Ο Μπράιαν Σκέρι αποκαλύπτει το μεγαλείο και τη φρίκη του ωκεανού

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες ιστορίες για τον ωκεανό μέσα από τη δουλειά μου ως φωτογράφος για το περιοδικό National Geographic. Πιστεύω ότι έγινα υποβρύχιος φωτογράφος και φωτορεπόρτερ επειδή ερωτεύτηκα τη θάλασσα όταν ήμουν παιδί. Και ήθελα να διηγηθώ ιστορίες για όλα τα εκπληκτικά πράγματα που έβλεπα κάτω από το νερό, τα απίστευτα άγρια πλάσματα και τις ενδιαφέρουσες συμπεριφορές. Κι ακόμη και μετά από 30 χρόνια που το κάνω αυτό, μετά από 30 χρόνια που εξερευνώ τον ωκεανό, δεν παύω ποτέ να εκπλήσσομαι από τις ασυνήθιστες συναντήσεις που έχω στη θάλασσα. Όμως, όλο και συχνότερα αυτές τις μέρες, βλέπω και φοβερά πράγματα κάτω από το νερό, πράγματα που νομίζω ότι οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούν. Και αναγκάστηκα να στρέψω τη μηχανή μου σε αυτά τα ζητήματα για να πω μια πιο ολοκληρωμένη ιστορία. Θέλω οι άνθρωποι να δουν τι συμβαίνει κάτω από το νερό, και τη φρίκη και τη μαγεία.

Το πρώτο θέμα που κάλυψα για το National Geographic, όπου κατάλαβα ότι μπορούσα να συμπεριλάβω περιβαλλοντικά ζητήματα σε ένα άρθρο φυσικής ιστορίας, ήταν ένα άρθρο που πρότεινα για τις γροιλανδικές φώκιες. Το άρθρο που ήθελα να ετοιμάσω, αρχικά, ήταν ένα αφιέρωμα στις λίγες εβομάδες κάθε χρόνου, τότε που αυτά τα ζώα μεταναστεύουν από την καναδική αρκτική στον Κόλπο του Αγ. Λαυρεντίου, στον Καναδά για να βρουν ταίρι, να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν τα μικρά τους. Κι όλα αυτά διαδραματίζονται με φόντο ένα κομμάτι πάγου που κινείται με τον αέρα και την παλίρροια Κι επειδή είμαι υποβρύχιος φωτογράφος, ήθελα να καλύψω αυτό το θέμα πάνω και κάτω από το νερό, να βγάλω φωτογραφίες όπως αυτή, που δείχνει ένα από αυτά τα μικρά να κολυμπά για πρώτη του φορά στο παγωμένο νερό που είναι -2° C. Καθώς όμως ασχολούμουν περισσότερο με αυτό το θέμα, συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν δύο μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα που δεν μπορούσα να αγνοήσω. Το πρώτο ήταν ότι αυτά τα ζώα εξακολουθούν να τα κυνηγούν, και να τα σκοτώνουν με στυλιάρια όταν είναι 8-15 ημερών. Πρόκειται πραγματικά για τη μεγαλύτερη σφαγή θαλασσίων θηλαστικών στον πλανήτη, με εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιες φώκιες να σκοτώνονται κάθε χρόνο.

