ Σασελόφ: Πώς βρήκαμε εκατοντάδες πλανήτες σαν τη Γη.

Λοιπόν, όντως, είμαι πάρα πολύ τυχερός. Η ομιλία μου ουσιαστικά γράφτηκε από τρία ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν με διαφορά ημερών τους τελευταίους δυο μήνες - μοιάζουν άσχετα, αλλά όπως θα δείτε, όλα έχουν να κάνουν με την ιστορία που θέλω να σας πω σήμερα. Το πρώτο ήταν στην πραγματικότητα μια κηδεία - για την ακρίβεια, μια επαναταφή. Στις 22 Μαίου, έγινε μια επαναταφή ενός ήρωα, στο Φρόμπορκ της Πολωνίας, του αστρονόμου του 16ου αιώνα που πραγματικά άλλαξε τον κόσμο. Το έκανε, κυριολεκτικά, με την αντικατάσταση της Γης από τον Ήλιο στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Και μετά, με αυτή την απλή κίνηση, κυριολεκτικά εκτόξευσε μια επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση, που πολλοί αποκαλούν Κοπερνίκεια Επανάσταση. Αυτός ήταν, ειρωνικά και πολύ αρμοδίως, ο τρόπος που βρήκαμε τον τάφο του. Όπως ήταν τα έθιμα της εποχής, ο Κοπέρνικος θάφθηκε απλά σε έναν ανώνυμο τάφο μαζί με δεκατέσσερις άλλους σε εκείνο τον καθεδρικό ναό. Η ανάλυση DNA, ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της επιστημονικής επανάστασης των τελευταίων τετρακοσίων χρόνων που αυτός ξεκίνησε, ήταν ο τρόπος που βρήκαμε ποια ομάδα οστών πραγματικά ανήκε στο πρόσωπο που διάβαζε εκείνα τα αστρονομικά βιβλία τα οποία ήταν γεμάτα με υπολείμματα τριχών - που ήταν τρίχες του Κοπέρνικου - προφανώς όχι και πολλοί άλλοι άνθρωποι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν αυτά τα βιβλία από τότε. Η ταύτιση ήταν ξεκάθαρη. Το DNA ταυτοποιήθηκε. Και γνωρίζουμε ότι αυτός ήταν όντως ο Νικόλαος Κοπέρνικος.

Τώρα, η σύνδεση μεταξύ βιολογίας και DNA και ζωής είναι πολύ ενδιαφέρον όταν μιλάμε για τον Κοπέρνικο, επειδή, ακόμα και τότε, οι οπαδοί του πολύ γρήγορα έκαναν το λογικό βήμα να ρωτήσουν: Εάν η Γη είναι ένας απλός πλανήτης, τότε τι γίνεται με τους άλλους πλανήτες γύρω από άλλα άστρα; Τι γίνεται με την ιδέα της πληθώρας των κόσμων, για τη ζωή σε άλλους πλανήτες; Στην πραγματικότητα, δανείζομαι από ένα από αυτά τα πολύ δημοφιλή βιβλία της εποχής. Και εκείνη την περίοδο, οι άνθρωποι απαντούσαν ουσιαστικά στο ερώτημα θετικά, "ναι". Αλλά δεν υπήρχαν αποδείξεις. Και εδώ ξεκινούν 400 χρόνια απογοήτευσης, ανεκπλήρωτων ονείρων - τα όνειρα του Γαλιλέου, του Τζορντάνο Μπρούνο και πολλών άλλων, που ποτέ δεν οδήγησαν στην απάντηση αυτών των πολύ βασικών ερωτημάτων που η ανθρωπότητα αναρωτιέται συνεχώς. "Τι είναι η ζωή;" "Ποια είναι η καταγωγή της ζωής;" "Είμαστε μόνοι;" Και αυτό συνέβη τα τελευταία δέκα χρόνια, στο τέλος του 20ου αιώνα, όταν οι όμορφες εξελίξεις λόγω της μοριακής βιολογίας, της κατανόησης του κώδικα της ζωής, το DNA, όλα αυτά έμοιαζαν να μας τοποθετούν στην πραγματικότητα, όχι πιο κοντά, αλλά ακόμα πιο μακριά από το να απαντήσουμε αυτά τα βασικά ερωτήματα.

