Τσαρλς Λιντμπίτερ: Καινοτομία στην εκπαίδευση μέσα στις φτωχογειτονιές

Είναι μεγάλη μου χαρά να βρίσκομαι εδώ Είναι μεγάλη μου χαρά να μιλώ μετά τον Μπράϊαν Κοξ από το CERN. Νομίζω ότι το CERN είναι το σπίτι του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων. Τι συνέβη άραγε στο Μικρό Επιταχυντή Αδρονίων; Πού είναι ο Μικρός Επιταχυντής Αδρονίων; Γιατί κάποτε ο Μικρός Επιταχυντής Αδρονίων ήταν το μεγάλο θέμα. Τώρα πια, ο Μικρός Επιταχυντής Αδρονίων είναι σε ένα ράφι αγνοημένος και παραμελημένος. Ξέρετε όταν εκκίνησαν το Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων, και δεν δούλευε, και όλοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν το γιατί, Ήταν η ομάδα του Μικρού Επιταχυντή Αδρονίων που τον είχε σαμποτάρει γιατί ζήλευαν πολύ. Ολόκληρη η οικογένεια του Επιταχυντή Αδρονίων χρειάζεται ξεκλείδωμα.

Το μάθημα από την παρουσίαση του Μπράιαν, κατά κάποιο τρόπο -- όλες εκείνες οι φανταστικές εικόνες -- σημαίνουν αυτό πραγματικά: η οπτική γωνία καθορίζει αυτό που βλέπετε . Αυτό που έλεγε ο Μπράιαν ήταν ότι η επιστήμη άνοιξε επιτυχώς διάφορες οπτικές γωνίες από τις οποίες μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας. Και γι' αυτό είναι τόσο πολύτιμο. Έτσι η οπτική γωνία που έχεις καθορίζει πρακτικά αυτό που θα δείς. Η ερώτηση που θα θέσετε θα καθορίσει κατά πολύ την απάντηση που θα πάρετε.

Και έτσι αν κάνετε αυτή την ερώτηση: Πού πρέπει να κοιτάξουμε για να δούμε το μέλλον της εκπαίδευσης; Η απάντηση παραδοσιακά δίνεται σ' αυτή την ερώτηση κατευθείαν, τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια Πάτε στη Φινλανδία. Η Φινλανδία είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου για να δει κανείς σχολικά συστήματα. Οι Φινλανδοί μπορεί να είναι λίγο βαρετοί και καταθλιπτικοί και να έχουν μεγάλο ποσοστό αυτοκτονιών, αλλά πραγματικά έχουν τα προσόντα. Και έχουν απόλυτα καταπληκτικά εκπαιδευτικά συστήματα. Και έτσι όλοι θα εκστρατεύσουμε στη Φινλανδία, και θα αναρωτιόμαστε για το κοινωνικό δημοκρατικό της θαύμα και την πολιτιστική της ομοιογένεια και όλα τ' άλλα, και στη συνέχεια θα παλεύουμε να φανταστούμε πώς θα μπορούσαμε να πάρουμε μαθήματα.

Έτσι λοιπόν, αυτό τον τελευταίο χρόνο, με τη βοήθεια της Cisco που με χρηματοδότησε, για κάποιο ακατανόητο λόγο, ώστε να μπορέσω να το κάνω, εγώ έψαξα κάπου αλλού. Γιατί πραγματικά οι ριζικές καινοτομίες προέρχονται κάποιες φορές από τους άριστους στον τομέα, αλλά συχνά προέρχονται από μέρη όπου υπάρχει τεράστια ανάγκη, ανικανοποίητη, αφανή ζήτηση και χωρίς αρκετούς πόρους για παραδοσιακές λύσεις να δουλέψει κανείς -- παραδοσιακά υψηλού κόστους λύσεις που εξαρτώνται από επαγγελματίες, όπως σε σχολεία και νοσοκομεία.