Όμως όσο ανησυχητικό κι αν είναι αυτό, νομίζω ότι το μεγαλύτερο προβλημα για τις γροιλανδικές φώκιες είναι η απώλεια των θαλάσσιων πάγων λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αυτή είναι μια εναέρια φωτογραφία που δείχνει τον Κόλπο του Αγ. Λαυρεντίου την περίοδο αναπαραγωγής της φώκιας. Και παρόλο που βλέπουμε αρκετό πάγο σε αυτή την εικόνα, βλέπουμε και πολύ νερό, το οποίο ιστορικά δεν υπήρχε εκεί. Και ο πάγος που υπάρχει είναι πολύ λεπτός. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα μικρά χρειάζονται μια σταθερή επιφάνεια συμπαγούς πάγου για να θηλάσουν. Χρειάζονται μόνο 12 μέρες από τη στιγμή που γεννιούνται για να ζήσουν μόνα τους. Αν όμως δεν τους δοθούν αυτές οι 12 μέρες, μπορεί να πέσουν στον ωκεανό και να πεθάνουν. Αυτή είναι μια φωτογραφία μου που δείχνει ένα από αυτά τα μικρά, μόλις 5 ή 7 ημερών -- έχει ακόμη ένα κομματάκι οφάλιου λώρου στην κοιλιά του -- που έχει πέσει στο νερό εξαιτίας του λεπτού πάγου, και η μητέρα προσπαθεί απεγνωσμένα να το σπρώξει έξω για να αναπνεύσει και να το επαναφέρει σε μια σταθερή επιφάνεια. Αυτό το πρόβλημα συνεχίζει να μεγαλώνει κάθε χρόνο από όταν ήμουν εκεί. Διάβασα ότι, πέρσι, το ποσοστό θνησιμότητας των μικρών ήταν 100% σε κάποιες περιοχές του Κόλπου του Αγ. Λαυρεντίου. Όπότε, ξεκάθαρα, αυτό το είδος αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα επιβίωσης. Το άρθρο έγινε τελικά εξώφυλλο στο National Geographic. Και προσέλκυσε αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον.

Κι έτσι, είδα την δυνατότητα ν' αρχίσω να ασχολούμαι με άρθρα σχετικά με τα προβλήματα του ωκεανού. Έτσι, πρότεινα ένα άρθρο για την παγκόσμια αλιευτική κρίση, εν μέρει επειδή ήμουν ο ίδιος μάρτυρας της υποβάθμισης του ωκεανού κατά τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά κι επειδή διάβασα μια επιστημονική μελέτη που υποστήριζε ότι 90% των μεγάλων ψαριών στον ωκεανό έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 50 ή 60 χρόνια. Αυτά είναι ο τόνος, ο ξιφίας και οι καρχαρίες. Και όταν το διάβασα, έμεινα άφωνος με αυτούς τους αριθμούς. Πίστευα ότι αυτό θα γινόταν πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ. Αλλά δεν έγινε, κι έτσι θέλησα να ασχοληθώ με ένα άρθρο που ήταν μια πολύ διαφορετική υποβρύχια ιστορία. Ήθελα να είναι περισσότερο σαν πολεμική φωτογραφία, όπου έβγαζα σκληρότερες φωτογραφίες που έδειχναν στους αναγνώστες τι συνέβαινε στη θαλάσσια πανίδα ανά τον πλανήτη.

Ωστόσο, αυτό που θεώρησα απαραίτητο, ήταν να κάνω με αυτό το άρθρο τους αναγνώστες να εκτιμήσουν τα ζώα του ωκεανού που τρώνε. Ξέρετε, νομίζω ότι όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν σ' ένα εστιατόριο, και κάποιος παραγγείλει μπριζόλα, όλοι ξέρουμε από πού έρχεται η μπριζόλα, κι αν κάποιος παραγγείλει κοτόπουλο, όλοι ξέρουμε τι είναι το κοτόπουλο, όταν όμως τρώνε σούσι κυανόπτερου, αντιλαμβάνονται ποιο μεγαλοπρεπές ζώο καταναλώνουν; Αυτά είναι τα λιοντάρια και οι τίγρεις της θάλασσας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν αντίστοιχα ζώα στην ξηρά, είναι μοναδικά στον κόσμο. Αυτά είναι ζώα που πρακτικά μπορούν να κολυμπήσουν από τον ισημερινό μέχρι τους πόλους και να διασχίσουν ολόκληρους ωκεανούς μέσα σ' έναν χρόνο. Κι επειδή δεν σταματούν να μεγαλώνουν, αν δεν ήμασταν τόσο αποτελεσματικοί στο κυνήγι τους, θα υπήρχαν κυανόπτεροι 30 ετών που θα ζύγιζαν έναν τόνο. Όμως είμαστε υπερβολικά αποτελεσματικοί στο κυνήγι τους, και οι πληθυσμοί τους παγκοσμίως έχουν μειωθεί δραματικά.

