Ο Κάμερον Σινκλέρ για μία αρχιτεκτονική ανοικτής συμμετοχής και συνεργασίας.

Θα σας πάρω μαζί μου σε ένα γρήγορο ταξίδι. Για να εξηγήσω την TED Prize επιθυμία μου, θα πρέπει να σας πάω κάπου, όπου πολλοί άνθρωποι δεν έχουν πάει, δηλαδή σε όλον τον κόσμο. Όταν ήμουν περίπου 24 χρονών, ξεκινήσαμε έναν οργανισμό με την Κέητ Στόορ, για να παροτρύνουμε αρχιτέκτονες και σχεδιαστές να ασχοληθούν με ανθρωπιστική εργασία. Όχι μόνο να ανταποκριθούν σε φυσικές καταστροφές, αλλά να ασχοληθούν με συστημικά ζητήματα. Πιστεύαμε ότι όπου οι πόροι και η ειδικευμένη γνώση είναι ανεπαρκής, πρωτοποριακός, αειφόρος σχεδιασμός μπορεί πραγματικά να κάνει τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων.

Όλα αυτά ξεκίνησαν όταν άρχισα την ζωή μου ως αρχιτέκτονας, ή μάλλον εκπαιδευόμενος ως αρχιτέκτονας, και πάντα με ενδιέφερε ο κοινωνικά υπεύθυνος σχεδιασμός, και το πώς μπορείς πραγματικά να καλυτερεύσεις τα πράγματα. Αλλά όταν πήγα στη σχολή αρχιτεκτονικής, ήταν προφανές ότι ήμουν το μαύρο προβατο της οικογενείας. Πολλοί αρχιτέκτονες φαινόταν να πιστεύουν ότι όταν σχεδιάζεις, σχεδιάζεις ένα κόσμημα. Και είναι ένα κόσμημα, για το οποίο καταβάλλεις προσπάθεια και το οποίο επιθυμείς. Ενώ εγώ αισθανόμουν ότι όταν σχεδιάζεις, είτε βελτιώνεις είτε κάνεις ζημιά στην κοινωνία μέσα στην οποία σχεδιάζεις. Οπότε, δεν κάνεις απλά ένα κτίριο για τους κατοίκους του ή για τους ανθρώπους που πρόκειται να το χρησιμοποιήσουν, αλλά για ολόκληρη την κοινότητα.

Οπότε, το 1999, ξεκινήσαμε ανταποκρινόμενοι στο ζήτημα της στεγαστικής κρίσης των προσφύγων που επέστρεφαν στο Κόσοβο και δεν ήξερα ακριβώς τι έκανα... σκέφτηκα, είμαι γύρω στα 25, και είμαι η γενιά του Διαδικτύου, οπότε ξεκινήσαμε μία ιστοσελίδα. Βάλαμε μία ανοικτή πρόσκληση εκεί, και προς έκπληξή μου μέσα σε δυο-τρεις μήνες είχαμε εκατοντάδες συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Αυτό οδήγησε στο κτίσιμο ενός αριθμού πρωτοτύπων και πειραματισμό στην πράξη μερικών ιδεών. Δύο χρόνια αργότερα ξεκινήσαμε ένα σχέδιο πάνω στην ανάπτυξη κινητών μονάδων υγείας στην υπο-Σαχάρια Αφρική, ανταποκρινόμενοι στην πανδημία του AIDS. Αυτό, οδήγησε σε 550 συμμετοχές από 53 χώρες. Είχαμε επίσης σχεδιαστές από όλο τον κόσμο που συμμετείχαν. Και διοργανώσαμε μία έκθεση με τις συμμετοχές μετά τον διαγωνισμό. Το 2004 ήταν το σημείο αιχμής για εμάς. Αρχίσαμε να ανταποκρινόμαστε σε φυσικές καταστροφές και να ασχολούμαστε με την πόλη Μπαμ του Ιραν, και επίσης να συνεχίζουμε την δουλειά μας στην Αφρική.

Δουλεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν τη φτώχεια και βλέπουν το πρόσωπο ενός ξένου, αλλά πήγαινε και ζήσε... εγώ ζω στο Μπόουζμαν, στη Μοντάνα- πήγαινε πάνω στις βόρειες πεδιάδες, στις ειδικές περιοχές των Ινδιάνων, ή κάτω στην Αλαμπάμα ή στο Μισσισίπι πριν από τον τυφώνα Κατρίνα, και θα μπορούσα να σας έχω δείξει μέρη τα οποία βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από πολλές αναπτυσσόμενες χώρες που έχω βρεθεί. Γι' αυτό ξεκινήσαμε να δουλεύουμε σε κέντρα πόλεων και σε άλλα μέρη.

