Μπρους Έιλγουαρντ: Πώς θα σταματήσουμε οριστικά την πολιομυελίτιδα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μέσα στα επόμενα 18 λεπτά μία εκπληκτική ιδέα. Είναι μία μεγαλεπήβολη ιδέα. Αλλά για να ξεκινήσουμε, θέλω να σας ζητήσω να κλείσετε τα μάτια σας για δύο δευτερόλεπτα και να προσπαθήσετε να σκεφτείτε μία τεχνολογία ή ένα κομμάτι επιστήμης που πιστεύετε ότι άλλαξε τον κόσμο. Βάζω στοίχημα ότι σε αυτό το ακροατήριο, σκέφτεστε κάποια απίστευτη τεχνολογία, κάτι που δεν έχω ακούσει καν, είμαι απόλυτα βέβαιος. Αλλά είμαι επίσης βέβαιος ότι κανείς δεν σκέφτεται αυτό. Είναι ένα εμβόλιο πολιομυελίτιδας.

Και είναι σημαντικό πως κανείς δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί εδώ σήμερα γιατί σημαίνει ότι το θεωρούμε δεδομένο. Είναι μία σπουδαία τεχνολογία. Το θεωρούμε τελείως δεδομένο. Αλλά αυτό δεν ίσχυε πάντα. Ακόμα και εδώ στην Καλιφόρνια, πριν από λίγα χρόνια, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι έτρεμαν αυτή την αρρώστια. Έτρεμαν την πολιομυελίτιδα και προκαλούσε δημόσιο πανικό. Εξαιτίας τέτοιων εικόνων. Σε αυτή τη φωτογραφία, οι άνθρωποι ζουν μέσα σ'ένα σιδερένιο πνεύμονα. Άνθρωποι απόλυτα υγιείς μέχρι πριν από δύο ή τρεις μέρες, και μέσα σε δύο μέρες δεν μπορούν πλέον να αναπνεύσουν, και ο ιός της πολιομυελίτιδας έχει παραλύσει όχι μόνο χέρια και πόδια, αλλά και τους αναπνευστικούς μύες. Και συνήθως θα περνούσαν την υπόλοιπη ζωή τους μέσα σε αυτό το σιδερένιο πνεύμονα που αναπνέει γι' αυτούς.

Αυτή η αρρώστια ήταν τρομακτική. Δεν υπήρχε θεραπεία, ούτε και εμβόλιο. Η αρρώστια ήταν τόσο τρομακτική που ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησε μία μεγάλη εθνική προσπάθεια για να βρεθεί τρόπος να τη σταματήσουμε. Τα κατάφεραν μετά από είκοσι χρόνια και ανέπτυξαν το εμβόλιο για την πολιομυελίτιδα. Το αποκάλεσαν επιστημονικό θαύμα στα τέλη της δεκαετίας του '50. Επιτέλους, ένα εμβόλιο που μπορούσε να σταματήσει αυτή τη φρικτή ασθένεια, και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε έναν απίστευτο αντίκτυπο. Όπως βλέπετε, ο ιός σταμάτησε, και σταμάτησε πάρα πολύ γρήγορα.

Αλλά δεν ισχύει το ίδιο παντού στον κόσμο. Και συνέβη τόσο γρήγορα στις ΗΠΑ που ακόμα και τον περασμένο μήνα ο Τζον Στιούαρτ είπε:

Τζον Στιούαρτ: Πού εμφανίζεται ακόμα η πολιομυελίτιδα; Γιατί νόμιζα ότι είχε εξαλειφθεί όπως και η ευλογιά.

Μπρους Έιλγουαρντ: Τζον, η πολιομυελίτιδα έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ακόμα. Κάναμε αυτό το χάρτη για να δείξουμε στον Τζον που υπάρχει ακόμα η πολιομυελίτιδα. Αυτή είναι η εικόνα. Δεν έχει απομείνει πολύ. Αλλά ο λόγος είναι η ύπαρξη μίας εκπληκτικής δημόσιας/ιδιωτικής συνεργασίας που δουλεύει μακριά από το φως της δημοσιότητας, σχεδόν άγνωστη, στους περισσότερους από εσάς εδώ σήμερα. Εργάζεται για 20 χρόνια προσπαθώντας να εξαλείψει αυτή την ασθένεια, και την έχει περιορίσει σε αυτές τις λίγες περιπτώσεις που βλέπετε σε αυτό το γράφημα.