Τώρα, τα καλά νέα. Πολλά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Και ας αρχίσουμε με τους πλανήτες. Ας αρχίσουμε με το παλαιό Κοπερνίκειο ερώτημα: Υπάρχουν πλανήτες σαν τη Γη γύρω από άλλα άστρα; Και, όπως ήδη ακούσαμε, υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε και είμαστε τώρα ικανοί να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα. Υπάρχει ένα νέο τηλεσκόπιο. Η ομάδα μας, αρμοδίως πιστεύω, του έδωσε το όνομα ενός από τους οραματιστές της εποχής του Κοπέρνικου, του Γιοχάνες Κέπλερ. Και ο μόνος σκοπός αυτού του τηλεσκοπίου είναι να πάει εκεί έξω, να βρει πλανήτες που βρίσκονται σε τροχιά γύρω απο άλλα άστρα του Γαλαξία μας και να μας λέει πόσο συχνά πλανήτες σαν τη Γη μας τυγχάνει να υπάρχουν εκεί έξω. Το τηλεσκόπιο είναι στην πραγματικότητα κατασκευασμένο όπως το, γνωστό σε εσάς, διαστημικό τηλεσκόπιο Χάμπλ, με τη διαφορά ότι έχει έναν επιπλέον φακό - έναν ευρυγώνιο φακό, όπως θα τον λέγατε ως φωτογράφος. Και εάν, τους επόμενους μήνες, περπατάτε έξω νωρίς το απόγευμα και κοιτάξετε ψηλά και βάλετε την παλάμη σας κάπως έτσι, στην πραγματικότητα θα κοιτάζετε τον τομέα του ουρανού όπου το τηλεσκόπιο ψάχνει για πλανήτες μέρα - νύχτα, αδιάλειπτα, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Ο τρόπος που γίνεται αυτό είναι με την αποκαλούμενη μέθοδο διαμετακόμισης. Στην πραγματικότητα είναι μικρές εκλείψεις που συμβαίνουν όταν ο πλανήτης περάσει μπροστά από το άστρο του [τον Ήλιο]. Δεν θα είναι όλοι οι πλανήτες κατάλληλα προσανατολισμένοι ώστε να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό, αλλά εάν έχετε ένα εκατομμύριο άστρα, θα βρείτε αρκετούς πλανήτες. Και, όπως βλέπεται σε αυτή την απεικόνιση, αυτό που θα εντοπίσει το Κέπλερ είναι μόνο το αμυδρό φως του άστρου. Δεν πρόκειται να δούμε εικόνα του άστρου και του πλανήτη όπως εδώ. Όλα τα αστέρια για το Κέπλερ είναι απλά σημεία φωτός. Αλλά, μαθαίνουμε πολλά από αυτό, όχι μόνο ότι υπάρχει ένας πλανήτης εκεί, αλλά μαθαίνουμε επίσης και το μέγεθός του. Η ποσότητα του φωτός που γίνεται αμυδρή εξαρτάται από το πόσο μεγάλος είναι ο πλανήτης. Μαθαίνουμε για την τροχιά του, την περίοδό της κλπ. Έτσι, τι έχουμε μάθει; Λοιπόν, θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι ακριβώς βλέπουμε και έτσι να κατανοήσετε τα νέα που έχω έρθει εδώ να σας πω σήμερα.