Έτσι κατέληξα σε τέτοια μη προνομιούχα μέρη. Ένα τέτοιο μέρος ονομάζεται Μανκυ Χιλ. Είναι μια από τις εκατοντάδες φτωχογειτονίες στο Ρίο. Η μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού τα επόμενα 50 χρόνια θα γίνει σε πόλεις. Θα αυξανόμαστε κάθε χρόνο κατά έξι πόλεις των 12 εκατομμυρίων κατοίκων για τα επόμενα 30 χρόνια. Σχεδόν όλη η αύξηση θα συμβεί στον αναπτυγμένο κόσμο. Σχεδόν όλη αυτή η αύξηση θα συμβεί σε μέρη σαν το Μάνκυ Χιλ Εκεί θα συμβεί η πιο γρήγορη αύξηση πληθυσμών νέων στον κόσμο. Έτσι, αν θέλουμε τα σχέδια να πετύχουν -- για οτιδήποτε -- υγεία, εκπαίδευση, κυβερνητική πολιτική και εκπαίδευση -- πρέπει να πάμε σε τέτοια μέρη. Και σε τέτοια μέρη, συναντάς τέτοιου είδους ανθρώπους.

Αυτό είναι ένα αγόρι ονόματι Χουάντερσον. Στην ηλικία των 14, μαζί με πολλούς άλλους δεκατετράχρονους στο εκπαδευτικό σύστημα της Βραζιλίας, παράτησε το σχολείο. Του ήταν βαρετό. Και ο Χουάντρερσον ασχολήθηκε με αυτό που του υποσχόταν κάποιες ευκαιρίες και ελπίδα στο μέρος όπου ζούσε, δηλαδή με το εμπόριο ναρκωτικών. Και από την ηλικία των 16, με γρήγορη προαγωγή, ήταν υπεύθυνος για το εμπόριο ναρκωτικών σε 10 φτωχογειτονιές. Διαχειριζόταν πάνω από 200.000 δολάρια την εβδομάδα. Είχε 200 υπαλλήλους. Σίγουρα θα σκοτωνόταν περίπου στα 25. Αλλά ευτυχώς, συνάντησε αυτόν εδώ τον τύπο, που είναι ο Ροντρίγκο Μπάτζιο, ο ιδιοκτήτης του πρώτου λάπτοπ που ποτέ εμφανίστηκε στη Βραζιλία. Το 1994, ο Ροντρίγκο ξεκίνησε κάτι που λέγεται CDI, που έπαιρνε υπολογιστές που δωρίζονταν από οργανισμούς, τους έβαζε σε κοινοτικά κέντρα σε φτωχογειτονιές και δημιουργούσε τέτοιου είδους χώρους. Αυτό που ενθουσίασε τον Χουάντερσον ήταν η τεχνολογία για τη μάθηση που έκανε τη μάθηση διασκεδαστική και προσιτή.

Ή μπορείς να πας σε τέτοιου είδους χώρους. Αυτή είναι η Κιμπέρα η μεγαλύτερη φτωχογειτονιά στην Ανατολική Αφρική. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εκεί, σε έκταση πολλών χιλιομέτρων . Και εκεί συνάντησα αυτές τις δυο, τον Αζρα στα αριστερά, τον Μαουρίν στα δεξιά. Μόλις πήραν το απολυτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Κένυας. Ο όρος "απολυτήριο" προδίδει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της Κένυας δανείζεται σχεδόν τα πάντα από τη Βρετανία, περίπου από το 1950, αλλά κατάφερε να το κάνει ακόμα χειρότερο. Έτσι, υπάρχουν σχολεία σε φτωχογειτωνιές σαν αυτή. Είναι μέρη όπως αυτό. Εδώ είναι όπου ο Μαουρίν πήγε στο σχολείο. Είναι ιδιωτικά σχολεία. Δεν υπάρχουν δημόσια σχολεία σε φτωχογειτονιές. Και η εκπαίδευση που πήραν ήταν αξιολύπητη. Ήταν σε μέρη όπως αυτό. Αυτό το σχολείο ιδρύθηκε από καλόγριες σε μια άλλη φτωχογειτονιά που ονομάζεται Νακούρου. Τα μισά παιδιά σε αυτή τάξη δεν έχουν γονείς επειδή έχουν πεθάνει από AIDS. Τα άλλα μισά έχουν έναν γονέα επειδή ο άλλος γονέας έχει πεθάνει από AIDS. Έτσι, οι προκλήσεις της εκπαίδευσης σε ένα τέτοιο μέρος, δεν είναι να μάθουν τους βασιλείς και βασίλισσες της Κένυας και της Βρετανίας. Είναι να μείνουν ζωντανοί, να κερδίσουν τα προς το ζην, να μην κολλήσουν τον ιό του HIV. Η μοναδική τεχνολογία που εκτείνεται σε πλούσιους και φτωχούς σε μέρη όπως αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με τη βιομηχανική τεχνολογία. Δεν έχει να κάνει με το ηλεκτρικό ρεύμα ή το νερό. Είναι το κινητό τηλέφωνο. Αν θέλετε να σχεδιάσετε από την αρχή πρακτικά κάθε υπηρεσία στην Αφρική, θα αρχίζατε τώρα με το κινητό τηλέφωνο. Ή θα μπορούσατε να πάτε σε μέρη όπως αυτό.

