Κάρολιν Κάσεϋ: Κοιτώντας τα ξεπερασμένα όρια

Μπορεί κάποιος από εσάς να θυμηθεί τι ήθελε να γίνει όταν ήταν 17; Ξέρετε τι ήθελα εγώ να γίνω; Ήθελα να γίνω μηχανόβια. (Γέλια) Ήθελα να αγωνίζομαι σε αγώνες αμαξιών, και ήθελα να γίνω κάουγκερλ, και ήθελα να γίνω ο Μόγλης από "Το Βιβλίο της Ζούγκλας." Διότι όλα είχαν να κάνουν με το να είσαι ελεύθερος -- ο άνεμος στα μαλλιά σου -- απλά να είσαι ελεύθερος. Και στα 17 γενέθλια μου, οι γονείς μου, ξέροντας πόσο πολύ αγαπούσα την ταχύτητα, μου χάρισαν ένα μάθημα οδήγησης για τα 17 γενέθλια μου. Όχι ότι το αντέχαμε οικονομικά, αλλά για να μου δώσουν το όνειρο της οδήγησης.

Και στα 17 μου γενέθλια, συνόδευσα τη μικρή μου αδελφή σε πλήρη αθωότητα, όπως πάντα είχα στη ζωή μου -- την τυφλή αδελφή μου -- για να πάμε να δούμε ένα οφθαλμίατρο. Διότι οι μεγάλες αδελφές πάντα υποστηρίζουν τις μικρές αδελφές τους. Και η μικρή αδελφή μου πάντα ήθελε να γίνει πιλότος -- Ο Θεός να τη βοηθήσει. Έτσι συνήθιζα να πηγαίνω στον οφθαλμίατρο για πλάκα. Και στα 17α γενέθλια μου, ύστερα από την ψευδοεξέταση των ματιών μου, ο οφθαλμίατρος πρόσεξε ότι ήταν τα γενέθλια μου. Και είπε, "Τι σκοπεύεις να κάνεις για να το γιορτάσεις;" Και έκανα εκείνο το μάθημα οδήγησης και είπα, "Θα μάθω να οδηγάω." Και μετά σιωπή -- μια από εκείνες τις απαίσιες σιωπές όταν ξέρεις ότι κάτι πήγε στραβά. Και γύρισε στη μητέρα μου, και της λέει, "Δεν της το έχετε πει ακόμα;" Στα 17μα γενέθλια μου, όπως ο Τζάνις Ίαν θα έλεγε με τον καλύτερο τρόπο, κέρδισα την αλήθεια στα 17: Είμαι, και ήμουν εκ γενετής, νομικά τυφλή.

Και ξέρετε, πώς στο καλό έφτσα τα 17 και δεν το ήξερα; Λοιπόν, αν κάποιος λέει ότι η μουσική κάντρυ δεν είναι δυνατή, αφήστε με να σας πω αυτό: έφτασα εκεί εξαιτίας του πάθους του πατέρα μου για τον Τζόνυ Κας και ενός τραγουδιού με τίτλο "Ένα Αγόρι που το λέγανε Σου." Είμαι η μεγαλύτερη από τρία αδέλφια. Γεννήθηκα το 1971. Και λίγο μετά τη γέννηση μου, οι γονείς μου έμαθαν ότι έπασχα από οπτικό αλμπινισμό. Και τι στο καλό σημαίνει αυτό για σας; Αφήστε με λοιπόν να σας πω ποιο είναι το σημαντικότερο κομμάτι από όλο αυτό; Δεν μπορώ να δω αυτό το ρολόι και δεν μπορώ να δω την ώρα, άρα Άγιε Κύριε, ουαου!, Ίσως να ξεπεράσω το χρόνο. Αλλά το πιο σημαντικό, αφήστε με να σας πω -- πρόκειται να πλησιάσω πάρα πολύ. Μη φρικάρεις, Πατ. Έι. Βλέπετε αυτό το χέρι; Πίσω από αυτό το χέρι είναι η λέξη Βαζελίνη. Κάθε άνδρας σε αυτό το δωμάτιο, ακόμη και εσύ Στηβ, είναι ο Τζώρτζ Κλούνεϋ (Γέλια) Και κάθε γυναίκα, είσαστε τόσο ωραίες. Και όταν θέλω να φαίνομαι όμορφη, απομακρύνομαι τρία βήματα από τον καθρέφτη, και δεν χρειάζεται να δω αυτές τις ρυτίδες στο πρόσωπο μου από όλο το αληθώρισμα που έκανα στη ζωή μου και όλα τα σκούρα φώτα.