Αυτό που κάνει το Κέπλερ είναι να ανακαλύπτει πολλούς υποψηφίους, που μετέπειτα τους παρακολουθούμε και τους χαρακτηρίζουμε ως πλανήτες, τους επιβεβαιώνουμε ως πλανήτες. Βασικά μας πληροφορεί για την κατανομή των πλανητών ανά μέγεθος. Υπάρχουν μικροί πλανήτες, μεγάλοι, μεγαλύτεροι - εντάξει. Έτσι, μετράμε πολλούς, πάρα πολλούς τέτοιους πλανήτες και έχουν διαφορετικά μεγέθη. Το κάνουμε αυτό στο ηλιακό μας σύστημα. Για την ακρίβεια, ακόμη και για τους αρχαίους πολιτισμούς το ηλιακό σύστημα θα έμοιαζε με ένα διάγραμμα σαν αυτό. Θα υπάρχουν οι μικρότεροι πλανήτες, και οι μεγάλοι πλανήτες, ακόμα και στην εποχή του Κοπέρνικου και μετέπειτα ή στην τάξη του Κοπέρνικου κσι των οπαδών του. Μέχρι πρόσφτατα, αυτό ήταν το Ηλιακό Σύστημα - τέσσερις πλανήτες σαν τη Γη με μικρή ακτίνα, μικρότεροι κατά δύο φορές απο το μέγεθος της Γης. Και αυτός ήταν φυσικά ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης και, φυσικά, η Γη, και μετά οι δυο μεγάλοι, γιγαντιαίοι πλανήτες. Τότε, η Κοπερνίκεια Επανάσταση έφερε τα τηλεσκόπια. Και φυσικά, τρεις ακόμα πλανήτες ανακαλύφθηκαν. Έτσι, ο συνολικός αριθμός πλανητών του ηλιακού μας συστήματος ήταν εννιά. Οι μικροί πλανήτες κυριαρχούσαν και υπήρχε σίγουρα μια αρμονία σε αυτό, που στην πραγματικότητα ο Κοπέρνικος ήταν πολύ ευτυχής να παρατηρήσει, και ο Κέπλερ ήταν ένας από τους μεγάλους υπέρμαχους. Έτσι τώρα, έχουμε τον Πλούτωνα να περιλαμβάνεται στους μικρούς πλανητες. Αλλά πριν από, κυριολεκτικά, 15 χρόνια αυτά ήταν όλα όσα γνωρίζαμε για τους πλανήτες. Και αυτή ήταν η απογοήτευση. Το όνειρο του Κοπέρνικου ήταν ανεκπλήρωτο.

Τελικά, πριν από 15 χρόνια, η τεχνολογία έφτασε στο σημείο όπου μπορούσαμε να ανακαλύψουμε ένα πλανήτη γύρω από ένα άλλο άστρο και το κάναμε πραγματικά καλά. Στα επόμενα 15 χρόνια, σχεδόν 500 πλανήτες ανακαλύφθηκαν να περιστρέφονται σε άλλα άστρα, με διαφορετικές μεθόδους. Δυστυχώς, όπως μπορείτε να δείτε, υπήρχε μια πολύ διαφορετική εικόνα. Υπήρχε φυσικά μια εξήγηση για αυτό. Βλέπουμε μόνο τους μεγάλους πλανήτες. Γι' αυτό οι περισσότεροι από αυτούς τους πλανήτες κατατάσσονται στην πραγματικότητα στην κατηγορία "σαν το Δία". Αλλά βλέπετε, δεν έχουμε πάει πολύ μακριά. Ήμασταν πίσω εκεί που ήταν ο Κοπέρνικος. Δεν είχαμε καμία απόδειξη εάν υπάρχουν πλανήτες σαν τη Γη εκεί έξω. Και μας ενδιαφέρουν πλανήτες σαν τη Γη, επειδή έως τώρα κατανοούσαμε τη ζωή ως ένα χημικό σύστημα που πραγματικά χρειάζεται ένα μικρότερο πλανήτη με νερό και με έδαφος και με αρκετά πολύπλοκη χημεία για να δημιουργηθεί, να αναδυθεί, να επιζήσει. Και δεν είχαμε την απόδειξη για αυτό.

Έτσι, σήμερα, είμαι εδώ για να σας δώσω μια πρώτη ματιά για το τι, το καινούργιο τηλεσκόπιο Κέπλερ, μπόρεσε να μας πει τις τελευταίες εβδομάδες. Και ιδού, γυρνάμε πίσω στην αρμονία και στην πραγματοποίηση των ονείρων του Κοπέρνικου. Μπορείτε να δείτε εδώ ότι, οι μικροί πλανήτες κυριαρχούν στην εικόνα. Οι πλανήτες που είναι σημασμένοι "σαν Γήινοι", είναι σίγουρα περισσότεροι από οποιουσδήποτε άλλους πλανήτες που βλέπουμε. Και τώρα, για πρώτη φορά, μπορούμε να το πούμε αυτό. Πρέπει να γίνει πολύ περισσότερη δουλειά για να το επιτύχουμε. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι υποψήφιοι. Μέσα στα επόμενα χρόνια θα το επιβεβαιώσουμε. Αλλά το στατιστικό αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο. Και το στατιστικό αποτέλεσμα είναι ότι πλανήτες σαν τη Γη υπάρχουν εκεί έξω. Ο δικός μας Γαλαξίας (Milky Way) είναι πλούσιος σε αυτού του είδους τους πλανήτες.