Αυτό είναι ένα μέρος που ονομάζεται Μαντανγκίρι Αποικία Διακανονισμού, η οποία είναι μια πολύ ανεπτυγμένη φτωχογειτονιά περίπου 25 λεπτά έξω από το Νέο Δελχί, όπου γνώρισα αυτούς τους χαρακτήρες που μου έδειξαν τα περίχωρα εκείνη την ημέρα. Το αξιοσημείωτο πράγμα για αυτά τα κορίτσια, και η ένδειξη του είδους της κοινωνικής επανάστασης που σαρώνει τον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι ότι αυτά τα κορίτσια δεν είναι παντρεμένα. Πριν από 10 χρόνια, θα ήταν παντρεμένες σ' αυτήν την ηλικία. Τώρα δεν παντρεύονται, και θέλουν να σπουδάσουν περαιτέρω, να κάνουν καριέρα. Έχουν ανατραφεί από μητέρες που είναι αναλφάβητες, που ποτέ δεν είχαν διάβασμα. Σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο υπάρχουν εκατομμύρια γονέων, δεκάδες, εκατοντάδες εκατομμύρια, οι οποίοι για πρώτη φορά είναι με παιδιά που έχουν διάβασμα και εξετάσεις. Και ο λόγος που συνεχίζουν τις σπουδές τους δεν είναι επειδή πήγαν σε ένα σχολείο σαν κι αυτό. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό σχολείο. Αυτό είναι σχολείο με δίδακτρα. Αυτό είναι από τα καλά σχολεία. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορείτε να βρείτε στο Χαϊντεραμπάντ στην Ινδική εκπαίδευση. Ο λόγος που συνέχισαν τις σπουδές ήταν αυτό.

Πρόκειται για έναν υπολογιστή που έχει εγκατασταθεί στην είσοδο της φτωχογειτονιάς τους από ένα επαναστατικό κοινωνικό επιχειρηματία που ονομάζεται Σουγκάτα Μίτρα που υιοθέτησε τα πιο ριζοσπαστικά πειράματα, που δείχνουν ότι τα παιδιά, σε ευνοϊκές συνθήκες, μπορούν να μάθουν μόνα τους με τη βοήθεια των υπολογιστών. Αυτά τα κορίτσια δεν έχουν ποτέ ασχοληθεί με το Google. Δεν γνωρίζουν τίποτα για τη Wikipedia. Φανταστείτε πώς θα ήταν οι ζωές τους αν μπορούσατε να τους τα προσφέρετε αυτά.

