Ντίν Καϊμεν περί εφέυρεσης και προσφοράς

Όπως σας ανέφερα, κάθε φορά που ερχόσαστε εδώ, μαθαίνεται κάτι. Αυτό το πρωϊ, οι ειδικοί του κόσμου από, νομίζω, τρείς ή τέσσεροις διαφορετικές εταιρίες κατασκευής καθισμάτων, πιστέυω ότι ήρθαν στο συμπέρασμα ότι η απόλυτη λύση είναι να μην κάθονται οι άνθρωποι. Θα μπορούσα να τους το είχα πει. ( Γέλιο ) Εχθές, οι τύποι της αυτοκινητοβιομηχανίας μας έδωσαν νέες πληροφορίες. Ανέφεραν, νομίζω ήταν μεταξύ 30 και 50 από σήμερα, ότι θα κατευθύνουν αυτοκίνητα με καλώδιο, χωρίς τα μηχανικά κομμάτια. ( Γέλιο ) Aυτό είναι καθησυχαστικό. ( Χειροκρότημα ) Μετά είπαν ότι θα υπάρχουν, ένα είδος, από άλλους ελεγχούς μέσω καλωδίων. ώστε να απαλαχτούμε από όλα αυτά το μηχανικά. Aυτό είναι πολύ καλό, αλλά γιατί να μην απαλαχτούμε από τα καλώδια; Μετά δεν χειάζεστε τίποτα για να ελέγξετε το αυτοκινητό, παρά να το σκέφτεστε. Θα ήθελα να μιλήσω για την τεχνολογία, και κάποια στιγμή, όταν θα έχουν περάσει αυτά τα 15 λεπτά, θα είμαι χαρούμενος να μιλήσω σε όλους τους τεχνό- geeks εδώ για το τι υπάρχει εδώ μέσα. Αλλά αν θα είχα να πω κάτι για αυτό, πριν φτάσουμε στο πρώτο, θα ήταν αυτό από την εποχή που ξεκινήσαμε να φτιάξουμε αυτό, η μεγάλη ιδέα δεν ήταν η τεχνολογία. Ήταν μια πραγματικά μεγαλη ιδεά στην τεχνολογία όταν ξεκινήσαμε να το εφαρμόζουμε στο iBOT για την κοινότητα με ειδικές ανάκες. Η μεγάλη ιδέα εδώ είναι, σκέφτομαι, ένα νέο κομμάτι λύσης για ένα αρκετά μεγάλο πρόβλημα μετακίνησης. Και ίσως για να δώσουμε προόπτικη: υπάρχει τόσο πολύ πληροφορία σε αυτό, θα ήμουν ευτυχής να σας το δώσω σε διαφορετικές μορφές. Δεν ξέρετε ποτέ τι ερεθίζει την φαντασία κάποιου, αλλά ο καθένας έχει την τέλεια διάθεση να πιστέψει ότι το αυτοκίνητο άλλαξε τον κόσμο. Και ο Χάρη Φόρντ, περίπου πριν 100 χρόνiα, ξεκίνησε την εκκίνηση του Model Ts. Αυτό που δεν πιστεύω ότι σκέφτοντε οι περισσότεροι άνθρωποι είναι το πως η τεχνολογία εφαρμόζεται. Για παράδειγμα, εκείνη την εποχή, 91 τοις εκατό της Αμερικής ζούσε είτε σε αγροκτήματα είτε σε μικρές πόλεις. Έτσι, το αυτοκίνητο -- το κάρο χωρίς άλγοα που αντικαταστούς και το άλογα και το κάρο-- ήταν μεγάλη υπόθεση, ήταν διπλά πιο γρήγορα όσο το άλογα και το κάρο. Και ήταν σε μάκρος το μισό. Και ήταν μια περιβαλλοντική βελτίωση, για παράδειγμα, το 1903 άλογα και κάρα έγιναν παράνομα στο κέντρο του Μανχάταν, επειδί μπορείτε να φανταστείτε πως ήταν οι δρόμοι όταν έχετε ένα εκατομμύριο άλογα, και ένα εκατομμύριο από αυτά να oυρούν και να κάνουν άλλα πράγματα, και η τύφο και άλλα προβλήματα που