Σύνθια Μπρεζίλ: Η άφιξη των προσωπικών ρομπότ

Απ' όταν ήμουν μικρό κορίτσι και είδα τον "Πόλεμο των Άστρων" για πρώτη φορά, με συνάρπαζε η ιδέα των προσωπικών ρομπότ. Και σαν μικρό κορίτσι που ήμουν, λάτρευα την ιδέα ενός ρομπότ που αλληλεπιδρά με μας, κάτι σαν ένα έμπιστο βοηθό ή ακόλουθο, που θα μας έφερνε ευχαρίστηση, θα έκανε τις ζωές μας πιο πλούσιες και θα μας βοηθούσε να σώσουμε έναν-δυο γαλαξίες. Ήξερα ότι τέτοια ρομπότ δεν υπήρχαν, αλλά ήξερα ότι ήθελα φτιάξω τέτοια.

Πέρασαν λοιπόν είκοσι χρόνια, είμαι τώρα μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο MIT και σπουδάζω τεχνητή νοημοσύνη, βρισκόμαστε στο 1997, και η NASA έχει μόλις στείλει το πρώτο ρομπότ στον Άρη. Αλλά, τι ειρωνεία, τα ρομπότ ακόμα δε βρίσκονται στα σπίτια μας. Και θυμάμαι σκεφτόμουνα όλους τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Αλλά ένας μου έκανε πραγματικά εντύπωση. Η ρομποτική είχε σχέση με την αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα, όχι με τους ανθρώπους, σίγουρα όχι με κάποια κοινωνική διάσταση που θα ήταν φυσική για μας και θα βοηθούσε τους ανθρώπους να αποδεχθούν τα ρομπότ στην καθημερινότητά μας. Για μένα, αυτό ήταν το σύνορο, αυτό που τα ρομπότ δε μπορούσαν ακόμα να κάνουν. Κι έτσι εκείνη τη χρονιά, ξεκίνησα να φτιάχνω αυτό το ρομπότ, το Kismet, το πρώτο κοινωνικό ρομπότ στον κόσμο. Έτσι τρία χρόνια αργότερα, μετά από πολύ προγραμματισμό, και συνεργασία με άλλους μεταπτυχιακούς φοιτητές στο εργαστήριο, το Kismet ήταν έτοιμο να αρχίσει να αλληλεπιδρά με ανθρώπους.

(Βίντεο) Επιστήμονας: Θέλω να σου δείξω κάτι.

Kismet: (Ακατάληπτα)

Επιστήμονας: Αυτό το ρολόι μου το έδωσε η φιλενάδα μου.

Kismet: (Ακατάληπτα)

Επιστήμονας: Ναι, κοίτα, έχει κι ένα μικρό μπλε φωτάκι. Παραλίγο να το χάσω πριν λίγες μέρες.

Σύνθια Μπρεζίλ: Έτσι, το Kismet αλληλεπιδρούσε με τους ανθρώπους σαν ένα παιδί που δε μιλά ή δεν έχει ξεκινήσει να μιλά, το οποίο υποθέτω ότι ταίριαζε γιατί ήταν το πρώτο του είδους του. Δε μιλούσε σε κάποια γλώσσα, αλλά δεν είχε σημασία. Αυτό το μικρό ρομπότ κάπως κατάφερε να αγγίξει κάτι βαθιά κοινωνικό μέσα μας. Και με αυτό, έδωσε την υπόσχεση ενός τελείως καινούριου τρόπου με τον οποίο μπορούμε να αλληλεπιδρούμε με τα ρομπότ.

Έτσι όλα αυτά τα χρόνια συνέχισα να ερευνώ αυτή τη διαπροσωπική διάσταση των ρομπότ, εργαζόμενη πλέον στο Media Lab με τη δική μου ομάδα από ιδιαίτερα ταλαντούχους φοιτητές. Και ένα από τα αγαπημένα μου ρομπότ είναι το Leonardo. Αναπτύξαμε το Leonardo σε συνεργασία με το Stan Winston Studio. Και θέλω να σας δείξω μια στιγμή του Leo που για μένα είναι ιδιαίτερη. Εδώ ο Matt Berlin αλληλεπιδρά με το Leo, και του δείχνει ένα καινούριο αντικείμενο. Κι επειδή είναι καινούριο, ο Leo δεν ξέρει τι να το κάνει. Αλλά όπως κι εμείς, μπορεί να μάθει κάτι γι' αυτό κοιτάζοντας την αντίδραση του Matt.

