Ο Ντέιβ Έγκερς κάνει μια ευχή κατά τη βράβευσή του από το TED : Μια φορά κι ένα καιρό σ΄ ένα σχολείο

Σας ευχαριστώ τόσο πολύ όλους εσάς από το TED, και ιδιαιτέρως τον Κρις και την Έιμυ. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι βρίσκομαι εδώ. Δεν έχω κοιμηθεί για εβδομάδες. Ο Νηλ κι εγώ καθόμασταν εκεί και συγκρίναμε το πόσο λίγο έχουμε κοιμηθεί αναμένοντας αυτό. Ποτέ δεν είχα τόσο τρακ και το κάνω αυτό όταν έχω τρακ, μόλις το συνειδητοποίησα. Λοιπόν, θα μιλήσω για το τι περίπου κάναμε σε αυτήν την οργάνωση που ονομάζεται 826 Βαλέντσια, και στη συνέχεια θα μιλήσω για το πώς όλοι θα μπορούσαμε να συμμετέχουμε και να κάνουν παρόμοια πράγματα.

Τότε, περίπου το 2000, ζούσα στο Μπρούκλιν Προσπαθούσα να τελειώσω το πρώτο μου βιβλίο, Περιφερόμουν ζαλισμένος κάθε μέρα επειδή έγραφα από τις 12 π.μ. ως τις 5 π.μ Έτσι, περπατούσα μέσα σε μια παραζάλη όλη μέρα. Είχα ελάχιστη πνευματική διαύγεια κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά είχα ευέλικτο ωράριο. Στη γειτονιά του Μπρούκλιν που ζούσα, στο Πάρκο Σλόουπ, ζουν πολλοί συγγραφείς -- μου φαίνεται πως είναι πολύ υψηλό το ποσοστό ανά κάτοικο των συγγραφέων ως προς τα φυσιολογικά άτομα. Εν τω μεταξύ, είχα μεγαλώσει ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς. Η μαμά μου ήταν δασκάλα, η αδερφή μου έγινε δασκάλα και μετά από το πανεπιστήμιο πολλοί από τους φίλους μου ασχολήθηκαν με τη διδασκαλία. Και έτσι πάντα τους άκουγα να μιλούν για τις ζωές τους και πόσο συναρπαστικές ήταν , και ήταν πραγματικά κατά μια έννοια από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και συνεχώς εμπνευσμένους ανθρώπους που ήξερα.

Αλλά ήξερα πόσα πολλά πράγματα έπρεπε να αντιμετωπίσουν, πόσους πολλούς αγώνες είχαν να κάνουν. Και ένας από τους αγώνες ήταν ότι τόσοι πολλοί φίλοι μου που δίδασκαν σε σχολεία της πόλης δυσκολεύονταν να κρατήσουν τους μαθητές τους σε κάποιο αξιόλογο επίπεδο, και ειδικά στην ανάγνωση και τη γραφή. Πρέπει να πω ότι πολλοί από αυτούς τους μαθητές προέρχονταν από σπίτια όπου δεν μίλαγαν αγγλικά, πολλοί από αυτούς έχουν διαφορετικές ειδικές ανάγκες, μαθησιακές δυσκολίες. Και, φυσικά, εργάζονται σε σχολεία που πολύ συχνά έχουν ελλιπή χρηματοδότηση. Και έτσι μου μιλούσαν γι' αυτό και έλεγαν, "Ξέρεις, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι, απλά, περισσότερο κόσμο, περισσότερα άτομα, περισσότερη προσοχή σε ατομική βάση περισσότερες ώρες, περισσότερο εξειδικευμένους ανθρώπους που έχουν δεξιότητες στα Αγγλικά και μπορούν να εργαστούν με αυτούς τους μαθητές σε ατομική βάση.

Όμως, εγώ τους έλεγα, "Καλά, γιατί τότε δεν ασχολείστε με τον καθένα ξεχωριστά;" Κι αυτοί απαντούσαν, "Γιατί έχουμε πέντε τάξεις με 30 ή 40 μαθητές η καθεμιά. Αυτό σημαίνει έως 150, 180, 200 μαθητές την ημέρα. Πώς είναι δυνατόν να δώσουμε σε κάθε ένα μαθητή ακόμη και μία ώρα την εβδομάδα; " Θα έπρεπε να πολλαπλασιαστεί σε μεγάλο βαθμό το εβδομαδιαίο ωράριο και να κλωνοποιήσουμε τον κάθε δάσκαλο. Και έτσι αρχίσαμε να το συζητάμε. Και την ίδια στιγμή, Σκέφτηκα αυτή την τεράστια ομάδα ανθρώπων που ήξερα: συγγραφείς, εκδότες, δημοσιογράφους, μεταπτυχιακούς φοιτητές, επίκουρους καθηγητές, και πάρα πολλούς άλλους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είχαν σχετικά ευέλικτο ημερήσιο πρόγραμμα και ενδιαφέρον για τον αγγλικό λόγο -- Ελπίζω να αποκτήσω ενδιαφέρον για την αγγλική γλώσσα, αλλά αυτή την στιγμή δεν την μιλάω και πολύ καλά. Προσπαθώ. Εκείνο το ρολόι με πιέζει. Αλλά ο καθένας που ήξερα είχε κάποιο ενδιαφέρον για την υπεροχή του γραπτού λόγου όσον αφορά την ανάπτυξη μιας δημοκρατίας, την καλλιέργεια μιας φωτισμένης ζωής. Και έτσι είχαν, ξέρετε, το χρόνο τους και το ενδιαφέρον τους, αλλά την ίδια στιγμή δεν υπήρχε καμία δίοδος που να γνώριζα στην κοινότητά μου για να φέρει αυτές τις δύο κοινότητες κοντά.