Το πραγματικά περίεργο κομμάτι είναι ότι, όταν ήμουν τριάμιση, λίγο πριν πάω στο σχολείο, οι γονείς μου πήραν μια παράξενη, ασυνήθιστη και πραγματικά γενναία απόφαση. Όχι σχολείο για ειδικές ανάγκες. Όχι ταμπέλες. Όχι όρια. Η ικανότητα μου και το δυναμικό μου. Και αποφάσισαν να μου πουν ότι μπορούσα να δώ. Όπως η Σου του Τζόνυ Κας, ένα αγόρι που του έδωσαν το όνομα ενός κοριτσιού, θα μεγάλωνα και θα μάθαινα εμπειρικά πώς να είμαι σκληρή και πώς να επιβιώνω όταν δεν θα ήταν πια εκεί για να με προστατέψουν, ή απλά να το πάρουν όλο μακριά. Αλλά πιο σημαντικό, μου έδωσαν την δυνατότητα να πιστέψω, να πιστέψω πλήρως ότι μπορούσα. Και λοιπόν όταν άκουσα εκείνον τον οφθαλμίατρο να μου λέει όλα αυτά, ένα μεγάλο "όχι," ο καθένας μπορεί να φανταστεί ότι συνετρίβην. Και μη με παρεξηγήσετε, διότι όταν το πρωτοάκουσα -- εκτός από το γεγονός ότι σκέφτηκα πως είναι τρελός -- είχα αυτό το σφίξιμο στο στήθος μου -- αυτό το "ωχ." Αλλά πολύ γρήγορα επανέκαμψα. Έτσι ήταν. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η μαμά μου που έκλαιγε δίπλα μου. Και ορκίζομαι στο Θεό, βγήκα από το γραφείο του, "Θα οδηγήσω. Θα οδηγήσω. Είσαι τρελός. Θα οδηγήσω. Το ξέρω ότι μπορώ να οδηγήσω."

Και με την ίδια πεισματάρικη επιμονή που ο πατέρας μου μού εμφύσησε από την παιδική μου ηλικία -- με έμαθε να κάνω ιστιοπλοΐα, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να δω που πηγαίνω, δεν θα μπορούσα ποτέ να δω τις ακτές, και δεν θα μπορούσα να δω τις βάρκες, και δεν θα μπορούσα να δω τον προορισμό. Αλλά μου είπε να πιστεύω και να νιώθω τον άνεμο στο πρόσωπο μου. Και αυτός ο άνεμος στο πρόσωπο μου με έκανε να πιστεύω ότι ήταν τρελός και θα εγώ θα οδηγούσα. Και για τα επόμενα ένδεκα χρόνια, ορκίζομαι ότι κανένας δεν θα μπορούσε ούτε να καταλάβει ότι δεν μπορούσα να βλέπω, διότι δεν ήθελα να είμαι μια αποτυχία, και δεν ήθελα να είμαι αδύναμη. Και πίστευα ότι μπορούσα να το κάνω. Έτσι κωπηλάτησα στη ζωή έτσι όπως μόνο μια Κάσεϋ μπορούσε να κάνει. Και ήμουν αρχαιολόγος, και μετά έσπασα πράγματα. Και μετά διαχειρίστηκα ένα εστιατόριο, και μετά γλίστρησα σε πράγματα. Και μετά ήμουν μασέρ. Και μετά σχεδιαστής τοπίου. Και μετά πήγα σε επιχειρηματικό σχολείο. Και οι άνθρωποι με αναπηρία είναι πάρα πολύ μορφωμένοι. Και μετά ξεκίνησα και έπιασα μια δουλειά διεθνούς συμβούλου με την Accenture. Και ούτε που το ήξεραν. Και είναι μοναδικό πόσο μακριά μπορεί να σε πάει η πίστη.