Θα εξηγήσω περισσότερα προτζεκτς στη συνέχεια. 2005: Η Μητέρα Φύση μας εκδικήθηκε. Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι το 2005 ήταν ένα τρομερό έτος, όσον αφορά φυσικές καταστροφές. Όμως λόγω του Διαδικτύου, και λόγω των διασυνδέσεων με μπλογκς, κυριολεκτικά μέσα σε ώρες από το τσουνάμι, μαζεύαμε ήδη χρήματα, και δουλεύαμε με ανθρώπους στο σημείο του συμβάντος. Λειτουργούσαμε από κανα-δυό φορητούς υπολογιστές τις πρώτες μέρες, είχα 4.000 ηλεκτρονικά μυνήματα από ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια. Έτσι, ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με προγράμματα εκεί, και θα μιλήσω στη συνέχεια για κάποια άλλα. Και φυσικά, αυτόν το χρόνο ανταποκρινόμαστε στον τυφώνα Κατρίνα, καθώς επίσης συνεχίζουμε να δουλεύουμε και στις επανακατασκευές.

Αυτή είναι μόνο μία περίληψη. Το 2004, πραγματικά δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον αριθμό των ανθρώπων που ήθελαν να βοηθήσουν, ή τον αριθμό των αιτήσεων για βοήθεια που λάμβανα. Όλα έρχονταν στον φορητό υπολογιστή μου και στο κινητό μου. Γι' αυτό αποφασίσαμε να εφαρμόσουμε ένα ανοιχτό... βασικά ένα επιχειρησιακό μοντέλο ανοικτής συμμετοχής, όπου, ο καθένας, οπουδήποτε στον κόσμο, θα μπορούσε να αρχίσει ένα τοπικό παράρτημα, και να ενεπλακεί σε τοπικά προβλήματα. Επειδή πιστεύω ότι δεν υπάρχουν Ουτοπίες. Όλα τα προβλήματα είναι τοπικά. Όλες οι λύσεις ειναι τοπικές. Και αυτό σημαίνει, ξέρετε, κάποιος που μένει στο Μισσισσίπι, ξέρει περισσότερα για το Μισσισσίπι από ότι ξέρω εγώ. Έτσι, αυτό που συνέβηκε ήταν, ότι χρησιμοποιήσαμε το MeetUp και όλα τα υπόλοιπα εργαλεία στο Διαδίκτυο, και καταλήξαμε στο να ανοίγουμε 40 παραρτήματα, με χιλιάδες αρχιτέκτονες σε 104 χώρες. Η ουσία είναι λοιπόν - συγνώμη, ποτέ δεν φοράω κοστούμι, και ήξερα ότι θα το έβγαζα. Εντάξει, γιατί θα πρέπει να συνεχίσω στα γρήγορα.

Τα τελευταία επτά χρόνια λοιπόν, δεν ήταν μόνο θέμα μή-κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Αυτό που φάνηκε, ήταν ότι δημιουργείται ένα κίνημα από τα κάτω με κοινωνικά ευαισθητοποιημένους σχεδιαστές οι οποίοι πραγματικά πιστεύουν ότι αυτός ο κόσμος έχει γίνει μικρότερος, και εμείς έχουμε την ευκαιρία - όχι την ευθύνη, αλλά την ευκαιρία - να βοηθήσουμε στο να γίνει η αλλαγή.

(Γέλια)

Αυτό το προσθέτω στον χρόνο μου. Έτσι λοιπόν, αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι έχουμε αυτούς τους χιλιάδες σχεδιαστές να δουλεύουν σε όλο τον κόσμο, συνδεδεμένοι βασικά με μία ιστοσελίδα, και έχουμε μόνο τρία άτομα προσωπικό. Κάνοντας κάτι, που κανένας δεν μας είπε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε, και το κάναμε. Και εδώ μπορεί να ειπωθεί κάτι για αφέλεια. Επτά χρόνια αργότερα λοιπόν, έχουμε αναπτυχθεί σε ένα επίπεδο όπου έχουμε υποστήριξη, πρωτοβουλία και εφαρμογή. Υποστηρίζουμε τον σωστό σχεδιασμό, όχι μόνο μέσω εργαστηρίων για φοιτητές, ομιλιών, δημόσιων φόρουμ και επιφυλλίδων...έχουμε κι ένα βιβλίο πάνω στην ανθρωπιστική εργασία, αλλά επίσης, μέσω του μετριασμού καταστροφών και της διαχείρισης δημόσιας πολιτικής. Μπορούμε να μιλήσουμε για τον FEMA [Ομοσπονδιακός Οργανισμός Αντιμετώπισης Κρίσεων], αλλά αυτό είναι μία άλλη ομιλία. Πρωτοβουλία, ανάπτυξη ιδεών μαζί με τις κοινότητες και διοργάνωση διαγωνισμών σχεδιασμού ανοικτής πρόσβασης από Μη-Κυβερνητικούς Οργανισμούς. Αναφορά και συσχετισμό με τις κοινότητες και στη συνέχεια υλοποίηση - δηλαδή το να πας εκεί και να κάνεις τη δουλειά, γιατί όταν εφευρίσκεις, δεν είναι ποτέ πραγματικότητα μέχρι να χτιστεί. Γι' αυτό είναι πραγματικά σημαντικό ότι εάν σχεδιάζουμε και προσπαθούμε να δημιουργούμε αλλαγή, να χτίζουμε αυτή την αλλαγή.