Έτσι, όταν μετακόμισα πίσω στο Σαν Φρανσίσκο, μισθώσαμε το κτίριο αυτό. Και η ιδέα ήταν να εκδίδουμε το Μακ Σουίνις -- την τριμηνιαία έκδοση Μακ Σουίνι, που εκδίδαμε δύο ή τρεις φορές τον χρόνο και μερικά άλλα περιοδικά -- για πρώτη φορά η έκδοση θα αποκτούσε γραφείο Παλιότερα χρησιμοποιούσαμε την κουζίνα μου στο Μπρούκλιν. Επρόκειτο να μετακομίσουμε σε ένα γραφείο, και θα μοιραζόμασταν τον χώρο με ένα κέντρο διδασκαλίας. Σκεφτήκαμε λοιπόν, «Θα έχουμε όλους αυτούς τους συγγραφείς και εκδότες και λοιπούς - ένα είδος συγγραφικής κοινότητας να μπαίνει μέσα στο γραφείο κάθε μέρα έτσι κι αλλιώς, γιατί δεν μπορούμε απλά να ανοίξουμε το μπροστινό μέρος του κτιρίου για να έρχονται εκεί μετά το σχολείο οι μαθητές, να λαμβάνουν και επιπλέον βοήθεια για τις γραπτές εργασίες τους, έτσι ώστε, ουσιαστικά, να μην υπάρχουν σύνορα μεταξύ των δύο κοινοτήτων; " Έτσι, η ιδέα ήταν ότι θα κάνουμε τη δουλειά που έτσι και αλλιώς κάνουμε και στις 2:30 θα έρχονται οι μαθητές και θα σταματάμε αυτό που κάνουμε, ή θα το συνεχίζει κάποιος άλλος, ή δουλεύεις λίγο μετά, ή κάτι αντίστοιχο Αλλά θα δίνουμε αυτές τις απογευματινές ώρες στους μαθητές στη γειτονιά.

Έτσι, είχαμε αυτό το μέρος, το νοικιάσαμε, ο ιδιοκτήτης ήταν απολύτως σύμφωνος. Είχαμε αυτή την τοιχογραφία, αυτή είναι μια τοιχογραφία του Κρις Γουέιαρ, που εξηγεί βασικά όλη την ιστορία του γραπτού λόγου, σε μορφή τοιχογραφίας - σου παίρνει μεγάλο χρονικό διάστημα για να την καταλάβεις και θα πρέπει να σταθείς στη μέση του δρόμου. Έτσι, νοικιάσαμε αυτόν τον χώρο. Και όλα ήταν θαύμα, εκτός από τον ιδιοκτήτη που είπε, "Λοιπόν, ο χώρος βρίσκεται σε επαγγελματική ζώνη. Πρέπει να βρείτε κάτι να κάνετε" Πρέπει να πουλάτε κάτι. Δεν μπορείτε να έχετε μόνο ένα κέντρο διδασκαλίας. " Έτσι σκεφτήκαμε, "Χα χα! Πραγματικά!" Αλλά δεν βρίσκαμε κάτι που θα μπορούσαμε αναγκαστικά να πουλάμε αλλά κάναμε την όποια απαραίτητη έρευνα. Κάποτε ήταν ένα δωμάτιο ζυγίσματος, οπότε τα πατώματα κάτω ήταν από καουτσούκ, με ηχομονωτικά πλακίδια στην οροφή, λαμπτήρες φθορίου. Τα ξηλώσαμε όλα αυτά, και βρήκαμε όμορφα, ξύλινα δάπεδα, ασβεστωμένα δοκάρια, ο χώρος έμοιαζε με - ενώ κάναμε την ανακαίνιση του χώρου, κάποιος είπε, "Ξέρετε, πραγματικά μοιάζει με το κύτος ενός πλοίου." Ενώ κοιτούσαμε γύρω μας, κάποιος άλλος είπε, "Λοιπόν, θα πρέπει να πουλάτε προμήθειες για τον εργαζόμενο πειρατή". .

Έτσι και έγινε. Λοιπόν η ιδέα μας έκανε όλους να γελάσουμε, και είπαμε, «Έχουν νόημα όλα αυτά. Ας πωλήσουμε πειρατικές προμήθειες". Αυτό είναι το κατάστημα ανεφοδιασμού των πειρατών. Βλέπετε, αυτό είναι ένα πρόχειρο σκίτσο που έκανα σε μια χαρτοπετσέτα. Ένας σπουδαίος ξυλουργός κατασκεύασε όλα αυτά τα πράγματα και όπως βλέπετε, το κάναμε να φαίνεται κάπως σαν κατάστημα ανεφοδιασμού πειρατών. Εδώ μπορείτε να δείτε σανίδες που πωλούνται με το μέτρο και έχουμε προμήθειες για την καταπολέμηση του σκορβούτου. Έχουμε τα ξύλινα πόδια εκεί, είναι όλα χειροποίητα και φτιαγμένα στα μέτρα σας. επάνω στην κορυφή βλέπετε την έκθεση από τις καλύπτρες ματιού, δηλαδή η μαύρη στήλη εκεί για καθημερινή χρήση, η καθημερινή καλύπτρα ματιού, και μετά σε παστέλ και άλλα χρώματα για τις βραδυνές σας εξόδους - ειδικές προσφορές, δώρα ενηλικίωσης και οτιδήποτε άλλο σχετικό.

Έτσι ανοίξαμε αυτό το μέρος.Και αυτό είναι μια δεξαμενή που γεμίζουμε με θησαυρούς που αφήνουμε τους μαθητές να ξεθάβουν: αυτά είναι αναπληρωματικά μάτια σε περίπτωση που χάσετε κάποιο μάτι. Αυτές είναι κάποιες από τις ταμπέλες που έχουμε σκορπισμένες παντού στο χώρο: "Φάρσες με πειρατές." Ενώ διαβάζεις την ταμπέλα, τραβάμε ένα σχοινί πίσω από τον πάγκο και οκτώ σφουγγαρίστρες πέφτουν στο κεφάλι σου. Αυτό ήταν δικιά μου ιδέα-- Είπα ότι θα έπρεπε να έχουμε κάτι να πέφτει πάνω στα κεφάλια του κόσμου. Και αποφασίσαμε ότι θα ήταν οι σφουγγαρίστρες. Και αυτό είναι το θέατρο των ψαριών, το οποίο είναι απλώς μια δεξαμενή αλμυρού νερού με τρία καθίσματα, και στη συνέχεια, ακριβώς πίσω του, δημιουργήσαμε αυτό το χώρο. που ήταν το κέντρο διδασκαλίας . Έτσι, ακριβώς εκεί βλέπετε το κέντρο διδασκαλίας, ενώ ακριβώς από πίσω βρίσκονται τα γραφεία του Μακ Σουίνι, όπου όλοι εμείς θα εργαζόμαστε για το περιοδικό και την επιμέλεια βιβλίων και τα λοιπά.