Έτσι, αν δει κανείς, όπως εγώ, μέσα από αυτή την περιοδεία, και εξετάζοντας περίπου εκατό μελέτες περιπτώσεων διαφορετικών κοινωνικών επιχειρηματιών που εργάζονται σε αυτές τις πολύ ακραίες συνθήκες, δείτε τί είδους συνταγές σκαρφίζονται για τη μάθηση, δεν μοιάζουν καθόλου με σχολείο. Με τι μοιάζουν; Λοιπόν, η εκπαίδευση είναι μια παγκόσμια θρησκεία. Και την εκπαίδευση, καθώς και η τεχνολογία, είναι μια μεγάλη πηγή ελπίδας. Μπορείτε να πάτε σε μέρη όπως αυτό.

Πρόκειται για ένα σχολείο τρεις ώρες έξω από το Σάο Πάολο. Τα περισσότερα από τα παιδιά εκεί έχουν γονείς οι οποίοι είναι αναλφάβητοι. Πολλοί από αυτούς δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι. Αλλά φαίνεται εντελώς προφανές να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ιστοσελίδες, να κάνουν βίντεο, και τα λοιπά και τα λοιπά. Όταν πηγαίνετε σε μέρη όπως αυτό αυτό που βλέπετε είναι ότι εκπαίδευση σε αυτές τις συνθήκες λειτουργεί με έλξη, και όχι με ώθηση. Τα περισσότερα εκπαιδευτικά μας συστήματα λειτουργούν με ώθηση. Εμένα κυριολεκτικά με έσπρωχναν να πάω σχολείο. Στο σχολείο, σπρώχνουν πράγματα κατά πάνω σου, γνώσεις, εξετάσεις, συστήματα, χρονοδιαγράμματα. Αν θέλετε να προσελκύσετε ανθρώπους σαν τον Χουάντερσον που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αγοράζει όπλα, να φορά κοσμήματα, να καβαλά μοτοσικλέτες και να έχει κορίτσια μέσω του εμπορίου ναρκωτικών, και θέλετε να τον προσελκύσετε στην εκπαίδευση, το να υπάρχει υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών δεν έχει νόημα. Αυτό σίγουρα δεν πρόκειται να τον προσελκύσει. Πρέπει να τον προσελκύσεις. Έτσι, η εκπαίδευση πρέπει να λειτουργεί με έλξη, όχι με ώθηση.

Γι' αυτό η ιδέα του προγράμματος σπουδών είναι εντελώς ανούσια σε ένα περιβάλλον σαν αυτό. Πρέπει να ξεκινήσεις την εκπαίδευση από τα πράγματα που ξεχωρίζουν για αυτούς, στο περιβάλλον τους. Ποια είναι αυτά; Το κλειδί είναι το κίνητρο, και αυτό έχει δύο πτυχές. Η μία είναι να τους δώσεις εξωτερικά κίνητρα. Ότι η εκπαίδευση έχει μια ανταμοιβή. Τα εκπαιδευτικά συστήματα όλα δουλεύουν πάνω στην αρχή ότι υπάρχει μια ανταμοιβή, αλλά πρέπει να περιμένετε αρκετό καιρό. Παραείναι πολύ εάν είστε φτωχοί. Αναμονή 10 ετών για την ανταμοιβή από την εκπαίδευση είναι πολύ μεγάλη όταν πρέπει να ανταποκριθείς στις καθημερινές ανάγκες όταν έχεις αδέλφια να φροντίσεις ή μια επιχείρηση όπου να πρέπει να βοηθήσεις. Έτσι, η εκπαίδευση πρέπει να είναι σχετική και να βοηθάει τους ανθρώπους επιβιώνουν επιτόπου και άμεσα, πολλές φορές. Και θα πρέπει επίσης να καταστεί εγγενώς ενδιαφέρουσα.

