Μπρους Φάιλερ: Το Συμβούλιο Πατέρων

Η ιστορία μου άρχισε όταν ήμουν τεσσάρων χρονών και η οικογένειά μου μετακόμισε σε μια νέα γειτονιά στην περιοχή μου στη Σαβάννα της Τζώρτζια. Και αυτό ήταν τη δεκαετία του '60 όταν όλοι οι δρόμοι της γειτονιάς είχαν όνομα συνομοσπονδιακών στρατηγών. Ζούσαμε στη λεωφόρο Ρόμπερτ Ε. Λι. Και όταν ήμουν 5, οι γονείς μου μου δώσανε ένα πορτοκαλί ποδήλατο. Είχε το κάθισμα σε σχήμα μπανάνας και το τιμόνι έμοιαζε με χερούλια μοτοσυκλέτας που έκανε τον ποδηλάτη να μοιάζει με ουρακοτάνγκο. Και γι' αυτό λέγονταν ape hangers. Ήταν βασισμένα σε αγωνιστικές μοτοσυκλέτες του '60, πράγμα που είμαι σίγουρος δεν γνώριζε η μητέρα μου. Και μια μέρα εξερευνούσα ένα αδιέξοδο κρυμμένο λίγους δρόμους πιο πίσω. Και γύρισα, και ήθελα να στρίψω και να προσπαθήσω να γυρίσω σε αυτό το δρόμο πιο γρήγορα, κι έτσι αποφάσισα να γυρίσω στο μεγάλο δρόμο που διασταυρωνόταν στη γειτονιά μας, και μπαμ! με χτύπησε ένα αυτοκίνητο που περνούσε. Το παραμορφωμένο μου σώμα πέταξε σε μια κατεύθυνση, το παραμορφωμένο μου ποδήλατο σε άλλη. Και εγώ κείτομαι στο πεζοδρόμιο πάνω από την κίτρινη γραμμή, και ένας από τους γείτονές μου ήρθε τρέχοντας. "Άντυ, Άντυ, πώς είσαι;" είπε, χρησιμοποιώντας το όνομα του μεγαλύτερου αδελφού μου. (Γέλια) "Είμαι ο Μπρους", της είπα γρήγορα και λιποθύμησα.

Έσπασα το αριστερό μηριαίο οστό μου εκείνη τη μέρα -- είναι το μεγαλύτερο οστό στο σώμα -- και πέρασα τους επόμενους δύο μήνες σε ολόσωμο γύψο που ξεκινούσε από το πηγούνι μου και έφτανε στο δάχτυλο του ποδιού μου ως το δεξί μου γόνατο, και μια μεταλλική βέργα από το δεξί μου γόνατο ως τον αριστερό μου αστράγαλο. Και για τα επόμενα 38 χρόνια εκείνο το ατύχημα ήταν το μόνο ιατρικά ενδαφέρον πράγμα που μου συνέβη. Για την ακρίβεια το περπάτημα έγινε η δουλειά μου. Ταξίδεψα στον κόσμο, μπήκα σε διαφορετικές κουλτούρες, έγραψα μια σειρά βιβλίων για τα ταξίδια μου, συμπεριλαμβανομένου του "Περπατώντας τη Βίβλο". Ήμουν οικοδεσπότης μιας τηλεοπτικής εκπομπής με αυτό το όνομα στο κανάλι PBS. Ήμουν για όλους, "αυτός που περπατάει". Μέχρι που, το Μάη του 2008, μια επίσκεψη ρουτίνας στο γιατρό και μια εξέταση αίματος έδωσε στοιχεία στον αριθμό αλκαλικής φωσφατάσης πως κάτι μπορεί να πηγαίνει στραβά με τα οστά μου. Και ο γιατρός, από ιδιοτροπία με έστειλε να κάνω ολόσωμη εξέταση, που έδειξε πως κάτι υπήρχε στο αριστερό μου πόδι. Και αυτό με έστειλε σε μια σειρά ακτινογραφιών. Και ένα απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από το γιατρό μου. "Ο όγκος στο πόδι σου δεν είναι συνεπής με καλοήθη όγκο". Σταμάτησα να περπατάω. Και μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να μετατρέψω τη διπλή άρνηση σε ένα μεγαλύτερο αρνητικό. Έχω καρκίνο. Και να σκεφτεί κανείς πως ο όγκος ήταν στο ίδιο οστό, στο ίδιο σημείο στο σώμα μου όπως στο ατύχημα 38 χρόνια νωρίτερα. Φαινόταν για υπερβολική σύμπτωση.

