Μπράιαν Γκόλντμαν: Οι γιατροί κάνουν λάθη. Μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό;

Νομίζω ότι κάτι πρέπει να κάνουμε για ένα κομμάτι της νοοτροπίας στην ιατρική επιστήμη, το οποίο πρέπει να αλλάξει. Και νομίζω ότι ξεκινά από έναν γιατρό, και πως αυτός είμαι εγώ. Και ίσως να εξασκώ το επάγγελμα αρκετό καιρό τώρα ώστε να έχω την πολυτέλεια να χάσω λίγο από το ψεύτικο κύρος μου ώστε να μπορώ να το κάνω αυτό.

Πριν μπω στο κύριο μέρος της ομιλίας μου, μπορούμε να αρχίσουμε με λίγο μπέιζμπολ. Γιατί όχι; Η σεζόν κοντεύει να τελειώσει, και πλησιάζουμε τους τελικούς. Όλοι αγαπάμε το μπέιζμπολ, έτσι δεν είναι; (Γέλια) Το μπέιζμπολ είναι γεμάτο από μερικά καταπληκτικά στατιστικά στοιχεία. Και υπάρχουν εκατοντάδες από αυτά. Η ταινία "Μoneyball" πρόκειται να βγει στις αίθουσες, και αναφέρεται στις στατιστικές και στο πώς χρησιμοποιούνται στη δημιουργία μίας καταπληκτικής ομάδας μπέιζμπολ.

Εγώ θα εστιάσω μόνο σε ένα στατιστικό στοιχείο το οποίο νομίζω ότι οι περισσότεροι το έχετε ακουστά. Ονομάζεται μέσος όρος κτυπημάτων. Μιλάμε λοιπόν για έναν 300άρη, έναν 300άρη παίκτη. Αυτό σημαίνει ότι αυτός ο παίκτης χτύπησε με ασφάλεια 3 φορές στις 10 στο ρόπαλο. Αυτό σημαίνει ότι έστειλε τη μπάλα στο έξω μέρος του γηπέδου, αυτή έπεσε χωρίς να την πιάσει κανείς, και όποιος προσπάθησε να τη ρίξει πίσω στην πρώτη βάση, δεν το έκανε εγκαίρως και επομένως ο δρομέας ήταν ασφαλής. 3 φορές στις 10. Ξέρετε πώς αποκαλούν έναν παίκτη που χτυπάει 300 στην επαγγελματική κατηγορία του μπέιζμπολ; Καλό, πολύ καλό, ίσως να είναι και ένας all star. Ξέρετε πώς αποκαλούν έναν παίκτη που χτυπάει 400άρια; Παρεμπιπτόντως, πρόκειται για κάποιον που χτυπάει με ασφάλεια 4 φορές στις 10. Θρυλικό, θρυλικό σαν τον Τεντ Ουίλιαμς που ήταν ο τελευταίος παίκτης του μπέιζμπολ που χτύπησε 400άρι κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου.

Τώρα ας μεταφέρουμε όλα αυτά πίσω στον δικό μου ιατρικό κόσμο όπου νιώθω πολύ περισσότερο άνετα, ή ίσως λιγότερο άνετα μετά από αυτά για τα οποία θα σας μιλήσω. Έστω ότι έχετε σκωληκοειδίτιδα και σας παραπέμπουν σε ένα χειρουργό ο οποίος 'χτυπάει 400άρια' στις σκωληκοειδεκτομές. (Γέλια) Κάτι δεν πάει καλά, έτσι δεν είναι; Τώρα υποθέστε ότι ζείτε σε κάποιο μέρος μίας απομακρυσμένης περιοχής και έχετε κάποιον δικό σας άνθρωπο που έχει απόφραξη σε δύο στεφανιαίες αρτηρίες και ο οικογενειακός σας γιατρός παραπέμπει αυτό το οικείο σας πρόσωπο σε έναν καρδιολόγο που 'χτυπάει 200άρι' στις αγγειοπλαστικές. Όμως ξέρετε κάτι; Φέτος τα πάει πολύ καλύτερα. Βρίσκεται σε πορεία ανάκαμψης. Και χτυπάει 257. Κάτι δεν πάει καλά.

