Ο Κρεγκ Βέντερ αποκαλύπτει τη "συνθετική ζωή"

Είμαστε εδώ σήμερα για να ανακοινώσουμε το πρώτο συνθετικό κύτταρο, ένα κύτταρο που φτιάχτηκε ξεκινώντας με τον ψηφιακό κώδικα στον υπολογιστή, κατασκευάζοντας το χρωμόσωμα από τέσσερα μπουκάλια με χημικές ουσίες, συναρμολογώντας αυτό το χρωμόσωμα μέσα σε ζύμη, μεταμοσχεύοντάς το μέσα σε ένα βακτηριακό κύτταρο-δέκτη και μετατρέποντας αυτό το κύτταρο σε ένα νέο βακτηριακό είδος. Επομένως αυτό είναι το πρώτο αυτο-αντιγραφόμενο είδος που έχουμε στον πλανήτη του οποίου γονέας είναι ένας υπολογιστής. Είναι επίσης το πρώτο είδος που έχει τη δική του ιστοσελίδα κωδικοποιημένη στο γενετικό του κώδικα. Αλλά θα πούμε περισσότερα για τα υδατογραφήματα σε λίγο.

Αυτό είναι ένα σχέδιο που είχε το ξεκίνημά του πριν 15 χρόνια όταν η τότε ομάδα μας-- το ινστιτούτο λεγόταν TIGR [The Insitute for Genomic Research] -- ασχολείτο με τον προσδιορισμό της αλληλουχίας των δυο πρώτων γονιδιωμάτων στην ιστορία. Κάναμε το Haemophilus influenzae και έπειτα το μικρότερο γονιδίωμα ενός αυτο-αντιγραφόμενου οργανισμού, αυτό του Mycoplasma genitalium. Και μόλις είχαμε αυτές τις δυο αλληλουχίες, σκεφτήκαμε, αν αυτό θεωρείται το μικρότερο γονιδίωμα αυτο-αντιγραφόμενου είδους θα μπορούσε να υπάρχει ένα ακόμα μικρότερο γονιδίωμα; Θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε τη βάση της κυτταρικής ζωής στο γενετικό επίπεδο; Πρόκειται για μια δεκαπενταετή αναζήτηση απλά για να φτάσουμε στην αφετηρία τώρα, να μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτές τις ερωτήσεις. Επειδή είναι πολύ δύσκολο να απαλείψεις πολλαπλά γονίδια από ένα κύτταρο, μπορείς να το κάνεις μόνο για ένα κάθε φορά. Αποφασίσαμε από νωρίς ότι έπρεπε να ακολουθήσουμε μια συνθετική οδό, αν και κανένας δεν το είχε κάνει πριν, για να δούμε αν θα μπορούσαμε να συνθέσουμε ένα βακτηριακό χρωμόσωμα, έτσι ώστε να μπορούσαμε στην πραγματικότητα να τροποποιούμε το γονιδιακό περιεχόμενο για να κατανοήσουμε τα απαραίτητα γονίδια για τη ζωή. Αυτό αποτέλεσε την αρχή της δεκαπενταετούς μας αναζήτησης για να φτάσουμε εδώ.

Πριν κάνουμε τα πρώτα πειράματα, στην πραγματικότητα ζητήσαμε από την ομάδα του Αρτ Κάπλαν, τότε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, να αναλάβει μια ανασκόπηση για το τι κίνδυνοι, προκλήσεις, δεοντολογικά θέματα σχετικά με τη δημιουργία νέων ειδών στο εργαστήριο υπήρχαν διότι αυτό δεν είχε γίνει πριν. Πέρασαν περίπου δυο χρόνια εξετάζοντάς τα ανεξάρτητα και δημοσίευσαν τα αποτελέσματά τους στο Science το 1999. Ο Χαμ και εγώ διακόψαμε για δυο χρόνια για ένα δευτερεύον σχέδιο προσδιορισμού της αλληλουχίας του ανθρώπινου γονιδιώματος, αλλά αμέσως μόλις αυτό τελείωσε, επιστρέψαμε στο έργο που είχαμε αναλάβει.

