Ντάνι Χίλις: Πίσω στο μέλλον (του 1994)

Επειδή συνήθως αναλαμβάνω το ρόλο του να εξηγώ στον κόσμο το πόσο υπέροχες θα είναι οι νέες τεχνολογίες που εμφανίζονται και σκέφτηκα ότι αφού εδώ βρίσκομαι με φίλους, θα σας πω τι πραγματικά πιστεύω και θα προσπαθήσω να κοιτάξω πίσω και να καταλάβω τι πραγματικά συμβαίνει εδώ με αυτά τα εκπληκτικά άλματα στην τεχνολογία που μοιάζουν τόσο γρήγορα που μόλις που καταφέρνουμε να τα ακολουθούμε.

Θα ξεκινήσω, λοιπόν, δείχνοντας μια πολύ βαρετή διαφάνεια για την τεχνολογία. Αν μπορείτε λοιπόν να δείξετε τη διαφάνεια. Αυτή είναι μια τυχαία διαφάνεια που επέλεξα από το φάκελό μου. Αυτό που θέλω να σας δείξω δεν είναι τόσο οι λεπτομέρειες στη διαφάνεια, αλλά η γενική της μορφή. Τυχαίνει να είναι μια διαφάνεια μιας ανάλυσης που κάναμε για την ενέργεια των μικροεπεξεργαστών υπολογιστών περιορισμένου ρεπερτορίου εντολών έναντι της ενέργειας των τοπικών δικτύων. Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η διαφάνεια, όπως και πολλές διαφάνειες για την τεχνολογία που έχουμε συνηθίσει, είναι σαν μια ίσια γραμμή σε μια ημιλογαριθμική καμπύλη. Με άλλα λόγια, το κάθε βήμα εδώ συμβολίζει μια τάξη μεγέθους σε μία κλίμακα. Αυτό είναι κάτι καινούργιο το να μιλάμε για την τεχνολογία με ημιλογαριθμικές καμπύλες. Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει εδώ. Αυτό στην ουσία είναι το θέμα για το οποίο θα μιλήσω.

Αν μπορούσατε να σηκώσετε τα φώτα. Λίγο ψηλότερα, γιατί θα χρησιμοποιήσω ένα χαρτί εδώ. Γιατί λοιπόν σχεδιάζουμε τεχνολογικές καμπύλες με ημιλογαριθμικές καμπύλες; Η απάντηση είναι πως αν σχεδίαζα μία κανονική καμπύλη εκεί που, ας πούμε, έχουμε χρόνια, αυτός είναι κάποιου είδους χρόνος, κι αυτό είναι οποιοδήποτε μέτρο της τεχνολογίας που προσπαθώ να σχεδιάσω γραφικά, τα γραφήματα φαίνονται κάπως χαζά. Πάνε κάπως έτσι. Δεν μας λένε πολλά. Αν, για παράδειγμα, σχεδιάσω γραφικά μια κάποια άλλη τεχνολογία, ας πούμε τεχνολογία μεταφορών, σε ημιλογαριθμική καμπύλη, θα φαινόταν πολύ χαζό, θα έμοιαζε με μια ίσια γραμμή. Όταν, όμως, συμβαίνει κάτι τέτοιο, τα πράγματα αλλάζουν ποιοτικά. Αν, λοιπόν, η τεχνολογία μεταφορών κινούταν τόσο γρήγορα όσο και η τεχνολογία μικροεπεξεργαστών, τότε μεθαύριο, θα μπορούσα να μπω σε ένα ταξί και να είμαι στο Τόκυο σε 30 δευτερόλεπτα. Δεν κινείται έτσι. Δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο, στην ιστορία της ανάπτυξης της τεχνολογίας, τέτοιου είδους αυτοτροφοδοτούμενης ανάπτυξης όπου πηγαίνεις σύμφωνα με τις τάξεις μεγέθους κάθε λίγα χρόνια.