Αλλά θα σας κάνω μία ερώτηση. Ποιο ποσοστό νομίζετε πρέπει να φτάσει ένας καρδιοχειρουργός, ή ένα νοσοκόμος ή ένας ορθοπεδικός χειρουργός, ένα γυναικολόγος, ένας τραυματιοφορέας στο μέσο όρο χτυπημάτων; 1.000, πολύ καλά. Τώρα η αλήθεια είναι ότι κανείς σε όλη την ιατρική επιστήμη δεν ξέρει πόσο υποτίθεται ότι πρέπει να 'χτυπάει'. ένας καλός χειρούργος ή γιατρός ή τραυματιοφορέας. Αυτό όμως που κάνουμε είναι να στέλνουμε κάθε έναν από τους παραπάνω, συμπεριλαμβανομένου και εμού, εκεί στον έξω κόσμο με τη συμβουλή: να είσαι τέλειος. Ποτέ μα ποτέ μην κάνεις ούτε ένα λάθος, αλλά εσύ θα βρεις τον τρόπο πώς ακριβώς θα γίνει αυτό.

Και αυτό ήταν το μήνυμα που απορρόφησα όταν ήμουν στην ιατρική σχολή. Ήμουν ένας ψυχαναγκαστικός μαθητής. Στο γυμνάσιο ένας συμμαθητής μου είχε πει ότι ο Μπράιαν Γκόλντμαν θα διάβαζε για ένα αιματολογικό τεστ. (Γέλια) Έτσι κι έκανα. Και μελέτησα στη μικρή μου σοφίτα στις εστίες των νοσηλευτών του Γεν. Νοσοκομείου του Τορόντο, όχι πολύ μακριά από εδώ. Και απομνημόνευσα τα πάντα. Στο μάθημα ανατομίας αποστήθισα την προέλευση και τις διατάξεις κάθε μυ, κάθε διακλάδωση κάθε αρτηρίας που έφευγε από την αορτή, διαφορικές διαγνώσεις, σπάνιες και συνηθισμένες. Ήξερα ακόμα και τη διαφορική διάγνωση για το πώς ταξινομείς τη νεφρική σωληναριακή οξέωση Και όλο αυτό τον καιρό, συσσώρευα όλο και περισσότερη γνώση.

Και τα πήγα πολύ καλά, αποφοίτησα με έπαινο, cum laude. Και βγήκα από την Ιατρική Σχολή έχοντας την εντύπωση ότι αν αποστήθιζα τα πάντα και ήξερα τα πάντα, ή τουλάχιστον όσο περισσότερα μπορούσα, όσο το δυνατόν περισσότερα μπορούσα, θα ήμουν εμβολιασμένος απέναντι στα λάθη. Και δούλεψε για λίγο, μέχρις ότου συνάντησα την κα. Ντράκερ.

Έκανα την ειδίκευσή μου σε ένα ακαδημαϊκό νοσοκομείο στο Τορόντο όταν έφεραν την κα Ντράκερ στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου όπου εργαζόμουν. Εκείνο τον καιρό ανήκα στην καρδιολογική κλινική σε εκ περιτροπής βάρδιες καρδιολόγου. Και ήταν η δουλειά μου, μόλις το προσωπικό των επειγόντων ζήτησε τη καρδιολογική γνωμάτευση, να δω την ασθενή στα επείγοντα και να αναφέρω στον επιβλέποντα γιατρό μου. Όταν είδα την κα Ντράκερ, δεν ανέπνεε. Και όταν την άκουσα, έκανε έναν ασθματικό ήχο. Και όταν άκουσα το στήθος της με το στηθοσκόπιο, άκουγα κροταλιστούς ήχους και στις δύο πλευρές κάτι που μου έδειχνε ότι βρισκόταν σε συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Πρόκειται για μία κατάσταση όπου η καρδιά σταματάει, και αντί να μπορεί να προωθεί το αίμα στη σωστή κατεύθυνση, κάποιο μέρος του αίματος επιστρέφει πίσω στον πνεύμονα, οι πνεύμονες γεμίζουν με αίμα, και γι' αυτό υπάρχει δύσπνοια.