Το 2002, ιδρύσαμε ένα νέο ινστιτούτο, το Ινστιτούτο για τις Βιολογικές Ενεργειακές Εναλλακτικές, όπου θέσαμε δυο στόχους. Πρώτον, να κατανοήσουμε την επίπτωση της τεχνολογίας μας στο περιβάλλον, και πώς να κατανοήσουμε καλύτερα το περιβάλλον. Και δεύτερον, να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία της δημιουργίας συνθετικής ζωής για να κατανοήσουμε τη βασική ζωή. Το 2003, δημοσιεύσαμε την πρώτη μας επιτυχία. Έτσι ο Χαμ Σμιθ και ο Κλάιντ Χάτσισον ανέπτυξαν κάποιες νέες μεθόδους δημιουργίας DNA χωρίς λάθη σε μικρή κλίμακα. Το πρώτο μας έργο ήταν ένας βακτηριοφάγος με κώδικα 5000 γραμμάτων, ένας ιός που προσβάλει μόνο την Ε. coli. Έτσι αυτός ήταν ο φάγος φ X 174, που επιλέχθηκε για ιστορικούς λόγους. Ήταν ο πρώτος DNA φάγος, DNA ιός, DNA γονιδίωμα του οποίου πράγματι προσδιορίστηκε η αλληλουχία. Έτσι μόλις συνειδητοποιήσαμε ότι μπορούσαμε να φτιάξουμε τμήματα 5.000 ζευγών βάσεων σε μέγεθος ιού, σκεφτήκαμε, [ότι] τουλάχιστον είχαμε τα μέσα τότε για να προσπαθήσουμε και να κατασκευάσουμε μια σειρά πολλών τέτοιων τμημάτων, ώστε να μπορέσουμε τελικά να τα συναρμολογήσουμε για να κατασκευάσουμε αυτό το χρωμόσωμα μεγαβάσεων. Επομένως, σημαντικά μεγαλύτερο από ό,τι αρχικά σκεφτήκαμε πως θα μπορούσαμε να επιδιώξουμε.

Λοιπόν, υπήρχαν αρκετά βήματα για να γίνει αυτό. Υπήρχαν δυο πλευρές. Έπρεπε να επιλύσουμε τη χημεία της κατασκευής μεγάλων μορίων DNA, και έπρεπε να επιλύσουμε τη βιολογική πλευρά του πώς, αν είχαμε αυτή τη νέα χημική οντότητα, πώς θα την εκκινούσαμε, θα την ενεργοποιούσαμε, σε ένα κύτταρο-δέκτη. Έτσι είχαμε δυο ομάδες που δούλευαν παράλληλα, μια ομάδα πάνω στη χημεία, και η άλλη πάνω στην προσπάθεια να μπορέσουμε να μεταμοσχεύσουμε ολόκληρα χρωμοσώματα για να πάρουμε νέα κύτταρα. Όταν το ξεκινήσαμε, νομίζαμε ότι η σύνθεση θα ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα, και γι' αυτό επιλέξαμε το μικρότερο γονιδίωμα.

Και κάποιοι από εσάς έχουν παρατηρήσει ότι στραφήκαμε από το μικρότερο γονιδίωμα σε ένα πολύ μεγαλύτερο. Και μπορούμε να δούμε τους λόγους γι' αυτό, αλλά βασικά, το μικρό κύτταρο χρειάστηκε χρόνο της τάξης των ένα με δυο μηνών για να δώσει αποτελέσματα, ενώ το μεγαλύτερο, γρηγορότερα πολλαπλασιαζόμενο κύτταρο χρειάζεται μόνο δυο μέρες. Έτσι υπήρχαν μόνο τόσοι κύκλοι που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε σε ένα χρόνο, με έξι εβδομάδες ανά κύκλο. Και θα έπρεπε να ξέρετε ότι, βασικά, 99, πιθανώς περισσότερο του 99% των πειραμάτων μας απέτυχαν. Έτσι αυτό ήταν ένα σενάριο επιδιορθώσεων, επίλυσης προβλημάτων από την αρχή διότι δεν υπήρχε καμία συνταγή για το πώς να το κάνουμε.