Κι έτσι εκείνο το απόγευμα γύρισα σπίτι μου, και οι τρίχρονες δίδυμες κόρες μου, η Ίντεν και η Τάιμπι Φάιλερ, ήρθαν τρέχοντας προς εμένα. Μόλις είχαν γίνει τριών, και τους άρεσε οτιδήποτε ροζ και μωβ. Βασικά τις λέγαμε Ροζούλα και Μωβούλα -- αν και πρέπει να πω πως τα αγαπημένα μας παρατσούκλια εμφανίστηκαν στα γενέθλιά τους, 15 Απριλίου. Όταν γεννήθηκαν στις 6:14 και 6:46 στις 15 Απριλίου 2005, ο συνήθως σοβαρός, χωρίς χιούμορ γιατρός μας, κοίταξε το ρολόι του και είπε, "Χμμ, 15 Απριλίου -- ημέρα φορολογίας. Η έγκαιρη και η καθυστερημένη καταχώρηση." (Γέλια) Την επόμενη μέρα πήγα να τον δω. Του είπα "Γιατρέ, αυτό ήταν ένα πολύ καλό αστείο". Και εκείνος μου είπε, "Εσύ είσαι ο συγγραφέας, μικρέ." Τέλος πάντων -- μόλις είχαν γίνει τριών, και ήρθαν και κάνανε ένα χορό που μόλις είχαν επινοήσει όπου στριφογύριζαν όλο και πιο γρήγορα μέχρι που πέφτανε στο έδαφος, και γελούσαν με όλη την ευτυχία του κόσμου. Θρυμματίστηκα. Σκεφτόμουν συνέχεια όλους τους περιπάτους που μάλλον δεν θα πήγαινα μαζί τους, όλες τις καλλιτεχνίες τους που δε θα χάλαγα, τα αγόρια με τα οποία δεν θα εκνευριζόμουν, τους διαδρόμους εκκλησίας που δεν θα τις περπάταγα. Θα αναρωτιόντουσαν ποιος ήμουν, σκεφτόμουν. Θα αναζητούσαν την έγκρισή μου, την αγάπη μου, τη φωνή μου;

Λίγες μέρες αργότερα ξύπνησα με μια ιδέα για το πώς θα τους έδινα εκείνη τη φωνή. Θα έβρισκα τους 6 άνδρες από όλα τα μέρη της ζωής μου και θα τους ζητούσα να είναι παρόντες κατά τη διάρκεια της ζωής των κοριτσιών μου. "Πιστεύω πως τα κορίτσια μου θα έχουν πολλές ευκαιρίες στις ζωές τους," τους έγραψα. "Θα έχουν οικογένειες που τους αγαπούν και σπίτια που θα τις υποδέχονται, αλλά μπορεί να μην έχουν εμένα. Μπορεί να μην έχουν τον μπαμπά τους. Θα βοηθήσετε να είστε ο μπαμπάς τους;" Και είπα στον εαυτό μου πως θα αποκαλούσα αυτή την ομάδα ανδρών "το συμβούλιο πατέρων".

Μόλις μου ήρθε αυτή η ιδέα, αποφάσισα να μην το πω στη γυναίκα μου. Είναι ένα πολύ χαρούμενο, πάντα ενθουσιασμένο άτομο. Υπάρχει αυτή η ιδέα στην κουλτούρα μας -- δεν χρειάζεται να σας το πω -- πως πρέπει να περνάς τα προβλήματά σου με ένα χαμόγελο. Πως πρέπει να εστιάζουμε στα θετικά. Η γυναίκα μου, όπως είπα, μεγάλωσε έξω από τη Βοστώνη. Έχει ένα μεγάλο χαμόγελο. Έχει μια δυνατή προσωπικότητα. Έχει μεγάλα μαλλιά! Αν και μου είπε πρόσφατα πως δεν μπορώ να πω πως έχει μεγάλα μαλλιά, γιατί αν λέω πως έχει μεγάλα μαλλιά, όλοι θα νομίζουν πως είναι από το Τέξας. Και μπορεί να είναι εντάξει να παντρευτεί ένα αγόρι από τη Τζώρτζια, αλλά όχι να έχει μαλλιά από το Τέξας. Και πράγματι, προς τη δική της υπεράσπιση, αν ήταν εδώ τώρα, θα τόνιζε πως όταν παντρευτήκαμε στη Τζώρτζια, υπήρχαν τρεις ερωτήσεις στην άδεια γάμου μας, όπου η τρίτη ήταν, "Είστε συγγενείς;" (Γέλια) Και της είπα, "Κοίταξε, στη Τζώρτζια τουλάχιστον θέλουν να ξέρουν. Στο Αρκάνσας, δεν σε ρωτάνε καν." Αυτό που δεν της είπα ήταν, πως αν έλεγε "Ναι" μπορούσες να συνεχίσεις. Δεν χρειάζεστε και τις 30 μέρες αναμονής. Επειδή δεν χρειάζεστε χρόνο γνωριμίας πια!