Τα παιδιά θα έρχονταν - ή νομίζαμε ότι θα έρχονταν μέσα . Ας πάμε λίγο πίσω στο χρόνο. Στήσαμε αυτό το μέρος, το ανοίξαμε, ασχοληθήκαμε μήνες και μήνες με την ανακαίνιση του χώρου. Είχαμε τραπέζια, καρέκλες, υπολογιστές, τα πάντα. Πήγα σε μια δημοπρασία εταιρίας του διαδικτύου σε ένα ξενοδοχείο Χολιντέι Ιν στο Πάλο Άλτο . και αγόρασα επί τόπου 11 G4. Τέλος πάντων, τα φέραμε , ετοιμάσαμε τα πάντα και μετά περιμέναμε. Ξεκίνησα με περίπου 12 από τους φίλους μου, ανθρώπους που ήξερα εδώ και χρόνια και ήταν συγγραφείς στη γειτονιά. Και καθίσαμε και περιμέναμε. Και στις 2:30 βάλαμε ένα δίσκο με σάντουιτς έξω στο μπροστινό πεζοδρόμιο με την επιγραφή: "Δωρεάν παράδοση ιδιαίτερων μαθημάτων για τις σχετικά με τα Αγγλικά και την Έκθεση ανάγκες σας - Απλώς ελάτε μέσα, είναι όλα δωρεάν. " Και σκεφτήκαμε, "Ωχ, θα ρίξουν τις πόρτες, θα τους αρέσει πολύ. " Αλλά δεν τους άρεσε. Και έτσι περιμέναμε, καθίσαμε στα τραπέζια, περιμέναμε. Είχαμε όλοι αρχίσει να απογοητευόμαστε επειδή ήταν πολλές εβδομάδες που περιμέναμε, πραγματικά, και δεν έμπαινε άνθρωπος.

Και τότε κάποιος μας ενημέρωσε για το γεγονός ότι ίσως υπήρχε ένα χάσμα εμπιστοσύνης, επειδή λειτουργούσαμε πίσω από ένα κατάστημα ανεφοδιασμού πειρατών. Ξέρετε, δεν μας είχε καν περάσει από το μυαλό. Και έτσι στη συνέχεια, περίπου εκείνη την περίοδο, έπεισα μια γυναίκα που ονομαζόταν Νινευή Καλιγκάρι, μια παλιά εκπαιδευτικό του Σαν Φρανσίσκο - που δίδασκε στο Μέξικο Σίτυ, είχε όλη την εμπειρία που απαιτούνταν, ήξερε τα πάντα για την εκπαίδευση, που συνδεόταν με όλους τους εκπαιδευτικούς και τα μέλη της κοινότητας στη γειτονιά. Την έπεισα να μετακομίσει από την Μέξικο Σίτυ, όπου δίδασκε, και ανέλαβε ως εκτελεστικός διευθυντής. Αμέσως, έκανε δημόσιες σχέσεις με τους δασκάλους και τους γονείς και τους μαθητές και τα πάντα, και έτσι ξαφνικά το κέντρο άρχισε να γεμίζει κάθε μέρα.

Και αυτό που προσπαθούσαμε να προσφέρουμε κάθε μέρα ήταν προσοχή στον κάθε ένα μαθητή σε ατομική βάση. Ο στόχος ήταν να υπάρχει ένας-προς-ένα αντιστοιχία με κάθε έναν από αυτούς τους μαθητές. Ξέρετε, έχει αποδειχθεί ότι με 35 στις 40 ώρες το χρόνο και ενασχόληση σε ατομική βάση, ένας μαθητής μπορεί να περάσει στην επόμενη βαθμολογική κλίμακα. Στα σπίτια των περισσοτέρων μαθητών δεν μιλούν αγγλικά. Έρχονται εκεί, πολλές φορές οι γονείς τους - δεν μπορείτε να το δείτε, αλλά υπάρχει ένα στασίδι εκκλησίας που αγόρασα σε ένα πλειστηριασμό στο Μπέρκλεϋ εκεί ακριβώς-- οι γονείς μπορούν καμιά φορά να παρακολουθούν ενώ τα παιδιά τους κάνουν μάθημα. Αυτό λοιπόν ήταν η βασική ιδέα, η προσοχή στον καθένα μαθητή χωριστά. Και έτσι βρεθήκαμε να είμαστε γεμάτοι κάθε μέρα με παιδιά. Εάν βρεθείτε στη Οδό Βαλέντσια μέσα σε αυτά τα λίγα οικοδομικά τετράγωνα περίπου στις 2: 00, 2: 30, θα παρασυρθείτε, συχνά, από τα παιδιά και τα μεγάλα τους σακίδια ή οτιδήποτε άλλο, που πραγματικά έρχονται τρέχοντας σε αυτόν το χώρο.