Επομένως, μια από τις σημαντικότερες δημοσιεύσεις μας ήταν το 2007. Η Κάρολ Λαρτίγκ ηγήθηκε της προσπάθειας ώστε πράγματι να μεταμοσχευθεί ένα βακτηριακό χρωμόσωμα από ένα βακτήριο σε ένα άλλο. Νομίζω, φιλοσοφικά, ότι αυτή ήταν μια από τις πιο σημαντικές εργασίες που έχουμε κάνει ποτέ διότι έδειξε πόσο δυναμική ήταν η ζωή. Και ξέραμε, από τη στιγμή που δούλεψε, ότι πράγματι είχαμε μια ευκαιρία, αν μπορούσαμε να φτιάξουμε τα συνθετικά χρωμοσώματα να κάνουμε το ίδιο με εκείνα. Δεν ξέραμε ότι επρόκειτο να μας πάρει αρκετά χρόνια παραπάνω για να το πετύχουμε.

Το 2008, ανακοινώσαμε την πλήρη σύνθεση του γονιδιώματος του Mycoplasma genitalium, λίγο πάνω από 500.000 γράμματα γενετικού κώδικα, αλλά δεν είχαμε ακόμα επιτύχει να εκκινήσουμε εκείνο το χρωμόσωμα. Νομίζουμε, εν μέρει, εξ αιτίας της αργής του αύξησης, και εκτός αυτού, τα κύτταρα έχουν κάθε είδους μοναδικών αμυντικών μηχανισμών για να εμποδίζουν αυτά τα συμβάντα. Αποδείχτηκε ότι το κύτταρο μέσα στο οποίο προσπαθούσαμε να μεταμοσχεύσουμε είχε μια νουκλεάση, ένα ένζυμο που μασά το DNA στην επιφάνειά του και έτρωγε με ευχαρίστηση το συνθετικό DNA που του δώσαμε και ποτέ δεν είχαμε μεταμοσχεύσεις. Αλλά εκείνο τον καιρό, αυτό ήταν το μεγαλύτερο μόριο με καθορισμένη δομή που είχε κατασκευαστεί.

Και έτσι οι δυο ομάδες προχωρούσαν αλλά μέρος της σύνθεσης έπρεπε να ολοκληρωθεί ή μπορούσε να ολοκληρωθεί, με τη χρήση ζύμης, με την τοποθέτηση των θραυσμάτων στη ζύμη, και η ζύμη θα τα συναρμολογούσε για μας. Ήταν ένα εκπληκτικό βήμα εμπρός, αλλά είχαμε ένα πρόβλημα διότι τώρα είχαμε τα βακτηριακά χρωμοσώματα να αυξάνονται μέσα στη ζύμη. Έτσι επιπροσθέτως με το να κάνουμε τη μεταμόσχευση, έπρεπε να βρούμε πως να βγάλουμε το βακτηριακό χρωμόσωμα από την ευκαρυωτική ζύμη, σε μορφή που θα μπορούσαμε να το μεταμοσχεύσουμε σε ένα κύτταρο-δέκτη.

Έτσι η ομάδα μας ανέπτυξε νέες τεχνικές για την αύξηση, την κλωνοποίηση ολόκληρου του βακτηριακού χρωμοσώματος στη ζύμη. Έτσι πήραμε το γονιδίωμα του ίδιου μυκοειδούς που είχε αρχικά μεταμοσχεύσει η Κάρολ, και το αναπτύξαμε στη ζύμη ως ένα τεχνητό χρωμόσωμα. Και σκεφτήκαμε ότι αυτό θα ήταν ένα σπουδαίο περιβάλλον προσομοίωσης για να μάθουμε πώς να βγάζουμε χρωμοσώματα από τη ζύμη και να τα μεταμοσχεύουμε. Όταν κάναμε αυτά τα πειράματα, όμως, μπορούσαμε να βγάλουμε το χρωμόσωμα από τη ζύμη αλλά δεν μεταμοσχευόταν και δεν εκκινούσε ένα κύτταρο. Αυτό το μικρό ζήτημα πήρε στην ομάδα δυο χρόνια για να το λύσει.