Αυτή είναι η ημερήσια δημοπρασία στην ψαραγορά Τσουκίτζι, όπως τη φωτογράφησα πριν από 2 χρόνια. Και κάθε μέρα, τόνοι, κυανόπτεροι, όπως αυτοί, στοιβάζονται σαν να ήταν ξυλεία, από αποθήκη σε αποθήκη. Και καθώς τριγυρνούσα για να βγάλω αυτές τις φωτογραφίες, μου ήρθε στο μυαλό ότι ο ωκεανός δεν είναι μανάβικο. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να παίρνουμε χωρίς να περιμένουμε σοβαρές συνέπειες ως αποτέλεσμα.

Επίσης, με το άρθρο ήθελα να δείξω στους αναγνώστες πώς πιάνονται τα ψάρια, κάποιες από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται, όπως η τράτα βυθού, μια από τις πιο διαδεδομένες μεθόδους στον κόσμο. Αυτό ήταν ένα μικρό δίχτυ που χρησιμοποιούσαν στο Μεξικό για γαρίδες, όμως ο τρόπος που λειτουργεί είναι βασικά ο ίδιος σ' όλο τον κόσμο. Έχουμε ένα μεγάλο δίχτυ στη μέση με δυο ατσάλινες πόρτες σε κάθε άκρη. Και καθώς αυτή η κατασκευή ρυμουλκείται μέσα στο νερό, οι πόρτες συναντούν την αντίσταση του νερού κι ανοίγουν το στόμιο του διχτυού. και βάζουν φελλούς στο επάνω μέρος και βαρίδια στο κάτω. Kι αυτό σέρνεται στο βυθό, σ' αυτήν την περίπτωση για να πιάσει γαρίδες. Όμως, όπως καταλαβαίνετε, πιάνει κι ό,τι άλλο βρεθεί στο διάβα του. Και καταστρέφει την πολύτιμη βενθική κοινότητα του βυθού, πράγματα όπως σφουγγάρια και κοράλια, το απαραίτητο φυσικό περιβάλλον άλλων ζώων.

Αυτή είναι η φωτογραφία ενός ψαρά που κρατά τις γαρίδες που έπιασε αφού έσερνε τα δίχτυα του για μία ώρα. Έπιασε λοιπόν μια χούφτα γαρίδες, γύρω στις επτά ή οκτώ γαρίδες, κι όλα τα υπόλοιπα ζώα πάνω στη βάρκα είναι παρεπιμπτόντα αλιεύματα. Αυτά είναι τα ζώα που θανατώθηκαν στην πορεία, αλλά δεν έχουν εμπορική αξία. Αυτό είναι το πραγματικό κόστος ενός δείπνου με γαρίδες, εφτά ή οκτώ γαρίδες και 4,5 κιλά άλλα ζώα που θανατώθηκαν στην πορεία. Και για να το απεικονίσω ακόμη καλύτερα, κολύμπησα κάτω από τη βάρκα και φωτογράφησα τον ψαρά να ρίχνει τα παρεπιπτόντα αλιεύματα στη θάλασσα σαν σκουπίδια. Και φωτογράφησα αυτόν τον καταρράκτη θανάτου. ξέρετε, ζώα όπως ρινόβατοι, σελάχια νυχτερίδες, πλευρονήκτες, ψάρια φούσκες, που μόλις μια ώρα νωρίτερα βρίσκονταν στο βυθό του ωκεανού, ζωντανά, αλλά τώρα πετιούνται πίσω ως σκουπίδια.