Η ερώτηση που θα ήθελα να κάνω είναι, εάν κοιτάξετε αυτές τις εκθετικές καμπύλες, δεν συνεχίζουν επ' αόριστον. Απλώς τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχίζουν να αλλάζουν τόσο γρήγορα. Θα συμβεί ένα από τα δύο πράγματα. Είτε θα βγει μία κάπως κλασικά S-καμπύλη σαν κι αυτή, μέχρι να προκύψει κάτι εντελώς διαφορετικό, είτε ίσως να κάνει αυτό. Μόνο αυτά μπορεί να συμβούν. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, οπότε πιστεύω ότι θα κάνει κάτι τέτοιο. Αν το κάνει, σημαίνει ότι αυτό που κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι μία μετάβαση. Είμαστε περίπου σε αυτήν τη γραμμή σε μία μετάβαση από τον τρόπο που ήταν ο κόσμος κάποτε σε ένα νέο τρόπο που είναι τώρα. Οπότε αυτό που προσπαθώ να ρωτήσω, αυτό που ρωτάω τον εαυτό μου, είναι το ποιος είναι αυτός ο τρόπος που είναι ο κόσμος σήμερα; Ποια είναι η καινούργια κατάσταση προς την οποία κατευθύνεται ο κόσμος; Γιατί η μετάβαση φαίνεται πολύ, πολύ μπερδεμένη όταν βρισκόμαστε στο επίκεντρό της.

Όταν ήμουν παιδί, το μέλλον ήταν το έτος 2000, και ο κόσμος μιλούσε για το τι θα συνέβαινε το 2000. Αυτή είναι μία διάσκεψη στην οποία ο κόσμος μιλάει για το μέλλον, και παρατηρείτε ότι το μέλλον είναι ακόμα περίπου στο έτος 2000. Μέχρι εκεί φτάνουμε. Με άλλα λόγια, το μέλλον συρρικνώνεται κατά κάποιον τρόπο χρόνο με το χρόνο σε όλη μου τη ζωή. Πιστεύω ότι ο λόγος είναι ότι όλοι νιώθουμε πως κάτι συμβαίνει. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει. Το αισθανόμαστε όλοι. Ξέρουμε ότι δεν βγάζει και πολύ νόημα το να σκεφτούμε 30, 50 χρόνια γιατί όλα θα είναι τόσο διαφορετικά που μία απλή παρεκβολή του τι κάνουμε απλώς δεν βγάζει κανένα νόημα.

Θα ήθελα να μιλήσω, λοιπόν, για το τι θα μπορούσε να είναι αυτό, τι θα μπορούσε να είναι αυτή η μετάβαση την οποία διανύουμε. Για να το κάνω αυτό θα πρέπει να μιλήσω για ένα σωρό πράγματα που πραγματικά δεν έχουν καμία σχέση με τεχνολογία και υπολογιστές. Γιατί νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να το κατανοήσουμε αυτό είναι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να ρίξουμε μια ματιά με χρονική κλίμακα στα πράγματα. Η χρονική κλίμακα, λοιπόν, στην οποία θα ήθελα να το κοιτάξω αυτό είναι η χρονική κλίμακα της ζωής στη Γη. Νομίζω πως αυτή η εικόνα βγάζει νόημα αν την κοιτάξουμε κάθε λίγα δισεκατομμύρια χρόνια.

Αν πάμε πίσω, λοιπόν, περίπου δυόμιση δισεκατομμύρια χρόνια, η Γη ήταν ένα μεγάλο, άγονο κομμάτι βράχου με πολλά χημικά να αιωρούνται τριγύρω. Αν κοιτάξετε τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκαν τα χημικά, αρχίζουμε να παίρνουμε μια ιδέα για το πώς το κάνουν. Νομίζω πως υπάρχουν θεωρίες που αρχίζουμε να κατανοούμε για το πώς ξεκίνησε με το ριβοζονουκλεϊνικό οξύ, αλλά θα πω μία κάπως απλή ιστορία γι' αυτό, η οποία είναι ότι τότε υπήρχαν μικρές σταγόνες λαδιού που αιωρούνταν τριγύρω με διάφορες συνταγές χημικών μέσα τους. Κάποιες από αυτές τις σταγόνες λαδιού είχαν ένα συγκεκριμένο συνδυασμό χημικών μέσα τους που τις έκανε να ενσωματώσουν χημικά από τον εξωτερικό χώρο και να δημιουργήσουν τις σταγόνες λαδιού. Εκείνες που ήταν έτσι άρχισαν να χωρίζονται και να διαιρούνται. Αυτές ήταν οι πιο πρωτόγονες μορφές κυττάρου κατά κάποιο τρόπο, εκείνες οι μικρές σταγόνες λαδιού.