Όπως αποδείχθηκε, το DNA στο βακτηριακό κύτταρο ήταν στην πραγματικότητα μεθυλιωμένο, και η μεθυλίωση το προστατεύει από το περιοριστικό ένζυμο, από την πέψη του DNA. Έτσι αυτό που βρήκαμε είναι, [ότι] αν βγάζαμε το χρωμόσωμα από τη ζύμη και το μεθυλιώναμε μπορούσαμε έπειτα να το μεταμοσχεύσουμε. Επιπλέον πρόοδοι έγιναν όταν η ομάδα απομάκρυνε τα γονίδια του περιοριστικού ενζύμου από το κύτταρο δέκτη του capricolum. Και, αφού το κάναμε, τώρα μπορούμε να βγάλουμε γυμνό DNA από τη ζύμη και να το μεταμοσχεύσουμε.

Έτσι, το περασμένο φθινόπωρο, όταν δημοσιεύσαμε τα αποτελέσματα εκείνης της δουλειάς στο "Science", ήμασταν όλοι απόλυτα πεπεισμένοι και ήμασταν σίγουροι ότι ήμασταν μόνο λίγες εβδομάδες μακριά από το να μπορέσουμε τώρα να εκκινήσουμε ένα χρωμόσωμα έξω από τη ζύμη. Λόγω των προβλημάτων με το Mycoplasma genitalium και της αργής του αύξησης, πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, αποφασίσαμε να συνθέσουμε το πολύ μεγαλύτερο χρωμόσωμα, το χρωμόσωμα του μυκοειδούς, γνωρίζοντας ότι είχαμε τη βιολογία λυμένη πάνω σε αυτό για τη μεταμόσχευση. Και ο Νταν ηγήθηκε της ομάδας για τη σύνθεση αυτού του χρωμοσώματος με τα περισσότερο από ένα εκατομμύριο ζεύγη βάσεων. Αλλά αποδείχτηκε ότι δεν επρόκειτο να είναι τόσο απλό τελικά. Και αυτό μας πήγε πίσω τρεις μήνες διότι είχαμε ένα λάθος σε μια από τις πάνω από ένα εκατομμύριο βάσεις σε αυτή την αλληλουχία.

Έτσι η ομάδα ανέπτυξε νέο λογισμικό επιδιόρθωσης, όπου μπορούσαμε να ελέγξουμε κάθε συνθετικό θραύσμα για να δούμε αν θα αυξανόταν σε ένα περιβάλλον από DNA άγριου τύπου. Και βρήκαμε ότι 10 από τα 11 κομμάτια των 100.000 ζευγών βάσεων που συνθέσαμε ήταν απολύτως ακριβή και συμβατά με μια αλληλουχία που δίνει ζωή. Το περιορίσαμε στο ένα θραύσμα. Προσδιορίσαμε την αλληλουχία του και βρήκαμε ότι μόλις ένα ζεύγος βάσεων είχε διαγραφεί σε ένα βασικό γονίδιο. Έτσι η ακρίβεια είναι απαραίτητη. Υπάρχουν μέρη του γονιδιώματος όπου δεν μπορεί να γίνει ανεκτό ούτε ένα λάθος, και έπειτα υπάρχουν μέρη του γονιδιώματος όπου μπορούμε να εισάγουμε μεγάλα κομμάτια DNA, όπως κάναμε με τα υδατογραφήματα και μπορούν να γίνουν ανεκτά λάθη κάθε είδους. Έτσι πήρε περίπου τρεις μήνες για να βρούμε εκείνο το λάθος και να το διορθώσουμε. Και τότε, νωρίς ένα πρωί, στις 6 π.μ., πήραμε ένα μήνυμα από τον Νταν που έλεγε ότι, τώρα, οι πρώτες μπλε αποικίες υπήρχαν.