Και δεν ήταν δύσκολη διάγνωση. Την έκανα και μετά καταπιάστηκα με τη θεραπεία της. Της έδωσα ασπιρίνη. Της έδωσα φάρμακα για να ανακουφίσω την ένταση στην καρδιά της. Της έδωσα φάρμακα που τα λέμε διουρητικά, χάπια με νερό, ώστε να ουρήσει και να βγάλει τα περιττά υγρά. Και στη διάρκεια της επόμενης μιάμισης με δύο ωρών άρχισε να αισθάνεται καλύτερα. Και ένιωσα πραγματικά καλά. Και τότε ήταν που έκανα το πρώτο μου λάθος. Την έστειλα σπίτι της.

Βασικά, έκανα δύο ακόμα λάθη. Την έστειλα σπίτι χωρίς να μιλήσω με τον επιβλέποντα. Δεν σήκωσα το τηλέφωνο να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω, το οποίο ήταν να καλέσω τον επιβλέποντα και του πω το ιστορικό ώστε να έχει μία ευκαιρία να τη δει ο ίδιος. Και τη γνώριζε, οπότε θα ήταν σε θέση να προσφέρει επιπρόσθετες πληροφορίες γι' αυτήν. Ίσως το έκανα για καλό λόγο. Ίσως γιατί δεν ήθελα να είμαι ένας ειδικευόμενος που χρειάζεται 'υψηλό κόστος συντήρησης' Ίσως να ήθελα να είμαι τόσο επιτυχημένος και τόσο ικανός να πάρω την ευθύνη που θα το έκανα και θα ήμουν ικανός να φροντίσω τους ασθενείς του επιβλέποντος ιατρού χωρίς να χρειαστεί καν να επικοινωνήσω μαζί του.

Το δεύτερο λάθος που έκανα ήταν χειρότερο. Στέλνοντάς τη σπίτι, αγνόησα μία μικρή φωνούλα βαθιά μέσα μου που προσπαθούσε να μου πει, "Γκόλντμαν, δεν είναι και τόσο καλή ιδέα. Μην το κάνεις αυτό. " Μάλιστα είχα τέτοια έλλειψη αυτοπεποίθησης που ρώτησα τη νοσοκόμα που φρόντιζε την κα Ντράκερ, "Νομίζεις ότι θα'ναι εντάξει εάν πάει σπίτι;" Και η νοσοκόμα το σκέφτηκε λίγο και είπε σε πολύ ρεαλιστικό ύφος, "Ναι, νομίζω ότι θα'ναι μια χαρά." Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες.

Οπότε υπέγραψα το εξιτήριο, και ήρθε ένα νοσοκομειακό όχημα με τους τραυματιοφορείς να την πάνε σπίτι. Και γύρισα πίσω στη δουλειά μου στους κοιτώνες. Καθ'όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, εκείνου του απογεύματος, είχα συνέχεια ένα βασανιστικό συναίσθημα στο στομάχι μου. Αλλά συνέχισα τη δουλειά μου. Και στο τέλος της μέρας, μάζεψα τα πράγματά μου για να φύγω από το νοσοκομείο και περπάτησα στο πάρκινγκ για να πάρω το αμάξι μου και να πάω σπίτι και ξαφνικά έκανα κάτι που δεν κάνω συνήθως. Πέρασα μέσα από τα επείγοντα περιστατικά για να πάω σπίτι.

Και εκεί ήταν που μία άλλη νοσοκόμα, όχι η προηγούμενη νοσοκόμα που πρόσεχε την κα Ντράκερ, αλλά μία άλλη, μου είπε μία λέξη που είναι η μία λέξη που οι περισσότεροι γιατροί στα επείγοντα ξέρω ότι τρέμουν. Και άλλοι στην ιατρική τρέμουν αυτή τη λέξη, αλλά υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σχετικά με την ιατρική στα επείγοντα επειδή βλέπουμε τους ασθενείς τόσο φευγαλέα. Αυτή η λέξη είναι: "Θυμάσαι;" "Θυμάσαι εκείνη την ασθενή που έστειλες σπίτι;" η άλλη νοσοκόμα ρώτησε απλά. "Ε, λοιπόν γύρισε," με αυτόν ακριβώς τον τόνο στη φωνή της.