Ορίστε ένας αριθμός από επιλεγμένα σχέδια. Κόσοβο. Αυτό είναι το Κόσοβο το '99. Κάναμε έναν ανοικτό διαγωνισμό σχεδιασμού, όπως είπα. Οδήγησε σε μία ολοκληρη ποικιλία ιδεών, όχι για ένα κατάλυμα επείγουσας ανάγκης, αλλά για μία μεταβατική στέγη, η οποία θα διαρκούσε για 5 έως 10 χρόνια, και θα τοποθετούταν δίπλα στη γη που έμεναν αρχικά οι κάτοικοι, μέχρι να ξαναχτίσουν οι ίδιοι τα σπίτια τους. Αυτό δεν επέβαλλε μία συγκεκριμένη αρχιτεκτονική σε μία κοινωνία, αλλά τους έδινε τα εργαλεία και το χώρο για να τους επιτρέψει να ξαναχτίσουν και να αναπτυχθούν πάλι με τον τρόπο που θέλουν οι ίδιοι. Έχουμε από εξαιρετικές ιδέες μέχρι γελοίες, όμως πέτυχαν. Αυτό είναι ένα φουσκωτό σπίτι από κάνναβη. Χτίστηκε και δουλεύει. Αυτό είναι ένα κοντέινερ. Χτίστηκε και δουλεύει. Μία ολόκληρη ποικιλία ιδεών που όχι μόνο ασχολήθηκαν με αρχιτεκτονική κτιρίου, αλλά και με ζητήματα διοίκησης και την ιδέα της δημιουργίας κοινοτήτων μέσα από περίπλοκα δίκτυα.

Με αυτόν τον τρόπο, δουλέψαμε όχι μόνο με σχεδιαστές, αλλά επίσης με μία ολόκληρη ποικιλία από τεχνολογικά καταρτισμένους επαγγελματίες. Χρησιμοποιώντας μπάζα από κατεστραμμένα σπίτια για να δημιουργήσουμε καινούρια. Χρησιμοποιώντας κατασκευές με δέματα άχυρου και δημιουργώντας μονωτικούς τοίχους. Και τότε κάτι αξιοσημείωτο συνέβη το '99.

Πήγαμε στην Αφρική, αρχικά για να εξετάσουμε το ζήτημα στέγασης. Μέσα σε τρεις μέρες, συνειδητοποιήσαμε ότι το πρόβλημα δεν ήταν στεγαστικό, ήταν η επεκτεινόμενη πανδημία του AIDS. Και δεν ήταν οι γιατροί που μας το έλεγαν, ήταν οι χωρικοί με τους οποίους μέναμε. Και έτσι, μας προέκυψε η φαεινή ιδέα ότι αντί να περπατούν οι άνθρωποι 10 με 15 χιλιόμετρα για να δουν ένα γιατρό, πηγαίνεις τους γιατρούς στους ανθρώπους. Και ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε με την ιατρική κοινότητα. Και σκεφτήκαμε ότι είμασταν πραγματικά έξυπνοι, ξέρετε, φωστήρες, μας προέκυψε αυτή η σπουδαία ιδέα, κινητές μονάδες υγείας... ευρέως κατανεμημένες σε όλη την υπο-Σαχάρεια Αφρική. Και η κοινότητα, η ιατρική κοινότητα εκεί, μας είπε, "Εμείς το λεμε αυτό εδώ και μια δεκαετία. Το ξέρουμε. Απλά δεν ξέρουμε πώς να το παρουσιάσουμε". Οπότε, κατά κάποιον τρόπο, εμείς είχαμε πάρει μία προ-υπάρχουσα ανάγκη και είχαμε παρουσιάσει λύσεις. Και έτσι πάλι, ακολούθησε μία μεγάλη ποικιλία ιδεών.