δημουργήθηκαν ήταν σχεδόν αφάνταστα. Έτσι, το αυτοκίνητο ήταν μια περιβαλλοντικά καθαρή εναλλακτική για το αλογο και το κάρο. Ήταν επίσης ένας τρόπος για τον κόσμο να φτάσει από ένα αγρόκτημα σε αγρόκτημα, ή από το αγρόκτημα τους σε μια κομόπολη, ή από μια κομόπολη σε μια πόλη. Όλα αυτά είχαν νοήμα, με το 91 τοις εκατό να ζει εκει. Με την δεκαετία του 1950, ξεκινήσαμε να συνδέουμε όλες τις πόλεις μαζί με αυτό που πολλοί άνρθωποι ονομάζουν το όγδοο θάυμα του κόσμο, το σύστημα των higway. Και είναι πράγματι ένα θαύμα. Παρεπιπτώντος, όπως παίρνω εικόνες από παλιές τεχνολογίες, Θέλω να βεβαιώσω τον καθένα, και ιδιαίτερα την αυτοκινητοβιομηχανία -- που ήταν μεγάλη υποστήριξω για μας -- δεν νομίζω ότι αυτό είναι με οποιοδήποτε τρόπο ανταγνωιστικό με αεροπλάνα, ή αυτοκίνητα. Αλλά σκεφτείτε που στέκεται ο κόσμος σήμερα. 50 τις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει τώρα σε πόλεις. Αυτό είναι 3.2 δυσεκατομμύρια ανθρώπων. Λύσαμε τα προβλήματα μετακίνησης που άλλαξαν τον κόσμο για να τον φτάσουν όπου είναι τώρα. Πριν 500 χρόνια, τα ιστιοφόρα πλοία ξεκίνησαν να είναι αρκετά αποτελεσματικά, βρήκαμε μια νέα ήπειρο. Πριν 150 χρόνια, οι ατμομηχανές ήταν έγιναν αρκετά αποδοτικές, ένεργεια ατμού, που μετατρέψαμε την ήπειρο σε μια χώρα. Τα τελευταία εκατό χρόνια, ξεκινήσαμε να κατασκευάζουμε αυτοκίνητα, και μετά για 50 χρόνια συνδέσαμε κάθε πόλη με κάθε άλλη πόλη με ένα ιδιαίτερο αποτελεσματικό τρόπο, και έχουμε ένα πολύ υψηλό επίπεδο ζωής ως επακόλουθο αυτού. Αλλά κατά ολόκληρη της διαδικασία, περισσότεροι και περισσότεροι άνθρωποι γεννήθηκαν, και όλο ένα και περισσότεροι ανθρώποι μετακομίζουν στις πόλιες. Η Κίνα μόνη της θα μετακομίσει τέσσερα εως έξι εκατομύρια ανθρώπων προς πόλεις στην επόμενη ενάμιση δεκαετία. Και έτσι, κανείς, νομίζω, θα έλεγε ότι αεροπλάνα, τα τελευταία 50 χρόνια, μετέτρεψαν μια ήπειρο και μια χώρα τώρα μια γειτονιά. Και αν κοιτάξετε μόνο στο πως η τεχνολογία έχει εφαρμοστεί έχουμε λύση μακροσκελές, ταχύτατα, ογκόδεις μεγάλα προβλήματα με το να μετακινούμε πράγματα. Κανείς δεν θα ήθελε να το εγκαταλήψει αυτό. Και σίγουρα δεν θα ήθελε να αφήσει το αεροπλάνο μου, ή το ελικόπτερο μου, η το Humvee μου, ή την Prosche μου. Τα αγαπώ ολα. Δεν έχω κανένα τους στο σολόνι μου. Δεδομένο είναι, ότι το τελευταίο μίλι είναι το πρόβλημα, και ο μισός κόσμος ζει τώρα σε πυκνές πόλεις. Και ο κόσμος δαπανά ανάλογα με το ποιος είναι, μεταξύ 90 και 95 τοις εκατό της ενέργειας τους μετακινούμενοι με τα πόδια. Νομίζω ότι -- δεν ξέρω τι δεδομένα