Ε, λοιπόν γύρισε για τα καλά. Είχε επιστρέψει και ήταν πολύ κοντά στο θάνατο. Περίπου μία ώρα αφότου έφτασε στο σπίτι, από τότε που εγώ την είχα στείλει στο σπίτι, κατέρρευσε και η οικογένειά της κάλεσε το 166 και οι τραυματιοφορείς την έφεραν πίσω στα επείγοντα περιστατικά όπου η πίεσή της είχε φτάσει στο 50, το οποίο σημαίνει ότι ήταν σε κατάσταση σοβαρού σοκ. Και μόλις που μπορούσε να αναπνεύσει και είχε μελανιάσει. Και το προσωπικό των επειγόντων έκανε ό,τι ήταν δυνατό. Της έδωσαν φάρμακα για ν' ανεβάσουν την πίεση. Την συνέδεσαν με τεχνητή υποστήριξη αναπνοής.

Και ήμουν σοκαρισμένος και εντελώς συγκλονισμένος. Και πέρασα ένα συναισθηματικό ρόλερ κόστερ, γιατί αφότου κατάφεραν να τη σταθεροποιήσουν, πήγε στη μονάδα εντατικής θεραπείας, και εγώ ήλπιζα ενάντια σε κάθε ελπίδα ότι θα ανέκαμπτε. Μέσα στις επόμενες δύο-τρεις ημέρες, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν επρόκειτο να ξυπνήσει ξανά. Είχε υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη στον εγκέφαλο. Και η οικογένεια μαζεύτηκε. Και μέσα στις επόμενες 8-9 μέρες, παραιτήθηκαν μπροστά σ' αυτό που συνέβαινε. Και περίπου στη χαραυγή της ένατης ημέρας, την άφησαν να φύγει την κα Ντράκερ, μία σύζυγο, μητέρα και γιαγιά.

Λένε ότι δεν ξεχνάς ποτέ τα ονόματα αυτών που πεθαίνουν. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να το καταλαβαίνω. Στις βδομάδες που ακολούθησαν, τα έβαλα με τον εαυτό μου και για πρώτη φορά βίωσα την άρρωστη ντροπή που υπάρχει στην ιατρική μας κουλτούρα όπου ένιωθα μόνος, απομονωμένος, χωρίς να νιώθω το υγιές εκείνο είδος της ντροπής που νιώθει κανείς, γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω στους συναδέλφους μου. Ξέρετε, εκείνο το υγιές είδος, όταν προδίδεις ένα μυστικό που ένας πολύ καλός φίλος σε έβαλε να ορκιστείς να μην αποκαλύψεις, και μετά πιάνεσαι επ' αυτοφώρω και τότε ο καλός αυτός φίλος σε 'ξεμπροστιάζει' και κάνεις εκείνες τις τρομερές συζητήσεις, αλλά στο τέλος όλο αυτό το άρρωστο συναίσθημα σε οδηγεί να πεις ότι δεν θα κάνεις αυτό το λάθος ποτέ ξανά. Και μετά προσαρμόζεσαι και δεν ξανακάνεις αυτό το λάθος. Αυτό το είδος ντροπής είναι που διδάσκει.