(Βίντεο) Matt Berlin: Γεια σου Leo. Leo, αυτό είναι το Τέρας των Μπισκότων. Μπορείς βρεις το Τέρας των Μπισκότων; Leo, το Τέρας των Μπισκότων είναι πολύ κακό. Είναι πολύ κακό, Leo. Το Τέρας των Μπισκότων είναι πολύ, πολύ κακό. Είναι ένα τρομακτικό τέρας. Θέλει να κλέψει τα μπισκότα σου.

(Γέλια)

Σύνθια: Εντάξει, ο Leo και το Τέρας μπορεί να μην ξεκίνησαν καλά, αλλά στην πορεία τα βρήκαν.

Αυτό που έμαθα κατασκευάζοντας αυτά τα συστήματα είναι ότι τα ρομπότ είναι στην ουσία μια πραγματικά ενδιαφέρουσα κοινωνική τεχνολογία. Και είναι η ικανότητά τους να "πατήσουν" τα κοινωνικά κουμπιά μας και να αλληλεπιδράσουν μαζί μας σαν ένας σύντροφος που είναι στην καρδιά της λειτουργικότητάς τους. Και με αυτή την αλλαγή σκεπτικού, μπορούμε τώρα να αρχίσουμε να φανταζόμαστε νέα ερωτήματα, νέες πιθανότητες για τα ρομπότ που μπορεί να μη σκεφτόμασταν αλλιώς. Αλλά τι εννοώ όταν λέω ότι "πατούν" τα κοινωνικά κουμπιά μας; Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που μάθαμε είναι ότι αν σχεδιάσουμε αυτά τα ρομπότ ώστε να επικοινωνούν μαζί μας χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα του σώματος, το ίδιο είδος μη λεκτικών ενδείξεων που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, όπως κάνει εδώ το Nexi, το ανθρωποειδές ρομπότ μας, αυτό που βλέπουμε είναι ότι οι άνθρωποι αντιδρούν στα ρομπότ σχεδόν όπως αντιδρούν στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτές τις ενδείξεις για να καθορίσουν πράγματα όπως το πόσο πειστικός είναι κάποιος πόσο ελκυστικός ή ευχάριστος, πόσο αξιόπιστος. Από ό,τι φαίνεται, ισχύει το ίδιο και για τα ρομπότ.

Φαίνεται ότι τα ρομπότ γίνονται ένα πραγματικά ενδιαφέρον επιστημονικό εργαλείο για να κατανοήσουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά. Για να απαντήσουμε ερωτήσεις όπως, τι είναι αυτό που, μετά από μια σύντομη συνάντηση, μας δίνει τη δυνατότητα να εκτιμήσουμε πόσο αξιόπιστος είναι κάποιος; Πιστεύουμε ότι η μίμηση παίζει ένα ρόλο, αλλά πώς; Έχει σημασία η μίμηση συγκεκριμένων χειρονομιών; Είναι πραγματικά δύσκολο να το μάθεις ή να το κατανοήσεις αυτό παρατηρώντας ανθρώπους γιατί όταν αλληλεπιδρούμε, δίνουμε όλες αυτές τις ενδείξεις αυτόματα. Δε μπορούμε να τις ελέγξουμε προσεκτικά, γιατί ανήκουν στο υποσυνείδητό μας. Αλλά στο ρομπότ μπορούμε.