Έτσι, το ερώτημα είναι: τι κάνουμε μετά; Λοιπόν, πρώτα απ' όλα μπορούμε να τους μελετήσουμε τώρα που γνωρίζουμε που βρίσκονται. Και μπορούμε να βρούμε αυτούς που θα τους αποκαλούσαμε "κατοικήσιμους", εννοώντας ότι έχουν παρόμοιες συνθήκες με τις συνθήκες που βιώνουμε εδώ στη Γη και όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί πολύπλοκη χημεία. Έτσι, μπορούμε να ορίσουμε έναν αριθμό των πλανητών αυτών που αναμένουμε να υπάρχουν στο Γαλαξία μας. Και ο αριθμός αυτός, όπως μπορεί να αναμένατε, είναι αρκετά εντυπωσιακός. Είναι περίπου 100 εκατομμύρια τέτοιοι πλανήτες. Αυτά είναι σπουδαία νέα. Γιατί; Επειδή με το δικό μας μικρό τηλεσκόπιο μόνο στα επόμενα δυο χρόνια, θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τουλάχιστον 60 από αυτούς. Αυτό είναι υπέροχο, γιατί τότε θα μπορούμε να τους μελετήσουμε - από απόσταση φυσικά - με όλες τις τεχνικές που ήδη έχουμε δοκιμάσει τα τελευταία πέντε χρόνια. Μπορούμε να ανακαλύψουμε από τι υλικά είναι φτιαγμένοι, εάν η ατμόσφαιρά τους έχει νερό, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο. Γνωρίζουμε και αναμένουμε πως θα το δούμε αυτό.

Είναι υπέροχο, αλλά αυτά δεν είναι όλα τα νέα. Δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο είμαι εδώ. Βρίσκομαι εδώ για να σας πω ότι το επόμενο βήμα είναι πραγματικά το συναρπαστικό. Εκείνο, που αυτό το βήμα μας επιτρέπει να κάνουμε, είναι το επόμενο. Και εδώ έρχεται η βιολογία - η βιολογία, με το βασικό ερώτημα, που παραμένει ακόμα αναπάντητο, και είναι βασικό: "Εάν υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες, περιμένουμε να είναι όπως η ζωή στη Γη;" Και επιτρέψτε μου να σας πω εδώ, όταν λέω "ζωή", δεν εννοώ τη "γλυκιά ζωή", την καλή ζωή, την ανθρώπινη ζωή. Εννοώ τη ζωή στη Γη, στο παρελθόν και στο παρόν, από τα μικρόβια μέχρι εμάς τους ανθρώπους με την πλούσια μοριακή ποικιλία που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή στη Γη ως μια ομάδα μορίων και χημικών αντιδράσεων - αυτό που ονομάζουμε, συλλογικά, βιοχημεία, τη ζωή ως μια χημική διαδικασία, ως ένα χημικό φαινόμενο.

Έτσι, το ερώτημα είναι: είναι αυτό το χημικό φαινόμενο συμπαντικό, ή είναι κάτι που εξαρτάται από τον πλανήτη; Είναι σαν τη βαρύτητα, η οποία είναι ίδια σε όλο το σύμπαν ή μπορούν να υπάρχουν διαφορετικά είδη βιοχημείας οπουδήποτε και τα βρούμε; Πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι αυτό που ψάχνουμε όταν προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό. Και αυτό είναι ένα πολύ βασικό ερώτημα, για το οποίο δεν έχουμε απάντηση, αλλά μπορούμε να δοκιμάσουμε - και δοκιμάζουμε - να το απαντήσουμε στο εργαστήριο. Δεν χρειάζεται να πάμε στο διάστημα για να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα. Αυτό, λοιπόν, προσπαθούμε να κάνουμε. Και αυτό προσπαθούν να κάνουν τώρα πολλοί άνθρωποι. Και πολλά από τα καλά νέα έρχονται από εκείνη την πλευρά της γέφυρας που προσπαθούμε να χτίσουμε.