Που είναι πολύ περίεργο, διότι, κατά μια έννοια, είναι σχολείο. Όμως υπήρχε κάτι που συνέβαινε εκεί σε ψυχολογικό επίπεδο που ήταν λιγάκι διαφορετικό. Επίσης, δεν υπήρχε κανένα στίγμα. Τα παιδιά δεν πήγαιναν σε ένα "Κέντρο-Για-Παιδιά-Που-Χρειάζονται-Περισσότερη-Βοήθεια" ή κάτι παρόμοιο. Πήγαιναν στο 826 Βαλέντσια. Πρώτον, ήταν κατάστημα ανεφοδιασμού πειρατών, δηλαδή κάπως τρελό. Και δεύτερον, υπήρχε ένας εκδοτικός οίκος στο πίσω μέρος. Και έτσι οι εκπαιδευόμενοί μας στην πραγματικότητα εργάζονται στα ίδια θρανία πολύ συχνά, και κοντά-κοντά, με τον ένα υπολογιστή δίπλα στον άλλο με τους μαθητές.

Και έτσι έγινε ένα κέντρο διδασκαλίας -- ένα εκδοτικό κέντρο, όπως το ονομάζαμε -- αλλά και ένα κέντρο συγγραφής. Έρχονται, και μπορεί να δουλέψουν με ένα μαθητή λυκείου που γράφει ένα μυθιστόρημα--επειδή είχαμε πολύ προικισμένα παιδιά, επίσης. Δεν υπάρχει κανένα στίγμα. Όλοι εργάζονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Είναι εξ ολοκλήρου ένα δημιουργικό εγχείρημα. Βλέπουν ενήλικες. Διαμορφώνουν τη συμπεριφορά τους. Ο κάθε ένας από τους ενήλικες εργάζεται στον τομέα του. Μπορούν να δουν τι κάνουν, να ρωτήσουν έναν από αυτούς τους ενήλικες και έτσι, κατά μια έννοια, το ένα συμπληρώνει το άλλο. Υπάρχει μεγάλο πάρε-δώσε έμπνευσης. Το μόνο πρόβλημα, ιδίως για τους ενήλικες που εργάζονταν στου Μακ Σουίνι οι οποίοι όταν άρχισαν τη δουλειά, δεν ήξεραν τι τους περίμενε ήταν ότι υπήρχε μόνο ένα μπάνιο. Με περίπου 60 παιδιά την ημέρα, αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Αλλά ξέρετε, συμβαίνει κάτι με τα παιδιά όταν είναι να τελειώσουν τις εργασίες για το σπίτι σε μια δεδομένη ημέρα, με όλη αυτή την προσοχή που τους προσφέρεται - όταν πάνε σπίτι, έχουν ξεμπερδέψει. Δεν καθυστερούν, δεν κάνουν τα μαθήματά τους μπροστά στην τηλεόραση. Μπορούν να πάνε σπίτι στις 5:30, να χαρούν τις οικογένειές τους, να απολαύσουν άλλα χόμπι, να πάνε έξω, να παίξουν. Και αυτό κάνει μια οικογένεια ευτυχισμένη. Και ένα σύνολο από ευτυχείς οικογένειες σε μια γειτονιά είναι μια ευτυχισμένη κοινότητα. Και ένα σύνολο ευτυχισμένων κοινοτήτων δεμένων μεταξύ τους είναι μια ευτυχισμένη πόλη και ένας ευτυχισμένος κόσμος. Έτσι, το κλειδί για όλα αυτά είναι το homework! Εκεί βρίσκεται το μυστικό, ξέρετε - η προσοχή σε κάθε μαθητή ιδιαιτέρως.

Έτσι ξεκινήσαμε με περίπου 12 εθελοντές, και αργότερα είχαμε περίπου 50. Και ύστερα κανά δυο εκατοντάδες. Και έχουμε τώρα 1.400 εθελοντές στον κατάλογό μας. Και το κάνουμε απίστευτα εύκολο το να συμμετέχει κανείς εθελοντικά. Το βασικό πράγμα είναι, ακόμη και αν έχεις μόνο λίγες ώρες κάθε μήνα, οι δύο αυτές ώρες πλάι-πλάι, δίπλα σε ένα μαθητή, με εστιασμένη την προσοχή, φωτίζοντας μια ακτίνα φωτός πάνω στις εργασίες τους, τις σκέψεις τους και την προσωπική έκφραση τους, τους μεταμορφώνει επειδή τόσο πολλοί από τους μαθητές δεν είχαν ποτέ κάτι ανάλογο. Γι 'αυτό και είπαμε: "Ακόμα και αν έχετε δύο ώρες μια Κυριακή κάθε 6 μήνες, Δεν πειράζει. Αυτό θα είναι αρκετό. " Αυτός είναι και εν μέρει ο λόγος που ο αρχικός πυρήνας των καθηγητών μεγάλωσε τόσο γρήγορα.

Στη συνέχεια είπαμε, "Λοιπόν τι θα κάνουμε με το χώρο κατά τη διάρκεια της ημέρας, που πρέπει να χρησιμοποιηθεί και πριν από τις 2:30; " Έτσι αρχίσαμε να έχουμε τάξεις και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Κάθε μέρα, υπήρχε μια εκπαιδευτική εκδρομή όπου οι μαθητές δημιουργούσαν από κοινού ένα βιβλίο. μπορείτε να το δείτε να δακτυλογραφείται εκεί πάνω. Αυτή είναι μία από τις τάξεις που ενθουσιάστηκε πάρα πολύ με το γράψιμο. Οποιαδήποτε στιγμή και να τραβούσατε φωτογραφία την τάξη θα φαινόταν έτσι. Αυτό είναι, λοιπόν, ένα από τα βιβλία που φτιάχνουν. Προσέξτε τον τίτλο του βιβλίου, «Το βιβλίο που ποτέ δεν έχει ελεγχθεί: Τιτανικός". Και η πρώτη αράδα αυτού του βιβλίου είναι, " Κάποτε υπήρχε ένα βιβλίο που ονομαζόταν Σίντυ που ήταν για τον Τιτανικό ». Αλλά, εν τω μεταξύ, υπάρχει ένας ενήλικας από πίσω που το δακτυλογραφεί, και το θεωρεί απόλυτα σοβαρή υπόθεση, που τους ενθουσιάζει.