θα σας εντυπωσίαζαν, αλλά πως γύρω στ 43 τοις εκατό του διϋλισμένου πετρελαίου παραγμένο παγκοσμίως καταναλώνεται από αυτοκίνητα σε μητροπολιτικές περιοχές όπως οι ηνωμένες πολιτείες. Τρία εκατομμύρια ανθρώπω πεθαίνουν κάθε χρόνο στις πόλεις από την κακή ατμόσφαιρα, και σχεδόν κάθε ξεχωριστή μόλυνση αυτού του πλανήτη παράγεται από μετακινούμενα εργαλεία, ειδικότερα σε πόλεις. Και ξανά, λέω πως δεν πρέπει να επιτεθούμε στη βιομηχανία, Σκέφτομαι -- πραγματικά το κάνω -- αγαπώ το αεροπλάνο μου, και τα αυτοκίνητα στους δρόμους μετακινούμενα 60 μίλια την ώρα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά, ισότιμα από την πλευρά του μηχανικού, και από πλευράς κατανάλωσης ενέργειας, και από την πλευρά της χρηστικότητας. Και όλοι αγαπάμε τα αυτοκινήτα μας, και εγώ. Το πρόβλημα είναι, ότι φτάνεις στην πόλη και θέλεις να περπατήσεις τέσσερα τετράγωνα, δεν είναι ούτε διασκεδαστικό, ούτε αποτελεσματικό, ούτε παραγωτικό. Δεν είναι βιώσιμο. Αν -- στην Κίνα, το έτος 1998, 417 εκατομμύρια ανθρώπων χρησημοποιούσαν ποδήλατα, 1.7 εκατομμύρια χρησημοποιούσαν αυτοκίνητα. Αν πέντε τοις εκατό αυτού του πληθυσμού γινόταν, αναφέρω, μεσαία τάξη, και ήθελε να ακολουθήσει τον δρόμο μας των τελευταίων εκατό ετών την ίδια στιγμή που 50 τοις εκατό του πληθυσμού μετακινείται προς τις πολείς σε εκτάση και πυκνότητα του Μανχάταν, κάθε έξι εβδομάδες -- περιβαλλοντικά δεν είναι βιώσιμο, οικονομικά δεν είναι βιώσιμο -- απλά δεν υπάρχει αρκετό πετρελαίο. Και δεν είναι πολιτκά βιώσιμο. Εννοώ, για ποιο πράγμα συζητάμε αυτή τη στιγμή; Μπορούμε να το κάνουμε περίπλοκο, αλλά για ποιο πράγμα παλεύει ο κόσμος τώρα; Φαινόταν σε εμένα, ότι κάποιος έπρεπε να εργαστεί σε αυτό το τελευταίο μίλι, και ήταν απλά τύχη, ότι δουλεύουμε για το iBOTs. Αλλά μόλις φτιάξαμε αυτό, αποφασίσαμε ότι θα μπορούσε να είναι μια σπουδαία εναλλακτική για jet skis. Δεν χρειάζεσαι το νερό. Ή οχήματα χιονιού. Δεν χρειάζεσαι το χιόνι. Ή ski. Aπλά είναι διασκεδαστικό, και οι άνθρωποι λατρεύουν να κινούνται κάνοντας διασκεδαστικά πράγματα. Και κάθε μια από αυτές τις βιομηχανίες, παρεπιτώντος -- μονάχα τα οχήματα του γκόλφ είναι βιομηχανία πολλών δυσεκατομμυρίων. Αλλά αντί να το επιτρέψετε αυτό, που είναι αυτό το όποιο κανονικά κάνουμε, μου φαίνεται πως αν καταβάλλουμε όλη την δύναμη μας όχι στην τεχνολογία, αλλά σε μια κατανόηση του κόσμου ότι αυτό θα έλυνε όλα τα υπόλοιπα προβλήματα, αλλά αυτό θα σήμαινε κάπως να δεχτούμε ότι πόλεις -- που κοιτόντας πίσω στην αρχαία Ελλάδα, δημιουργήθηκαν για να