Οπότε δεν θα της έλεγα για αυτή την ιδέα, αλλά την επόμενη μέρα δεν μπορούσα να συγκρατηθώ και της το είπα. Και λάτρεψε την ιδέα, αλλά γρήγορα άρχισε να απορρίπτει τους υποψηφίους. Έλεγε πως, "Τον αγαπάω αλλά ποτέ δεν θα του ζητούσα συμβουλή." Και τελικά το να αρχίσω το συμβούλιο πατέρων ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να μάθω τι πίστευε πραγματικά η γυναίκα μου για τους φίλους μου.

(Γέλια)

Οπότε αποφασίσαμε πως χρειαζόμασταν κάποιους κανόνες, και βρήκαμε αρκετούς. Και ο πρώτος ήταν, όχι μέλη της οικογένειας, μόνο φίλοι. Σκεφτήκαμε πως η οικογένεια θα ήταν εκεί ούτως ή άλλως. Δεύτερον, άνδρες μόνο. Προσπαθούσαμε να γεμίσουμε το κενό του πατέρα. Και ο τρίτος, ένας πατέρας για κάθε πλευρά. Αναλύσαμε την προσωπικότητά μου και προσπαθήσαμε να βρούμε έναν πατέρα για κάθε πλευρά. Κι έτσι έγραψα ένα γράμμα στον κάθε άνδρα. Και αντί να το στείλω, αποφάσισα να το διαβάσω ο ίδιος. Η Λίντα, η γυναίκα μου, αστειευόταν πως ήταν σαν έξι διαφορετικές προτάσεις γάμου. Κατα κάποιο τρόπο παντρεύτηκα φιλικά με όλους τους.

Και ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Τζεφ Σάμλιν. Ο Τζεφ μας οδήγησε στο ταξίδι μου στην Ευρώπη όταν αποφοίτησα από το λύκειο στις αρχές της δεκαετίας του '80. Και την πρώτη μέρα ήμασταν σε ένα πανδοχείο σε ένα κάστρο. Και βγήκα κρυφά από την πίσω μεριά. Και υπήρχε μια τάφρος, ένας φράχτης και ένας αγρός με αγελάδες. Και ο Τζεφ ήρθε δίπλα μου και είπε, "Έχεις πάει ποτέ να ρίξεις αγελάδες;" Και του λέω, "Να ρίξω αγελάδες;" Και μου λέει, "Ναι. Οι αγελάδες κοιμούνται όρθιες. Οπότε αν τις πλησιάσεις από πίσω μπορείς να τις σπρώξεις και θα πέσουν στη λάσπη." Και πριν προλάβω να αποφασίσω αν αυτό ήταν καλό ή όχι, είχαμε πέσει στην τάφρο , σκαρφαλώσει το φράχτη, και περπατάγαμε στις μύτες των ποδιών μας μέσα στην κοπριά και πλησιάζαμε κάποια καημένη, κοιμισμένη αγελάδα.

Έτσι λίγες βδομάδες μετά τη διάγνωσή μου, πήγαμε στο Βερμόντ, και αποφασίσαμε να βάλουμε τον Τζεφ ως το πρώτο μέλος του συμβουλίου πατέρων. Και πήγαμε σε ένα δενδρόκηπο από μηλιές και του διάβασα αυτό το γράμμα. "Θα με βοηθήσεις να είμαι ο πατέρας τους;" Και έφτασα στο τέλος -- έκλαιγε εκείνος και έκλαιγα κι εγώ -- και τότε με κοίταξε, και είπε, "Ναι." Και του λέω, "Ναι;" Είχα ξεχάσει πως υπήρχε μια ερώτηση στην καρδιά του γράμματός μου. Και πραγματικά, παρ' όλο που με ρωτάνε συχνά γι'αυτό, πότε μου δεν φαντάστηκα πως κάποιος θα μου αρνηθεί κάτω από αυτές τις συνθήκες. Και τότε τον ρώτησα μια ερώτηση που κατέληξα να ρωτάω όλους τους πατέρες και που τελικά με ενθάρρυνε να γράψω αυτή την ιστορία σε ένα βιβλίο. Και αυτή ήταν, "Ποια θα ήταν η μια συμβουλή που θα έδινες στα κορίτσια μου;"