Το 1999, ύστερα από δυόμισι χρόνια σε αυτή τη δουλειά, κάτι συνέβη -- μαγικά, τα μάτια μου αποφάσισαν, αρκετά. Και προσωρινά, πολύ απροσδόκητα, αποσύρθηκαν. Και βρίσκομαι σε ένα από τα πιο ανταγωνιστικά περιβάλλοντα στον κόσμο, όπου δουλεύεις σκληρά, είσαι σκληρός και πρέπει να είσαι ο καλύτερος, πρέπει να είσαι ο καλύτερος. Και μετά από δύο χρόνια, πραγματικά μπορούσα να δώ πολύ λίγο. Και βρήκα τον εαυτό μου μπροστά σε έναν διευθυντή ανθρωπίνων πόρων το 1999 να λέω κάτι που δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα έλεγα. Ήμουν 28 χρονών. Είχα χτίσει τον χαρακτήρα μου γύρω από το τι μπορούσα και τι δεν μπορούσα να κάνω. Και απλά είπα, "Λυπάμαι. Δεν μπορώ να δω και χρειάζομαι βοήθεια." Το να ζητάς βοήθεια μπορεί να είναι απίστευτα δύσκολο. Και ξέρετε όλοι τι είναι, δεν χρειάζεται να έχετε μια αναπηρία για να το ξέρετε αυτό. Όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να παραδεχτείς αδυναμίες και αποτυχίες. Και είναι τρομακτικό, έτσι δεν είναι; Άλλα όλη αυτή η πίστη με κινητοποίησε για τόσο καιρό.

Και μπορώ να σας το πω, το να λειτουργείς σε ένα κόσμο για βλέποντες όταν δεν μπορείς να δεις, είναι κάπως δύσκολο -- πραγματικά είναι. Μπορώ να σας πω, τα αεροδρόμια είναι καταστροφή. Ω, για το Θεό. Και παρακαλώ τους σχεδιαστές εκεί έξω. Σχεδιαστές, σηκώστε τα χέρια σας, ακόμα και αν δεν μπορέσω ποτέ να σας δω. Πάντα καταλήγω στις ανδρικές τουαλέτες. Και δεν υπάρχει τίποτα το λάθος με την όσφρηση μου. Αλλά μπορώ να σας πω, το μικρό σηματάκι για τις ανδρικές ή τις γυναικείες τουαλέτες καθορίζεται από ένα τρίγωνο. Προσπαθήσατε ποτέ να το δείτε αυτό έχοντας βαζελίνη μπροστά στα μάτια σας; Είναι κάτι τόσο μικροσκοπικό, σωστά; Και ξέρετε πόσο εξαντλητικό μπορεί να είναι να προσπαθείς να είσαι τέλειος ενώ δεν είσαι, ή να είσαι κάποιος που δεν είσαι;