Έτσι ξανά και ξανά βρήκα τέτοιους ανθρώπους. Αυτό είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ο Σεμπαστιάο Ρόχα, στην Μπέλο Χοριζόντε, στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Βραζιλία. Εφηύρε περισσότερα από 200 παιχνίδια για την διδασκαλία οποιουδήποτε θέματος υπάρχει. Στα σχολεία και τις κοινότητες που εργάζεται ο Τιάο, η ημέρα ξεκινά πάντα σε κύκλο και πάντα ξεκινά από ένα ερώτημα. Φανταστείτε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ξεκινάει με ερωτήματα, όχι από τη γνώση που πρέπει να μεταδοθεί, ή ξεκινάει με παιχνίδι, όχι με ένα μάθημα, ή ξεκινάει από την αρχή ότι θα πρέπει να συμμετέχουν πρώτα οι άνθρωποι πριν να μπορέσεις πιθανώς να τους διδάξεις. Στα εκπαιδευτικά συστήματά μας, τα κάνουμε όλα αυτά στο τέλος, αν είμαστε τυχεροί, αθλητισμό, θέατρο, μουσική. Αυτά τα πράγματα διδάσκουν "διαμέσω". Προσελκύουν ανθρώπους στη μάθηση γιατί είναι στην ουσία ένα πρόγραμμα για χορό ή ένα πρόγραμμα για τσίρκο ή, το καλύτερο παράδειγμα από όλα -- το Ελ Σιστέμα στη Βενεζουέλα - είναι ένα πρόγραμμα για μουσική. Έτσι, οι μαθητές προσελκύονται διαμέσω αυτού στην μάθηση, δεν γίνονται απλά στο τέλος όταν έχουν γίνει όλα μαθήματα και αφού έχουν φάει τα μορφωτικά τους χόρτα.

Έτσι το Ελ Σιστέμα στη Βενεζουέλα χρησιμοποιεί ένα βιολί ως τεχνολογία μάθησης. Ο Tιάo Ρόχα χρησιμοποιεί την παραγωγή σαπουνιών ως τεχνολογία μάθησης. Και αυτό που μπορείτε να βρείτε σε αυτά τα συστήματα είναι ότι χρησιμοποιούν ανθρώπους και τόπους με απίστευτα δημιουργικούς τρόπους. Μαζική μάθηση σε ομάδες. Πώς θα αποκτήσετε μάθηση για τους ανθρώπους όταν δεν υπάρχουν δάσκαλοι, όταν οι εκπαιδευτικοί δεν έρχονται, όταν δεν μπορείς να τους πληρωθούν, και αν βρείς εκπαιδευτικούς, αυτά που διδάσκουν δεν θα έχουν σχέση με τις κοινότητες που υπηρετούν; Τότε δημιουργείς τους δικούς σου εκπαιδευτικούς. Δημιουργείς ενδο-ομαδική μάθηση, ή δημιουργείς παρα-εκπαιδευτικούς, ή χρησιμοποιείς εξειδικευμένες δεξιότητες. Απλά βρίσκεις τρόπους να επιτύχεις μάθηση που είναι ουσιώδης για τους ανθρώπους μέσω τεχνολογίας, ανθρώπων και χώρους που είναι διαφορετικά.

Αυτό είναι ένα σχολείο σε ένα λεωφορείο σε ένα εργοτάξιο στην Πούνα, την ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη στην Ασία. Η Πούνα έχει 5.000 εργοτάξια. Έχει 30.000 παιδιά που δουλεύουν στα εν λόγω εργοτάξια. Όλα αυτά σε μία μόνο πόλη. Φανταστείτε την αστική έκρηξη που πρόκειται να λάβει χώρα σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο και πόσες χιλιάδες παιδιά θα περάσουν τα σχολικά τους χρόνια στα εργοτάξια. Λοιπόν, αυτό είναι ένα πολύ απλό σύστημα για να τους προφερθεί εκπαίδευση μέσω ενός λεωφορείου. Και όλοι αντιμετωπίζουν τη μάθηση, όχι ως κάποιο είδος ακαδημαϊκής, αναλυτικής δραστηριότητας, αλλά ως κάτι που είναι παραγωγικό, κάτι που φτιάχνεις, κάτι που μπορείς να κάνεις, και ίσως να κερδίζεις τα προς το ζην.