Λοιπόν, ήταν μια μακριά διαδομή για να φτάσουμε εδώ -- 15 χρόνια από το ξεκίνημα. Αισθανθήκαμε, ότι ένα από τα δόγματα αυτού του τομέα ήταν να σιγουρευτούμε απόλυτα ότι μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε το συνθετικό DNA από το φυσικό DNA. Αρχικά, όταν δουλεύεις σε μια νέα περιοχή της επιστήμης, πρέπει να σκέφτεσαι όλους τους κρυφούς κινδύνους και τα πράγματα που θα μπορούσαν να σε οδηγήσουν στο να πιστέψεις ότι είχες κάνει κάτι όταν δεν είχες, και, ακόμα χειρότερα, να οδηγήσει άλλους στο να το πιστέψουν. Έτσι, σκεφτήκαμε [ότι] το χειρότερο πρόβλημα θα ήταν μια μόλυνση ενός μορίου του αρχικού χρωμοσώματος, που θα μας οδηγούσε στο να πιστέψουμε ότι είχαμε πράγματι δημιουργήσει ένα συνθετικό κύτταρο, όταν θα ήταν απλώς μια μόλυνση.

Έτσι από νωρίς, αναπτύξαμε την ιδέα της εισαγωγής υδατογραφημάτων στο DNA για να καταστήσουμε απολύτως σαφές ότι το DNA ήταν συνθετικό. Και το πρώτο χρωμόσωμα που κατασκεύσαμε, το 2008, αυτό με τα 500.000 ζεύγη βάσεων, απλώς βάλαμε τα ονόματα των δημιουργών του χρωμοσώματος στο γενετικό κώδικα. Αλλά αυτός χρησιμοποιούσε μόνο μεταφράσεις μοναδικών γραμμάτων για τα αμινοξέα, γεγονός που αφήνει εκτός κάποια γράμματα του αλφαβήτου. Έτσι η ομάδα στην πραγματικότητα ανέπτυξε ένα νέο κώδικα μέσα στον κώδικα μέσα στον κώδικα. Έτσι είναι ένας νέος κώδικας για να ερμηνεύεις και να γράφεις μηνύματα στο DNA. Λοιπόν, οι μαθηματικοί κρύβουν και γράφουν μηνύματα μέσα στο γενετικό κώδικα εδώ και πολύ καιρό, αλλά είναι σαφές ότι αυτοί ήταν μαθηματικοί και όχι βιολόγοι διότι, αν γράφεις μεγάλα μηνύματα με τον κώδικα που ανέπτυξαν οι μαθηματικοί, αυτό θα ήταν περισσότερο από πιθανό ότι θα οδηγούσε στη σύνθεση νέων πρωτεϊνών με άγνωστες λειτουργίες.