Και επομένως ύστερα από την παραδοχή της αδυναμίας μου να δω στο γραφείο προσωπικού, με στείλαν σε έναν οφθαλμίατρο. Και δεν είχα ιδέα ότι αυτός ο άνθρωπος επρόκειτο να αλλάξει τη ζωή μου. Αλλά πριν πάω σε αυτόν, ήμουν χαμένη. Δεν είχα ιδέα ποια ήμουν πια. Και αυτός ο οφθαλμίατρος, δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει τα μάτια μου. Θεέ μου, ήταν ψυχοθεραπεία. Και με ρώτησε διάφορες ερωτήσεις, από τις οποίες πολλές ήταν, "Γιατί;" Γιατί παλεύεις τόσο σκληρά να μην είσαι ο εαυτός σου; Και αγαπάς αυτό που κάνεις, Καρολίν;" Και ξέρεις όταν πας σε μια διεθνή συμβουλευτική εταιρεία, σου βάζουν ένα τσιπ στο κεφάλι, και είσαι κάπως έτσι: "Αγαπάω την Accenture. Αγαπάω την Accenture. Αγαπάω τη δουλειά μου. Αγαπάω την Accenture. Αγαπάω την Accenture. Αγαπάω τη δουλειά μου. Αγαπάω την Accenture ." Το να παραιτηθείς είναι αποτυχία. Και είπε, "Το αγαπάς;" Δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω τόσο πνιγμένη ήμουν. Ήμουν τόσο -- πώς του το λέω; Και μου είπε, "Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρή;" Τώρα ακούστε, δεν επρόκειτω να του πω, "Ήθελα να τρέχω με αμάξια και μοροσυκλέτες." Καθόλου κατάλληλο σε αυτή τη στιγμή. Ήδη πίστευε ότι ήμουν αρκετά τρελή έτσι και αλλιώς. Και καθώς έφυγα από το γραφείο του, με φώναξε ξανά και μου είπε, "Νομίζω ήρθε η ώρα. Νομίζω ήρθε η ώρα να σταματήσεις να παλεύεις και να κάνεις κάτι διαφορετικό." Και αυτή η πόρτα έκλεισε. Και αυτή η σιωπή ακριβώς έξω από το γραφείο ενός γιατρού, που πολύ από εμάς γνωρίζουμε. Και το στήθος μου πόνεσε. Και δεν είχα ιδέα που πήγαινα. Δεν είχα ιδέα. Αλλά ήξερα ότι το παιχνίδι χάθηκε.

Και πήγα σπίτι, και, επειδή ο πόνος στο στήθος μου ήταν δυνατός, σκέφτηκα, "Θα πάω έξω για τρέξιμο." Πραγματικά όχι ένα πολύ λογικό πράγμα να κάνεις. Και πήγα έξω για μια διαδρομή τρεξίματος που γνωρίζω τόσο καλά. Ξέρω αυτή τη διαδρομή τόσο καλά, απ' έξω. Πάντα την έτρεχα τελείως καλά. Μετράω τα βήματα και τις λάμπες φωτισμού και όλα αυτά τα πράγματα που οι τυφλοί έχουν την τάση να συναντάνε συχνά. Και υπήρχε μια πέτρα που πάντα παρέκαμπτα. Δεν είχα ποτέ πέσει πάνω της, ποτέ. Και εκεί ήμουν πάλι να κλαίω και να έχω τσακιστεί, χτυπώντας στην πέτρα μου. Είχα σπάσει, πέφτοντας πάνω σε αυτήν την πέτρα στα μέσα Μαρτίου του 2000 -- μια Τετάρτη με τυπικό Ιρλανδικό καιρό -- γκρι, μυξιασμένη, δάκρυα παντού -- να λυπάμαι τον εαυτό μου μέχρι γελοιότητας.