Και η συμβουλή του Τζεφ ήταν, "Να είσαι πάντα ταξιδιώτης, ποτέ τουρίστας. Κατέβα από το λεωφορείο. Ψάξε το διαφορετικό. Πλησίασε την αγελάδα." "Πες ότι είναι 10 χρόνια από τώρα", του είπα, "και οι κόρες μου ετοιμάζονται για το πρώτο τους ταξίδι στο εξωτερικό, και εγώ δεν είμαι εδώ. Τι θα τους έλεγες;" Κι εκείνος είπε, "Θα πλησίαζα αυτό το ταξίδι όπως το μικρό παιδί μπορεί να πλησιάσει ένα λάκο λάσπης. Μπορείς να σκήψεις και να δεις την αντανάκλασή σου στον καθρέπτη και ίσως να βουτήξεις το δάκτυλό σου και να κάνεις ένα μικρό κύμα, ή μπορείς να βουτήξεις μέσα και να κουνιέσαι ολόκληρος και να δεις πώς το αισθάνεσαι και πώς μυρίζει." Και καθώς μιλούσε είχε μια λάμψη στα μάτια του που είχα δει πρώτα στην Ολλανδία -- η λάμψη που λέει, "Πάμε να ρίξουμε αγελάδες," παρ' όλο που ποτέ δεν ρίξαμε την αγελάδα, παρ' όλο που κανείς δεν μπορεί να ρίξει αγελάδες, παρ' όλο που οι αγελάδες δεν κοιμούνται όρθιες. Είπε, "Θέλω να γυρίσετε πίσω κορίτσια, στο τέλος αυτής της εμπειρίας, γεμάτες λάσπες."

Δύο εβδομάδες μετά τη διάγνωσή μου η βιοψία επιβεβαίωσε πως είχα ένα οστεοσάρκωμα 17.5 εκατοστά στο αριστερό μηριαίο οστό μου. 600 Αμερικανοί το χρόνο αποκτούν ένα οστεοσάρκωμα. 85% είναι κάτω των 21. Μόνο 100 ενήλικοι το χρόνο αποκτούν αυτή την ασθένεια. 20 χρόνια πριν, οι γιατροί θα μου είχαν κόψει το πόδι και απλά θα ήλπιζαν, και υπήρχε 15% πιθανότητα επιβίωσης. Και μετά, τη δεκαετία του 1980, καθόρισαν πως ένα συγκεκριμένο κοκτέιλ χημειοθεραπείας θα ήταν αποτελεσματικό. Και μέσα σε εβδομάδες είχα αρχίσει την αγωγή. Και μιας και είμαστε σε ιατρικό δωμάτιο, πέρασα 4,5 μήνες χημειοθεραπείας. Πιο συγκεκριμένα, είχα Τσισπλάτιν, Ντοξορούμπισιν και μια μεγάλη δόση Μεθοτρεξέιτ.

Και μετά είχα ένα χειρουργείο 15 ωρών στο οποίο ο χειρούργος μου, Δρ. Τζον Χίλεϊ στο Νοσοκομείο Μεμόριαλ Σλόαν-Κέττεριν στη Νέα Υόρκη, αφαίρεσε το αριστερό μηριαίο οστό μου και το αντικατέστησε με τιτάνιο. Και αν είδατε το επεισόδιο του Σάντζϊ, είδατε τις τεράστες βίδες που βάλανε στη λεκάνη μου. Μετά πήρε την περόνη της κνήμης μου, την αφαίρεσαι και την έβαλε στο γοφό μου, όπου και βρίσκεται τώρα. Και αυτό που έκανε ήταν να την αποκολλήσει από τα αγγεία της γάμπας και να τα επανακολλήσει στο γοφό και μετά να το συνδέσει στα καλά μέρη του γονάτου και γοφού. Μετά αφαίρεσε ένα τρίτο του τετρακέφαλου. Αυτό είναι ένα χειρουργείο τόσο σπάνιο που μόνο 2 άνθρωποι το έχουν επιβιώσει πριν από εμένα. Και η επιβράβευσή μου που το επιβίωσα ήταν να γυρίσω στη χημειοθεραπεία για άλλους 4 μήνες. Ήταν, όπως λέμε στο σπίτι μου, ένας χαμένος χρόνος.