περπατάμε, πόλεις διαμορφώθηκαν και χτίστηκαν για ανθώπους -- τώρα έχουν το αποτύπωμα που, όσο λύναμε κάθε άλλο πρόβλημα μετακίνησης -- και είναι όπως ο νόμος του Μούρ. Εννοώ, κοιτάξτε πόσο καιρό πήρε να διασχίσουμε μια ήπειρο σε ένα βαγόνι Conestoga, μετά σε γραμμές τρένου, μετά ένα αεροπλάνο. Κάθε άλλη μορφή μετακίνησης έχει βελτιωθεί. Σε 5000 χρόνια, πήγαμε πίσω για να περπατάμε σε πόλεις. Αυτές μεγαλώσαν, απλώθηκαν. Η πιο ακριβή ακίνητη περουσία στον πλανήτη σε κάθε πόλη -- το Wilshire Boulevard, ή η Πέμπτη Λεωφόρος, ή ηFifth Avenue, η το Tόκυο, ή το Παρίσι -- η πιο ακριβή ακίνητη περουσία είναι στα κέντρα τους. 65 τοις εκατό της έκτασης των πόλεων μας είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Οι 20 μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου. Αν απορείτε, τι θα γίνοταν αν οι πόλεις θα μπορούσαν να δώσουν στους πεζούς τους αυτό που εχούμε για δεδομένο αν περπατάμε στις πόλεις; Τι αν μπορούσατε να τους κάνετε διασκεδαστικούς, ελκυστικους, καθαρούς, περιβαλλοντικά φιλικούς? Τι αν θα μπορούσαμε να το κάνουμε λίγο περισσότερο ευπρόσδεκτο για να έχουμε πρόσβαση μέσω αυτού, όπως αυτό το τελευταίο σημείο για μαζική μετακίνηση, για να βγούμε από τα αυτοκίνητα μας και να ζήσουμε όλοι σε προάστια και χρησημοποιούσαμε τα αυτοκίνητα μας όπως θέλαμε, και έχοντας τις πόλεις μας ξανά γεμάτες ενέργια; Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν πολύ καλό να γίνοταν αυτό, και ένα των προβλημάτων για το όποιο πραγματικά ανησυχούσαμε είναι, πως θα πάμε νόμιμα στον πλάγιο δρόμο, γιατί τεχνικά έχω μοτόρ, έχω ρόδες -- είμαι μηχανικό όχημα. Δεν φαίνομαι σαν μηχανικό όχημα. Έχω το ίδοο αποτύπωμα όπως ένας πεζός, έχω την ίδια μοναδική δυνατότητα να αντιμετωπίσω άλλοθς πεζούς σε ένα μέρος με πλήθος. Πήγα αυτό στο Σημείο Μηδέν, και έφτιαξα τον δρόμο μου ανάμεσα στο πλήθοι για μια ώρα. Είμαι πεζός. Αλλά η τυπική νομοθεσία καθυηστερεί την τεχνολογία για μια γενιά ή δυο, και όταν μας λένε ότι δεν ανήκουμε σε πλάγιο δρόμο, έχουμε δυο επιλογές. Είμαστε ένα επανα-δημιουργημένο όχημα που δεν έχει και πολύ σημασία, δεν περνώ τον χρόνο μου κάνοντας τέτοτοια πράγματα. Ή ίσως θα έπρεπε να είμαστε έξω στο δρόμο μπροστά στο λεωφορείο Greyhound ή ένα όχημα. Είμαστε προβληματισμένοι για αυτό, φτάσμα στον Διοηκητής Ταχυδρομικού Οργανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών, σαν το πρώτο άτομο που δείξαμε έξω, και είπαμε, "Βάλτε τον κόσμο σας σε αυτό, όλοι εμπιστευόνται τον ταχυδρόμο τους. Και αυτοί ανήκουν στον πλάγιο δρόμο, και το