Επίσης, ήθελα να εστιάσω στη βιομηχανία αλίευσης καρχαριών, επειδή, αυτή τη στιγμή, στον πλανήτη Γη, σκοτώνουμε πάνω από 100 εκατομμύρια καρχαρίες κάθε χρόνο. Όμως προτού βγω έξω για να φωτογραφίσω αυτό το κομμάτι, πάλευα με τη σκέψη πώς μπορείς να βγάλεις φωτογραφία ένα νεκρό καρχαρία έτσι ώστε να έχει απήχηση στους αναγνώστες. Ξέρετε, νομίζω ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν ότι καλός καρχαρίας είναι μόνο ο νεκρός καρχαρίας. Όμως ένα πρωί βούτηξα και βρήκα αυτό το αλεπόψαρο που είχε μόλις πριν λίγο πεθάνει στο δίχτυ. Με τα τεράστια θωρακικά του πτερύγια και με τα μάτια του πολύ ορατά ακόμη, μου θύμησε, αν θέλετε, εικόνα σταύρωσης. Αυτή τελικά έγινε η κεντρική φωτογραφία στο άρθρο για την παγκόσμια αλιεία στο National Geographic. Κι ελπίζω να βοήθησε τους αναγνώστες να αντιληφθούν αυτό το πρόβλημα των 100 εκατομμυρίων καρχαριών.

Κι επειδή αγαπώ τους καρχαρίες --έχω μια κάποια εμμονή με τους καρχαρίες-- ήθελα να ετοιμάσω ένα άλλο, πιο εορταστικό άρθρο γι' αυτούς. Για να μιλήσω για την ανάγκη προστασίας των καρχαριών. Έτσι πήγα στις Μπαχάμες, επιδή υπάρχουν ελάχιστα μέρη στον κόσμο όπου οι καρχαρίες ευημερούν στις μέρες μας, όμως στις Μπαχάμες οι πληθυσμοί ήταν αρκετά υγιείς. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η κυβέρνηση εκεί είχε απαγορεύσει τα παραγάδια πριν από αρκετά χρόνια. Και ήθελα να δείξω μερικά είδη που δεν είχαμε παρουσιάσει αρκετά στο περιοδικό και δούλεψα σε διάφορες τοποθεσίες.

Μια από αυτές ήταν αυτό το μέρος στις Βόρειες Μπαχάμες που ονομάζεται Τάιγκερ Μπιτς, όπου οι καρχαρίες τίγρεις συναθροίζονται στα ρηχά. Αυτή είναι μια φωτογραφία που τράβηξα από χαμηλό ύψος, που δείχνει τη βάρκα μας και καμιά ντουζίνα από αυτούς τους καρχαρίες απλά να κολυμπούν από πίσω. Αυτό όμως που δεν ήθελα με τίποτα να κάνω σε αυτό το αφιέρωμα ήταν να συνεχίσω να παρουσιάζω τους καρχαρίες σαν τέρατα. Δεν ήθελα να είναι υπερβολικά απειλητικοί ή τρομακτικοί. Και με αυτή τη φωτογραφία ενός όμορφου, 4,5, μάλλον 4 μέτρα μεγάλου, θηλυκού καρχαρία τίγρη, νομίζω πως πέτυχα αυτόν το στόχο, καθώς κολυμπούσε με αυτά τα μικρά μπάρτζακ μπροστά στη μύτη της και το φλας μου δημιούργησε μια σκιά στο πρόσωπό της. Και νομίζω ότι είναι μια πιο ήπια φωτογραφία, λίγο λιγότερο απειλητική, με λίγο περισσότερο σεβασμό για το είδος.