Γιατί αυτές τις πρώτες εβδομάδες, όλοι είχαμε εφιάλτες. Και ένα βράδυ είχα έναν εφιάλτη πως περπατούσα μέσα στο σπίτι μου, κάθισα στο γραφείο μου και είδα φωτογραφίες των παιδιών κάποιου άλλου να βρίσκονται στο γραφείο μου. Και θυμάμαι συγκεκριμένα ένα βράδυ που, όταν είπατε αυτή την ιστορία -- δεν ξέρω που βρίσκεστε Δρ. Νούλαντ του Γουίλιαμ Σλόαν Κόφιν -- με έκανε να το σκεφτώ. Γιατι ήμουν στο νοσοκομείο αργότερα, νομίζω ήταν ο τέταρτος γύρος χημειοθεραπείας μου όταν τα νούμερά μου έφτασαν το 0 και σχεδόν δεν είχα ανοσοποιητικό σύστημα. Και με έβαλαν στην πτέρυγα μεταδοτικών ασθενειών του νοσοκομείου. Και όποιος ερχόταν να με δει έπρεπε να βάλει μάσκα και να καλύψει όλα τα εκτεθειμένα μέρη του σώματός του. Και ένα βράδυ έλαβα ένα τηλεφώνημα από την πεθερά μου πως οι κόρες μου, 3,5 χρονών τότε, ένιωθαν την απουσία μου και τους έλειπα. Και έκλεισα το τηλέφωνο, και έβαλα τα χέρια μου στο πρόσωπο και έβγαλα μια σιωπηλή κραυγή. Και αυτό που είπατε Δρ Νούλαντ -- δεν ξέρω πού βρίσκεστε -- με έκανε να σκεφτώ αυτή τη μέρα. Γιατί η σκέψη που μου ήρθε ήταν το συναίσθημα που είχα ήταν σαν μια πρωτόγωνη φωνή.

Και αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολύ -- και το ένα μήνυμα με το οποίο θέλω να σας αφήσω σήμερα -- είναι η εμπειρία. Όσο γινόμουν όλο και λιγότερο ανθρώπινος -- και σε αυτό το σημείο της ζωής μου, ήμουν μάλλον 15 κιλά λιγότερα απ' ότι είμαι τώρα. Φυσικά, δεν είχα ούτε μαλλιά ούτε ανοσοποιητικό σύστημα. Έπρεπε να μου βάλουν αίμα στο σώμα μου. Και σε αυτό το σημείο γινόμουν όλο και λιγότερο ανθρώπινος, την ίδια στιγμή ήμουν επίσης ίσως πιο ανθρώπινος από ποτέ. Και αυτό που ήταν τόσο εντυπωσιακό εκείνη τη στιγμή ήταν το ότι αντί να είμαι αποκρουστικός στους γύρω μου, γινόμουν τελικά μαγνήτης ανθρώπων. Οι άνθρωποι έλκονταν απίστευτα. Όταν η γυναίκα μου κι εγώ κάναμε παιδιά, νομίζαμε πως όλοι θα βοηθούσαν. Αντίθετα, όλοι τρέχαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και όταν είχα καρκίνο νομίζαμε πως όλοι θα τρέχαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αντίθετα όλοι βοηθούσαν. Και όταν ερχόντουσαν να με δουν, αντί να αποκρούονται από αυτό που έβλεπαν -- ήμουν σα ζωντανό φάντασμα -- ήταν απίστευτα συγκινημένοι και μιλούσαν για το τι συνέβαινε στη ζωή τους.

Ο καρκίνος, έμαθα, είναι το διαβατήριο προς την οικειότητα. Είναι μια πρόσκληση, ίσως και διαταγή, να μπει κανείς στους πιο ζωτικούς χώρους της ανθρώπινης ζωής, τους πιο ευαίσθητους και πιο τρομαχτικούς, αυτούς που ποτέ δεν θέλουμε να δούμε, αλλά όταν πάμε εκεί, νιώθουμε να μεταμορφωνόμαστε απίστευτα. Και αυτό συνέβη και στα κορίτσια μου καθώς άρχισαν να παρατηρούν, και πιστεύαμε, ίσως να έγιναν και λίγο πιο συμπονετικές. Μια μέρα η κόρη μου η Τάιμπι. Η Τάιμπι ήρθε σε μένα και είπε, "Έχω τόση αγάπη μέσα στο σώμα μου για σένα, μπαμπά, που δεν μπορώ να σταματήσω να σου δίνω αγκαλιές και φιλιά. Και όταν δεν έχει μείνει άλλη αγάπη, απλά πίνω γάλα, γιατί από εκεί έρχεται η αγάπη." (Γέλια) Και ένα βράδυ ήρθε η κόρη μου η Ίντεν. Και καθώς σήκωσα το πόδι μου από το κρεβάτι, πήγε και μου έφερε τις πατερίτσες μου. Βασικά, αν είναι μία ανάμνηση από εκείνη τη χρονιά που μου έμεινε θα ήταν τότε που περπατούσα στο σκοτεινό διάδρομο με πέντε δαχτυλάκια να κρατάνε το χερούλι κάτω από το χέρι μου. Δεν χρειαζόμουν πατερίτσες πια, περπατούσα στον αέρα.