Αυτή μου αρέσει προσωπικά, λόγω του σκεπτικού ότι η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο το να βρίσκεις λύσεις, αλλά το να προκαλείς την συνειδητοποίηση. Αυτή είναι μία κλινική από Κενάφ. Παίρνεις σπόρο και τον καλλιεργείς σε ένα κομμάτι γης, και μεγαλώνει 4-5 μέτρα σε ένα μήνα. Την τέταρτη εβδομάδα, οι γιατροί έρχονται και καθαρίζουν μία περιοχή, τοποθετούν μία εντατή κατασκευή στην κορυφή και όταν οι γιατροί έχουν τελειώσει την θεραπεία και την εξέταση ασθενών και χωρικών, κόβεις την κλινική και την τρώς. Όπως λέμε Φάε-Την Δική Σου-Κλινική.

(Γέλια)

Οπότε, αυτή η ιδέα πραγματεύεται με το γεγονός ότι εάν έχεις AIDS, χρειάζεσαι επίσης θρεπτικά συστατικά, και το ότι η διατροφή είναι τόσο σημαντική, όσο το να φέρεις φάρμακα εκεί. Λοιπόν, ξέρετε, αυτή είναι μία σοβαρή λύση. Αυτή μου αρέσει πολύ. Η ιδέα είναι, ότι αυτή δεν είναι μόνο μία κλινική - είναι ένα κέντρο για την κοινότητα. Εξετάζει το στήσιμο εμπορικών δίαυλων και μεθόδων οικονομικής ανάπτυξης μέσα στην κοινότητα. οπότε το έργο μπορεί να είναι αυτοσυντηρούμενο.

Κάθε ένα από αυτά τα σχέδια είναι βιώσιμο. Όχι επειδή είμαι λάτρης της φύσης. Αλλά επειδή όταν ζείς με τέσσερα δολλάρια τη μέρα, ζεις σε επίπεδο επιβίωσης και πρέπει να είσαι αυτοσυντηρούμενος. Πρέπει να ξέρεις από πού έρχεται η ενέργεια που χρησιμοποιείς. Πρέπει να ξέρεις από πού έρχονται οι πόροι σου. Και πρέπει να διατηρείς το κόστος της συντήρησης χαμηλά. Έτσι, αυτό το σχέδιο προσφέρει οικονομική ανάπτυξη, τη νύχτα μετατρέπεται σε κινηματογράφο. Οπότε, δεν είναι μία κλινική για AIDS. Είναι ένα κοινοτικό κέντρο. Έτσι, βλέπουμε διάφορες ιδέες. Και αυτές οι ιδέες αναπτύσσονται σε πρότυπα, τα οποία τελικά χτίζονται. Και από αυτόν τον χρόνο, ανοίγουν κλινικές στην Νιγηρία και στην Κένυα.

Από αυτό αναπτύξαμε επίσης ένα έργο στην Σιατέμπα, όπου η κοινότητα ήρθε και μας είπε ότι το πρόβλημα είναι ότι τα κορίτσια δεν έχουν εκπαίδευση. Και δουλεύουμε σε μία περιοχή όπου το ποσοστό των νέων γυναικών ηλικίας 16 έως 24 χρονών που πάσχουν από AIDS φτάνει το 50 τοις εκατό. Και αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι επιπόλαιες, αλλά γιατί δεν υπάρχει ενημέρωση. Έτσι, αποφασίσαμε να εξετάσουμε την ιδέα των αθλημάτων και την δημιουργία ενός αθλητικού κέντρου για νέους. που να λειτουργεί και ως κέντρο για το AIDS, όπου οι προπονητές των γυναικείων ομάδων ήταν επίσης και εκπαιδευμένοι γιατροί. Έτσι, θα αναπτυσσόταν με έναν πολύ αργό τρόπο η εμπιστοσύνη στο σύστημα υγείας. Τελικά, διαλέξαμε εννέα συμμετέχοντες οι οποίοι μοιράστηκαν σε όλη την περιοχή, και μετά η κοινότητα διάλεξε το σχέδιο που τους άρεσε. Είπαν, αυτό το σχέδιο είναι για εμάς, επειδή δεν προσπαθουμε μόνο να κάνουμε την κοινότητα να ασχοληθεί, αλλά να την ενδυναμώσουμε. και να συμμετέχει ενεργά στην διαδικασία ανάπτυξης.

Αυτό ειναι το σχέδιο που κέρδισε, και μετά φυσικά, πηγαίνουμε και δουλεύουμε με την κοινότητα και τους πελάτες. Αυτός είναι ο σχεδιαστής. Είναι εκεί και δουλεύει με την πρώτη γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα στο Κούα-Ζούλου Νατάλ, στην Σιατέμπα. Μπορούν να εξηγήσουν καλύτερα οι ίδιοι.