Αλλά πέρσι βιώσαμε ένα απίστευτο σοκ και συνειδητοποιήσαμε ότι το σχεδόν δεν αρκεί μ' έναν ιό όπως η πολιομυελίτιδα. Και αυτός είναι ο λόγος: σε δύο χώρες που δεν είχαν την αρρώστια για πάνω από μία δεκαετία, σε αντίθετα άκρα της Γης, εμφανίστηκαν φοβερές επιδημίες πολιομυελίτιδας. Εκατοντάδες άνθρωποι παρέλυσαν. Εκατοντάδες πέθαναν -- παιδιά και ενήλικες. Και στις δύο περιπτώσεις, μπορέσαμε να μελετήσουμε τη γενετική αλληλουχία του ιού και βλέπαμε πως οι ιοί αυτοί δεν προέρχονταν από αυτές τις χώρες. Είχαν έρθει από χιλιάδες μίλια μακριά. Και σε μία περίπτωση, προήλθε από άλλη ήπειρο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν έφτασε σε αυτές τις χώρες, μπήκαν πιθανώς σε επιβατικά αεροπλάνα και ταξίδεψαν ακόμα πιο πέρα σε μέρη όπως η Ρωσία, όπου, για πρώτη φορά μετά από πάνω από δέκα χρόνια πέρσι σακατεύτηκαν και παρέλυσαν παιδιά από μία αρρώστια που δεν είχαν δει για χρόνια.

Τώρα, όλα αυτά τα ξεσπάσματα που μόλις σας έδειξα, είναι υπό έλεγχο τώρα, και φαίνεται ότι θα σταματήσουν πολύ πολύ γρήγορα. Αλλά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Η πολιομυελίτιδα είναι ακόμα μία συντριπτική, εκρηκτική ασθένεια. Συμβαίνει απλά σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Και η μεγάλη μας ιδέα είναι ότι το επιστημονικό θαύμα αυτής της δεκαετίας πρέπει να είναι η ολοκληρωτική εξάλειψη της πολιομυελίτιδας.

Θέλω λοιπόν να σας πω κάποια πράγματα για το τι προσπαθεί να κάνει αυτή η συνεργασία κατά της πολιομυελίτιδας. Δεν προσπαθούμε να περιορίσουμε την πολιομυελίτιδα. Δεν προσπαθούμε να τη μειώσουμε σε λίγες περιπτώσεις, γιατί αυτή η ασθένεια είναι σαν σπίθα: μπορεί να φουντώσει ξανά αν δεν τη σβήσεις εντελώς. Ψάχνουμε λοιπόν για μία μόνιμη λύση. Θέλουμε ένα κόσμο όπου κάθε παιδί, όπως και εσείς, μπορεί να θεωρεί δεδομένο ένα κόσμο χωρίς πολιομυελίτιδα. Αναζητούμε μία μόνιμη λύση, και εδώ είμαστε τυχεροί. Αυτός είναι ένας από τους λίγους ιούς στον κόσμο με αρκετά μεγάλα ανοίγματα στην πανοπλία του ώστε να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι πραγματικά εκπληκτικό. Αυτός ο ιός μπορεί να επιβιώσει μόνο στους ανθρώπους. Δεν μπορεί να ζήσει για πολύ στους ανθρώπους. Στο περιβάλλον δεν επιζεί σχεδόν καθόλου. Και έχουμε πολύ καλά εμβόλια, όπως σας έδειξα. Προσπαθούμε λοιπόν να εξαφανίσουμε αυτό τον ιό. Αυτό που προσπαθεί να πετύχει το πρόγραμμα εξόντωσης της πολιομυελίτιδας είναι να σκοτώσει τον ίδιο τον ιό που προκαλεί πολιομυελίτιδα παντού στη Γη.