Έτσι, μετά είχαμε ακόμη περισσότερους δασκάλους για να χρησιμοποιήσουμε. Αυτό είναι ένα πλάνο κάποιου από τους καθηγητές κατά τη διάρκεια μιας από τις εκδηλώσεις. Οι καθηγητές που συνεργάζονται μαζί μας - και η καθηγητές τα βλέπουν πάντα διαφορετικά - μας λένε τι να κάνουμε. Πήγαμε εκεί με τη σκέψη, "Είμαστε σε τελική ανάλυση, εντελώς εύπλαστοι. Εσείς θα μας πείτε τι να κάνουμε. , Οι γονείς θα μας πουν. Οι καθηγητές θα μας πουν πώς να είμαστε πιο χρήσιμοι. "

Έτσι, στη συνέχεια, αυτοί είπαν, "Γιατί δεν έρχεστε στα σχολεία; Διότι τι γίνεται με τους μαθητές που δεν θα έρχονται σε εσάς, κατ 'ανάγκη, οι οποίοι δεν έχουν πραγματικά ενεργούς γονείς που να τους φέρουν, ή δεν είναι αρκετά κοντά; " Έτσι τότε αρχίσαμε να λέμε, "Λοιπόν, έχουμε 1.400 άτομα στον κατάλογο των δασκάλων μας. Ας το διαδώσουμε". Ένας δάσκαλος μπορεί να πει, ¨Χρειάζομαι 12 καθηγητές για τις επόμενες πέντε Κυριακές. Δουλεύουμε τις εκθέσεις μας για το πανεπιστήμιο. Στείλτε τους σε μας. " Έτσι αρχίσαμε να το διαδίδουμε : 1.400 διδάσκοντες. Όποιος μπορεί να τα καταφέρει δηλώνει συμμετοχή. Πηγαίνουν περίπου μισή ώρα πριν το μάθημα. Ο δάσκαλος τους λέει τι να κάνουν, πώς να το κάνουν, ποια είναι η αρμοδιότητά τους, πόσο προχώρησε η εργασία τους τους μέχρι σήμερα. Λειτουργούν κάτω από την καθοδήγηση του δασκάλου, και γίνονται όλα σε μια μεγάλη αίθουσα. Αυτό είναι το κύριο μέρος της δουλειάς που κάνουμε, άνθρωποι που πάνε κατ' ευθείαν από τη δουλειά τους, κατ' ευθείαν από το σπίτι, κατ ' ευθείαν στην τάξη και που συνεργάζονται άμεσα με τους μαθητές. Έτσι, μπορούμε να δουλέψουμε με χιλιάδες ακόμα μαθητές. Τότε, ένα άλλο σχολείο, είπε, "Λοιπόν, κι αν απλώς σας δίναμε μια αίθουσα και την χρησιμοποιούσατε όλη μέρα; "

Έτσι έγινε το Δωμάτιο Δημιουργικής Γραφής του Γυμνασίου Έβερετ, που το διακοσμήσαμε σε πειρατικό στυλ. Είναι ακριβώς έξω από τη βιβλιοθήκη. Και εκεί εξυπηρετούμε και τα 529 παιδιά αυτού του γυμνασίου. Πρόκειται για την εφημερίδα τους, τα "Νέα Στα Ίσια», που έχει μια μόνιμη στήλη από το Δήμαρχο Γκάβιν Νιούσομ και στις δύο γλώσσες - Αγγλικά και Ισπανικά. Οπότε μετά, μια μέρα μας έγραψε η Ιζαμπέλ Αλιέντε: "Χέι, γιατί δεν αναθέτετε ένα βιβλίο σε μαθητές λυκείου; Θέλω να γράψουν για το πώς θα επιτευχθεί η ειρήνη σε έναν βίαιο κόσμο. " Και έτσι πήγαμε στο Λύκειο Θάργκουντ Μάρσαλ , ένα σχολείο με το οποίο είχαμε συνεργαστεί σε μερικά άλλα πράγματα, και το δώσαμε ως μάθημα στους μαθητές. Και είπαμε, "Η Ιζαμπέλ Αλιέντε θα διαβάσει όλες τις εργασίες σας στο τέλος. Πρόκειται να τις δημοσιεύσει σε ένα βιβλίο. Πρόκειται να χρηματοδοτήσει την εκτύπωσή αυτού του βιβλίου σε μορφή βιβλίου τσέπης. Πρόκειται να είναι διαθέσιμο σε όλα τα βιβλιοπωλεία στο Bay Area και σε ολόκληρο τον κόσμο με την Amazon και όπου αλλού θέλετε. " Και έτσι αυτά τα παιδιά εργάστηκαν σκληρότερα από ό, τι είχαν ποτέ εργαστεί για κάτι στη ζωή τους, επειδή υπήρχε το εξωτερικό ακροατήριο, υπήρχε η Ιζαμπέλ Αλιέντε στην άλλη άκρη. Νομίζω ότι είχαμε περίπου 170 καθηγητές που εργάστηκαν για αυτό το βιβλίο με τους μαθητές και έτσι όλη η ιστορία πήγε απίστευτα καλά. Κάναμε ένα μεγάλο πάρτι στο τέλος. Αυτό είναι ένα βιβλίο που μπορείτε να βρείτε οπουδήποτε. Έτσι αυτό οδήγησε σε μια σειρά από παρόμοια. Μπορείτε να δείτε οτι η Έιμυ Ταν ήταν χορηγός στο επόμενο, "Μπορεί να Φτάσω Κάπου." Και αυτό έγινε ένα συνεχές πράγμα. Όλο και περισσότερα βιβλία.