Το όνομα μου είναι Σίσι και δουλεύω στο Αφρικανικό κέντρο. Είμαι σύμβουλος καθώς επίσης και ποδοσφαιρίστρια στην εθνική ομάδα της Νότιας Αφρικής, Μπαφάνα Μπαφάνα. και επίσης παίζω στο πρωτάθλημα της Vodacom με την ομάδα της Τεμπίσα, που τώρα άλλαξε και λέγεται Σιατέμπα. Αυτή είναι η έδρα μας.

Θα το δείξω αργότερα γιατί ο χρόνος μου τελειώνει. Βλέπω τον Κρις να με κοιτάζει...άγρια.

Αυτό ήταν μια επαφή, απλώς μία συνάντηση με κάποιον που ήθελε να αναπτύξει το πρώτο Αφρικανικό κέντρο τηλε-ιατρικής, στην Τανζανία. Συναντηθήκαμε, κυριολεκτικά, πριν κανα-δυό μήνες. Έχουμε ήδη αναπτύξει ένα σχέδιο και η ομάδα μας είναι ήδη εκεί, και συνεργάζεται. Αυτό ήταν ένα "προξενιό", χάρις σε μερικούς ανθρώπους από το TED: τον Σον, την Σέριλ Χέλερ και τον Άντριου Ζόλι, που με έφεραν σε επαφή με αυτήν την καταπληκτική Αφρικανή. Αρχίζουμε την κατασκευή τον Ιούνιο, και τα εγκαίνια θα γίνουν από το TEDGlobal. Έτσι, όταν θα έρθετε στο TEDGlobal μπορείτε να το δείτε.

Αλλά, αυτό για το οποίο είμαστε περισσότερο γνωστοί είναι η ενασχόλησή μας με καταστροφές και αναπτυξιακά προγράμματα, και έχουμε πράγματι ασχοληθεί με πολλά θέματα, όπως... με το τσουνάμι και με τον τυφώνα Κατρίνα. Αυτό είναι ένα καταφύγιο των 370 δολλαρίων, που μπορεί εύκολα να συναρμολογηθεί. Αυτό σχεδιάστηκε από την κοινότητα. Είναι ένα κοινοτικό κέντρο σχεδιασμένο από την ίδια την κοινότητα. Αυτό σημαίνει ότι πραγματικά ζούμε και δουλεύουμε με την κοινότητα, και αποτελούν μέρος της σχεδιαστικής διαδικασίας. Τα παιδιά πραγματικά συμμετέχουν στην επιλογη της τοποθεσίας, όπου το κοινοτικό κέντρο θα γίνει, και τελικά, η κοινότητα πραγματικά, μέσω τεχνικής εκπαίδευσης, καταλήγει να χτίζει το κτίριο μαζί με εμάς.

Αυτό είναι ένα ακόμα σχολείο. Αυτό είναι ό,τι τους έδωσε ο Ο.Η.Ε για έξι μήνες - 12 πλαστικούς μουσαμάδες. Αυτό έγινε τον Αύγουστο. Και αυτό ήταν η αντικατάσταση, που υποτίθεται ότι πρέπει να διαρκέσει δύο χρόνια. Όταν βρέχει, δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα, και το καλοκαίρι έχει 60 βαθμούς εκεί μέσα. Οπότε, είπαμε, εάν βρέχει, ας μαζέψουμε φρέσκο νερό. Έτσι, το κάθε ένα από τα σχολεία μας έχει σύστημα συλλογής βρόχινου νερού, με πολύ χαμηλό κόστος. Μία τάξη, με τρείς αίθουσες και σύστημα συλλογής βρόχινου νερού κοστίζει πέντε χιλιάδες δολλάρια. Τα χρήματα προέρχονται από πωλήσεις ζεστής σοκολάτας στην Ατλάντα. Χτίστηκαν από τους γονείς των μαθητών. Τα παιδιά είναι εκεί, χτίζοντας τα κτίρια. Άνοιξαν πριν δύο εβδομάδες, και 600 παιδιά χρησιμοποιούν τώρα τα σχολεία.

(Χειροκρότημα)