Δεν έχουμε σπουδαίο ιστορικό σε αυτού του είδους τις δραστηριότητες, την εξάλειψη ασθενειών. Προσπαθήσαμε έξι φορές τον τελευταίο αιώνα, και έχει επιτύχει ακριβώς μία φορά. Και αυτό συμβαίνει διότι η εξάλειψη ασθενειών, είναι το κατεξοχήν κεφάλαιο ριψοκίνδυνων επενδύσεων στη δημόσια υγεία. Το ρίσκο είναι τεράστιο, αλλά το κέρδος -- οικονομικό, ανθρωπιστικό, ως κίνητρο -- είναι απόλυτα τεράστιο. Ένας βουλευτής εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύει ότι η συνολική επένδυση των ΗΠΑ στην εξάλειψη της ευλογιάς αυτο-αποπληρώνεται κάθε 26 μέρες -- σε μη απαιτούμενα κόστη θεραπείας και εμβολιασμού. Και αν ολοκληρώσουμε την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας, οι φτωχότερες χώρες στον κόσμο θα εξοικονομήσουν πάνω από 50 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο στα επόμενα 25 χρόνια. Αυτό διακυβεύεται.

Αλλά η εξάλειψη της ευλογιάς ήταν δύσκολη, πολύ, πολύ δύσκολη. Και η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας είναι ακόμα πιο δύσκολη, για αρκετούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι, όταν αρχίσαμε τις προσπάθειες για εξάλειψη της πολιομυελίτιδας πριν από περίπου 20 χρόνια, είχαμε διπλάσιο αριθμό επηρεασμένων χωρών σε σχέση με την ευλογιά. Και πάνω από δέκα φορές περισσότεροι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτές τις χώρες. Ήταν μία τεράστια προσπάθεια. Η δεύτερη πρόκληση ήταν -- σε αντίθεση με το εμβόλιο της ευλογιάς, που ήταν πολύ σταθερό, και μία δόση σε προστάτευε για όλη σου τη ζωή -- το εμβόλιο πολιομυελίτιδας είναι απίστευτα εύθραυστο. Αλλοιώνεται τόσο γρήγορα στους τροπικούς που έπρεπε να βάλουμε έναν ειδικό δείκτη σε κάθε φιάλη του εμβολίου ώστε να αλλάζει πολύ γρήγορα όταν εκτίθεται σε υπερβολική θερμότητα, και είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό εμβόλιο για χρήση σε παιδιά -- δεν είναι αποτελεσματικό, δεν θα τα προστατεύσει. Ακόμα και τότε, τα παιδιά χρειάζονται πολλές δόσεις του εμβολίου.

Αλλά η τρίτη δυσκολία που έχουμε -- και μάλλον ακόμα μεγαλύτερη, η πιο μεγάλη δυσκολία -- είναι ότι, σε αντίθεση με την ευλογιά όπου μπορούσες πάντα να δεις τον εχθρό -- όποιος είχε προσβληθεί από ευλογιά είχε ένα χαρακτηριστικό εξάνθημα. Μπορούσες να παρακάμψεις την ασθένεια. Μπορούσες να εμβολιάσεις τριγύρω της και να την αποκόψεις. Με την πολιομυελίτιδα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων έχουν προσβληθεί από πολιομυελίτιδα δεν έχουν κανένα σύμπτωμα. Τις περισσότερες φορές δεν βλέπεις τον εχθρό, και σαν αποτέλεσμα, έχουμε χρειαστεί μία πολύ διαφορετική προσέγγιση για την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας σε σύγκριση με την ευλογιά.