Κι έτσι σε αυτό το βίντεο εδώ -- αυτό είναι ένα βίντεο από το εργαστήριο του David DeSteno στο Πανεπιστήμιο Northwestern. Είναι ένας ψυχολόγος με τον οποίο συνεργαζόμαστε. Εδώ είναι ένας επιστήμονας που ελέγχει προσεκτικά τις ενδείξεις από το Nexi για να μπορέσει να μελετήσει αυτό το ερώτημα. Και τελικά, ο λόγος που αυτό πετυχαίνει είναι ότι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι ακόμα κι όταν αλληλεπιδρούν με ένα ρομπότ. Έχοντας λοιπόν όλη αυτήν τη γνώση, μπορούμε τώρα να αρχίσουμε να φανταζόμαστε νέα είδη εφαρμογών για τα ρομπότ. Για παράδειγμα, αν τα ρομπότ αντιδρούν στις μη λεκτικές ενδείξεις μας, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια νέα, φρέσκια τεχνολογία επικοινωνίας. Φανταστείτε αυτό: ένα ρομποτικό αξεσουάρ για το κινητό σας. Τηλεφωνείτε σε έναν φίλο σας κι αυτή βάζει το ακουστικό της σε ένα ρομπότ, και, μπαμ, είστε ένα ΕγώΜπότ, μπορείτε να έχετε οπτική επαφή, να μιλήσετε με τους φίλους σας, να κινηθείτε ή να χειρονομήσετε, σχεδόν σαν να βρίσκεστε εκεί. Ή μήπως όχι;

Για να μελετήσει αυτήν την ερώτηση ο φοιτητής μου, Siggy Adalgeirsson, ξεκίνησε μια μελέτη όπου φέραμε συμμετέχοντες στο εργαστήριό μας για να κάνουν μια συνεργατική εργασία με έναν απομακρυσμένο συνεργάτη. Η εργασία περιελάμβανε στοιχεία όπως το να κοιτάξουν αντικείμενα πάνω στο τραπέζι, να συζητήσουν την σημασία τους και τη σχέση τους με κάποια εργασία, που τελικά ήταν μια εργασία επιβίωσης, και μετά να τα βαθμολογήσουν με βάση την αξία και τη σημασία που νόμιζαν ότι έχουν. Ο απομακρυσμένος συνεργάτης ήταν ένας ερευνητής από την ομάδα μας και χρησιμοποίησαν μια από τρεις διαθέσιμες τεχνολογίες για να αλληλεπιδράσουν με τους συμμετέχοντες. Η πρώτη ήταν η οθόνη. Αυτό είναι σαν τη σημερινή τηλεδιάσκεψη. Η επόμενη ήταν να προσθέσουν κινητικότητα, οπότε έβαλαν την οθόνη σε μια κινητή βάση. Αυτό είναι, αν είστε εξοικειωμένοι με κάποιο από τα ρομπότ τηλε-παρουσίας, μια αντιγραφή αυτής της διαδικασίας. Και τέλος το πλήρως εκφραστικό ΕγώΜπότ.

Μετά την αλληλεπίδραση, ζητήσαμε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν την ποιότητα της αλληλεπίδρασης με την τεχνολογία, με έναν απομακρυσμένο συνεργάτη, μέσω αυτής της τεχνολογίας με διάφορες μεθόδους. Μελετήσαμε την ψυχολογική εμπλοκή, πόσο συνδέθηκαν με το άλλο άτομο. Μελετήσαμε τη συνολική εμπλοκή. Τη θέληση να συνεργαστούν. Και αυτό βλέπουμε όταν απλά χρησιμοποιούν την οθόνη. Φαίνεται ότι όταν προσθέσεις την κινητικότητα, την ικανότητα να κυλήσεις γύρω από το τραπέζι, έχεις μια μικρή αύξηση. Και έχεις ακόμα μεγαλύτερη αύξηση, όταν προσθέσεις την πλήρη εκφραστικότητα. Φαίνεται λοιπόν ότι αυτή η σωματική κοινωνική ενσωμάτωση κάνει πραγματικά τη διαφορά.