χρησημοποιούν σοβαρά." Συμφώνησε. Πήγαμε σε έναν αριθμό αστυνομικών τμημάτων που θέλουν του αστυνομικούς τους πίσω στην γειτονιά στην περιοχή, κουβαλόντας 70 pounds πραγμάτων. Θα το λάτρευαν. Και δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο αστυνομικό θα δώσι στον εαυτό του μια κλήση. ( Γέλιο ) Έτσι εργαζόμαστε πολύ, πολύ σκληρά, αλλά γνωρίζαμε ότι η τεχνολογία δεν ήταν τόσο δύσκολο να αναπτυχθεί ως μια στάση για το τι είναι σημαντικό, και πως να εφαρμοστεί η τεχνολογία. Πήγαμε έξω και βρήκαμε κάποιους διορατικούς ανθρώπους με αρκετά χρήματα για να σχεδιάσουμε και να δημιουργήσουμε αυτά τα πράγματα, και να τα κάνουμε αποδεκτά σε αισιόδοξα αρκετό χρονικό διάστημα . Έτσι, είμαι ευτυχισμένος, πραγματικά, είμαι ευτυχισμένος για αυτή την τεχνολόγια όσο θέλετε. Και ναι, είναι πραγματικά διασκεδαστικό, και ναι, θα πρέπει να πάτε όλοι να το δοκιμάσετε. Αλλά αν θα μπορούσα να κάνετε ένα πράγμα, δεν είναι να το σκεφτείτε ως ένα κομμάτι τεχνολογίας, αλλά απλά να φανταστείτε ότι, παρόλου που όλοι καταλαβαίνουμε κάπως ότι είναι δικαιολογημένο να χρησημοποιούμε μια μηχανή 4000 pound, που μπορεί να κάνει 60 μίλια την ώρα, που μπορεί να σας πάει όπου θέλετε να πάτε, και κάπως είναι και αυτό που χρησημοποιούμε για το τελευταίο μίλι, και είναι χαλασμένο, και δεν λειτουργεί. Ένα από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που μας συνέβει για το πως μπορεί να γίνει αποδεκτό, έγινε εδώ στην Καλιφόρνια. Πριν κάποιες εβδομάδες, μετά την κυκλοφορία του, είμασταν με ένα συνεργείο ειδήδεων στο Venice Beach, κινούμενοι πέρα δόθε, και εκείνος θαυμάζει την τεχνολογία, και εντομεταξύ ποδήλατα περνούσαν, και skateboarders περνούσαν, και μια μικρή ηλικιωμένη κυρία -- εννοώ, αν ψάχνατε ένα λεξικό, η ηλικιωμένη κυρία -- ερχόταν σε εμένα -- και τώρα είμαι πάνω σε αυτό, είμαι στο ύψος ένος φυσιολογικού ενήλικα τώρα -- και εκείνη απλά σταμάτησε, και η κάμερα είναι εκεί, και κοιτά προς εμένα και λέει, " Μπορώ να το δοκιμάσω αυτό;" Και τι ήμουν εγώ -- ξέρετε, πάτε να πείτε κάτι; Και έτσι είπα, "Φυσικά." Έτσι κατέβηκα, και ανέβηκε εκείνη, και με λίγο συνήθεια, α, μετά γυρνούσε πέρα δόθε, και πήγε περίπου 20 πόδια, και επέστρεφε, και είναι όλο χαμόγελα. Και επέστρεψε σε εμένα και σταμάτησε, και είπε, " Τελικά, έφτιαξάν κάτι για εμάς." Και η κάμερα την κοιτά. Σκέφτομαι, "Wow, αυτό ήταν φοβερό -- ( Γέλιο ) -- Παρακαλώ κυρία, μην πείτε άλλη κουβέντα." ( Γέλιο ) Και η κάμερα την κοιτά, και αυτός ο τύπος πρέπει να βάλει το μικρόφωνο στο πρόσωπο της, λέει, " Τι εννοείτε