Χρειάστηκε να δημιουργήσουμε ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά κινήματα στην ιστορία. Πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι, ίσως 20 εκατομμύρια, κυρίως εθελοντές, που εργάζονται τα τελευταία 20 χρόνια γι' αυτό που τώρα αποκαλείται η μεγαλύτερη διεθνώς συντονισμένη επιχείρηση σε καιρό ειρήνης. Αυτοί οι άνθρωποι, τα 20 εκατομμύρια, εμβολιάζουν πάνω από μισό δισεκατομμύριο παιδιά κάθε χρόνο, πολλαπλές φορές στην κορύφωση της επιχείρησής μας. Ο εμβολιασμός είναι απλός. Δύο σταγόνες, έτσι. Αλλά για να φτάσουμε 500 εκατομμύρια ανθρώπους θέλει πολύ περισσότερη προσπάθεια. Και αυτοί οι εμβολιαστές, οι εθελοντές, πρέπει να βουτήξουν με το κεφάλι σε κάποιες από τις πιο σκληρές, πυκνοκατοικημένες αστικές φτωχογειτονιές του κόσμου. Πρέπει να βαδίσουν κάτω από τον καυτό ήλιο σε μερικά από τα πιο απομονωμένα, δυσπρόσιτα μέρη στον κόσμο. Και πρέπει να αποφύγουν σφαίρες, διότι πρέπει να εργαζόμαστε στη διάρκεια εκεχειριών και παύσης των εχθροπραξιών για να προσπαθήσουμε να εμβολιάσουμε παιδιά, ακόμα και σε εμπόλεμες ζώνες.

Ένας ρεπόρτερ που παρακολουθούσε το πρόγραμμά μας στη Σομαλία πριν από πέντε χρόνια -- ένα μέρος όπου έχει εξαλειφθεί η πολιομυελίτιδα, όχι μία φορά αλλά δύο, γιατί ξαναμολύνθηκαν. Καθόταν στο δρόμο παρακολουθώντας την εξέλιξη του εμβολιασμού και λίγους μήνες αργότερα έγραψε: «Πρόκειται για ανθρωπιστική βοήθεια στην πιο ηρωική μορφή της». Και αυτοί οι ήρωες, προέρχονται από παντού, από κάθε είδους υπόβαθρο. Ανάμεσα στους πιο εξαιρετικούς είναι το Διεθνές Ρόταρυ. Είναι μία ομάδα με ένα εκατομμύριο εθελοντές που εργάζονται για την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας πάνω από 20 χρόνια. Βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων.

Χρειάστηκαν χρόνια για να στηθεί η υποδομή για την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας -- πάνω από 15 χρόνια, περισσότερο απ' ότι θα' πρεπε -- αλλά όταν στήθηκε, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Μέσα σε δύο χρόνια, κάθε χώρα που ξεκίνησε πρόγραμμα εξάλειψης της πολιομυελίτιδας εξάλειψε ταχύτατα και τα τρία είδη του ιού της πολιομυελίτιδας με την εξαίρεση τεσσάρων χωρών που βλέπετε εδώ. Και σε κάθε μία από αυτές, ήταν μόνο τμήμα της χώρας. Και μέχρι το 1999, ένας από τους τρεις ιούς της πολιομυελίτιδας που προσπαθούσαμε να εξαλείψουμε εξαφανίστηκε παγκοσμίως -- αποδεικνύοντας το εφικτό της ιδέας. Και σήμερα, έχουμε πετύχει μείωση σε ποσοστό 99 τοις εκατό -- πάνω από 99 τοις εκατό -- στον αριθμό των παιδιών που μένουν παράλυτα από αυτή τη φοβερή ασθένεια. Όταν ξεκινήσαμε, πάνω από 20 χρόνια πριν, 1000 παιδιά έμεναν παράλυτα κάθε μέρα από αυτό τον ιό. Πέρσι, ήταν χίλια.

Και συγχρόνως, το πρόγραμμα εξάλειψης της πολιομυελίτιδας βοηθά σε πολλούς άλλους τομείς. Βοηθά στον έλεγχο της εποχικής γρίπης, του συνδρόμου ΣΑΡΣ. Προσπάθησε επίσης να βοηθήσει παιδιά με άλλους τρόπους -- με σταγόνες βιταμίνης Α, με εμβόλια ιλαράς, ακόμα και με αντικουνουπικά δίχτυα ενάντια στην ελονοσία στη διάρκεια κάποιων από αυτές τις καμπάνιες. Αλλά το πιο συναρπαστικό πράγμα που έχει πετύχει το πρόγραμμα είναι να μας αναγκάσει, τη διεθνή κοινότητα, να προσεγγίσει κάθε παιδί, κάθε κοινότητα, τους πιο ευάλωτους ανθρώπους στον κόσμο, με τις πιο βασικές υπηρεσίες υγείας, ανεξάρτητα από τη γεωγραφία, τη φτώχεια, την κουλτούρα, ακόμα και τις συγκρούσεις.