Αυτές, όμως, οι σταγόνες λαδιού δεν ήταν και πολύ ζωντανές, όπως το λέμε τώρα, διότι η καθεμιά ήταν μία μικρή τυχαία συνταγή χημικών. Κάθε φορά που διαιρούταν, γινόταν ένα είδος άνισης διαίρεσης των χημικών μέσα τους. Έτσι κάθε σταγόνα ήταν λίγο διαφορετική. Για την ακρίβεια, οι σταγόνες που ήταν διαφορετικές με τρόπο που τις έκανε να είναι καλύτερες στο να ενσωματώνουν χημικά από γύρω τους, μεγάλωναν περισσότερο και ενσωμάτωναν περισσότερα χημικά και διαιρούνταν περισσότερο. Αυτές, λοιπόν, ζούσαν περισσότερο, εμφανίζονταν περισσότερο.

Αυτή είναι μια πολύ απλή χημική μορφή ζωής, αλλά τα πράγματα παρουσίασαν ενδιαφέρον όταν αυτές οι σταγόνες έμαθαν ένα κόλπο για την αφαίρεση. Με κάποιον τρόπο και με τρόπους που δεν πολυκαταλαβαίνουμε, αυτές οι μικρές σταγόνες έμαθαν να γράφουν πληροφορίες. Έμαθαν να καταγράφουν τις πληροφορίες που ήταν η συνταγή του κυττάρου σε ένα συγκεκριμένο είδος χημικού που λέγεται DNA. Με άλλα λόγια, βρήκαν μία μορφή, σε αυτόν τον κάπως εξελικτικό τρόπο, γραφής που μπορούσαν να γράφουν αυτό που ήταν, έτσι ώστε αυτός ο τρόπος που το έγραφαν να μπορούσε να αντιγραφεί. Το εκπληκτικό είναι ότι αυτός ο τρόπος γραφής φαίνεται να έχει μείνει σταθερός από τότε που εξελίχθηκε πριν δυόμιση δισεκατομμύρια χρόνια. Μάλιστα η συνταγή για εμάς, για τα γονίδιά μας, είναι ακριβώς αυτός ο ίδιος κώδικας και αυτή η ίδια γραφή. Κάθε ζωντανό πλάσμα είναι γραμμένο με τα ίδια ακριβώς γράμματα και τον ίδιο κώδικα.

Ένα από τα πράγματα που έκανα απλώς για ευχαρίστηση είναι ότι τώρα μπορούμε να γράψουμε με αυτόν τον κώδικα. Εδώ έχω 100 μικρογραμμάρια άσπρης σκόνης, την οποία προσπαθώ να μη δουν οι άνθρωποι της ασφάλειας στα αεροδρόμια. (Γέλια) Έχει μέσα της -- αυτό που έκανα ήταν να πάρω αυτόν τον κώδικα-- ο κώδικας έχει συγκεκριμένα γράμματα που χρησιμοποιούμε για να τον συμβολίζουμε-- και έγραψα την επαγγελματική μου κάρτα σε ένα κομμάτι DNA και το ενίσχυσα 10 μέχρι 22 φορές. Αν, λοιπόν, κάποιος ήθελε εκατό εκατομμύρια αντίγραφα της κάρτας μου, έχω αρκετά για τον καθένα σε αυτήν την αίθουσα, και μάλιστα για όλον τον κόσμο και είναι ακριβώς εδώ. (Γέλια) Αν ήμουν πραγματικά εγωιστής, θα το είχα βάλει σε έναν ιό και θα το είχα κυκλοφορήσει στην αίθουσα.