Ας προσπαθήσουμε να το δούμε αυτό μέσα σε ένα πλαίσιο. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι οικογένειες μένουν ολοένα και πιο μακριά, και αυτό έχει σίγουρα επιπτώσεις στις οικογενειακές σχέσεις και τους οικογενειακούς δεσμούς εξ αποστάσεως. Εγώ έχω τρία μικρά αγόρια, και θέλω να έχουν μια πραγματικά καλή σχέση με τους παππούδες τους. Αλλά οι γονείς μου ζουν χιλιάδες μίλια μακριά και δεν έχουν την ευκαιρία να βλέπονται τόσο συχνά. Δοκιμάζουμε το Skype, τα τηλεφωνήματα, αλλά τα αγόρια μου είναι μικρά, δε θέλουν να μιλάνε, θέλουν να παίζουν. Η ιδέα των ρομπότ τους αρέσει πραγματικά σαν ένα νέο είδος παιχνιδιού από απόσταση. Φανταστείτε λοιπόν μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, όπου η μητέρα μου μπορεί να πάει στον υπολογιστή της, να ανοίξει ένα πρόγραμμα πλοήγησης και να συνδεθεί με ένα μικρό ρομπότ. Και σαν ένα ΓιαγιάΜπότ, μπορεί τώρα να παίξει, πραγματικά, με τους γιους μου, τους εγγονούς της, στον πραγματικό κόσμο, με τα πραγματικά παιχνίδια του. Μπορώ να φανταστώ τις γιαγιάδες να έχουν τη δυνατότητα να παίξουν κοινωνικά παιχνίδια με τις εγγονές τους, τις φίλες τους, και να μπορούν να κάνουν κοινές δραστηριότητες κάθε είδους στο σπίτι, όπως το να μοιραστούν ένα παραμύθι. Και μέσω αυτής της τεχνολογίας, να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στις ζωές των εγγονών τους με έναν τρόπο που δεν είναι εφικτός σήμερα.

Ας σκεφτούμε κάποια άλλα πεδία, όπως η υγεία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, πάνω από 65% των ατόμων είναι είτε υπέρβαροι, είτε παχύσαρκοι, και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και για τα παιδιά μας. Και ξέρουμε ότι, όσο μεγαλώνει κανείς, αν είναι παχύσαρκος όταν είναι νέος, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιες ασθένειες που όχι μόνο μειώνουν την ποιότητα ζωής μας, αλλά επιφέρουν τεράστιο οικονομικό βάρος στο σύστημα υγείας μας. Αλλά αν τα ρομπότ μπορούν να είναι ενδιαφέροντα, αν μας αρέσει να αλληλεπιδρούμε με τα ρομπότ, αν τα ρομπότ είναι πειστικά, ίσως ένα ρομπότ μπορεί να σας βοηθήσει να κρατήσουμε ένα πρόγραμμα δίαιτας και άσκησης να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε το βάρος μας. Σαν έναν ψηφιακό Jiminy, από το γνωστό παραμύθι, ένα είδος φιλικής, υποστηρικτικής παρουσίας που είναι πάντα δίπλα μας για να μας βοηθήσει να πάρουμε τη σωστή απόφαση με το σωστό τρόπο, την κατάλληλη στιγμή, να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε υγιεινές συνήθειες. Μελετήσαμε λοιπόν αυτήν την ιδέα στο εργαστήριό μας.

Αυτό είναι ένα ρομπότ, το Autom. Ο Cory Kidd το κατασκεύασε για τη διδακτορική του εργασία. Και σχεδιάστηκε να είναι ένας δάσκαλος δίαιτας και άσκησης. Είχε μια δυο μη λεκτικές ικανότητες. Μπορούσε να έχει οπτική επαφή. Μπορούσε να μοιράζεται πληροφορίες κοιτάζοντας σε μια οθόνη. Μπορούσες να χρησιμοποιήσεις μια οθόνη για να εισάγεις πληροφορίες, όπως το πόσες θερμίδες κατανάλωσες εκείνη τη μέρα, πόσο ασκήθηκες. Και μπορούσε να κρατήσει αρχείο για σένα. Και το ρομπότ μιλούσε με συνθετική φωνή για να σε εισάγει σε έναν εκπαιδευτικό διάλογο σχεδιασμένο από προπονητές και ασθενείς κ.ο.κ. Και μπορούσε να χτίσει μια ουσιαστική συμμαχία με σένα μέσα από αυτόν το διάλογο. Μπορούσε να σε βοηθήσει να ορίσεις στόχους και να παρακολουθείς την πρόοδό σου και μπορούσε να σου δώσει κίνητρο.