Τα πράγματα λοιπόν υπόσχονταν πολλά, και τότε, πριν από πέντε χρόνια περίπου, αυτός ο ιός, ο αρχαίος ιός, άρχισε να αντιστέκεται. Το πρώτο πρόβλημα που συναντήσαμε ήταν πως, στις τελευταίες τέσσερις χώρες, τα κάστρα του ιού, μοιάζαμε ανίκανοι να εξαλείψουμε τον ιό. Και για να γίνουν τα πράγματα πιο δύσκολα, ο ιός άρχισε να εξαπλώνεται από αυτά τα τέσσερα μέρη, ιδίως τη βόρεια Ινδία και τη βόρεια Νιγηρία, σε μεγάλα τμήματα της Αφρικής, της Ασίας, ακόμα και στην Ευρώπη, προκαλώντας φοβερά ξεσπάσματα σε μέρη που δεν είχαν δει την ασθένεια για δεκαετίες. Και τότε, σε μία από τις πίο σημαντικές, επίμονες και σκληρές δεξαμενές του ιού παγκοσμίως, ανακαλύψαμε ότι το εμβόλιό μας ήταν μόνο κατά το ήμισυ αποτελεσματικό σε σχέση με το τι έπρεπε να είναι. Σε τέτοιες συνθήκες, το εμβόλιο δεν μπορούσε να γραπωθεί στα σωθικά αυτών των παιδιών και να τα προστατεύσει με τον τρόπο που έπρεπε.

Εκείνη την εποχή, όπως μπορείτε να φανταστείτε, υπήρχε μεγάλη απογοήτευση -- ας το αποκαλέσουμε απογοήτευση -- άρχισε να μεγαλώνει πολύ, πολύ γρήγορα. Και ξαφνικά, κάποιες πολύ σημαντικές φωνές στον κόσμο της δημόσιας υγείας άρχισαν να λένε, «Μια στιγμή. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα της εξάλειψης. Ας συμβιβαστούμε με τον έλεγχο -- αυτό αρκεί.» Τώρα, όσο ελκυστική και αν ακούγεται η ιδέα του ελέγχου, πρόκειται για μία λανθασμένη ιδέα. Η σκληρή αλήθεια είναι, αν δεν έχουμε την πρόθεση ή την ικανότητα, ή και τα χρήματα που χρειαζόμαστε, για να προσφέρουμε στα παιδιά, τα πιο ευάλωτα παιδιά του κόσμου, κάτι τόσο απλό όσο ένα στοματικό εμβόλιο πολιομυελίτιδας, τότε πολύ σύντομα, πάνω από διακόσιες χιλιάδες παιδιά θα μείνουν και πάλι παράλυτα από αυτή την ασθένεια κάθε χρόνο. Δεν χωράει αμφιβολία.

Παιδιά σαν τον Ουμάρ. Ο Ουμάρ είναι επτά χρονών, και είναι από τη βόρεια Νιγηρία. Ζει στο οικογενειακό του σπίτι με οκτώ αδέρφια και αδερφές. Ο Ουμάρ έχει πολιομυελίτιδα. Είναι παράλυτος για όλη του τη ζωή. Το δεξί του πόδι έμεινε παράλυτο το 2004. Αυτό το πόδι, το δεξί, ταλαιπωρείται φοβερά γιατί πρέπει να μισοσέρνεται, διότι είναι πιο γρήγορο να κινείται έτσι για να ακολουθεί τους φίλους του, τα αδέρφια του, από το να περπατά με πατερίτσες. Αλλά ο Ουμάρ είναι εκπληκτικός μαθητής. Ένα απίστευτο παιδί. Μάλλον δεν βλέπετε τις λεπτομέρειες εδώ, αλλά αυτή είναι η κάρτα ελέγχου του, και θα δείτε, έχει όλο άριστα. Άριστα σε όλα τα σημαντικά μαθήματα, όπως νανουρίσματα, για παράδειγμα εδώ. Θα ήθελα πολύ να μπορώ να σας πω ότι ο Ουμάρ είναι ένα τυπικό παιδί με πολιομυελίτιδα στις μέρες μας, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο Ουμάρ είναι μία ειδική περίπτωση σε ειδικές συνθήκες.