Τώρα η δουλειά με τα βιβλία έγινε το πάθος μας Τα παιδιά δουλεύουν όσο ποτέ πριν στη ζωή τους αν ξέρουν ότι θα είναι για κάτι μόνιμο, αν ξερουν ότι μπορεί κανείς να το βρει σε κάποιο ράφι, Αν γνωρίζουν ότι κανείς δεν μπορεί να μειώσει αυτά που έχουν σκεφτεί και πει, αν ξέρουν ότι τιμήσαμε τα λόγια τους και τις σκέψεις τους με εκατοντάδες ώρες για πέντε ή έξι πρώτες εκδοχές του έργου τους με όλη αυτή την προσοχή που δίνουμε στις σκέψεις τους. Και από τη στιγμή που θα φθάσουν στο επίπεδο αυτό, από τη στιγμή που έχουν γράψει σε αυτό το επίπεδο, δεν κοιτάνε ποτέ πίσω . Η εμπειρία τους μεταμορφώνει απολύτως Και έτσι λοιπόν τα πουλάμε όλα στο κατάστημα. Αυτό γίνεται κοντά στις σανίδες. Πουλάμε όλα τα βιβλία των μαθητών. Πού αλλού να τα τοποθετήσουμε, έτσι; Έτσι τα πουλούσαμε, αλλά μετά κάτι παράξενο είχε αρχίσει να συμβαίνει με τα καταστήματα. Το κατάστημα, στην πραγματικότητα - παρότι το ξεκινήσαμε για πλάκα -- το μαγαζί τώρα έβγαζε χρήματα. Λοιπόν βγάζαμε το ενοίκιο. Ίσως και να είναι αυτό μια ιδιαιτερότητα του Σαν Φρανσίσκο-- δεν ξέρω, δεν θέλω να κρίνω. Αλλά ο κόσμος έμπαινε μέσα -- και αυτό συνέβη πριν τις πειρατικές ταινίες και όλα αυτά! Έβγαζε ένα σωρό χρήματα. Εντάξει όχι και ένα σωρό, αλλά πληρωνόταν το ενοίκιο, πληρωνόταν και ένας μόνιμος υπάλληλος. Εκεί αριστερά μπορείτε να δείτε ότι υπάρχουν χάρτες των ωκεανών.

Και έτσι έγινε και μια πύλη για την κοινότητα, Κόσμος θα 'μπαινε και θα 'λεγε, " Τι στο --; Τι είναι αυτό;" Δεν θέλω να πω κακές λέξεις στο Διαδίκτυο. Είναι κανόνας; Δεν ξέρω. Έλεγαν "Τι είναι τούτο;" Και έμπαιναν μέσα και μάθαιναν περισσότερα . Και ακριβώς πίσω -- εκεί είναι συνήθως μια μικρή αλυσίδα -- ακριβώς πίσω, έβλεπαν τα παιδιά να κάνουν μάθημα. Εδώ διεξάγεται μια εκπαιδευτική εκδρομή. Και έτσι αγόραζαν πράγματα, και συχνά μπορεί να ήθελαν να αγοράσουν λίγο λαρδί, ή κεχρί για τον παπαγάλο τους ή, ξέρετε, ένα γάντζο, ή προστατευτικό γάντζου για το βράδυ, όλα αυτά τα πράματα που πουλάμε. Έτσι ουσιαστικά το μαγαζί πήγαινε πολύ καλά. Αλλά προσέλκυε και τόσο πολλούς ανθρώπους: δασκάλους, δωρητές, εθελοντές, όλους. Γιατί ήταν ισόγειο. Ανοιχτό στο κοινό. Δεν ήταν ένα μη κερδοσκοπικό θαμμένο, ξέρετε, στον 30ο όροφο σε κάποιο κτίριο στο κέντρο της πόλης. Ήταν ακριβώς μες στη γειτονιά προσέφερε και ήταν ανοιχτό συνεχώς στο κοινό. Ήταν σαν μια περίεργη και ευτυχής σύμπτωση.

Όποτε όλος ο κόσμος που ήξερα στο Μπρούκλιν, έλεγαν, "Καλά, γιατί να μην έχουμε και μεις ένα τέτοιο μέρος;" Και πολλοί απ' αυτούς υπήρξαν πρώην εκπαιδευτικοί ή θα ήθελαν να είναι εκπαιδευτικοί, οπότε αναμίχθηκαν με πολλούς τοπικούς σχεδιαστές, τοπικούς συγγραφείς, και απλά πήραν την ιδέα μας ανεξάρτητα ώστε να δημιουργήσουν τη δική τους εκδοχή. Δεν ήθελαν να πουλούν προμήθειες για πειρατές, δεν πίστευαν ότι αυτό θα πετύχαινε στα μέρη τους. Έτσι , όπως θα περιμέναμε από την κοινότητα καταπολέμησης του εγκλήματος στη Νέα Υόρκη, ίδρυσαν την Εταιρία Ανεφοδιασμού Υπερηρώων του Μπρούκλιν. Αυτό είναι ένα υπέροχο σχέδιο του Σαμ Ποτς. Και αυτό ήταν για να μοιάζει περίπου όπως ένα από αυτά τα μαγαζιά κλειδαράδων που τους αρέσει να δείχνουν όλες τις υπηρεσίες που έχουν ποτέ προσφέρει, ξέρετε, εκεί πέρα. Έτσι άνοιξαν αυτό το μέρος. Από μέσα είναι σαν κατάστημα Costco για υπερήρωες - όλες οι προμήθειες σε βασική μορφή. Τα πάντα είναι χειροποίητα. Τα πάντα είναι κατά κάποιο τρόπο τροποποιήσεις άλλων προϊόντων, ή κάτι τέτοιο. Όλες τις συσκευασίες γίνονται από τον Σαμ Ποτς.