Και ένα από τα ουσιαστικά πράγματα που συνέβησαν ήταν το πώς συνδέθηκα με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Και με έκανε να σκεφτώ -- και απλά να αναφερθεί -- μια λέξη που άκουσα μόνο μια φορά όταν όλοι κάναμε γιόγκα χθες -- η λέξη που δεν αναφέρθηκε σε αυτό το σεμινάριο η λέξη φίλος. Κι όμως ό,τι λέμε -- συμβιβασμό ή εθισμό, ή αδυνάτισμα -- τώρα ξέρουμε πως η κοινότητα είναι βασική, κι όμως είναι το ένα πράγμα που δεν φέρνουμε. Και υπήρχε κάτι απίστευτα βαθύ στο να κάθομαι με τους κοντινότερους φίλους μου και να τους λέω τι σημαίνουν για μένα. Και ένα από τα πράγματα που έμαθα είναι πως με το χρόνο, ειδικά οι άνδρες, που ήταν μη-επικοινωνιακοί, γίνονται όλο και περισσότερο επικοινωνιακοί. Και αυτό συγκεκριμένα συνέβη -- μια φορά στη ζωή μου -- με το συμβούλιο πατέρων που η Λίντα είπε, πως ό,τι συζητούσαμε, είναι όπως αυτά που συζητούν οι μητέρες όταν αφήνουν τα παιδιά στο σχολείο.

Και κανένας δεν εκφράζει αυτό το μοντέρνο ανδρισμό όπως ο Ντέιβιντ Μπλακ. Ο Ντέιβιντ είναι ο ατζέντης μου. Είναι περίπου 1.70 όταν στέκεται ίσια φορώντας μπότες καουμπόι. Και με έναν πολύ ανδρικό τρόπο απαντά το τηλέφωνο -- μπορώ να το πω μιας και έχει ήδη ειπωθεί η λέξη εδώ -- απαντά το τηλέφωνο λέγοντας, "Έλα, μαλάκα." Βγάζει βαρετούς λόγους για περίεργα μπουκάλια κρασί, και στα 50ά γενέθλιά του αγόρασε ένα ανοικτό σπορ αυτοκίνητο. Αν και, όπως πολλοί άνδρες, είναι ανυπόμονος και το αγόρασε στα 49α γενέθλιά του. Αλλά όπως πολλοί μοντέρνοι άνδρες, αγκαλιάζει, ψήνει, φεύγει από τη δουλειά νωρίς για να προπονήσει την ομάδα των παιδιών. Κάποιος με ρώτησε αν έκλαψε όταν του ζήτησα να είναι στο συμβούλιο πατέρων. Είπα, "Ο Ντέιβιντ κλαίει όταν τον καλέσεις να πάτε βόλτα". (Γέλια) Αλλά είναι λογοτεχνικός ατζέντης, που σημαίνει είναι εκπρόσωπος ονείρων σ' έναν κόσμο όπου τα περισσότερα όνειρα δεν βγαίνουν αληθινά. Και αυτό θέλαμε να εκφράσει, τι σημαίνει να έχεις εμπόδια και μετά προσδοκίες. Και είπα, "Τι είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορείς να δώσεις σ' έναν ονειροπόλο;" Και είπε: "Πίστη στον εαυτό τους." "Αλλά όταν ήρθα να σε δω", του είπα, "δεν πίστευα σε μένα. Στεκόμουν μπροστά σε ένα τοίχο." Είπε, "Δεν βλέπω τον τοίχο" και σου λέω το ίδιο, Μην κοιτάς τον τοίχο. Μπορεί να βρεις έναν κάποιες στιγμές, αλλά πρέπει να βρεις τρόπο να περάσεις από πάνω του, γύρω του ή και από μέσα του. Αλλά ό,τι κι αν κάνεις, μην υποκύψεις, μη λυγίσεις μπροστά στον τοίχο.