Και μετά, η καταστροφή χτυπά την πόρτα μας. Έχουμε δει τις άσχημες ιστορίες στο CNN στο Fox και στα άλλα κανάλια, αλλά δεν βλέπουμε τις καλές ιστορίες. Εδώ είναι μία κοινότητα, η οποία συγκεντρώθηκε και είπαν όχι στην παθητική αναμονή. Σχημάτισαν ένα συνεταιρισμό, από άτομα με ποικίλες ικανότητες ώστε να χαρτογραφήσουν το Ανατολικό Μπιλόξι, και να καθορίσουν ποιοί θα βοηθήσουν. Είχαμε 1.500 εθελοντές που ξανάχτισαν και αποκατέστησαν σπίτια. Καταλαβαίνοντας ποιοί είναι οι κανονισμοί του FEMA και όχι περιμένοντας αυτούς να μας υπαγορεύσουν πώς θα πρέπει να ξανακτίσουμε. Δουλεύοντας με τους κατοίκους, βγάζοντάς τους έξω από τα σπίτια τους, έτσι ώστε να μην αρρωστήσουν. Και να καθαρίσουν ότι μπορούν μόνοι τους. Σχεδιάζοντας κατοικίες. Αυτό το σπίτι πρόκειται να κατασκευαστεί σε δύο εβδομάδες. Αυτό είναι ένα αποκατεστημένο σπίτι, που έγινε μέσα σε τέσσερις μέρες. Αυτό είναι το πλυσταριό μίας γυναίκας που περπατάει με 'περπατήστρα'. Είναι 70 χρονών. Αυτό είναι ό,τι της έδωσε ο FEMA. 600 δολλάρια, τελείωσε πριν δύο μέρες. Συναρμολογήσαμε πολύ γρήγορα ένα πλυσταριό. Χτίστηκε, λειτουργεί και η γυναίκα μόλις ξεκίνησε μία επιχείρηση σήμερα, όπου πλένει ρούχα.

Αυτή είναι η Σσάντρα και οι Καλχούνς. Είναι φωτογράφοι, οι οποίοι, τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν φωτογραφήσει το Λόουερ Νάινθ. Αυτό ήταν το σπίτι τους, και αυτές είναι οι φωτογραφίες που τράβηξαν. Και τους βοηθούμε, δουλεύοντας μαζί τους για να χτίσουμε ένα νέο κτίριο. Έργα που έχουμε κάνει. Έργα που έχουμε συμμετάσχει και υποστηρίξει. Γιατί οι ανθρωπιστικοί οργανισμοί δεν το κάνουν αυτό; Αυτή είναι η σκηνή του Ο.Η.Ε. Αυτή είναι η νέα σκηνή του Ο.Η.Ε, που μόλις παρουσιάστηκε φέτος. Γρήγορη να στηθεί. Έχει ένα αναδιπλούμενο πτερύγιο, αυτή είναι η εφεύρεση. Απαιτήθηκαν 20 χρόνια να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί. Ήμουν 12 χρονών! Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ.

Ευτυχώς, δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχουν εκατοντάδες και εκατοντάδες και εκατοντάδες και εκατοντάδες αρχιτέκτονες και σχεδιαστές και εφευρέτες σε όλο τον κόσμο οι οποίοι συμμετέχουν σε ανθρωπιστική εργασία. Περισσότερα σπίτια από κάνναβη - είναι μόδα στην Ιαπωνία προφανώς! Δεν είναι σίγουρος τι καπνίζουν. Αυτός είναι ένας συνδετήρας, σχεδιασμένος από κάποιον που είπε, ότι το μόνο που χρειάζεσαι, είναι ένας τρόπος για να προσδένεις κατασκευές από μεμβράνη σε φυσικούς δοκούς στήριξης. Αυτός ο άνθρωπος σχεδίαζε για τη ΝΑΣΑ και τώρα κάνει κατοικίες. Αυτά θα τα περάσω γρήγορα, γιατί ξέρω ότι έχω μόνο λίγα λεπτά.

Οπότε, όλα αυτά έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια. Σας έδειξα κάτι που πήρε 20 χρόνια για να γίνει. Και όλα αυτά είναι μόνο μία επιλογή από τα πράγματα που συνέβησαν - που χτίστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια. Από την Βραζιλία μέχρι την Ινδία, το Μεξικό, την Αλαμπάμα, την Κίνα, το Ισραήλ την Παλαιστίνη, το Βιετνάμ. Η μέση ηλικία ενός σχεδιαστή που συμμετέχει σε αυτό το εγχείρημα είναι 32 - όσο είμαι κι εγώ. Δηλαδή είναι ένα νέο... Μάλλον πρέπει να σταματήσω εδώ, γιατί οι μηχανικοί της Arup είναι σε αυτή την αίθουσα... και αυτή είναι η καλύτερα σχεδιασμένη τουαλέτα στον κόσμο. Εάν βρεθείτε ποτέ στην Ινδία, χρησιμοποιείστε αυτήν την τουαλέτα.