Έτσι γνώρισα αυτό τον τύπο, τον Στήβεν. Για τρία χρόνια στο Ναϊρόμπι ζούσε στο δρόμο, επειδή οι γονείς του είχαν πεθάνει από AIDS. Και αυτό που τελικά τον έφερε πίσω στο σχολείο, δεν ήταν η απόκτηση του σχολικού απολυτήριου, αλλά η ευκαιρία να μάθει πώς να γίνει ξυλουργός, μια πρακτική δεξιότητα. Έτσι, οι δημοφιλέστερες σχολές του κόσμου, όπως η High Tech High και άλλες, ασπάζονται τη φιλοσοφία της μάθησης σαν παραγωγική δραστηριότητα. Εδώ, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η μάθηση πρέπει να είναι παραγωγική, προκειμένου να έχει νόημα.

Τέλος, εδώ έχουν διαφορετικό μοντέλο κλίμακας. Και είναι το μοντέλο του κινέζικου εστιατόριου περί κλίμακας. Εγώ το έμαθα από αυτόν τον τύπο, ο οποίος έχει καταπληκτικό χαρακτήρα. Είναι ίσως ο πιο αξιόλογος κοινωνικός επιχειρηματίας στον τομέα της εκπαίδευσης στον κόσμο. Το όνομά του είναι Μαντχάβ Τσαβάν, και δημιούργησε κάτι που ονομάζεται Πράθαμ. Το Πράθαμ τρέχει προσχολικές ομάδες παιγνίων για πλέον 21 εκατομμύρια παιδιά στην Ινδία. Είναι το μεγαλύτερο ΜΚΟ στην εκπαίδευση στον κόσμο. Και στηρίζει και παιδιά της εργατικής τάξης να πάνε στα ινδικά σχολεία. Είναι πραγματικός επαναστάτης. Ήταν διοργάνωτης συνδικάτων, και έτσι απέκτησε τα προσόντα να οικοδομεί την οργάνωσή του.

Όταν φτάσαν σε συγκεκριμένο στάδιο, το Πράθαμ έγινε αρκετά μεγάλο για να προσελκύσει κάποια ανιδιοτελή υποστήριξη από το Μακίνζεϋ. Το Μακίνζεϋ τον πλησίασε και κοίταξε το μοντέλο του και είπε, "Ξέρεις τι πρέπει να κάνετε με αυτό, Μάντχαβ; Θα πρέπει να το μετατρέψουμε σε Μακ Ντόναλντς. Και αυτό που κάνεις όταν πας σε κάποιο νέο χώρο είναι να ανοίγετε ένα είδος φραντζάιζ. Και θα είναι το ίδιο, όπου και αν πας. Είναι αξιόπιστο και οι άνθρωποι θα γνωρίζουν επακριβώς πού πατούν. Και δεν θα υπάρξουν λάθη." Και ο Μάντχαβ είπε, "Γιατί πρέπει να το κάνουμε με αυτόν τον τρόπο;" Γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε όπως τα κινέζικα εστιατόρια;"

Υπάρχουν κινέζικα εστιατόρια παντού, αλλά δεν υπάρχει καμία κινεζική αλυσίδα εστιατορίων. Όμως, όλοι γνωρίζουν τι είναι ένα κινέζικο εστιατόριο. Ξέρουν τι να περιμένουν, έστω και αν αυτό θα είναι ελαφρά διαφορετικό και τα χρώματα θα είναι διαφορετικά και το όνομα θα είναι διαφορετικό. Αναγνωρίζεις ένα κινέζικο εστιατόριο, όταν το βλέπεις. Οι άνθρωποι αυτοί εργάζονται με το κινεζικό πρότυπο του εστιατόριου. Ίδιες αρχές, διαφορετικές εφαρμογές και διαφορετικές ρυθμίσεις. Όχι το μοντέλο των Μακ Ντόναλντς . Το μοντέλο των Μακ Ντόναλντς κλιμακώνεται. Το κινέζικο μοντέλο εστιατόριου εξαπλώνεται.