Σε αυτήν την ιστορία, έψαξα επίσης για τον μυστηριώδη μεγάλο σφυροκέφαλο, ένα ζώο που δεν είχε φωτογραφηθεί πολύ μέχρι πριν από 7 ή 10 χρόνια περίπου. Είναι ένα πολύ μοναχικό πλάσμα. Είναι όμως ένα ζώο για το οποίο η επιστήμη θεωρεί ότι τα δεδομένα είναι ελλιπή και στη Φλόριντα και στις Μπαχάμες. Ξέρετε, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα γι' αυτούς. Δεν ξέρουμε από πού ή προς πού μεταναστεύουν, πού ζευγαρώνουν, πού γεννούν τα μικρά τους, κι ωστόσο, οι πληθυσμοί των σφυροκέφαλων στον Ατλαντικό έχουν μειωθεί κατά περίπου 80% τα τελευταία 20 με 30 χρόνια. Ξέρετε, τους χάνουμε πιο γρήγορα απ' ότι μπορούμε να τους βρούμε.

Αυτός είναι ο μακροπτερυγοκαρχαρίας, που θεωρείται το τέταρτο πιο επικίνδυνο είδος, αν δίνετε σημασία σε τέτοιες λίστες. Είναι όμως ένα ζώο που ο πληθυσμός του έχει μειωθεί κατά 98% στις περισσότερες περιοχές. Επειδή είναι ζώο του πελάγους και ζει σε βαθύτερα νερά, κι επειδή δεν δουλεύαμε στο βυθό, εδώ έφερα μαζί μου ένα κλουβί για καρχαρίες, κι ο φίλος μου, ο ειδικός στους καρχαρίες βιολόγος Γουές Πραττ, είναι μέσα στο κλουβί. Όπως βλέπετε, ο φωτογράφος, βέβαια, δεν ήταν μέσα στο κλουβί, προφανώς ο βιολόγος είναι λίγο πιο έξυπνος.

Και τέλος, με αυτό το άρθρο ήθελα να εστιάσω στα μέρη όπου ζουν τα μωρά των καρχαριών. Και πήγα στο νησί Μπίμινι, στις Μπαχάμες, για να δουλέψω με τα μικρά κίτρινων καρχαριών. Αυτή είναι η φωτογραφία ενός μωρού κίτρινου καρχαρία και δείχνει αυτά τα ζώα εκεί όπου περνούν τα πρώτα 2 με 3 χρόνια της ζωής τους σε αυτά τα προστατευτικά μαγκρόβια. Αυτή είναι μια φωτογραφία που δεν θυμίζει και πολύ καρχαρία. Δεν είναι αυτό που θα σας ερχόταν στο μυαλό ως τυπική φωτογραφία καρχαρία. Εδώ όμως βλέπουμε έναν καρχαρία, περίπου 25 με 28 εκατοστών, να κολυμπά σε περίπου 30 πόντους νερό. Όμως αυτό το φυσικό περιβάλλον τους είναι απαραίτητο κι εκεί περνούν τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής τους, ώσπου να μεγαλώσουν αρκετά για να βγουν στον ύφαλο. Αφού έφυγα από το Μπίμινι, έμαθα ότι αυτό το φυσικό περιβάλλον ισοπεδώθηκε για να δημιουργηθεί ένα νέο γήπεδο γκολφ και ξενοδοχείο.

Και άλλα πρόσφατα άρθρα ασχολήθηκαν με μοναδικά είδη, ναυαρχίδες, αν θέλετε, που κινδυνεύουν στον ωκεανό προκειμένου να μιλήσουν για άλλες απειλές. Σε ένα τέτοιο άρθρο παρουσίαζα την δερματοχελώνα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και αρχαιότερο από όλα τα είδη χελώνας, αυτό που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη εξάπλωση και που καταδύεται βαθύτερα. Εδώ βλέπουμε μια θηλυκιά να βγαίνει από τον ωκεανό κάτω από το φως του φεγγαριού στο νησί Τρινιντάντ. Αυτά είναι ζώα που υπάρχουν εδώ και περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια. Υπήρχε εποχή στην ιστορία τους που έβγαιναν από το νερό για να φτιάξουν φωλιές κι έβλεπαν Τυραννόσαυρους Ρεξ να τρέχουν. Και σήμερα, βγαίνουν στην ξηρά και βλέπουν κτήρια. Όμως, παρά την εντυπωσιακή μακροζωία τους, τώρα θεωρούνται άμεσα απειλούμενο είδος. Στον Ειρηνικό, όπου τράβηξα αυτή τη φωτογραφία, οι πληθυσμοί τους έχουν μειωθεί κατά περίπου 90% τα τελευταία 15 χρόνια.