Έτσι, αυτό είναι ένα παράδειγμα που θέλω να σας δείξω εδώ. Όταν σκεφτόμαστε τι είναι απαραίτητο για το φαινόμενο που ονομάζουμε "ζωή", σκεφτόμαστε τη στεγανοποίηση, κρατώντας τα μόρια, που είναι απαραίτητα για τη ζωή μέσα σε μια μεμβράνη, απομονωμένα από το υπόλοιπο περιβάλλον, αλλά ακόμα, μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν να δημιουργηθούν μαζί. Και σε ένα από τα εργαστήριά μας, το εργαστήριο του Τζακ Ζόστακ, έγιναν μια σειρά από πειράματα τα τελευταία τέσσερα χρόνια που έδειξαν ότι τα περιβάλλοντα - που είναι πολύ κοινά στους πλανήτες, σε ορισμένους πλανήτες όπως τη Γη, όπου υπάρχει λίγο νερό σε υγρή μορφή και λίγος πηλός, τελικά καταλήγεις με φυσικώς διαθέσιμα μόρια που αυθόρμητα δημιουργούν φυσσαλίδες. Αλλά αυτές οι φυσαλλίδες έχουν μεμβράνες παρόμοιες με τις μεμβάνες κάθε κυττάρου που μοιάζουν με αυτές κάθε ζωντανού οργανισμού στη Γη Όπως αυτό. Και πραγματικά βοηθούν τα μόρια, όπως το νουκλεικό οξύ, όπως το RNA και το DNA, να μείνουν μέσα, να αναπτυχθούν, να αλλάξουν, να χωριστούν και να κάνουν μερικές από τις διαδικασίες που ονομάζουμε "ζωή".

Τώρα, αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα προκειμένου να σας εξηγήσω τη λογική με την οποία προσπαθούμε να απαντήσουμε το μεγαλύτερο ερώτημα σχετικά με την καθολικότητα του φαινομένου. Και, κατά μία έννοια, μπορείτε να θεωρήσετε αυτή τη δουλειά, που κάποιοι άνθρωποι ανά τον κόσμο ξεκινούν να κάνουν, σαν το χτίσιμο μιας γέφυρας, σαν το χτίσιμο μιας γέφυρας και από τις δυο πλευρές του ποταμού. Από τη μία, στην αριστερή όχθη του ποταμού, είναι οι άνθρωποι σαν εμένα που μελετούν αυτούς τους πλανήτες και προσπαθούν να ορίσουν τα περιβάλλοντα. Δεν θέλουμε να βαδίζουμε στα τυφλά, επειδή υπάρχουν τόσα πολλά ενδεχόμενα και δεν υπάρχουν τόσα πολλά εργαστήρια και δεν υπάρχει αρκετός ανθρώπινος χρόνος για να γίνουν όλα τα πειράματα. Λοιπόν, αυτό χτίζουμε στην αριστερή όχθη του ποταμού. Στη δεξιά όχθη του ποταμού βρίσκονται τα πειράματα του εργαστήριου που μόλις σας έδειξα, όπου πράγματι το δοκιμάσαμε αυτό, και μας τροφοδοτεί, και ελπίζουμε να συναντηθούμε στη μέση κάποια ημέρα.