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι πόσο μετράει πραγματικά η κοινωνική ενσωμάτωση. Έχει σημασία που είναι ένα ρομπότ; Είναι απλά η ποιότητα των συμβουλών και της πληροφορίας που μετράει; Για να απαντήσουμε αυτήν την ερώτηση, κάναμε μια μελέτη στην περιοχή της Βοστώνης όπου βάλαμε μια από τρεις παρεμβάσεις στα σπίτια των συμμετεχόντων για μια περίοδο αρκετών εβδομάδων. Μια περίπτωση ήταν το ρομπότ που είδατε εκεί, το Autom. Μια άλλη ήταν ένας υπολογιστής με την ίδια οθόνη αφής, και τους ίδιους διαλόγους. Η ποιότητα των συμβουλών ήταν ολόιδια. Και η τρίτη ήταν απλά ένα σημειωματάριο, γιατί αυτή είναι η κλασική παρέμβαση όταν ξεκινάτε ένα πρόγραμμα δίαιτας και άσκησης.

Έτσι, ένα από τα πράγματα που θέλαμε πραγματικά να δούμε δεν ήταν το πόσο βάρος έχασαν οι συμμετέχοντες, αλλά πόσο διαρκούσε η αλληλεπίδραση με το ρομπότ. Γιατί η πρόκληση δεν είναι να χάσεις βάρος, αλλά να μην το ξαναπάρεις. Και όσο περισσότερο αλληλεπιδράς με μια από αυτές τις παρεμβάσεις, αυτό είναι μια ένδειξη μακροπρόθεσμης επιτυχίας. Έτσι, το πρώτο πράγμα που ήθελα να δω είναι ο χρόνος, πόσο χρόνο διαρκεί η αλληλεπίδραση με αυτά τα συστήματα. Αποδείχθηκε ότι οι άνθρωποι αλληλεπιδρούσαν με το ρομπότ σημαντικά περισσότερο, αν και η ποιότητα των συμβουλών ήταν ολόιδια με του υπολογιστή. Όταν ζητήσαμε από τους συμμετέχοντες να βαθμολογήσουν την ποιότητα της συμμαχίας, έδωσαν στο ρομπότ υψηλότερη βαθμολογία και το εμπιστεύονταν περισσότερο. (Γέλια) Και αν μελετήσεις τη συναισθηματική σύνδεση ήταν τελείως διαφορετική. Οι συμμετέχοντες έδιναν όνομα στο ρομπότ τους. Το ντύνανε. (Γέλια) Κι όταν πηγαίναμε να το πάρουμε πίσω στο τέλος της έρευνας, έρχονταν μέχρι το αυτοκίνητο να αποχαιρετίσουν το ρομπότ. Δεν το έκαναν αυτό με τον υπολογιστή.

Το τελευταίο πράγμα για το οποίο θέλω να μιλήσω σήμερα είναι το μέλλον των μέσων για τα παιδιά. Ξέρουμε ότι τα παιδιά περνούν πολύ χρόνο πίσω από μια οθόνη σήμερα, άσχετα από το αν είναι μια τηλεόραση ή παιχνίδια υπολογιστή. Οι γιοι μου λατρεύουν την οθόνη. Τη λατρεύουν. Αλλά, σαν μητέρα, θέλω να παίζουν όπως στον πραγματικό κόσμο. Κι έτσι δουλεύω σε ένα νέο σύστημα με την ομάδα μου, το οποίο ήθελα να σας δείξω σήμερα που λέγεται Υπολογιστική Παιχνιδιού (Playtime Computing) το οποίο προσπαθεί να βρει τι είναι τόσο ελκυστικό στα ψηφιακά μέσα και να το φέρει κυριολεκτικά εκτός οθόνης, στον πραγματικό κόσμο του παιδιού, όπου μπορεί να πάρει πολλές από τις ιδιότητες του πραγματικού παιχνιδιού. Αυτή είναι η πρώτη διερεύνηση αυτής της ιδέας, όπου οι χαρακτήρες μπορούν να είναι πραγματικοί ή εικονικοί, κι όπου το ψηφιακό περιεχόμενο μπορεί να βγει κυριολεκτικά εκτός οθόνης στον πραγματικό κόσμο και πάλι πίσω. Το βλέπω αυτό κάτι σαν το Pong της Atari των παιχνιδιών μεικτής πραγματικότητας.