Και ήμουν στο πάτωμα, είχα σπάσει, και ήμουν θυμωμένη. και δεν ήξερα τι να κάνω. Και κάθησα εκεί για λίγο χρόνο που πέρασε. "Πώς πρόκειται να σηκωθώ από το βράχο και να πάω σπίτι; Διότι ποια θα είμαι; Τι θα είμαι;" Και σκέφτηκα τον μπαμπά μου, και σκέφτηκα, "Θεέ μου, δεν είμαι καθόλου η Σου τώρα." Και συνέχιζα να σκέφτομαι ξανά και ξανά στο μυαλό μου, τι συνέβη; που πήγε στραβά; τι δεν κατάλαβα; Και ξέρεις το εξαιρετικό κομμάτι όλου αυτού είναι ότι απλά δεν είχα απαντήσεις, είχα χάσει την πίστη μου. Δες που με είχε οδηγήσει η πίστη μου. Και τώρα την έχασα. Και τώρα πραγματικά δεν μπορούσα να δω. Είχα γίνει κομμάτια. Και μετά θυμάμαι να σκέφτομαι εκείνον τον οφθαλμίατρο να με ρωτάει, "Τι θέλεις να γίνεις;Τι θέλεις να γίνεις; Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρή; Αγαπάς αυτό που κάνεις; Κάνε κάτι διαφορετικό. Τι θές να γίνεις; Κάνε κάτι διαφορετικό. Τι θές να γίνεις;" Και πραγματικά σιγά, σιγά, σιγά, συνέβει. Και συνέβει με αυτόν τον τρόπο. Και τη στιγμή που ήρθε έσκασε στο μυαλό μου και ξέσπασε στην καρδιά μου, κάτι διαφορετικό, "Λοιπόν, τι λές για το Μόγλι από το 'Βιβλίο της Ζούγκλας'; Δεν διαφέρεις πολύ από αυτό." Και τη στιγμή, και εννοώ τη στιγμή, που με χτύπησε, ορκίζομαι στο Θεό, ήταν ουάου! ξέρετε -- κάτι στο οποίο να πιστέψεις. Και κανείς δεν μπορεί να μου πει όχι. Ναι, μπορείς να πεις πως δεν μπορώ να γίνω αρχαιολόγος. Αλλά δεν μπορείς να μου πεις, όχι, δεν μπορώ να είμαι ο Μόγλι, γιατί μάντεψε τι; Κανένας άλλος δεν το έχει κάνει πριν, άρα θα το κάνω. Και δεν παίζει ρόλο αν είμαι αγόρι ή κορίτσι, απλά θα βιαστώ.

Και έτσι έφυγα από εκείνο το βράχο, και, ωχ Θεέ μου, έτρεξα σπίτι. Και έτρεξα γρήγορα σπίτι, και δεν έπεσα, δεν τσακίστηκα. Και έτρεξα τις σκάλες, και εκεί ήταν ένα από πιο αγαπημένα μου βιβλία όλων των εποχών, "Ταξίδια πάνω στον Ελέφαντα Μου" του Μαρκ Σαντ -- δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το ξέρει. Και άρπαξα αυτό το βιβλίο και κάθομαι στον καναπέ και σκεφτόμουν "Ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Ξέρω πως να γίνω ο Μόγλις. Θα διασχίσω την Ινδία στην πλάτη ενός ελέφαντα. Θα γίνω οδηγός ελεφάντων." Και δεν είχα ιδέα πώς θα γινόμουν οδηγός ελέφαντα. Από διεθνής σύμβουλος σε οδηγός ελέφαντα. Δεν είχα ιδέα πώς. Δεν είχα ιδέα πώς νοικιάζεις έναν ελέφαντα, πώς αποκτάς έναν ελέφαντα. Δεν μιλούσα Ινδικά. Δεν είχα πάει ποτέ στην Ινδία -- δεν είχα ιδέα. Αλλά ήξερα ότι θα το έκανα. Διότι όταν παίρνεις μια απόφαση στη σωστή στιγμή και στο σωστό σημείο, Θεέ μου, το σύμπαν το κάνει να συμβεί για έσενα.

Εννέα μήνες μετά από εκείνη την ημέρα στον μυξιασμένο βράχο, είχα το μοναδικό τυφλό ραντεβού στη ζωή μου με έναν ελέφαντα ύψους 2.30 που τον έλεγαν Κάντσι. Και μαζί μπορούσαμε να περπατήσουμε χιλιάδες χιλιόμετρα διασχίζοντας την Ινδία. (Χειροκρότημα) Και το δυνατό πράγμα από όλα, δεν είναι ότι δεν είχα επιτύχει πριν από αυτο -- ω Θεέ μου, το έκανα. Αλλά ξέρετε, πίστευα σε κάτι λάθος. Διότι δεν πίστευα σε μένα -- αληθινά σε μένα, όλα τα κομμάτια του εαυτού μου -- όλα τα κομμάτια όλων μας. Ξέρετε πόσοι από εμάς παριστάνουν ότι είναι κάποιοι που δεν είμαστε; Και ξέρετε τι, όταν πραγματικά πιστεύεις στον εαυτό σου και σε όλα γύρω σου, είναι εκπληκτικό το τι συμβαίνει.