(Γέλια)

Ποιο ήταν το επόμενο βήμα; Η καταγραφή του DNA ήταν ένα ενδιαφέρον βήμα. Κι αυτό προκάλεσε αυτά τα κύτταρα-- αυτό τα κράτησε χαρούμενα για ακόμα ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Μετά υπήρξε ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον βήμα όπου τα πράγματα έγιναν τελείως διαφορετικά, κι αυτό είναι ότι αυτά τα κύτταρα άρχισαν να ανταλλάσουν και να δίνουν πληροφορίες, κι έτσι άρχισαν να σχηματίζουν κοινότητες κυττάρων. Δεν ξέρω εάν το γνωρίζετε, όμως τα βακτήρια μπορούν να ανταλλάξουν DNA. Γι' αυτό, για παράδειγμα, η αντιβιοτική αντίσταση έχει εξελιχθεί. Κάποια βακτήρια βρήκαν τρόπο να μείνουν μακριά από την πενικιλίνη, και κάπως δημιούργησε τις μικρές DNA πληροφορίες της με άλλα βακτήρια, και τώρα έχουμε πολλά βακτήρια που είναι άνοσα στην πενικιλίνη, επειδή τα βακτήρια επικοινωνούν. Η επικοινωνία αυτή επέτρεπε στις κοινότητες να σχηματίσουν το ότι, με κάποιο τρόπο, ήταν στην ίδια βάρκα μαζί, ήταν συνεργατικά. Έτσι επιζούσαν ή αποτυγχάναν μαζί, που σημαίνει ότι αν μια κοινότητα ήταν πολύ πετυχημένη, όλα τα άτομα σε αυτήν την κοινότητα επαναλαμβάνονταν περισσότερο και ευνοούνταν από την εξέλιξη.

Το σημείο μετάβασης συνέβη όταν οι κοινότητες ήρθαν τόσο κοντά που, στην ουσία, ενώθηκαν και αποφάσισαν να γράψουν ολόκληρη τη συνταγή για την κοινότητα μαζί σε μια σειρά DNA. Έτσι, το επόμενο ενδιαφέρον στάδιο στη ζωή πήρε άλλο ένα περίπου δισεκατομμύριο χρόνια. Σε εκείνο το στάδιο, έχουμε πολυκύτταρες κοινότητες, κοινότητες πολλών διαφορετικών ειδών κυττάρων, που δουλεύουν μαζί σε έναν μόνο οργανισμό. Μάλιστα, είμαστε μια τέτοια πολυκυττάρια κοινότητα. Έχουμε πολλά κύτταρα που δεν είναι μόνα τους πλέον. Το κύτταρο του δέρματος είναι πραγματικά άχρηστο χωρίς ένα κύτταρο καρδιάς, ένα μυικό κύτταρο, ένα κύτταρο του εγκεφάλου κ.ο.κ. Αυτές οι κοινότητες άρχισαν να εξελίσσονται με τέτοιο τρόπο που το επίπεδο ενδιαφέροντος στο οποίο συνέβαινε η εξέλιξη δεν ήταν πλέον ένα κύτταρο, αλλά μία κοινότητα που ονομάζουμε οργανισμό.

Το επόμενο βήμα που έγινε ήταν μέσα σε αυτές τις κοινότητες. Αυτές οι κοινότητες κυττάρων, άρχισαν ξανά να αποσπούν πληροφορίες. Άρχισαν να χτίζουν πολύ ειδικές δομές που δεν έκαναν τίποτα πέρα από το να επεξεργάζονται πληροφορίες μέσα στην κοινότητα. Αυτές είναι οι νευρικές δομές. Οι νευρώνες είναι ο εξοπλισμός επεξεργασίας πληροφοριών που έχτισαν αυτές οι κοινότητες κυττάρων. Μάλιστα, άρχισαν να έχουν ειδικούς μέσα στην κοινότητα και ειδικές δομές που ήταν υπεύθυνες για την καταγραφή, την κατανόηση και τη μάθηση πληροφοριών. Αυτό ήταν οι εγκέφαλοι και το νευρικό σύστημα αυτών των κοινοτήτων. Αυτό τους έδωσε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Διότι σε αυτό το σημείο, ένα άτομο -- η μάθηση μπορούσε να συμβεί μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα με έναν μόνο οργανισμό, αντί για αυτό το εξελικτικό χρονικό διάστημα.