Η πραγματικότητα της πολιομυελίτιδας σήμερα είναι κάπως πολύ διαφορετική. Η πολιομυελίτιδα χτυπά τις φτωχότερες κοινότητες παγκοσμίως. Αφήνει τα παιδιά τους παράλυτα, και βυθίζει τις οικογένειές τους βαθύτερα στη φτώχεια, γιατί ψάχνουν απεγνωσμένα και ξοδεύουν απελπισμένα τις ελάχιστες καταθέσεις τους προσπαθώντας μάταια να βρουν θεραπεία για τα παιδιά τους. Πιστεύουμε ότι τα παιδιά αξίζουν κάτι καλύτερο. Όταν λοιπόν τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ στο πρόγραμμα εξάλειψης της πολιομυελίτιδας πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν οι άνθρωποι έλεγαν, «Θα έπρεπε να το σταματήσουμε,» η Συνεργασία Πολιομυελίτιδας αποφάσισε να σηκώσει τα μανίκια ξανά και να προσπαθήσει να βρει καινοτόμες λύσεις, νέους τρόπους να φτάσουμε στα παιδιά που χάναμε ξανά και ξανά.

Στη βόρεια Ινδία, αρχίσαμε να χαρτογραφούμε τις περιπτώσεις χρησιμοποιώντας δορυφορικές φωτογραφίες όπως αυτή, ώστε να κατευθύνουμε τις επενδύσεις μας και τα κέντρα εμβολιασμού για να φτάσουμε στα εκατομμύρια παιδιά στην κοιλάδα του ποταμού Κόσι όπου δεν υπάρχουν κέντρα υγείας. Στη βόρεια Νιγηρία, οι πολιτικοί ηγέτες και οι παραδοσιακοί μουσουλμάνοι ηγέτες, ασχολήθηκαν ενεργά με το πρόγραμμα για να επιλυθούν λογιστικά προβλήματα και να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη της κοινότητας.

Και τώρα έχουν αρχίσει ακόμα και να χρησιμοποιούν αυτές τις συσκευές -- μιλώντας για σπουδαία τεχνολογία -- αυτές τις μικρές συσκευές GIS, που βρίσκονται στα δοχεία μεταφοράς των εμβολίων. Και μπορούν να τα εντοπίζουν και στο τέλος της ημέρας, κοιτούν και βλέπουν, πήγαν αυτοί οι τύποι σε κάθε δρόμο, σε κάθε σπίτι. Αυτό είναι το είδος της αφοσίωσης που βλέπουμε στην προσπάθεια να βρούμε όλα τα παιδιά που δεν έχουμε φτάσει. Και στο Αφγανιστάν δοκιμάζουμε νέες τακτικές -- μεσολαβητές πρόσβασης. Συνεργαζόμαστε στενά με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού για να εξασφαλίσουμε ότι θα προσεγγίσουμε όλα τα παιδιά.

Αλλά καθώς δοκιμάσαμε αυτές τις εξαιρετικές τακτικές, καθώς οι άνθρωποι μπήκαν στον κόπο να προσπαθήσουν να προσαρμόσουν τις τακτικές τους, κοιτάξαμε ξανά το εμβόλιο -- έχει ηλικία 50 ετών -- και σκεφτήκαμε, σίγουρα μπορούμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο εμβόλιο, ώστε όταν επιτέλους βρούμε αυτά τα παιδιά, τα χρήματά μας να πιάσουν τόπο. Και ξεκίνησε μία απίστευτη συνεργασία με τη βιομηχανία, και μέσα σε έξι μήνες, δοκιμάζαμε ένα νέο εμβόλιο πολιομυελίτιδας που στόχευε, πριν από μόλις δύο χρόνια, τα τελευταία δύο είδη πολιομυελίτιδας στον κόσμο. Στις 9 Ιουνίου 2009, είχαμε τα πρώτα αποτελέσματα από την πρώτη δοκιμή του εμβολίου, και αποδείχτηκε ο κρυμμένος άσσος. Το νέο εμβόλιο ήταν δύο φορές πιο αποτελεσματικό ενάντια στους δύο τελευταίους ιούς από το παλιό εμβόλιο, και αρχίσαμε να το χρησιμοποιούμε αμέσως. Μέσα σε δύο μήνες έπρεπε να αρχίσουμε να το διακινούμε. Άρχισε να παράγεται και να φτάνει στα στόματα παιδιών σε όλο τον κόσμο. Και δεν ξεκινήσαμε με τις εύκολες τοποθεσίες. Το πρώτο μέρος όπου χρησιμοποιήθηκε το εμβόλιο ήταν το νότιο Αφγανιστάν, γιατί είναι σε τέτοια μέρη που τα παιδιά θα επωφεληθούν περισσότερο από τέτοιες τεχνολογίες.