(Γέλια)

Ο Κρις Λιούμπκεμαν θα σας πει γιατί. Είμαι σίγουρος ότι θα το διασκέδαζε, αλλά... αλλά το μέλλον δεν πρόκειται να είναι οι πόλεις των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης, αλλά αυτό. Και όταν το βλέπεις αυτό, βλέπεις κρίση. Αυτό που βλέπω είναι πολλοί, πάρα πολλοί εφευρέτες. Ένα δισεκκατομύριο άνθρωποι ζουν σε αξιοθρήνητη φτώχεια. Ακούμε γι' αυτούς συνέχεια. Τέσσερα δισεκκατομύρια ζουν σε αναπτυσσόμενες, αλλά εύθραστες οικονομίες. Ένας στους τέσσερις ζει σε μη-σχεδιασμένους οικισμούς. Εάν δεν κάνουμε τίποτα για την στεγαστική κρίση που πρόκειται να συμβεί σύντομα, σε 20 χρόνια, ένας στους τρεις ανθρώπους θα ζει σε μη-σχεδιασμένους οικισμούς ή σε καταυλισμό προσφύγων. Κοιτάξτε αριστερά, κοιτάξτε δεξιά: ένας από εσάς θα βρίσκεται εκεί. Πώς βελτιώνουμε το βιοτικό επίπεδο πέντε δισεκκατομυρίων ανθρώπων; Με 10 εκκατομύρια λύσεις.

Οπότε, θα ήθελα να αναπτύξω μία κοινότητα η οποία υποστηρίζει ενεργά τον καινοτόμο και βιώσιμο σχεδιασμό για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής για τον καθένα.

Κρις Άντερσον: Περίμενε μια στιγμή. Αυτή είναι η ευχή σου;

Κ.Σ.: Αυτή είναι η ευχή μου.

Κ.Α.: Αυτή είναι η TED Prize ευχή του!

(Χειροκρότημα)

Ξεκινήσαμε την Αρχιτεκτονική για την Ανθρωπότητα με 700 δολλάρια και μία ιστοσελίδα. Και ο Κρις, για κάποιο λόγο, αποφάσισε να μου δώσει 100.000 δολλάρια. Οπότε γιατί να μην το κάνουν αυτό περισσότεροι άνθρωποι; Η αρχιτεκτονική ελεύθερης συμμετοχής και πρόσβασης είναι η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε. Έχεις μία πολυποίκιλη κοινότητα συμμετεχόντων - και δεν μιλάμε μόνο για εφευρέτες και σχεδιαστές, αλλά για το χρηματοδοτικό μοντέλο. Ο ρόλος μου δεν είναι ως σχεδιαστής, αλλά ως σύνδεσμος μεταξύ του κόσμου των σχεδιαστών και του κόσμου των ανθρωπιστών. Και αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι που να δημιουργεί αντίγραφά μου σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί έχω να κοιμηθώ επτά χρόνια.

(Γέλια)

Δεύτερον, τι μπορεί να είναι αυτό; Οι σχεδιαστές θέλουν να ανταποκριθούν σε θέματα ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά δεν θέλουν κάποια εταιρία στην Δύση να πάρει την ιδέα τους και να βγάλει κέρδος από αυτήν. Οπότε η Creative Commons δημιούργησε μία ειδική άδεια για τα αναπτυσσόμενα κράτη. Αυτό σημαίνει ότι ένας σχεδιαστής μπορεί ... το έργο στην Σιατέμπα που έδειξα, ήταν το πρώτο κτίριο που απέκτησε Creative Commons άδεια. Αμέσως μόλις κτιστεί, ο καθένας στην Αφρική ή σε κάθε αναπτυσσόμενο κράτος θα μπορεί να πάρει τα κατασκευαστικά σχέδια και να το αντιγράψει δωρεάν.

(Χειροκρότημα)

Οπότε γιατί να μην επιτραπεί στους σχεδιαστές η ευκαιρία να το κάνουν αυτό, αλλά να προστατεύουν τα δικαιώματά τους, εδώ; Θέλουμε να έχουμε μία κοινότητα όπου μπορείς να 'ανεβάζεις' ιδέες, και αυτές οι ιδέες να δοκιμάζονται σε σεισμούς, πλημμύρες, σε όλα τα είδη ακραίων συνθηκών. Ο λόγος, για τον οποίο αυτό είναι σημαντικό είναι, επειδή δεν θέλω να περιμένω τον επόμενο τυφώνα Κατρίνα για να ανακαλύψω εάν το σπίτι μου είναι ανθεκτικό. Θα είναι πολύ αργά. Χρειαζόμαστε να το κάνουμε τώρα. Και να το κάνουμε παγκόσμια. Επίσης θέλω όλο αυτό το πράγμα να λειτουργεί πολύ-γλωσσικά. Όταν σκέφτονται το πρόσωπο ενός αρχιτέκτονα, οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν έναν λευκό γκριζομάλλη τύπο. Εγώ δεν βλέπω το ίδιο. Εγώ βλέπω το πρόσωπο του κόσμου. Οπότε θέλω ο καθένας από όλον τον πλανήτη, να μπορεί να αποτελεί μέρος αυτού του σχεδιασμού και της ανάπτυξης. Η ιδέα των διαγωνισμών που βασίζονται σε ανάγκες, το X-Prize για το υπόλοιπο 98 τοις εκατό, εάν θέλετε να το αποκαλέσουμε έτσι.