Άρα, ένας οργανισμός μπορούσε, για παράδειγμα, να μάθει να μην τρώει ένα συγκεκριμένο είδος φρούτου γιατί δεν είχε ωραία γεύση και γιατί είχε αρρωστήσει την τελευταία φορά που το έφαγε. Αυτό μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός οργανισμού, ενώ πριν χτιστούν οι ειδικές αυτές δομές επεξεργασίας πληροφοριών, αυτό θα έπρεπε να μαθευτεί με την εξέλιξη σε διάστημα εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων από τα άτομα που πέθαιναν έχοντας φάει αυτό το είδος φρούτου. Αυτό το νευρικό σύστημα, το γεγονός ότι έχτισαν αυτές τις ειδικές δομές πληροφοριών, επιτάχυνε τρομερά την όλη διαδικασία της εξέλιξης. Γιατί τώρα η εξέλιξη μπορούσε να συμβεί μέσα σε ένα άτομο. Θα μπορούσε να συμβεί με τη μάθηση χρονικών κλιμάκων.

Αυτό που συνέβη, όμως, μετά ήταν ότι τα άτομα βρήκαν, φυσικά, κόλπα για να επικοινωνούν. Για παράδειγμα, η πιο εξεζητημένη εκδοχή που γνωρίζουμε είναι η ανθρώπινη γλώσσα. Αν το καλοσκεφτείτε είναι πραγματικά μία φανταστική ανακάλυψη. Έχω στο μυαλό μου μία πολύ μπερδεμένη, αλλόκοτη ιδέα. Κάθομαι εδώ γρυλίζοντας στην ουσία, και ελπίζω να δημιουργώ την ίδια μπερδεμένη, αλλόκοτη ιδέα στο μυαλό σας που έχει μια κάποια αναλογία. Παίρνουμε, όμως, κάτι πολύ περίπλοκο, και το μετατρέπουμε σε ήχο, σε αλληλουχία ήχων, και φτιάχνουμε κάτι πολύ περίπλοκο στο μυαλό σας. Αυτό μας επιτρέπει τώρα να ξεκινήσουμε να λειτουργούμε σαν ένας οργανισμός.

Αυτό που έχουμε κάνει στην ουσία, εμείς η ανθρωπότητα, είναι να αποσπάμε πράγματα. Περνούμε μέσα από τα ίδια επίπεδα που έχουν περάσει και οι πολυκύτταροι οργανισμοί -- αποσπάμε τις δικές μας μεθόδους καταγραφής, παρουσίασης, επεξεργασίας πληροφοριών. Για παράδειγμα, η ανακάλυψη της γλώσσας ήταν ένα μικροσκοπικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Τα τηλέφωνα, οι υπολογιστές, οι βιντεοκασέτες, τα CD κ.ο.κ. είναι όλα εξειδικευμένοι μηχανισμοί που έχουμε χτίσει τώρα μέσα στην κοινωνία μας για να χειριζόμαστε αυτές τις πληροφορίες. Όλα μας ενώνουν σε κάτι που είναι πολύ μεγαλύτερο και γρηγορότερο και ικανό να εξελιχθεί από αυτό που ήμασταν πριν. Τώρα, η εξέλιξη μπορεί να συμβεί σε κλίμακα δεκάτων του δευτερολέπτου. Είδατε το μικρό εξελικτικό παράδειγμα του Τάι, όπου έκανε κατά κάποιο τρόπο μια μικρή εξέλιξη στο πρόγραμα Συνέλιξης μπροστά στα μάτια σας.

Τώρα έχουμε επιταχύνει για άλλη μια φορά τις χρονικές κλίμακες. Τα πρώτα βήματα της ιστορίας που σας είπα πήραν ένα δισεκατομμύριο χρόνια το καθένα. Τα επόμενα βήματα, όπως τα νευρικά συστήματα και οι εγκεφάλοι, πήραν λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Τα επόμενα βήματα, όπως η γλώσσα και άλλα, πήραν λιγότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια. Αυτά τα επόμενα βήματα, όπως η ηλεκτρονική, φαίνεται να παίρνουν μόνο μερικές δεκαετίες. Η διαδικασία αυτοτροφοδοτείται και γίνεται, φαντάζομαι, αυτοκαταλυτική είναι η σωστή λέξη -- όταν κάτι ενισχύει το ρυθμό αλλαγής του. Όσο περισσότερο αλλάζει, τόσο γρηγορότερα αλλάζει. Νομίζω πως αυτό βλέπουμε εδώ σε αυτήν την εκτίναξη της καμπύλης. Βλέπουμε αυτή τη διαδικασία να αυτοτροφοδοτείται.