Το μη υγιές για το οποίο μιλάω εγώ είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις τόσο άρρωστος μέσα σου. Είναι αυτό που λέει, όχι ότι αυτό που έκανες ήταν κακό, αλλά ότι εσύ είσαι κακός. Και αυτό ήταν που ένιωθα εγώ. Και δεν ήταν εξαιτίας του επιβλέποντός μου. Ήταν καταπληκτικός. Μίλησε στην οικογένεια, και είμαι αρκετά σίγουρος ότι κάλυψε τα πράγματα ώστε να μη κατηγορηθώ ποινικά. Εγώ όμως συνέχισα να κάνω στον εαυτό μου αυτές τις ερωτήσεις. Γιατί δεν ρώτησα τον επιβλέποντα; Γιατί την έστειλα σπίτι; Και μετά στις χειρότερες στιγμές μου: Γιατί έκανα ένα τόσο ηλίθιο λάθος; Γιατί πήγα στην ιατρική;

Αργά αλλά σταθερά, μου πέρασε. Άρχισα να νιώθω λίγο καλύτερα. Και μία συννεφιασμένη μέρα, τα σύννεφα απομακρύνθηκαν και ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει. Και αναρωτήθηκα, αν θα μπορούσα ίσως να ξανανιώσω καλά. Και έκανα μια συμφωνία με τον εαυτό μου να διπλασιάσω τις προσπάθειές μου να είμαι τέλειος και να μην ξανακάνω κανένα λάθος ποτέ, αρκεί να σταματήσουν οι φωνές. Και έτσι έγινε. Και γύρισα στη δουλειά. Και μετά ξαναέγινε.

Δύο χρόνια αργότερα ήμουν επιβλέπων σ' ένα τμήμα επειγόντων σε κάποιο νοσοκομείο λίγο πιο βόρεια από το Τορόντο, και είδα έναν άνδρα 25 ετών με πονόλαιμο. Ήμουν απασχολημένος και κάπως βιαστικός. Εκείνος έδειχνε συνέχεια εδώ. Κοίταξα το λαιμό του, ήταν λίγο ροζ. Και του έδωσα μία συνταγή για πενικιλίνη και τον έστειλα στο δρόμο του. Ακόμα και τη στιγμή που έβγαινε από την πόρτα, έδειχνε ακόμα το λαιμό του.

Και δύο μέρες αργότερα πήγα να κάνω την επόμενη βάρδια στα επείγοντα, και τότε ήταν που η διευθύντρια μου ζήτησε να μιλήσουμε ήσυχα στο γραφείο της. Και είπε αυτή τη μία λέξη: "Θυμάσαι;" "Θυμάσαι εκείνο τον ασθενή που είδες με τον πονόλαιμο;" Όπως αποδείχθηκε, δεν είχε απλώς έναν ερεθισμό στο λαιμό. Είχε μία δυνητικά επικίνδυνη για τη ζωή του ασθένεια που ονομάζεται επιγλωττίτιδα. Μπορείτε να το γκουγκλάρετε, αλλά είναι μία μόλυνση, όχι στο λαιμό, αλλά στον άνω αεραγωγό, και στην πραγματικότητα μπορεί να κάνει τον αεραγωγό να φράξει. Και ευτυχώς δεν πέθανε. Του έγινε χορήγηση ενδοφλέβιων αντιβιοτικών και ανέκαμψε μετά από κάποιες μέρες. Και εγώ πέρασα μία ακόμα παρόμοια περίοδο ντροπής και αυτοκατηγορίας και πάλι ένιωσα την κάθαρση και ξαναγύρισα στη δουλειά, μέχρι που έγινε ξανά και ξανά και ξανά.

Σε μία βάρδια απέτυχα δύο φορές να διαγνώσω σκωληκοειδίτιδα. Τώρα, αυτό θέλει προσπάθεια, ειδικά όταν δουλεύεις σε ένα νοσοκομείο που εκείνη την περίοδο το επισκέπτονταν μόνο 14 άνθρωποι κάθε βράδυ. Αυτή τη φορά, και στις δύο περιπτώσεις, δεν τους έστειλα σπίτι και δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποια πλημμέλεια στην φροντίδα που δέχθηκαν. Ο ένας νόμιζα ότι έχει πέτρα στα νεφρά. Παρήγγειλα μία ακτινογραφία νεφρού. Όταν φάνηκε ότι όλα ήταν φυσιολογικά, ο συνάδελφός μου που έκανε μία επανεκτίμηση του ασθενή πρόσεξε κάποια ευαισθησία στο κάτω δεξιό τεταρτημόριο και κάλεσε τους χειρουργούς. Ο άλλος νόμιζα ότι είχε διάρροια. Παρήγγειλα κάποια υγρά για να τον ενυδατώσω και ζήτησα από το συνάδελφό μου να κάνει επανεκτίμηση. Και την έκανε και μόλις πρόσεξε κάποια ευαισθησία στο δεξί κάτω τεταρτημόριο, κάλεσε τους χειρουργούς. Και στις δύο περιπτώσεις, έκαναν τις εγχειρίσεις τους και τα πήγαν μια χαρά. Αλλά κάθε φορά, με βασάνιζαν, με έτρωγαν.