Αυτή η φωτογραφία δείχνει ένα νεοσσό έτοιμο να γευτεί το θαλασσινό νερό για πρώτη φορά στο ξεκίνημα του μακρινού και γεμάτου κινδύνους ταξιδιού του. Μόνο μία στις χίλιες νεογέννητες δερματοχελώνες θα ενηλικιωθεί. Αυτό όμως οφείλεται στους φυσικούς θηρευτές τους, όπως οι γύπες που τα μαζεύουν από την ακτή ή τα σαρκοβόρα ψάρια που τα περιμένουν στα ανοιχτά. Η φύση έχει μάθει να τα εξισορροπεί αυτά, και οι θηλυκές γεννούν πολλές φορές προκειμένου να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες. Αυτό που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν όμως είναι οι ανθρωπογενείς κίνδυνοι, όπως σε αυτή τη φωτογραφία, που δείχνει μια δερματοχελώνα πιασμένη σε δίχτυ τη νύχτα. Πραγματικά, βούτηξα και το φωτογράφησα αυτό και με την άδεια του ψαρά, ελευθέρωσα τη χελώνα και μπορέσε να κολυμπήσει για να φύγει. Όμως χιλιάδες δερματοχελώνες κάθε χρόνο δεν έχουν αυτήν την τύχη, και το μέλλον του είδους βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο.

Ένα άλλο χαρισματικό μεγάλο ζώο με το οποίο δούλεψα είναι η μαύρη φάλαινα. Στην ουσία, αυτό είναι ένα άρθρο που ετοίμασα με τις μαύρες φάλαινες. Πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, υπήρχε μόνο ένα είδος μαύρης φάλαινας στον πλανήτη, όμως καθώς κομμάτια γης μετακινήθηκαν και ωκεανοί απομονώθηκαν, τα είδη χωρίστηκαν κατά κάποιον τρόπο, και σήμερα έχουμε ουσιαστικά δύο ξεχωριστά φυλές. Έχουμε την νότια μαύρη φάλαινα που βλέπουμε εδώ και την μαύρη φάλαινα του βόρειου Ατλαντικού που βλέπουμε εδώ, μια μητέρα και το μικρό της έξω από της ακτές της Φλόριντα. Τώρα, και τα δύο είδη κυνηγήθηκαν σχεδόν μέχρις εξόντωσης από τους πρώτους φαλαινοθήρες, όμως οι νότιες μαύρες φάλαινες έχουν επανακάμψει πολύ καλύτερα γιατί βρίσκονται σε τοποθεσίες περισσότερο απομακρυσμένες από την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η μαύρη φάλαινα του βόρειου Ατλαντικού θεωρείται το πιο απειλούμενο με εξαφάνιση είδος στον πλανήτη σήμερα, επειδή είναι αστικές φάλαινες, ζουν κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βορείου Αμερικής, των ΗΠΑ και του Καναδά, κι έρχονται αντιμέτωπες με τα αστικά προβλήματα. Σ' αυτή τη φωτογραφία, ξεπροβάλλει το κεφάλι ενός ζώου στο ηλιοβασίλεμα, στα ανοιχτά της Φλόριντα. Στο φόντο μπορείτε να δείτε το εργοστάσιο καύσης άνθρακα. Έρχονται αντιμέτωπες με πράγματα όπως τοξίνες και φάρμακα που ρίχνονται στον ωκεανό, και μπορεί να επηρεάζουν ακόμη και την αναπαραγωγή τους. Επίσης, μπλέκονται σε δίχτυα ψαρέματος. Αυτή η φωτογραφία δείχνει την ουρά μιας μαύρης φάλαινας. Κι αυτά τα άσπρα σημάδια δεν είναι φυσιολογικά. αυτά είναι σημάδια από δίχτυα. Το 72% του πληθυσμού τους έχει τέτοια σημάδια, οι περισσότερες όμως δεν μπορούν να απαλλαγούν από σύνεργα όπως παγίδες για αστακούς και καβούρια. Μένουν πάνω τους, και τελικά τις σκοτώνουν. Και το άλλο πρόβλημα είναι ότι τις χτυπούν σκάφη. Και αυτό ήταν ένα ζώο που χτυπήθηκε από σκάφος στη Νέα Σκοτία του Καναδά καθώς ρυμουλκείται εκεί όπου έγινε η νεκροψία για να επιβεβαιωθούν τα αίτια του θανάτου του, που ήταν όντως το χτύπημα από το σκάφος. Όλα αυτά τα προβλήματα συσσωρεύονται εις βάρος αυτών των ζώων κι ευθύνονται για τον πολύ μικρό αριθμό τους.