Εδώ στο TED, τις τελευταίες δύο μέρες, έχω δει ανθρώπους να προκαλούν το κοινό κατ' επανάληψη να πιστέψει στο απίστευτο. Σήμερα το πρωί, κατά τις 7, αποφάσισα να τρελάνουμε τον Κρις και την ομάδα παραγωγής «κατεβάζοντας» το σύνολο των δεδομένων μας από την Ινδία, ώστε να δείτε κάτι που συμβαίνει σήμερα, που αποδεικνύει ότι το αδύνατο είναι δυνατό. Μόλις πριν από δύο χρόνια, οι άνθρωποι έλεγαν ότι αυτό είναι αδύνατο. Να θυμάστε, η βόρεια Ινδία είναι το ιδανικό μέρος για την πολιομυελίτιδα. Πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά γεννιούνται σε δύο πολιτείες που δεν έχουν σταματήσει ποτέ την πολιομυελίτιδα -- το Ούταρ Πραντές και το Μπιχάρ -- μισό εκατομμύριο παιδιά κάθε μήνα. Η υγιεινή είναι απαράδεκτη, και το παλιό μας εμβόλιο, θυμάστε, δεν δούλευε τόσο καλά όσο έπρεπε. Και όμως, το αδύνατο συμβαίνει. Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς έξι μήνες -- και για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν έχει παραλύσει κανένα παιδί στο Ούταρ Πραντές ή στο Μπιχάρ.

(Χειροκρότημα)

Η Ινδία δεν είναι μία μοναδική περίπτωση. Στη χώρα του Ουμάρ, τη Νιγηρία, μία πτώση κατά 95 τοις εκατό του αριθμού των παιδιών που παρέλυσαν λόγω πολιομυελίτιδας πέρσι. Και τους τελευταίους έξι μήνες, είχαμε λιγότερα μέρη που επαναπροσβλήθηκαν από πολιομυελίτιδα από οποτεδήποτε άλλοτε στην ιστορία.

Κυρίες και κύριοι, με ένα συνδιασμό έξυπνων ανθρώπων, έξυπνης τεχνολογίας και έξυπνων επενδύσεων, η πολιομυελίτιδα μπορεί πλέον να εξαλειφθεί παντού. Μπορείτε να φανταστείτε ότι αντιμετωπίζουμε μεγάλες προκλήσεις για να ολοκληρώσουμε τη δουλειά, αλλά όπως έχετε δει επίσης, είναι εφικτό, έχει σπουδαία παράπλευρα οφέλη, και η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας είναι μία σπουδαία ευκαιρία. Και όσο ένα παιδί οπουδήποτε μένει παράλυτο από αυτό τον ιό, είναι μία υπενθύμιση πως αποτυγχάνουμε, ως κοινωνία, να προσφέρουμε στα παιδιά βασικές υπηρεσίες. Και γι' αυτό το λόγο, η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας: είναι η απόλυτη πρόταση στην ισότητα και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Το τεράστιο κοινωνικό κίνημα που έχει ασχοληθεί με την εξάλειψη της πολιομυελίτιδας είναι έτοιμο να κάνει πολλά περισσότερα γι' αυτά τα παιδιά. Είναι έτοιμο να τους προσφέρει αντικουνουπικά δίχτυα και άλλα πράγματα. Η επένδυση στον ενθουσιασμό τους, η επένδυση στην ενέργειά τους, σημαίνει να ολοκληρώσουμε τη δουλειά που ξεκίνησαν πριν από 20 χρόνια.