Έτσι ο κώδικας που ανέπτυξε ο Μάικ Μόνταγκιου και η ομάδα του στην πραγματικότητα τοποθετεί συχνά κωδικόνια λήξης. Έτσι είναι ένα διαφορετικό αλφάβητο, αλλά μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε όλο το Αγγλικό αλφάβητο με σημεία στίξης και αριθμούς Λοιπόν, υπάρχουν τέσσερα κύρια υδατογραφήματα πάνω σε 1000 ζεύγη βάσεων γενετικού κώδικα. Το πρώτο στην πραγματικότητα περιέχει μέσα του αυτόν τον κώδικα για την ερμηνεία του υπόλοιπου γενετικού κώδικα. Έτσι στην υπόλοιπη πληροφορία, στα υδατογραφήματα περιέχονται τα ονόματα των, νομίζω είναι, 46 διαφορετικών δημιουργών και βασικών συντελεστών που έφεραν το σχέδιο σε αυτό το στάδιο. Και επίσης κατασκευάσαμε μια διεύθυνση ιστοσελίδας, έτσι ώστε αν κάποιος αποκωδικοποιήσει τον κώδικα μέσα στον κώδικα μέσα στον κώδικα, μπορεί να στείλει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα σε εκείνη τη διεύθυνση. Έτσι μπορεί να διακριθεί σαφώς από κάθε άλλο είδος, με το να έχει 46 ονόματα μέσα του, τη δική του διαδικτυακή διεύθυνση. Και προσθέσαμε τρία ρητά διότι, με το πρώτο γονιδίωμα, δεχτήκαμε κριτική πως δεν προσπαθήσαμε να πούμε κάτι πιο βαθυστόχαστο από το απλά να υπογράψουμε τη δουλειά.

Έτσι δε θα δώσουμε το υπόλοιπο του κώδικα αλλά θα δώσουμε τα τρία ρητά. Έτσι το πρώτο είναι, "Να ζεις, να σφάλλεις, να πέφτεις, να θριαμβεύεις, και να ξαναδημιουργείς ζωή από τη ζωή." Είναι ένα ρητό του Τζέιμς Τζόις. Το δεύτερο ρητό είναι, "Δες τα πράγματα, όχι όπως είναι, αλλά όπως μπορούσαν να είναι." Έτσι είναι ένα ρητό από το "Αμερικανός Προμηθέας" βιβλίο για τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ. Και το τελευταίο είναι ένα ρητό του Ρίτσαρντ Φάινμαν. "Ό,τι δεν μπορώ να κατασκεύασω, δεν μπορώ να το κατανοήσω." Λοιπόν, επειδή αυτό είναι τόσο ένα φιλοσοφικό επίτευγμα όσο και ένα τεχνολογικό επίτευγμα στην επιστήμη, προσπαθήσαμε να ασχοληθούμε και με τη φιλοσοφική και με την τεχνική πλευρά.

Το τελευταίο πράγμα που θέλω να πω πριν δεχτώ ερωτήσεις είναι ότι η εκτενής δουλειά που έχουμε κάνει, ζητώντας δεοντολική ανασκόπηση, προωθώντας τις διαδικασίες τόσο προς εκείνη την πλευρά όπως και την τεχνική πλευρά, έχει συζητηθεί ευρέως στην επιστημονική κοινότητα, στην πολιτική κοινότητα και στα υψηλότερα επίπεδα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ακόμα και με αυτή την ανακοίνωση, όπως κάναμε το 2003 -- εκείνη η δουλειά χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Ενέργειας -- έτσι η δουλειά ελέγχθηκε στο επίπεδο του Λευκού Οίκου, σε μια προσπάθεια να αποφασιστεί αν η δουλειά θα ήταν απόρρητη ή θα δημοσιευόταν. Και κατέληξαν υπέρ της ανοιχτής δημοσίευσης που είναι η σωστή προσέγγιση. Έχουμε ενημερώσει το Λευκό Οίκο. Έχουμε ενημερώσει μέλη του Κονγκρέσου. Έχουμε προσπαθήσει να αντιμετωπίσουμε και να προωθήσουμε τα πολιτικά ζητήματα παράλληλα με τις επιστημονικές ανακαλύψεις.

Έτσι με αυτό, θα ήθελα να δώσω πρώτα τη δυνατότητα για ερωτήσεις. Ναι, στο πίσω μέρος.