Η δουλειά μου είναι να σχεδιάζω υπολογιστές, και γνωρίζω ότι οι μηχανισμοί που χρησιμοποιώ για να σχεδιάσω υπολογιστές θα ήταν αδύνατοι χωρίς τις πρόσφατες προόδους στους υπολογιστές. Αυτό που κάνω, λοιπόν, τώρα είναι να σχεδιάζω αντικείμενα με τέτοια πολυπλοκότητα που μου είναι πραγματικά αδύνατο να τα σχεδιάσω με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν γνωρίζω τι κάνει η κάθε κρυσταλλολυχνία μέσα στη μηχανή σύνδεσης. Υπάρχουν δισεκατομμύρια. Αντί γι' αυτό, αυτό που κάνω και αυτό που κάνουν οι σχεδιαστές στην εταιρεία Thinking Machines είναι να σκεφτόμαστε, σε κάποιο βαθμό, κάτι αφηρημένο και μετά να το δίνουμε στο μηχάνημα και αυτό το πηγαίνει πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς, πολύ πιο πέρα και πιο γρήγορα απ' ό,τι θα μπορούσαμε ποτέ εμείς. Μάλιστα, κάποιες φορές το κάνει αυτό με μεθόδους που δεν πολυκαταλαβαίνουμε.

Μια μέθοδος που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και που χρησιμοποιώ πολύ τελευταία, είναι η ίδια η εξέλιξη. Αυτό που κάνουμε είναι να βάλουμε μέσα στο μηχάνημα μια διαδικασία εξέλιξης που γίνεται στη χρονική κλίμακα δεκάτων του δευτερολέπτου. Για παράδειγμα, στις πιο ακραίες περιπτώσεις, μπορούμε να αναπτύσσουμε ένα πρόγραμμα ξεκινώντας με τυχαίες αλληλουχίες εντολών. Ας πούμε, «Υπολογιστή, θα μπορούσες σε παρακαλώ να κάνεις εκατό εκατομμύρια τυχαίες αλληλουχίες εντολών. Τώρα, θα μπορούσες σε παρακαλώ να εκτελέσεις όλες αυτές τις τυχαίες αλληλουχίες εντολών, να εκτελέσεις όλα αυτά τα προγράμματα, και να επιλέξεις αυτές που ήταν πιο κοντά σε αυτό που ήθελα να κάνω». Με άλλα λόγια, ορίζω αυτό που ήθελα. Ας πούμε ότι θέλω να ταξινομήσω αριθμούς, σαν ένα απλό παράδειγμα που το έχω κάνει. Να βρω, λοιπόν, τα προγράμματα που είναι πιο κοντά στην ταξινόμηση αριθμών.

Φυσικά, οι τυχαίες αλληλουχίες εντολών δεν είναι πολύ πιθανόν να ταξινομήσουν αριθμούς, οπότε καμιά δε θα το κάνει. Αλλά μία από αυτές, κατά τύχη, ίσως βάλει δύο αριθμούς στη σωστή σειρά. Λέω, «Υπολογιστή, μπορείς σε παρακαλώ να πάρεις 10% από αυτές τις τυχαίες αλληλουχίες που έκαναν την καλύτερη δουλειά. Αποθήκευσε αυτές, τις υπόλοιπες πέτα τες. Τώρα ας αναπαραγάγουμε αυτές που ταξινόμησαν καλύτερα τους αριθμούς. Και ας τις αναπαραγάγουμε με μια διαδικασία επανασύνδεσης ανάλογης με το σεξ». Πάρτε δύο προγράμματα και δημιουργούν παιδιά ανταλλάσοντας τις υπορουτίνες τους, και τα παιδιά κληρονομούν τα χαρακτηριστικά των υπορουτινών των δύο προγραμμάτων. Έχω τώρα μία νέα γενιά προγραμμάτων που παράγονται με συνδυασμούς από τα προγράμματα που έκαναν την λίγο καλύτερη δουλειά. Λέμε, «Σε παρακαλώ επανέλαβε αυτή τη διαδικασία». Ξαναπέτυχε τα ίδια. Εισήγαγε ίσως και κάποιες μεταλλάξεις. Και προσπάθησέ το αυτό ξανά και κάντο για μια ακόμη γενιά.