Θέλουμε επίσης να βρούμε τρόπους με τους οποίους οι χρηματοδότες θα μπορούν να έρχονται σε επαφή και να συνεργάζονται. Επίσης, η ιδέα ενοποίησης κατασκευαστών... εργαστήρια ευέλικτης παραγωγής (fab labs) σε κάθε χώρα. Όταν ακούω για τον φορητό υπολογιστή των 100 δολλαρίων, που πρόκειται να μορφώσει κάθε παιδί, κάθε σχεδιαστή σε όλο τον κόσμο. Βάλε ένα σε κάθε "φαβέλα", κάθε παραγκούπολη, γιατί ξέρετε τι, η καινοτομία θα συμβεί. Και χρειάζεται να το ξέρω αυτό. Λέγεται ανταπόδοση. Μιλάμε για τεχνολογίες που προσπερνούν η μία την άλλη. Επικοινωνώ με το Worldchanging, και αυτό για το οποίο μιλάμε συνέχεια είναι, ότι μαθαίνω περισσότερα στην πράξη από αυτά που έχω μάθει εδώ. Οπότε ας πάρουμε αυτές τις ιδέες, ας τις προσαρμόσουμε και ας τις βάλουμε σε εφαρμογή. Αυτές οι ιδέες υποτίθεται ότι είναι προσαρμόσιμες... θα πρέπει να έχουν την δυνατότητα για εξέλιξη, θα πρέπει να αναπτυχθούν από κάθε κράτος στον κόσμο και να είναι χρήσιμες για κάθε κράτος στον κόσμο. Τι θα χρειαστεί;

Δεν έχω το χρόνο να διαβάσω αυτή τη σελίδα, γιατί θα με πετάξουν έξω.

Κ.Α.: Άφησέ το εκεί πάνω για μια στιγμή.

Κ.Σ.: Λοιπόν, τι θα χρειαστεί; Είσαστε έξυπνοι. Θα χρειαστεί πολλή υπολογιστική δύναμη, επειδή θέλω να κάνω πραγματικότητα... την ιδέα ότι κάθε φορητός υπολογιστής, οπουδήποτε στον κόσμο, μπορεί να συνδεθεί στο σύστημα και να μπορεί όχι μόνο να συμμετέχει στην ανάπτυξη αυτών των σχεδίων, αλλά να τα χρησιμοποιεί επίσης. Ακόμα, να υπάρχει μια διαδικασία επιθεώρησης των σχεδίων. Θέλω κάθε μηχανικό της Arup ανά τον κόσμο να ελέγχει και να επιβεβαιώνει ότι κάνουμε πράγματα τα οποία στέκονται όρθια, γιατί αυτοί οι τύποι είναι οι καλύτεροι στον κόσμο. Αυτό είναι διαφήμιση!

Έτσι, ξέρετε, θέλω να κάνω όλα αυτά... και θα πρέπει να τονίσω, ότι έχω δύο φορητούς υπολογιστές και ο ένας από αυτούς είναι εκεί και έχει 3.000 σχέδια μέσα. Εάν μου πέσει κάτω, τι θα συμβεί; Γι' αυτό είναι σημαντικό να έχουμε αυτές τις αποδεδειγμένες ιδέες εκεί πάνω, εύκολο να τις χρησιμοποιήσουμε, εύκολο να τις αποκτήσουμε. Η μητέρα μου, είπε κάποτε, ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να λες μεγάλα λόγια και να μην κάνεις τίποτα.

(Γελώντας)

Έχω βαρεθεί να μιλάω για το να κάνουμε την αλλαγή. Την πετυχαίνεις μόνο με το να την κάνεις. Αλλάξαμε τις οδηγίες του FEMA. Αλλάξαμε την δημόσια πολιτική. Αλλάξαμε την διεθνή ανταπόκριση - βασιζόμενοι στο χτίσιμο πραγμάτων. Έτσι για μένα, είναι σημαντικό να δημιουργήσουμε έναν πραγματικό σύνδεσμο για καινοτομία, και αυτό σημαίνει ελεύθερη καινοτομία. Σκέψου τον ελεύθερο πολιτισμό - αυτή είναι η ελεύθερη καινοτομία. Κάποιος το είπε αυτό κανα-δυό χρόνια πριν. Θα δώσω πόντους σε αυτούς που το ξέρουν, νομίζω ότι ο άνθρωπος ήταν ίσως 25 χρόνια μπροστά, οπότε ας το κάνουμε.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)