Έτσι και η μαζική εκπαίδευση ξεκίνησε με την κοινωνική επιχειρηματικότητα κατά τον 19ο αιώνα. Και αυτό είναι απελπισμένα αυτό που χρειαζόμαστε και πάλι σε παγκόσμια κλίμακα. Και τι μπορούμε να μάθουμε από όλα αυτά; Λοιπόν, μπορούμε να μάθουμε πολλά διότι τα εκπαιδευτικά μας συστήματα αποτυγχάνουν απελπισμένα με πολλούς τρόπους. Αποτυγχάνουν να φθάσουν στους ανθρώπους τους οποίους πρέπει να εξυπηρετήσουν περισσότερο. Χτυπούν συχνά το στόχο, αλλά χάνουν το νόημα. Η βελτίωση είναι όλο και περισσότερο δύσκολο να επιτευχθεί. Η πίστη μας σε αυτά τα συστήματα, είναι απίστευτα φορτωμένη. Και να ένας πολύ απλός τρόπος να κατανοήσει κανείς τι είδους καινοτομία, τι είδους διαφορετικό σχεδιασμό έχουμε ανάγκη.

Υπάρχουν δύο βασικά είδη καινοτομίας. Υπάρχει η συντηρητική καινοτομία, η οποία θα συντηρεί το υπάρχον θεσμικό όργανο ή οργανισμό, και η ανατρεπτική καινοτομία που θα το αποσυναρμολογήσει, και θα δημιουργήσει ένα διαφορετικό τρόπο λειτουργίας. Υπάρχουν επίσημοι χώροι, σχολεία, σχολές, νοσοκομεία, στα οποία η καινοτομία μπορεί να λάβει χώρα, και ανεπίσημοι χώροι, οι κοινότητες, οι οικογένειες, τα κοινωνικά δίκτυα. Σχεδόν όλες οι προσπάθειές μας ανήκουν σ΄ αυτό το κουτί, τη συντηρητική καινοτομία στους επίσημους χώρους, ώστε να αποκτήσουν μια καλύτερη έκδοση του Βισμαρκιανού σχολικού συστήματος που αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα. Και όπως είπα, το πρόβλημα με αυτό είναι ότι, στον αναπτυσσόμενο κόσμο απλά δεν υπάρχουν δάσκαλοι για να δουλέψει αυτό το μοντέλο. Θα χρειάζονταν εκατομμύρια και εκατομμύρια εκπαιδευτικοί στην Κίνα, την Ινδία, τη Νιγηρία και τον υπόλοιπο αναπτυσσόμενο κόσμο για να καλυφθεί η ζήτηση. Και στο σύστημά μας, ξέρουμε ότι απλά επαναλαμβάνοντας τα ίδια δεν θα εξαλοίψουμε τις βαθιές εκπαιδευτικές ανισότητες, ιδίως στο εσωτερικό των πόλεων και τις πρώην βιομηχανικές περιοχές.

Έτσι, γι ' αυτό χρειαζόμαστε άλλα τρία είδη καινοτομιών. Χρειαζόμαστε περισσότερη επανεφεύρεση. Και σε όλο τον κόσμο τώρα βλέπετε όλο και περισσότερα σχολεία να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Τα αναγνωρίζεις ως σχολεία, αλλά φαίνονται διαφορετικά. Υπάρχουν τα σχολεία Μπιγκ Πίκτσουρ στις ΗΠΑ και την Αυστραλία. Υπάρχουν τα σχολεία Κούνσκαπ Σκόλαν στη Σουηδία. Από τα 14 από αυτά, μόνο τα δύο βρίσκονται σε τυπικά σχολεία. Τα περισσότερα από αυτά στεγάζονται σε άλλα κτίρια που δεν είναι σχεδιασμένα, για σχολεία. Υπάρχει ένα καταπληκτικό σχολείο στο Βόρειο Κουίνσλαντ που ονομάζεται Γιάρινγκαν. Και έχουν όλα το ίδιο είδος χαρακτηριστικών, εξαιρετικά συνεργατικά, πολύ εξατομικευμένα, συχνά με διεισδυτική τεχνολογία Μάθηση που ξεκινά από ερωτήματα και προβλήματα και εργασίες, όχι από γνώσεις και προγράμματα σπουδών. Σίγουρα χρειαζόμαστε περισσότερα από αυτά.