Καθεμιά από αυτές τις γενιές παίρνει μόνο λίγα δέκατα του δευτερολέπτου. Μπορώ, λοιπόν, να κάνω το αντίστοιχο εκατομμυριών ετών εξέλιξης σε αυτό μέσω υπολογιστή σε λίγα λεπτά ή στις περίπλοκες περιπτώσεις, σε λίγες ώρες. Στο τέλος, καταλήγω με προγράμματα που είναι τέλεια στο να ταξινομούν αριθμούς. Είναι, μάλιστα, προγράμματα πολύ πιο αποτελεσματικά απ' ότι προγράμματα που θα είχα ποτέ γράψει με το χέρι.

Αν κοιτάξω αυτά τα προγράμματα, δε μπορώ να σας πω πώς λειτουργούν. Έχω προσπαθήσει να τα κοιτάξω και να σας πω πώς λειτουργούν. Είναι ασαφή, παράξενα προγράμματα. Κάνουν όμως τη δουλειά τους. Μάλιστα, το ξέρω, είμαι βέβαιος ότι κάνουν τη δουλειά τους διότι προέρχονται από μια σειρά εκατοντάδων χιλιάδων προγραμμάτων που έκαναν τη δουλειά τους. Η ζωή τους εξαρτόταν από το να κάνουν τη δουλειά τους.

(Γέλια)

Ταξίδευα κάποτε σε ένα αεροπλάνο 747 με τον Μάρβιν Μίνσκι, και βγάζει αυτήν την κάρτα και λέει, «Κοίτα. Κοίτα το αυτό. Λέει, ''Αυτό το αεροπλάνο έχει εκατοντάδες χιλιάδες μικροσκοπικά κομμάτια που λειτουργούν μαζί για να σου προσφέρουν μια ασφαλή πτήση.'' Δε σε κάνει αυτό να νιώθεις σιγουριά»;

(Γέλια)

Γνωρίζουμε ότι η μηχανολογική διαδικασία δε λειτουργεί και πολύ καλά όταν γίνεται περίπλοκη. Γι' αυτό ξεκινάμε να βασιζόμαστε στους υπολογιστές για να κάνουμε μια διαδικασία που είναι πολύ διαφορετική από τη μηχανολογία. Μας επιτρέπει να παράγουμε πράγματα με πολύ μεγαλύτερη περιπλοκή απ' ό,τι μας επιτρέπει η κανονική μηχανολογία. Όμως, δεν καταλαβαίνουμε και πολύ τις επιλογές του. Επομένως κατά κάποιο τρόπο προχωράει πιο μπροστά από εμάς. Τώρα χρησιμοποιούμε αυτά τα προγράμματα για να φτιάξουμε γρηγορότερους υπολογιστές έτσι ώστε να μπορούμε να εκτελούμε τη διαδικασία αυτή γρηγορότερα. Άρα αυτοτροφοδοτείται. Το θέμα είναι να γίνεται κάτι πιο γρήγορα και γι' αυτό πιστεύω ότι φαίνεται τόσο περίπλοκο. Διότι όλες αυτές οι τεχνολογίες αυτοτροφοδοτούνται. Ξεκινάμε.

Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή η οποία είναι ανάλογη με τότε που οι μονοκύτταροι οργανισμοί μετατρέπονταν σε πολυκύτταρους οργανισμούς. Είμαστε οι αμοιβάδες και δε μπορούμε να καταλάβουμε τι στο καλό είναι αυτό που δημιουργούμε. Είμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο της μετάβασης. Νομίζω, όμως, πως πραγματικά υπάρχει κάτι που προχωράει μαζί μας. Νομίζω πως είμαστε υπερόπτες αν πιστεύουμε ότι είμαστε το τελικό προϊόν της εξέλιξης. Νομίζω πως όλοι μας εδώ αποτελούμε μέρος της δημιουργίας αυτού που έπεται στη συνέχεια. Έρχεται η ώρα του φαγητού, και νομίζω θα σταματήσω σε αυτό το σημείο, πριν με βγάλουν.

(Χειροκροτήματα)