Η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας είναι μία έξυπνη κίνηση, και είναι και η σωστή κίνηση. Οι καιροί είναι δύσκολοι οικονομικά. Αλλά όπως είπε ο Ντέιβιντ Κάμερον από το Ηνωμένο Βασίλειο πριν από ένα περίπου μήνα όταν μιλούσε για την πολιομυελίτιδα, «Ποτέ δεν είναι η λάθος στιγμή να κάνουμε το σωστό». Η ολοκλήρωση της προσπάθειας εξάλειψης της πολιομυελίτιδας είναι η σωστή κίνηση. Και τώρα βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της εικοσαετούς προσπάθειας. Έχουμε ένα νέο εμβόλιο, νέα αποφασιστικότητα, και νέες τακτικές. Έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε ένα κεφάλαιο πλήρως απαλλαγμένο από την πολιομυελίτιδα στο βιβλίο της ανθρώπινης ιστορίας. Αν δειλιάσουμε τώρα, θα χάσουμε οριστικά την ευκαιρία να εξαλείψουμε μία αρχαία ασθένεια. Ιδού μία εξαιρετική ιδέα που μπορείτε να διαδώσετε: Εξαλείψτε την πολιομυελίτιδα τώρα. Βοηθήστε μας να πούμε την ιστορία. Βοηθήστε μας να χτίσουμε τη δυναμική ώστε πολύ σύντομα κάθε παιδί και γονιός παντού να θεωρούν δεδομένη μία ζωή μόνιμα απαλλαγμένη από την πολιομυελίτιδα.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)

Μπιλ Γκέιτς: Λοιπόν Μπρους, πού νομίζεις ότι θα είναι τα δυσκολότερα μέρη; Πού πιστεύεις ότι πρέπει να είμαστε πιο έξυπνοι;

ΜΕ: Τα τέσσερα μέρη που είδες, όπου δεν σταματήσαμε ποτέ -- βόρεια Νιγηρία, βόρεια Ινδία, η νότια γωνιά του Αφγανιστάν και οι συνοριακές περιοχές του Πακιστάν -- θα είναι οι πιο δύσκολες. Αλλά το ενδιαφέρον στοιχείο είναι, από αυτές τις τρεις, η Ινδία πηγαίνει καλά, όπως μόλις είδατε. Και το Αφγανιστάν, το Αφγανιστάν, νομίζουμε έχει πιθανώς σταματήσει την πολιομυελίτιδα επανειλημμένα. Συνεχίζει να μολύνεται ξανά. Οι δύσκολες λοιπόν: να τελειώσουμε με το βορρά της Νιγηρίας και με το Πακιστάν. Θα είναι οι δύσκολες περιοχές.

ΜΓ: Τι γίνεται με τα χρήματα; Δώσε μας μία αίσθηση του ετήσιου κόστους της εκστρατείας. Είναι εύκολο να συγκεντρωθούν αυτά τα χρήματα; Και τι θα συμβεί τα επόμενα δύο χρόνια;

ΜΕ: Είναι ενδιαφέρον. Τώρα ξοδεύουμε περίπου 750 εκατομμύρια με 800 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Αυτό είναι το κόστος προσέγγισης μισού δισεκατομμυρίου παιδιών. Ακούγεται ακριβό. Είναι. Αλλά όταν εργάζεσαι επανειλημμένα με 500 εκατομμύρια παιδιά -- 20 ή 30 σεντς το παιδί -- δεν είναι ακριβό. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε αρκετά. Μας λείπουν πολλά χρήματα. Κάνουμε οικονομίες, και κάθε φορά που μειώνουμε τα έξοδα, μολύνονται άσκοπα περισσότερα μέρη, και μας επιβραδύνει. Και αυτή η ευκαιρία μας κοστίζει λίγο παραπάνω.

ΜΓ: Λοιπόν, ελπίζω ότι θα δημοσιοποιήσουμε το θέμα, και οι κυβερνήσεις θα διατηρήσουν τη γενναιοδωρία τους. Καλή τύχη. Σας στηρίζουμε όλοι. Σε ευχαριστώ. (ΜΕ: Ευχαριστώ.)

(Χειροκρότημα)