με αυτό;" Και σχημάτισα, "¨Όλα τελειώσαν τώρα," και κοιτά προς τα πανω και λέει, "Καλώς," και κοιτά ακόμ αυτούς του τύπους, και λέει, " Δεν μπορώ να κάνω ποδήλατο," όχι, λέει, " δεν μπορώ να κάνω skateboard, και δεν έχω χρησημοποιήσει ποτέ πατίνια," τα ήξερε όλα με το όνομα τους, και είπε, " Και έχουν πέρασει 50 χρόνια από τότε που έκανα ποδήλατο." Μετά κοιτά προς τα πάνω, κοιτά προς τα πάνω, και λέει, " Είμαι 81 χρονών, και δεν οδηγώ πλέον αυτοκίνητο, αλλά έχω ακόμα ανάγκη να πάω στο μαγαζί, και δεν μπορώ να κουβαλίσω πολλά πράγματα." Και ξαφνικά μου φάνηκε, ότι μεταξύ των πολλών φόβων μου, δεν ήταν μόνο ότι η γραφειοκρατεία και οι ρυθμίσεις και οι νομοθέτες δεν θα το καταλάβαιναν αλλά ότι, βασικά, πιστεύετε ότι υπήρεχε πίεση μεταξύ των ανθρώπων για να μη παραβιαστεί το πιο πολύτιμο μικρό κομμάτι από ελεύθερο χώρο, τους πλαγίους δρόμους σε αυτές τις πόλεις. Όταν κοιτάτε σε 36 ίντσες μόνημων προδιαγραφών για πλάγιο δρόμο, μετά τα οχτώ πόδια για το παρκαρισμένο αυτοκίνητο, μέτα τις τρείς λωρίδες κυκλοφορίας, και μετά τα άλλα οχτώ πόδια -- είναι -- ότι αυτό το μικρό κομμάτι είναι ότι υπάρχει. Αλλά κοιτά προς τα πάνω και λέει αυτό, και μου φαίνεται, πως, παιδιά δεν θα σκεφτούν αυτά τα πράγματα, και δεν ψηφίζουν, και ο κόσμος των επιχειρήσεων και οι νεαροί ενήλικες δεν θα σκεφτούν αυτά τα πράγματα, που είναι πραγματικά φοβερά, και νομίζω ότι ανησυχούσα υποσυνείδητα πως ο ηλικιωμένος πληθυσμός θα ανησυχούσε. Έτσι, έχοντας δει αυτό, και έχοντας προβληματιστεί για αυτό για οχτώ χρόνια, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να σηκώσω το τηλέφωνο μου και να ρωτήσω τους τους ανθρώπους του μαρκετίνγκ και των κανονισμών, καλώντας το ΑΑRP, για να πάρω αμέσως ραντεβου. Πρέπει να τους δείξουμε αυτό το πράγμα. Και το πήγαν στη Washington, τους έδειξαν, και τώρα θα αναμειχθούν, παρακολουθόντας πως αυτά τα πράγματα απορροφόνται σε έναν αριθμό πόλεων, όπως η Ατλάντα, όπου κάνουμε όλες αυτές τις δοκιμές για να δούμε αν μπορεί πραγματικά, στην ουσία να βοηθίσει να επανα- ενεργοποιήσει το κέντρο τους. ( Χειροκρότημα ) Το συμπέρασμα είναι, είτε πιστέυετε στα Ηνωμένα Έθνη, ή σε οποιοδήποτε άλλο think tank -- στα επόμενα είκοσι χρόνια, ολόκληρη η ανάπτυξη του ανθρώπινου πληθυσμού αυτού του πλανήτη θα είναι στις πόλεις. Μονάχα στην Ασία, θα είναι περισσότερο από ένα δυσεκατομμύριο ανθρώπων. Έμαθαν θα ξεκινήσουν με κινητά τηλέφωνα. Δεν χρειάστηκε να κάνουν αυτή την διαδρομή 100 ετών που κάναμε. Ξεκινήσαν στην κορυφή στην τεχολογική αλυσίδα