Έτσι λοιπόν έχετε τη μονάδα απομόνωσης κακοποιού, όπου τα παιδιά βάζουν τους γονείς τους. Εδώ έχουμε το γραφείο. Αυτό είναι ένας μικρός υπόγειος θάλαμος - εκεί βάζετε τα προϊόντα σας, ώστε ν' ανέβουν με ένα ηλεκτρικό ανελκυστήρα και στη συνέχεια ο τύπος πίσω από το ταμείο σας λέει ότι πρέπει να δώσετε τον όρκο του ηρωισμού, πράγμα που πρέπει να κάνετε αν θέλετε να αγοράσετε κάτι. Και περιορίζει πραγματικά τις πωλήσεις τους. Προσωπικά, νομίζω ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα. Γιατί πρέπει να το κάνεις με το χέρι στην καρδιά και όλα τα σχετικά. Αυτά είναι ορισμένα από τα προϊόντα. Είναι όλα χειροποίητα. Αυτή είναι μια εξάρτηση μυστικής ταυτότητας. Ας πούμε ότι θέλετε να πάρετε την μορφή της Σαρόν Μπουν, μιας αμερικανίδας διευθύντριας μάρκετινγκ από το Χομπόκεν, του Νιου Τζέρσυ. Υπάρχει ένας πλήρης φάκελος για όλα όσα θα πρέπει να ξέρετε για τη Σαρόν Μπουν. Αυτό, λοιπόν, είναι το εργαστήριο κατασκευής κάπας όπου μπορείτε να προβάρετε την κάπα σας και στη συνέχεια ανεβαίνετε αυτά τα τρια μεταλλικά σκαλοπάτια και μετά ανάβουμε τους τρεις υδραυλικούς ανεμιστήρες από κάθε πλευρά και στη συνέχεια μπορείτε να δείτε την κάπα σε δράση. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, ξέρετε, απ' το να πας εκεί πάνω και η κάπα να αρχίσει να γίνεται κόμπος, ή κάτι τέτοιο. Να και η μυστική πόρτα - αυτό είναι ένα από τα ράφια που δεν βλέπεις το βλέπεις όταν μπαίνεις μέσα, αλλά ανοίγει αργά. Μπορείτε να τη δείτε εκεί στο κέντρο δίπλα σε όλoυς αυτούς τους γάντζους. Ανοίγει και τότε εμφανίζεται το κέντρο διδασκαλίας από πίσω. Έτσι μπορείτε να δείτε ολόκληρο το εφέ!

Όμως όλο αυτό είναι - θα ήθελα απλώς να το τονίσω - χρηματοδοτούμενο σε τοπικό επίπεδο, κατασκευασμένο σε τοπικό επίπεδο . Όλοι οι σχεδιαστές, το σύνολο των κατασκευαστών, όλοι ήταν ντόπιοι, όλη την ώρα ήταν εθελοντικά. Όταν πήγα και τους επισκέφτηκα είπα, 'Ναι, ρε παιδιά τα πάτε θαύμα" ή κάτι τέτοιο. Αυτό ήταν. Μπορείτε να δείτε την ώρα σε όλους τους πέντε δήμους της Νέας Υόρκης στο πίσω μέρος. Έτσι αυτός είναι ο χώρος για την παράδοση ιδιαίτερων μαθημάτων . Ένας χώρος με μεγάλη κίνηση. Ίδιες αρχές: προσοχή σε κάθε μαθητή ξεχωριστά, πλήρης αφοσίωση στην εργασία των μαθητών και μια απέραντη αισιοδοξία και ένα είδος δυνατότητας δημιουργικότητας και ιδεών. Γίνεται μια ξαφνική αλλαγή στο μυαλό τους όταν περπατήσουν μέσα σε αυτό το περίεργο κατάστημα μήκους έξι μέτρων, έτσι; Έτσι είναι σχολείο, χωρίς να είναι το σχολείο. Είναι προφανές ότι δεν είναι σαν το σχολείο, ακόμη και αν εργάζονται πλάι-πλάι σε τραπέζια, με μολύβια και χαρτιά, και οτιδήποτε άλλο.

Αυτός είναι ένας από τους μαθητές, ο Καλέντ Χαμντάν. Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το απόσπασμα. Εθισμένος στα βιντεοπαιχνίδια και την τηλεόραση. Του ήταν αδύνατον να συγκεντρωθεί σπίτι. Ήρθε σε μας. Έμαθε να εστιάζει την προσοχή του. Και του έγινε πάθος. Έτσι, αρκετά σύντομα, έγραφε. Τέλειωνε τα μαθήματά του νωρίς - πραγματικά είχε εθιστεί στο να τελειώνει τα μαθήματά του. Είναι εθιστικό πράγμα να θέλεις να τελειώσεις κάτι και να ελεγχθεί και να ξέρει ότι πρόκειται να επιτύχει το επόμενο πράγμα και να είναι προετοιμασμένος για το σχολείο την επόμενη μέρα. Έτσι του έγινε πάθος, και μετά άρχισε να κάνει κι άλλα πράγματα Τώρα έχει δημοσιεύσει τη δουλειά του σε πέντε βιβλία. Συνέγραψε ένα σατυρικό βιβλίο για αποτυχημένους υπερήρωες που ονομάζονται "Πρώην - Σούπερ". Έγραψε μια σειρά με τίτλο "Πιγκουίνος Μπαλμπόα," ο οποίος είναι ένας μαχητής - μποξέρ - πιγκουίνος. Και στη συνέχεια το διάβασε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες σε 500 άτομα στο Σύμφονι Σπέις, σε εκδήλωση υποστήριξης για το 826 στη Νέα Υόρκη. Έτσι βρίσκεται εκεί κάθε μέρα. Είναι πραγματικά παθιασμένος. Φέρνει και τα ξαδέλφια του τώρα. Υπάρχουν τέσσερα μέλη της οικογένειας που έρχονται εκεί κάθε μέρα.

Έτσι, θα συνεχίσω πολύ γρήγορα. Αυτό είναι το Λος Άντζελες, το εμπορικό κέντρο Ταξίδι στο Χρόνο του Έκο Παρκ: "Όποτε και να είστε, είμαστε ήδη τότε." Αυτό είναι κάτι σαν το πολυκατάστημα 7-11(Σέβεν-Ιλέβεν) για τους ταξιδιώτες του χρόνου. Βλέπετε τα πάντα: είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα 7-11. Βδέλλες. Κομμάτια μαμμούθ. Έχουν ακόμη και τη δική τους μηχανή γρανίτας: "Χαλασμένο. Ξαναελάτε χθες".