Το σπίτι μου δεν είναι μακριά από τη γέφυρα του Μπρούκλυν και κατά τη διάρκεια του ενάμιση χρόνου που ήμουν με πατερίτσες, έγινε σαν σύμβολο για μένα. Κι έτσι μια μέρα, κοντά στο τέλος του ταξιδιού μου, είπα "Πάμε κορίτσια, ας περπατήσουνε τη γέφυρα του Μπρούκλυν". Ξεκινήσαμε με τις πατερίτσες. Ήμουν με τις πατερίτσες, με τη γυναίκα μου δίπλα, τα κορίτσια παίρνανε πόζες ροκ σταρ μπροστά μας. Και επείδη το περπάτημα ήταν από τα πρώτα πράγματα που έχασα πέρασα τον περισσότερο χρόνο σκεπτόμενος αυτή τη βασική ανθρώπινη πράξη. Το να περπατάμε όρθιοι, μας λένε, είναι αυτό που μας ξεχώρισε ως ανθρώπους. Κι όμως, για τα 4 εκατομμύρια χρόνια που οι άνθρωποι περπατάνε όρθοι, η πράξη έχει παραμείνει η ίδια. Όπως ο φυσιοθεραπευτής μου λέει, "Κάθε βήμα είναι μια τραγωδία που απλά περιμένει να συμβεί." Παραλίγο να πέσεις με το ένα πόδι, αλλά στηρίζεσαι με το άλλο. Και η μεγαλύτερη επίπτωση που έχει το να περπατά κανείς με πατερίτσες -- όπως έκανα για ενάμιση χρόνο -- είναι πως περπατάς πιο αργά. Βιάζεσαι. Πας εκεί που θες, αλλά είσαι μόνος. Πας αργά, πας εκεί που πηγαίνεις, αλλά φτάνεις με μια κοινότητα που έχτισες στη διαδρομή.

Πρέπει να παραδεχτώ πως ποτέ δεν ήμουν καλύτερος από τη χρονιά που ήμουν με πατερίτσες. 200 χρόνια πριν, ένα νέο είδος πεζού εμφανίστηκε στο Παρίσι. Λεγόταν περιπλανητής, αυτός που περιπλανιέται σε στοές. Και κατά παράδοση, οι περιπλανητές επιδείκνυαν πως ήταν άνθρωποι ανέσεων με το να βγάζουν χελώνες για βόλτα και τις άφηναν να καθορίσουν το βήμα. Και λατρεύω αυτή την ωδή προς την αργή κίνηση. Και αυτό έγινε το μοτίβο μου για τα κορίτσια μου. Πήγαινε βόλτα με μια χελώνα. Παρατηρείτε τον κόσμο σταματημένο. Και αυτή η ιδέα της παύσης ίσως να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από το ταξίδι μου.

Είναι ένα απόσπασμα από το Μωυσή στο πλευρό της Καμπάνας της Ελευθερίας, και προέρχεται από ένα απόσπασμα από το βιβλίο Λευιτικόν, πως κάθε 7 χρόνια πρέπει να αφήσεις τη γη να αναπαυτεί. Και κάθε 7 κύκλους των 7 χρόνων, η γη παίρνει έναν χρόνο ακόμα ξεκούρασης κατά τη διάρκεια του οποίου όλες οι οικογένεις επανασυνδέονται και οι άνθρωποι περιτριγυρίζονται από τους αγαπημένους τους. Και ο 50ός χρόνος λέγεται ο χρόνος του Ιωβιλαίου και από εκεί έρχεται και αυτός ο όρος. Και αν και πλησιάζω τα 50, αιχμαλωτίζει απόλυτα τη δική μου εμπειρία. Η χαμένη μου χρονιά ήταν η χρονιά του Ιωβιλαίου μου. Με την ανάπαυλα φύτεψα τους σπόρους για ένα υγιές μέλλον και επανασυνδέθηκα με αυτούς που αγαπώ.

Στην πρώτη επέτειο του ταξιδιού μου, πήγα να δω το χειρούργο μου, τον Δρ. Τζον Χίλεϊ. Και παρεπιπτόντως, καταπληκτικό όνομα για γιατρό (θεραπευτής). Είναι ο πρόεδρος της Διεθνούς Κοινότητας για τη Διάσωση Μελών, που είναι ο λιγότερο ευφημιστικός όρος που έχω ακούσει. Και είπα, "Δρ. Χίλεϊ, αν οι κόρες μου ερχόντουσαν σε σένα μια μέρα και λέγανε, 'Τι θε έπρεπε να μάθω από την ιστορία του μπαμπά μου;' τι θα τους λέγατε;" Είπε, "Θα τους έλεγα αυτό που ξέρω, πως όλοι πεθαίνουν, αλλά δεν ζουν όλοι. Θέλω να ζήσετε."