Γιατί λοιπόν θα πρέπει να σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο; Γιατί προσπαθώ να σας "πουλήσω" μια μισοχτισμένη γέφυρα; Είμαι τόσο γοητευτικός; Λοιπόν, υπάρχουν πολλοί λόγοι και ακούσατε μερικούς από αυτούς σε αυτή τη σύντομη ομιλία σήμερα. Η κατανόηση της χημείας μπορεί να μας βοηθήσει πραγματικά στην καθημερινότητά μας. Αλλά υπάρχει κάτι βαθύ εδώ, κάτι βαθύτερο. Και αυτό το βαθύτερο, υποκείμενο σημείο είναι ότι η επιστήμη βρίσκεται στη διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ζωής όπως την ξέρουμε. Και αυτό πρόκειται να αλλάξει την κοσμοθεωρία μας, με ένα βαθύ τρόπο, όχι με ένα αταίριαστο τρόπο όπως έκανε 400 χρόνια πριν η ενέργεια του Κοπέρνικου, αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπουμε το χώρο και το χρόνο. Τώρα πρόκειται για κάτι διαφορετικό, αλλά εξίσου βαθύ. Και στο μισό χρόνο, αυτό που συνέβη είναι πως σχετίστικε αυτού του είδους το αίσθημα ασημαντότητας για την ανθρωπότητα, με τη Γη, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Και όσα περισσότερα μαθαίναμε, τόσο περισσότερο αυτό ενισχύθηκε. Όλοι σας το μάθατε αυτό στο σχολείο - πόσο μικρή είναι η Γη σε σχέση με το αχανές σύμπαν. Και όσο μεγαλύτερο είναι το τηλεσκόπιο, τόσο πιο μεγάλο γίνεται το σύμπαν. Και δείτε σε αυτή την εικόνα τη μικρή μπλε κουκίδα. Αυτό το εικονοστοιχείο είναι η Γη. Είναι η Γη όπως την ξέρουμε. Είναι ορατή, σε αυτή την περίπτωση, έξω από τη τροχιά του Κρόνου. Αλλά είναι πολύ μικρή. Το γνωρίζουμε αυτό. Ας σκεφτούμε τη ζωή όπως αυτός ολόκληρος ο πλανήτης, γιατί, κατά μία έννοια, έτσι είναι. Η βιόσφαιρα είναι στο μέγεθος της Γης. Η ζωή στη Γη είναι στο μέγεθος της Γης. Και ας το συγκρίνουμε με τον υπόλοιπο κόσμο με διαστημικούς όρους. Και αν αυτή η Κοπερνίκεια ασημαντότητα ήταν όλη λάθος; Θα μας έκανε αυτό πιο υπεύθυνους από αυτό που συμβαίνει σήμερα; Ας το δοκιμάσουμε αυτό.

Έτσι, στο διάστημα, η Γη είναι πολύ μικρή. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο μικρή είναι; Ας το προσπαθήσω. Εντάξει, ας πούμε ότι αυτό είναι το μέγεθος του ορατού σύμπαντος, με όλους τους γαλαξίες, με όλα τα άστρα, εντάξει, από εδώ έως εκεί. Ξέρετε ποιο θα είναι το μέγεθος της ζωής σε αυτή την περιοχή; Θα είναι στο μέγεθος ενός μόνου, μικρού ατόμου. Είναι αφάνταστα μικρό. Δεν μπορούμε να το φανταστούμε. Δηλαδή, κοιτάξτε, βλέπετε την περιοχή, αλλά δεν μπορείτε ούτε να φανταστείτε να δείτε το μέγεθος ενός μικρού, μικρού ατόμου. Αλλά, βλέπετε, αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Το σύμπαν και η ζωή βρίσκονται και τα δυο εντός του χώρου και του χρόνου. Εάν αυτό ήταν η ηλικία του σύμπαντος, τότε αυτό είναι η ηλικία της ζωής στη Γη. Σκεφτείτε τα γηραιότερα ζωντανά όντα στη Γη, αλλά με μια κοσμική αναλογία. Αυτό δεν είναι ασήμαντο. Είναι πολύ σημαντικό. Η ζωή μπορεί να είναι μηδαμινή στο μέγεθος, αλλά δεν είναι ασήμαντη στο χρόνο. Η ζωή και το σύμπαν συγκρινόμενα μεταξύ τους είναι όπως το παιδί και ο γονέας, ο γονέας και ο απόγονος.

Τι μας λέει αυτό λοιπόν; Μας λέει ότι αυτό το ασήμαντο παράδειγμα που κάπως μάθαμε από την Αρχή του Κοπέρνικου, είναι όλο λάθος. Υπάρχει τεράστια, ισχυρή, δυναμική στη ζωή σε αυτό το σύμπσν ειδικά τώρα που ξέρουμε πως μέρη σαν τη Γη είναι κοινότυπα. Και η δυναμική, η πανίσχυρη δυναμική, είναι επίσης η δυναμική μας, για εμένα και εσένα. Και αν ήταν να είμαστε οργανωτές του πλανήτη μας και της βιόσφαιράς του, καλό θα ήταν να κατανοούσαμε τη κοσμική σημασία και να κάναμε κάτι για αυτό. Και τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε πράγματι να το κάνουμε. Και ας το κάνουμε. Ας ξεκινήσουμε αυτή τη νέα επανάσταση στο τέλος της παλαιάς, με τη συνθετική βιολογία να αποτελεί τον τρόπο για να διαμορφώσουμε τόσο το περιβάλλον μας όσο και το μέλλον μας. Και ας ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να χτίσουμε αυτή τη γέφυρα μαζί και θα συναντηθούμε στη μέση.

Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)