Αλλά επειδή πολλά από τα προβλήματα στον τομέα της εκπαίδευσης. δεν τίθενται μόνο στο σχολείο, αλλά και στην οικογένεια και την κοινότητα, αυτό που χρειαζόμαστε σίγουρα επιπλέον είναι στη δεξιά πλευρά. Χρειάζονται προσπάθειες για να αναπληρωθεί το σχολείο. Η πιο διάσημη από αυτές είναι το Ρέτζιο Εμίλια, στην Ιταλία, το σύστημα εκμάθησης βασισμένο στην οικογένεια που υποστηρίζει και ενθαρρύνει τους μαθητές στα σχολεία. Το πιο συναρπαστικό είναι η Παιδική Ζώνη του Χάρλεμ, που πάνω από 10 χρόνια, υπό την ηγεσία του Τζέφρυ Κάναντα, έχει, μέσα από ένα μίγμα διδακτικών και οικογενειακών και κοινοτικών προγραμμάτων, επιχειρήσει να μετασχηματίσει, όχι μόνο την εκπαίδευση στα σχολεία, αλλά το σύνολο της κουλτούρας και τα ιδανικά περίπου 10.000 οικογενειών στο Χάρλεμ. Χρειαζόμαστε περισσότερο από αυτόν τον εντελώς νέο και ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης. Μπορείτε να πάτε σε μέρη λιγότερο από μια ώρα μακριά από αυτό το δωμάτιο, στο δρόμο πιο κάτω, που έχουν ανάγκη ακριβώς αυτό, που χρειάζονται τέτοιο ριζοσπαστισμό που δεν έχουμε καν φανταστεί.

Και τέλος, χρειαζόμαστε και μετασχηματιστική καινοτομία που θα μπορούσε να φανταστεί να προσφέρει μάθηση σε ανθρώπους με εντελώς νέους και διαφορετικούς τρόπους. Έτσι, είμαστε στα πρόθυρα, 2015, ενός εκπληκτικού επιτεύγματος, τη σχολειοποίηση όλου του κόσμου. Κάθε παιδί μέχρι την ηλικία των 15 ετών που θέλει μια θέση στο σχολείο θα είναι σε θέση να έχει μία το 2015. Είναι ένα καταπληκτικό πράγμα. Αλλά είναι, σε αντίθεση με τα αυτοκίνητα τα οποία έχουν εξελιχθεί τόσο γρήγορα και με τάξη, το εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωρίζεται ως κληρονομιά από τον 19ο αιώνα, από το Βισμαρκιανό μοντέλο της Γερμανικών εκπαίδευσης που υιοθετήθικε από Άγγλους μεταρρυθμιστές, και συχνά από θρησκευόμενους ιεραπόστολους, υιοθετήθικε στις Ηνωμένες Πολιτείες σαν μια δύναμη κοινωνικής συνοχής, και στη συνέχεια στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα καθώς αναπτύσσονταν.

Έχει ξεκάθαρα τον 19ο αιώνα στις ρίζες του. Και φυσικά αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα. Και φυσικά αποφέρει σπουδαία πράγματα. Φέρνει δεξιότητες και μάθηση και ανάγνωση. Αλλά επίσης λεηλατεί και την φαντασία. Λεηλατεί την όρεξη. Λεηλατεί την κοινωνική εμπιστοσύνη. Προκαλεί τη διαστρωμάτωση της κοινωνίας όσο και την ελευθερώνει. Και κληροδοτούμε στον αναπτυσσόμενο κόσμο σχολικά συστήματα που θα πρέπει τώρα να σπαταλήσουν έναν αιώνας προσπαθώντας να τα μεταρρυθμίσουν. Αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε πραγματικά ριζοσπαστική σκέψη, και γιατί η ριζοσπαστική σκέψη είναι τώρα πιο πιθανή και πιο απαραίτητη από ποτέ για το πώς μαθαίνουμε.

Σας ευχαριστώ.