Δημοσιογράφος: Θα μπορούσατε να εξηγήσετε σε απλή γλώσσα πόσο σημαντική καινοτομία είναι αυτή παρακαλώ;

Κρεγκ Βέντερ: Αν μπορούμε να εξηγήσουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό; Δεν είμαι σίγουρος ότι εμείς είμαστε αυτοί που θα έπρεπε να εξηγούν πόσο σημαντικό είναι. Είναι σημαντικό για εμάς. Ίσως είναι μια γιγάντια φιλοσοφική αλλαγή στο πως βλέπουμε τη ζωή. Εμείς πράγματι τη βλέπουμε ως ένα μικρό βήμα από την άποψη ότι μας πήρε 15 χρόνια για να μπορούμε τώρα να κάνουμε το πείραμα που θέλαμε να κάνουμε 15 χρόνια πριν πάνω στην κατανόηση της ζωής στο βασικό της επίπεδο. Αλλά πράγματι πιστεύουμε αυτό πρόκειται να είναι ένα πολύ ισχυρό σύνολο εργαλείων. Και ήδη αρχίζουμε με πολλούς τρόπους να χρησιμοποιούμε αυτό το εργαλείο.

Έχουμε στο Ινστιτούτο, τρέχουσα χρηματοδότηση, τώρα από το ΝΙΗ [National Institutes for Health] σε ένα πρόγραμμα με τη Novartis για να δοκιμάσουμε και να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα νέα εργαλεία συνθετικού DNA για να κατασκευάσουμε ίσως το αντιγριππικό εμβόλιο που μπορεί να πάρετε την επόμενη χρονιά. Διότι, αντί να χρειάζονται εβδομάδες ή μήνες για να τα κατασκευάσεις, η ομάδα του Νταν μπορεί τώρα να φτιάξει σε λιγότερο από 24 ώρες. Έτσι όταν δείτε πόσο χρόνο πήρε για να παραχθεί το εμβόλιο για τον Η1Ν1, νομίζουμε ότι μπορούμε να συντομεύσουμε αυτή τη διαδιδασία αρκετά σημαντικά, Στον τομέα των εμβολίων, η Synthetic Genomics και το Ινστιτούτο δημιουργούν μια νέα εταιρία εμβολίων επειδή πιστεύουμε ότι αυτά τα εργαλεία μπορούν να οδηγήσουν σε εμβόλια για ασθένειες για τις οποίες δεν είναι δυνατόν μέχρι σήμερα, περιπτώσεις όπου οι ιοί εξελίσσονται γρήγορα, όπως συμβαίνει με το ρινοϊό. Δε θα ήταν καλό να έχουμε κάτι που πράγματι μπλοκάρει τα κοινά κρυολογήματα; Ή, πιο σημαντικά, τον ΗΙV, όπου ο ιός εξελίσσεται πολύ γρήγορα, που τα εμβόλια που φτιάχνονται σήμερα δεν μπορούν να ακολουθήσουν αυτές τις εξελικτικές αλλαγές.

Επίσης, στη Synthetic Genomics, δουλεύουμε πάνω σε σημαντικά περιβαλλοντικά ζητήματα. Νομίζω ότι αυτή η τελευταία πετρελαιοκηλίδα στον Κόλπο είναι μια υπενθύμιση. Δεν μπορούμε να δούμε το CO2, βασιζόμαστε σε επιστημονικές μετρήσεις για αυτό, και βλέπουμε τα αρχικά αποτελέσματα του να έχουμε πάρα πολύ από αυτό. Αλλά μπορούμε να δούμε το προ-CO2 τώρα να επιπλέει στα νερά και να ρυπαίνει τις παραλίες του Κόλπου. Χρειαζόμαστε κάποιες εναλλακτικές για το πετρέλαιο. Έχουμε ένα πρόγραμμα με την Exxon Mobile για να δοκιμάσουμε και να αναπτύξουμε νέα στελέχη φυκών που μπορούν να συλλαμβάνουν αποτελεσματικά το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα ή από συγκεντρωμένες πηγές, να φτιάχνουν νέους υδρογονάνθρακες που μπορούν να μπουν στα διυλιστήριά τους για να φτιάξουν κανονική βενζίνη και καύσιμο ντίζελ από το CO2.

Αυτές είναι απλώς δυο από τις προσεγγίσεις και τις κατευθύνσεις που ακολουθούμε.

(Χειροκρότημα)