διατροφής. Εμείς έπρεπε να ξεκινήσουμε να χτίσουμε πόλεις, ανθρώπινα περιβάλλοντα όπου ένα άτομο 150 pound μπορεί να περπατήσει κάποια μίλια σε ένα πυκνό, πλούσιο, πράσινο-χωρό περιβάλλον, χωρίς να είναι μια μηχανή 4000 pound για να το κάνει. Αυτοκίνητα δεν φτιάχυηκαν για παράλληλο παρκάρισμα, είναι εκπληκτικές μηχανές για την μετακίνησε ανάμενσα στις πόλεις, αλλά σκεφτείτε το μονάχα: λύσαμε όλα τα μακροσκελή, ταχύτατα προβλήματα. Οι Έλληνες περπατούσαν από το θέατρο του Διόνυσου μέχρι τον Παρθενώνω με τα σανδάλια τους. Εσείς το κάνετε με τα αθλητικά σας. Δεν άλλαξε και πολύ. Αν αυτό γίνεται μόνο τρείς φορές όσο το περπάτηνα --τρείς φορές -- ένας 30- λεπτός περίπατος γίνεται 10 λεπτά. Η επιλογή σας, όταν ζείτε σε μια πόλη, αν είναι τώρα 10 λεπτά -- γιατί στα 30 λεπτά θέλετε μια εναλλκατική, είτε αυτό είναι λεωφορείο, τρένο/ Πρέπει να χτίσουμε μια υποδομή -- απαλές γραμμές -- ή θα συνεχίσετε να παρκάρετε αυτά τα αυτοκίνητα. Αλλά αν μπορείτε να βάλετε μια καρφίτσα στις περισσότερες πόλεις, και φανταστείτε πόσο μακριά θα μπορούσατε, αν είχατε τον χρόνο, να περπατήσετε σε μισή ώρα, είναι η πόλη. Αν μπορούσατε να το κάνετε διασκεδαστικό, και να το κάνετε 8 ή 10 λεπτά, μπορείτε να βρείτε το αυτοκίνητό σας, να ξε- παρκάρετε το αυτοκίνητο σας, να κινήσετε το αυτοκίνητο σας, να το επανά- παρκάρετε και να πάτε κάπου, δεν μπορείτε να πάτε σε ένα τρόλεϊ ή μετρό. Θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον όποιο οι άνθρωποι τοποθετούν πηγές, τον τρόπο με τον όποιο αυτός ο πλανήτης χρησημοποιέι ενέργεια, να το κάνουμε πιο διασκεδαστικό. Και ελπίζουμε σε μια πρόσθηκη στην ιστορία ότι είχαμε δίκιο. Aυτό είναι Segway. Aυτό είναι μια μηχανή Stirling cycle, που μπερδέυεται από πολλά πράγματα που κάνουμε. Αυτό το μικρό τέρας, αυτή τη στιγμή, παράγει κάποια εκατοντάδες βαττ ηλεκτρικής ενέργειας. Ναι, θα μπορούσε να καταλογιστεί σε αυτό, και ναι, σε ένα κιλό προπάνιο, θα μπορούσατε να οδηγήσετε από την Νέα Υόρκη στο Μπόστον αν το επιλέγατε έτσι. Ίσως πιο ενδιαφέρον σε αυτή την μικρή μηχανή είναι ότι δεν καιεί πετρέλαιο, γιατί κάποιοι από εσάς μπορεί να είναι σκεπτικοί για την δυνατότητα αυτού για να έχει αποτέλεσμα, όταν το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου δεν μπορείτε να το βάλετε σε μια μπρίζω 120 βόλτ. Εργαστήκαμε σε αυτό, με την ακρίβεια, ως εναλλακτικής πηγής ενέργειας, ξεκινόντας τον δρόμο πίσω με Johnson & Johnson, για να τρέξουμε ένα iBOT, γιατί οι καλύτερες μπαταρίες που μπορείτε να έχετε -- 10 βατώρες ανά κιλό σε μολύβι