Και για να δείξω τη διαφορά με τον πολιορκημένο πληθυσμό του βόρειου Ατλαντικού, πήγα σε ένα νέο, ανεπηρέαστο πληθυσμό νότιων μαύρων φαλαινών που είχε ανακαλυφθεί μόλις 10 χρόνια πριν στην υπο-Ανταρκτική ζώνη της Ν. Ζηλανδίας, στα νησιά Ώκλαντ. Όταν πήγα έκει κάτω ήταν χειμώνας. Και αυτά είναι ζώα που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ άνθρωπο. Και πιθανότατα ήμουν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που έβλεπαν ποτέ. Και μπήκα στο νερό μαζί τους, και εντυπωσιάστηκα από την περιέργειά τους. Σε αυτή τη φωτογραφία ο βοηθός μου στέκεται στο βυθό, σε βάθος περίπου 21 μέτρων και μια από αυτές τις εντυπωσιακά όμορφες φάλαινες, μήκους σχεδόν 14 μέτρων και βάρους 70 τόνων, σαν ένα λεωφορείο που κολυμπά. Ήταν σε άψογη κατάσταση, πολύ παχιές και υγιείς, ακμαίες, χωρίς σημάδια από δίχτυα, όπως πρέπει να είναι. Ξέρετε, διάβασα ότι όταν οι άποικοι έφτασαν στο Πλίμουθ Ροκ της Μασσαχουσέτης το 1620, έγραψαν ότι μπορούσες να διασχίσεις τον κόλπο του Κέιπ Κοντ πάνω στις ράχες μαύρων φαλαινών. Και δεν μπορούμε να το δούμε αυτό σήμερα, ίσως όμως μπορούμε να διατηρήσουμε αυτά που έχουν μείνει.

Και ήθελα να κλείσω αυτό το πρόγραμμα με μια ιστορία ελπίδας, ένα άρθρο που ετοίμασα σχετικά με τα θαλάσσια καταφύγια ως κάποιου είδους λύση στο πρόβλημα της υπεραλίευσης, την ιστορία της παγκόσμιας αλιευτικής κρίσης. Αποφάσισα να δουλέψω στην Νέα Ζηλανδία επειδή η Νέα Ζηλανδία ήταν και είναι ιδιαίτερα προοδευτική, στο ζήτημα της προστασίας των ωκεανών της. Ήθελα πραγματικά αυτό το άρθρο να μιλά για τρία πράγματα. Ήθελα να μιλά για αφθονία, για ποικιλία και για προσαρμοστικότητα. Κι ένα από τα πρώτα μέρη όπου δούλεψα ήταν ένα καταφύγιο που λεγόταν Γκόουτ Άιλαντ στο Λι της Νέας Ζηλανδίας. Οι επιστήμονες εκεί μου είπαν ότι όταν τέθηκε υπό προστασία αυτό το πρώτο θαλάσσιο καταφύγιο, το 1975, ήλπιζαν και περίμεναν να συμβούν ορισμένα πράγματα.