Τέλος πάντων. Θα προχωρήσω και πάλι γρήγορα. Αυτοί είναι χώροι που απλώς συνεργάζονται με εμάς, που κάνουν το ίδιο πράγμα: Η οδός Γουόρντ στο Πίτσφιλντ της Μασσαχουσέτης. Το Ινκ Σποτ στο Σινσινάτι. Το Γιουθ Σπικς στο Σαν Φρανσίσκο στην Καλιφόρνια, που μας ενέπνευσαν. Το Στούντιο Σαιντ Λούις στο Σαιντ Λούις. Το Ώστιν Μπατ Κέιβ στο Ώστιν. Το Γουόρντ Φάιτινγκ στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας,από όπου ξεκίνησε ο Ρόντυ Ντόιλ, αυτό θα ανοίξει τον Απρίλιο. Τώρα πάω και στην ευχή του TED - μπορώ;

Εντάξει, έχω ένα λεπτό. Λοιπόν, η ευχή του TED : Θα ευχόμουν εσείς - εσείς προσωπικά και κάθε δημιουργικό άτομο και οργάνωση που γνωρίζετε - να βρείτε έναν τρόπο να συνεργαστείτε απευθείας με ένα δημόσιο σχολείο στην περιοχή σας και ότι στη συνέχεια θα πείτε την ιστορία για το πώς πήρατε μέρος, έτσι ώστε μέσα σε ένα χρόνο να έχουμε χιλιάδες παραδείγματα - χιλιάδες! - μετασχηματιστικών συνεργασιών. Ριζικά άλματα προς τα εμπρός! Και αυτά μπορεί να είναι πράγματα που ίσως έχετε ήδη κάνει. Γνωρίζω ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι σε αυτή την αίθουσα ήδη κάνουν πραγματικά ενδιαφέροντα πράγματα. Ξέρω ότι είναι γεγονός. Έτσι, πείτε μας αυτές τις ιστορίες και εμπνεύστε τους άλλους που μπαίνουν στην ιστοσελίδα

Δημιουργήσαμε μια ιστοσελίδα, θα πω ότι "εμείς" και όχι "εγώ", ελπίζουμε: Ελπίζουμε ότι οι συμμετέχοντες σε αυτό το συνέδριο θα οδηγήσετε σε μια νέα εποχή συμμετοχής στα δημόσια σχολεία μας. Ελπίζουμε ότι θα αναλάβετε ηγετικό ρόλο συνταιριάζοντας το καινοτόμο πνεύμα και την εμπειρία σας με αυτό των καινοτόμων εκπαιδευτικών στην κοινότητά σας. Να αφήνετε πάντα τους εκπαιδευτικούς να σας δείχνουν το δρόμο. Θα σας πουν πώς να φανείτε χρήσιμοι. Ελπίζω ότι θα παρέμβετε και θα βοηθήσετε. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο τρόποι. Μπορείτε να πάτε μέχρι το τοπικό σχολείο σας και να το συζητήσετε με τους καθηγητές. Αυτοί θα σας πουν πάντα πώς να βοηθήσετε. Έτσι - έγινε με την Χοτ Στούντιο στο Σαν Φρανσίσκο, αυτοί έκαναν αυτή τη δουλειά-φαινόμενο. Αυτή η ιστοσελίδα έχει ήδη ένα σωρό ιστορίες, πολλές ιδέες. Αυτή ονομάζεται "Μια φορά κι έναν καιρό ένα Σχολείο", σπουδαίος τίτλος, κατά τη γνώμη μου. Η ιστοσελίδα θα καταγράφει κάθε εργασία που έρχεται από αυτό το συνέδριο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι μπείτε στην ιστοσελίδα και θα δείτε ένα σωρό ιδέες. Μπορείτε να εμπνευστείτε από αυτές, μετά μπορείτε να προσθέσετε τη δική σας δουλειά, μόλις ξεκινήσετε. Η Χοτ Στούντιο έκανε σπουδαία δουλειά σε πολύ στενά χρονικά όρια, δείτε την ιστοσελίδα. Αν έχετε οποιεσδήποτε απορίες, μπορείτε να ρωτήσετε αυτόν τον τύπο, που είναι ο διευθυντής των εγχώριων προγραμμάτων. Θα τον βρείτε στο τηλέφωνο Θα του στείλετε email και θα σας απαντήσει σε κάθε ερώτηση που μπορεί να έχετε. Και θα σας εμπνεύσει και θα σας βοηθήσει στα πρώτα βήματα και θα σας δώσει οδηγίες σχετικά με την διαδικασία, ώστε να μπορέσετε να επιφέρετε μια αλλαγή.

Και μπορεί να είναι διασκεδαστικό! Αυτό είναι το νόημα αυτής της ομιλίας - δεν χρειάζεται να είναι στείρο. Δεν χρειάζεται να είναι γραφειοκρατικά αδύνατο. Μπορείτε να εξασκήσετε και να χρησιμοποιήσετε τις δεξιότητες που έχετε. Τα σχολεία σας χρειάζονται. Οι καθηγητές σας χρειάζονται. Οι σπουδαστές και οι γονείς σας χρειάζονται. Σας χρειάζονται εκεί: τη φυσική σας παρουσία και το ανοιχτό μυαλό σας και ανοιχτά αυτιά και απέραντη συμπόνια, να κάθεστε δίπλα τους, ακούγοντας και κατανεύοντας και κάνοντας ερωτήσεις για ώρες κάθε φορά. Ορισμένα από αυτά τα παιδιά απλά δεν ξέρουν πόσο ικανά είναι: πόσο έξυπνα είναι και πόσα πολλά έχουν να πουν. Μπορείτε να τους πείτε. Μπορείτε να τους διαφωτίσετε, μια ανθρώπινη αλληλεπίδραση κάθε φορά. Έτσι, ελπίζουμε ότι θα έλθετε στην ομάδα μας. Σας ευχαριστώ πολύ.