Αλλά μπορούμε να πάμε αυτήν την ιδέα παραπέρα. Τι θα συνέβαινε αν -- (Παιχνίδι) Νέιθαν: Νάτο, έρχεται. Ναι! Σύνθια: -- ο χαρακτήρας ερχόταν στον κόσμο σας; Φαίνεται ότι τα παιδιά το λατρεύουν όταν ο χαρακτήρας ζωντανεύει κι μπαίνει στον κόσμο τους. Κι όταν είναι στον κόσμο τους, μπορούν να σχετιστούν με αυτόν και να παίξουν με τέτοιον τρόπο που είναι τελείως διαφορετικός από τον τρόπο παίζουν μαζί του στην οθόνη. Μια άλλη σημαντική ιδέα είναι αυτή της συνέπειας του χαρακτήρα ανάμεσα στις πραγματικότητες. Έτσι, οι αλλαγές που κάνουν τα παιδιά στον πραγματικό κόσμο πρέπει να μεταφερθούν και στον εικονικό. Εδώ ο Νέιθαν έχει αλλάξει το γράμμα Α στον αριθμό 2. Μπορείτε να φανταστείτε ότι αυτά τα σύμβολα δίνουν στους χαρακτήρες ειδικές δυνάμεις όταν αυτός πηγαίνει στον εικονικό κόσμο. Τώρα λοιπόν στέλνουν το χαρακτήρα πίσω σ' εκείνο τον κόσμο. Και τώρα έχει τη δύναμη των αριθμών!

Και τελικά, αυτό που έχω προσπαθήσει να κάνω εδώ είναι να δημιουργήσω μια συναρπαστική εμπειρία για τα παιδιά όπου πραγματικά αισθάνονται μέρος αυτής της ιστορίας, μέρος αυτής της εμπειρίας. Και θέλω πραγματικά να εξάψω την φαντασία τους με την έξαψη που είχα κι εγώ παρακολουθώντας τον "Πόλεμο των Άστρων" σαν κοριτσάκι. Αλλά θέλω να κάνω περισσότερα από αυτό. Θέλω να δημιουργήσουν αυτά τις εμπειρίες. Να μπορούν να χτίσουν κυριολεκτικά τη φαντασία τους μέσα σε αυτές τις εμπειρίες και να τις κάνουν δικές τους. Έτσι, εξερευνούμε πολλές ιδέες στην τηλε-παρουσία και τη μεικτή πραγματικότητα ώστε να αφήνουμε κυριολεκτικά στα παιδιά να προβάλλουν τις ιδέες τους σε αυτόν το χώρο ώστε τα άλλα παιδιά να αλληλεπιδρούν με αυτές και να χτίζουν πάνω τους. Θέλω πραγματικά να βρω καινούρια παιδικά μέσα που να ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα, την μάθηση και την καινοτομία. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ, πολύ σημαντικό.

Αυτό λοιπόν είναι ένα νέο σύστημα. Προσκαλέσαμε πολλά παιδιά σε αυτόν το χώρο και τον λατρεύουν. Αλλά μπορώ να σας πω ότι εκείνο που λατρεύουν περισσότερο είναι το ρομπότ. Αυτό για το οποίο νοιάζονταΙ είναι το ρομπότ. Τα ρομπότ αγγίζουν κάτι βαθιά ανθρώπινο μέσα μας. Έτσι, είτε μας βοηθούν να γίνουμε δημιουργικοί και καινοτόμοι, είτε μας βοηθούν να αισθανθούμε πιο κοντά, παρά την απόσταση, είτε είναι ο έμπιστος βοηθός μας που μας βοηθά να πετύχουμε τους προσωπικούς μας στόχους και να γίνουμε ο καλύτερος εαυτός μας. για μένα, τα ρομπότ έχουν να κάνουν πρώτιστα με τους ανθρώπους.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)