γραφίδας, 20 βατώρες ανά κιλό νικελούχο κάδμιο, 40 βατώρες ανά κιλό νικελούχο μεταλικό ένυδρο άλας, 60 βατώρες ανά κιλό λιθίου, 8750 βατώρες ενέργεια σε κάθε κιλό προπανιου η γκαζολινίου -- που είναι γιατί δεν οδηγεί κανείς ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, αν μπρείτε να καίτε με την ίδια αποτελεσματικότητα -- λόγω της εξωτερικής κάυσης -- όπως ο φούρνος της κουζίνας σας, αν μπορείτε να καίτε όποια ύλη, εμφανίζεται αρκετά πρόσφορό. Παράγει αρκετή ηλεκτρική ενέργεια, για παράδειγνα, για να κάνετε αυτό, που είναι αρκετή ηλεκτρική ενέργεια τη νύχτα, για το υπόλοιπο του κόσμου, όπως ο κύριος Χόλι -- Δοκτώρ Χόλι -- επισημαίνει, μπορεί να τρέξει υπολογιστές με μια λάμπα. Αλλά πιο ενδιαφέρον, οι θερμοδυναμική αυτού λέει, ότι δεν θα πάρετε ποτέ περισσότερο από 20 τοις εκατό αποτελεσματικότηα. Δεν έχει πολύ σημασία -- λέει αν πάρετε 200 βαττ ηλεκτρικής ενέργειας, παίρνετε επτακόσια ή οχτακόσια βαττ θερμότητας. Αν θα θέλατε να βράσετε νερό και να το επανασυμπυκνώετε σε ένα βαθμό των 10 γαλονίων την ώρα, χρειάζεται περίπου 25, λίγο παραπάνω από 25.3 κίλοβατ -- 25000 βαττ συνεχόμενης ενέργεια -- για να το κάνετε. Αυτό είναι τόσο ενέργεια, που δεν έχετε την δυνατότηα να αφαλάτωσετε ή να καθαρού νερού σε αυτή την χώρα με αυτό τον τρόπο. Σίγουρα, στο υπόλοιπο του κόσμου, η επιλογή σας είναι να ερημμώσετε το μέρος μετατρέποντας τα πάντα που καίγεται σε θερμ΄τητα, ή να πιείτε το διαθέσιμο νερό. Η νουμέρο ένα αιτία θανάτου ανθρώπων σε αυτό τον πλανήτη είναι έλλειψη νερού. Εξαρτάται σε ποιονού νούμερα πιστέυετε, είναι μεταξύ 60 και 85000 άνθρωποι κάθε μέρα. Δεν έχουμε ανάγκη κλεπτυσμένων μεταμοσχευμάτων καρδιάς στον κόσμο. Έχουμε ανάγκη από νερό. Και γυναίκες δεν θα έπρεπε να περνούν ώρες για να το ψάχνουν, ή να βλέπουν τα παιδιά να πεθαίνουν. Ανακαλύψαμε πως μπορούμε να τοποθετήσουμε μια έναν καθαρισμό ατμό-συμπύκνωσης σε αυτό το πράγμα, με έναν μετρητή ροής αλλαγής θερμοκρασίας για να πάρει την δαπανούμενη θερμοκρασία, μετά χρησημοποιόντας λίγο από την ρύθμισι ηλεκτρικήε ενέργεια, αυτή η διαδικασία, και για 450 βαττ, που είναι κάτι παραπάνω από το μισό της αναγκαίας ενέργειας του, θα παράγει 10 γαλόνια την ώρα καθαρού νερού από οτιδήποτε εισέρχεται για να το δροσίσει. Έτσι, τοποθετούμε αυτό το κουτί εδώ σε κάποια χρόνια, θα μπορούσαμε να έχουμε μια λύση για μετακίνηση, ηλεκτρική ενέργεια, και επικοινωνία, και ίσως πόσιμο νερό σε ένα βιώσιμο πακέτο που ζηγίζει 60 pounds; Δεν ξέρω, αλλά θα το δοκιμάσουμε. Καλύτερα να σωπάσω. ( Χειροκρότημα )