Έγραψα ένα γράμμα στα κορίτσια μου που βρίσκεται στο τέλος του βιβλίου μου, "Το Συμβούλιο Πατέρων" και έκανα μια λίστα από αυτά τα μαθήματα, μερικά από τα οποία τα ακούσατε εδώ σήμερα: Πλησίασε την αγελάδα, πακέταρε τα σανδάλια σου, μην κοιτάς τον τοίχο, να ζεις τις ερωτήσεις, να θερίζεις θαύματα. Καθώς κοιτούσα αυτή τη λίστα -- για μένα ήταν σαν ένα βιβλίο ψαλμών για τη ζωή -- συνειδητοποίησα πως μπορεί να το κάναμε για τα κορίτσια μας, αλλά μας άλλαξε εντελώς. Και αυτό είναι το μυστικό του συμβουλίου πατέρων, πως η γυναίκα μου κι εγώ το κάναμε αυτό σε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε τις κόρες μας, αλλά τελικά άλλαξε εμάς.

Κι έτσι στέκομαι εδώ σήμερα όπως βλέπετε τώρα, περπατώντας χωρίς πατερίτσες ή μπαστούνι. Και την προηγούμενη εβδομάδα είχα τον έλεγχο των 18 μηνών. Και όπως όλοι θα ξέρετε, όποιος είχε καρκίνο πρέπει να κάνει παρακολούθηση. Και στην περίπτωσή μου είναι τριμηνιαία. Και όλα τα μυαλά σε αυτό το δωμάτιο μαζί, θα μπορούσα να πω, δεν θα μπορούσαν να βρουν μια λύση για τη φοβία των ελέγχων. Καθώς πήγαινα εκεί, αναρωτιόμουν, τι θα έλεγα ανάλογα με το τι θα συνέβαινε εκεί. Πήρα καλά νέα εκείνη τη μέρα, και στέκομαι εδώ σήμερα χωρίς καρκίνο, περπατώντας χωρίς βοήθεια και προχωρόντας μπροστά σιγά σιγά.

Και θέλω απλά να αναφέρω σύντομα -- έχω περάσει το χρονικό όριο -- αλλά θέλω απλά να το αναφέρω πως ένα από τα καλά πράγματα που βγαίνουν από ένα συνέδριο σαν κι αυτό είναι, όπως σε μια παρόμοια συνάντηση την περασμένη άνοιξη, η Αν Γουοτζίσκι άκουσε την ιστορία μας και γρήγορα -- μέσα σε 3 εβδομάδες -- έβαλαν όλες τις πηγές του 23andMe, και ανακοινώσαμε μια πρωτοβουλία τον Ιούλιο να αποκωδικοποιήσουμε το γονίδιο οποιουδήποτε ζωντανού ατόμου με καρδιακό ιστό, σάρκωμα στο κόκκαλο. Και μου είπε χθες βράδυ, στους 3 μήνες που το κάναμε αυτό, έχουμε 300 ανθρώπους που συνεισφέραν σε αυτό το πρόγραμμα. Και οι επιδημιολόγοι εδώ θα σας πουν, αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει τους μισούς από τους ανθρώπους που πάσχουν από την ασθένεια σε ένα χρόνο στις ΗΠΑ. Οπότε αν πάτε στο 23andMe, ή στο councilofdads.com μπορείτε να κάνετε κλικ στο σύνδεσμο. Και ενθαρρύνουμε οποιονδήποτε να συμβάλει σε αυτή την προσπάθεια.

Αλλά απλά θα κλείσω αυτά που έλεγα αφήνοντάς σας με αυτό το μήνυμα: Μακάρι να βρείτε μια δικαιολογία να να βρεθείτε με κάποιο χαμένο φίλο σας, ή με τον συγκάτοικο από το πανεπιστήμιο, ή με το άτομο που αποφύγατε. Μακάρι να βρείτε ένα λάκο με λάσπη κάπου να βουτήξετε μέσα, ή να βρείτε τρόπο να περάσετε από πάνω, γύρω ή από μέσα απ' τον τοίχο που στέκεται ανάμεσα σε εσάς και τα όνειρά σας. Και πού και πού, να βρείτε ένα φίλο, μια χελώνα, και να κάνετε μια μεγάλη, αργή βόλτα.

Ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)