Και ξέρετε τι, αυτό το ταξίδι των χιλιάδων χιλιομέτρων, συγκέντρωσε αρκετά χρήματα για 6,000 εγχειρήσεις καταρράκτη στα μάτια. 6,000 άνθρωποι τα κατάφεραν να δουν εξαιτίας αυτού. Όταν κατέβηκα από εκείνον τον ελέφαντα, ξέρετε ποιό ήταν το πιο φανταστικό πράγμα; Πέταξα τη θέση μου στην Accenture. Έφυγα, και έγινα κοινωνικός επιχειρηματίας, και ίδρυσα μια οργάνωση με τον Μαρκ Σαντ ονομαζόμενη Οικογένεια Ελέφαντα που ασχολείται με την διατήρηση του Ασιατικού ελέφαντα. Και ίδρυσα τον Κάντσι διότι η οργάνωση μου επρόκειτο σίγουρα να ονομαστεί σαν τον ελέφαντα μου, διότι η αναπηρία είναι σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Και ήθελα να σας κάνω να το δείτε θετικά -- όχι φιλανθρωπία, όχι έλεος. Αλλά ήθελα μόνο και πραγματικά να δουλέψω με επιχειρήσεις και ηγεσία μέσων για να αλλάξει πλήρως το πλαίσιο της αναπηρίας με έναν τρόπο ενθουσιώδη και δυνατό. Ήταν εξαιρετικό. Αυτό ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Και δεν ξανασκέφτηκα τα "όχι" ξανά ή το ότι δεν βλέπω, ή τίποτα από αυτού του είδους τα τίποτα. Απλά φαινόταν ότι ήταν δυνατό.

Και ξέρετε, το πιο παράξενο μέρος είναι, όταν ήμουν στο δρόμο ταξιδεύοντας προς αυτό το TED, Θα είμαι ειλικρινής, είχα πετρώσει. Και μιλώ, ωστόσο αυτό είναι ένα εκπληκτικό κοινό, και τι κάνω εδώ; Αλλά καθώς ταξίδευα εδώ, θα χαρείτε να το μάθετε, χρησιμοποίησα το λευκό συμβολικό μπαστούνι μου, διότι είναι πραγματικά καλό να παρακάμπτεις τις ουρές στο αεροδρόμιο. Και έφτασα εδώ όντας χαρούμενα περήφανη που δεν έβλεπα. Και ένα πράγμα είναι ότι, ένας πραγματικά πολύ καλός φίλος μου, μου έστειλε μήνυμα στο δρόμο, ξέρωντας ότι είμαι τρομαγμένη. Ακόμα και αν παρουσιάζω με αυτοπεποίθηση ήμουν φοβισμένη. Και είπε, "Να είσαι ο εαυτός σου." Και λοιπόν να 'μαι. αυτή είμαι, όλη εγώ.

(Χειροκρότημα)

Και έμαθα, ξέρετε τι, αμάξια και μοτοσυκλέτες και ελέφαντες, αυτά δεν είναι ελευθερία. Το να είσαι απολύτως ο εαυτός σου, είναι ελευθερία. Και ποτέ δεν χρειάστηκα μάτια για να δω -- ποτέ. Απλά χρειαζόμουν όραμα και πίστη. Και αν πραγματικά πιστεύεις -- και εννοώ να πιστεύεις από τα βάθη της καρδιάς σου -- μπορείς να κάνεις την αλλαγή να συμβεί. Και χρειαζόμαστε να την κάνουμε να συμβεί, διότι κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά -- γυναίκα, άνδρας, ομοφυλόφιλος, ετεροφυλόφιλος, ανάπηρος, τέλειος, κανονικός, οτιδήποτε -- ο καθένας μας πρέπει να είναι ο καλύτερος εαυτός μας. Δεν θέλω πλέον κανένα να είναι αόρατος. Πρέπει να ενσωματωθούμε όλοι. Και να σταματήσουμε να βάζουμε ετικέτες, ο περιορισμός -- το χάσιμο των ετικετών. Διότι δεν είμαστε βάζα μαρμελάδας, είμαι μοναδικοί, διαφορετικοί, υπέροχοι άνθρωποι.

Σας Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)