Για παράδειγμα, ήλπιζαν ότι ορισμένα είδη ψαριών όπως το λυθρίνι της Νέας Ζηλανδίας, θα επέστρεφαν επειδή είχαν αλιευθεί σχεδόν μέχρις εμπορικής εξάλειψης. Και επέστρεψαν. Αυτό που δεν μπορούσαν να προβλέψουν ήταν ότι θα συνέβαιναν κι άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, αυτά τα ψάρια τρέφονται με αχινούς. Και όταν είχαν φύγει όλα τα ψάρια, αυτό που έβλεπε κανείς κάτω από το νερό ήταν μόνο στρέμματα ολόκληρα καλυμμένα με αχινούς. Όταν όμως επέστρεψαν τα ψάρια κι άρχισαν να τρέφονται με αχινούς και να ελέγχουν τον πληθυσμό τους, και ιδού, εμφανίστηκαν δάση από φύκια στα ρηχά νερά. Κι αυτό επειδή οι αχινοί τρώνε φύκια. Οπότε όταν τα ψάρια έθεσαν υπό έλεγχο τον πληθυσμό των αχινών, αποκαταστάθηκε η φυσική ισορροπία του ωκεανού. Ξέρετε, έτσι ήταν πιθανότατα ο ωκεανός εδώ πριν από 100 ή 200 χρόνια, αλλά δεν υπήρχε κανείς να μας το πει.

Δούλεψα και σε άλλα μέρη της Νέας Ζηλανδίας, σε όμορφες, εύθραυστες, προστατευόμενες περιοχές όπως το Φιόρντλαντ, όπου βρέθηκε αυτή η αποικία μαλακών κοραλλιών. Ένας μικρός μπλε γάδος που κολυμπά δίνει χρώμα. Και στο βόρειο τμήμα της Νέας Ζηλανδίας, βούτηξα στα γαλανά νερά, εκεί όπου τα νερά είναι λίγο πιο ζεστά, και φωτογράφησα ζώα όπως αυτό το γιγαντιαίο σαλάχι που κολυμπά σε ένα υποβρύχιο φαράγγι. Κάθε κομμάτι του οικοσυστήματος σε αυτό το μέρος φαίνεται πολύ υγιές, από τα μικροσκοπικά πλάσματα, όπως ένας θαλάσσιος γυμνοσάλιαγκας επάνω σε ένα σφουγγάρι ή ένα λέδερτζάκετ που είναι ζώο πολύ σημαντικό σε αυτό το οικοσύστημα επειδή βόσκει στο βυθό και επιτρέπει σε νέα φυτά να αναπτυχθούν.

Και ήθελα να κλείσω με αυτή τη φωτογραφία που τράβηξα μία μέρα που μαινόταν καταιγίδα στη Νέα Ζηλανδία. Απλά ξάπλωσα στο βυθό μέσα σε ένα κοπάδι ψάρια που στροβιλίζονταν γύρω μου. Και βρισκόμουν σε ένα μέρος που προστατεύεται εδώ και μόλις 20 χρόνια. Και μίλησα με δύτες που βουτούσαν εκεί για πολλά χρόνια, και λένε ότι η θαλάσσια ζωή εκεί είναι καλύτερη σήμερα απ' ό,τι ήταν τη δεκαετία του 1960. Κι αυτό συμβαίνει επειδή προστατεύεται, κι έχει επανέλθει.

Νομίζω λοιπόν ότι το μήνυμα είναι σαφές. Ο ωκεανός έχει πράγματι την ικανότητα να ανανεώνεται και είναι ανεκτικός μέχρις ενός σημείου, πρέπει όμως να είμαστε καλοί διαχειριστές. Έγινα υποβρύχιος φωτογράφος επειδή ερωτεύτηκα τη θάλασσα, και σήμερα τη φωτογραφίζω επειδή θέλω να την προστατεύσω, και πιστεύω ότι δεν είναι πολύ αργά.

Σας ευχαριστώ πολύ.