Και θα 'θελα πολύ να μπορώ να σας πω ότι τα χειρότερα λάθη έγιναν μόνα τα πρώτα πέντε χρόνια άσκησης του επαγγέλματος όπως πολλοί από τους συναδέλφους μου λένε, κάτι το οποίο είναι απλώς ΜΛΚ. (Γέλια) Κάποιες από τις γκάφες μου έγιναν τα τελευταία πέντε χρόνια. Μόνος, ντροπιασμένος και χωρίς υποστήριξη. Εδώ είναι το πρόβλημα: Αν δεν μπορώ να ομολογήσω και να μιλήσω για τα λάθη μου, αν δεν μπορώ να βρω εκείνη τη μικρή ακόμα φωνή που μου λέει τι πραγματικά συνέβη, πώς μπορώ να το μοιραστώ με τους συναδέλφους μου; Πώς μπορώ να τους διδάξω σχετικά με το τι έκανα ώστε να μην κάνουν και αυτοί το ίδιο; Αν έπρεπε να μιλήσω σε ένα δωμάτιο, όπως αυτή τη στιγμή, δεν έχω ιδέα τι άποψη έχετε για μένα.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε κάποιον να μιλά για αλλεπάλληλες αποτυχίες; Αλλά βέβαια, πας σ' ένα κοκτέιλ πάρτυ και μπορεί ν' ακούσεις για κάποιον άλλο γιατρό, αλλά δεν πρόκειται ν' ακούσεις κάποιον να μιλά για τα δικά του λάθη. Αν έπρεπε να μιλήσω σ' ένα δωμάτιο γεμάτο με συναδέλφους μου και να ζητήσω την υποστήριξή τους αυτή τη στιγμή και άρχιζα να τους λέω αυτά που σας είπα μόλις τώρα, πιθανότατα δεν θα προλάβαινα να τελειώσω τη δεύτερη ιστορία πριν αρχίσουν να νιώθουν πραγματικά άβολα, κάποιος θα πέταγε ένα αστείο, θα είχαν αλλάξει το θέμα και θα το προσπερνούσαμε. Μάλιστα, αν ήξερα εγώ και οι συνάδελφοί μου ότι ένας από τους ορθοπεδικούς συναδέλφους μας έβγαλε το λάθος πόδι στο νοσοκομείο μου, πιστέψτε με, θα είχα πρόβλημα ακόμα και να κοιτάξω στα μάτια αυτό το άτομο.

Αυτό είναι το σύστημα που έχουμε. Μία απόλυτη άρνηση οποιουδήποτε λάθους. Είναι ένα σύστημα στο οποίο υπάρχουν δύο ειδών θέσεις αυτών που κάνουν λάθη και αυτών που δεν κάνουν, αυτών που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την έλλειψη ύπνου και αυτών που μπορούν, αυτών που έχουν κακά αποτελέσματα και αυτών που έχουν καταπληκτικά αποτελέσματα. Και είναι σχεδόν σαν μία ιδεολογική αντίδραση, σαν τα αντισώματα να αρχίζουν να επιτίθενται σ' αυτό το άτομο. Και έχουμε αυτή την ιδέα ότι αν οδηγήσουμε αυτούς που κάνουν λάθη εκτός ιατρικής, θα έχουμε μείνει τελικά μ' ένα ασφαλές σύστημα.

Αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα με αυτό. Στα 20 χρόνια περίπου ιατρικής δημοσιογραφίας και εκπομπών, έχω κάνει μία προσωπική μελέτη ιατρικής αμέλειας και λαθών για να μάθω όσα μπορώ, από ένα από τα πρώτα άρθρα που έγραψα για την Τορόντο Σταρ μέχρι το σόου μου "Λευκή Ρόμπα, Μαύρη Τέχνη". Και αυτό που έμαθα είναι ότι τα λάθη είναι απολύτως πανταχού παρόντα. Δουλεύουμε σ' ένα σύστημα όπου λάθη συμβαίνουν κάθε μέρα, όπου ένα στα 10 φάρμακα είτε δίνεται λάθος στο νοσοκομείο είτε στη λάθος δόση, όπου οι νοσοκομειακές μολύνσεις αυξάνονται συνέχεια, προκαλώντας όλεθρο και θάνατο. Σ' αυτή τη χώρα πεθαίνουν περίπου 24.000 Καναδοί από αποτρέψιμα ιατρικά λάθη. Στις ΗΠΑ, το Ινστιτούτο Ιατρικής το προσδιόρισε στους 100.000. Και στις δύο περιπτώσεις οι πραγματικοί αριθμοί είναι σημαντικά μεγαλύτεροι γιατί στην πραγματικότητα δεν ξετρυπώνουμε το πρόβλημα όπως θα 'πρεπε να κάνουμε.

Και εδώ είναι το θέμα. Σ' ένα νοσοκομειακό σύστημα όπου η ιατρική γνώση διπλασιάζεται κάθε δύο-τρία χρόνια, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε. Η στέρηση ύπνου κυριαρχεί απόλυτα. Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτή. Έχουμε τις γνωστικές μας προκαταλήψεις, ώστε μπορώ να γράψω ένα τέλειο ιστορικό για κάποιο ασθενή με πόνο στο στήθος. Τώρα πάρτε τον ίδιο ασθενή με τον πόνο στο στήθος, κάντε τον λίγο πιο υγρό και φλύαρο προσθέστε και λίγο αλκοόλ στην αναπνοή του, και ξαφνικά το ιστορικό μου περιβάλλεται με περιφρόνηση. Δεν γράφω το ίδιο ιστορικό. Δεν είμαι ρομπότ. Δεν κάνω τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά. Και οι ασθενείς μου δεν είναι αμάξια, δεν μου λένε τα συμπτώματά τους με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά. Έχοντας όλ' αυτά ως δεδομένα, τα λάθη είναι αναπόφευκτα. Οπότε, αν πάρεις το σύστημα, όπως το διδάχθηκα εγώ, και βγάλεις έξω όλους τους επιρρεπείς σε λάθη επαγγελματίες, τότε δεν πρόκειται να μείνει κανείς.

Και ξέρετε εκείνη τη συνήθεια που έχουν οι άνθρωποι να μη θέλουν να μιλούν για τις χειρότερες περιπτώσεις τους; Στο σόου μου, στο "Λευκή Ρόμπα, Μαύρη Τέχνη," συνήθιζα να λέω: "Αυτό είναι το χειρότερο λάθος μου," θα έλεγα σε κάποιον από τους τραυματιοφορείς μέχρι τον διευθυντή καρδιοχειρουργικής κλινικής, "Αυτό είναι το χειρότερο λάθος μου", μπλα μπλα μπλα μπλα "Και ποιο είναι το δικό σας;" και θα έγερνα το μικρόφωνο προς το μέρος τους. Και οι κόρες τους θα διαστέλλονταν, θα οπισθοχωρούσαν, μετά θα κοιτούσαν κάτω και θα κατάπιναν γερά και μετά θα άρχιζαν να μου λένε τις ιστορίες τους. Θέλουν να πουν τις ιστορίες τους. Θέλουν να μοιραστούν τις ιστορίες τους. Θέλουν να μπορούν να είναι σε θέση να πουν, "Κοίτα, μην κάνεις το λάθος που έκανα εγώ." Αυτό που χρειάζονται είναι ένα περιβάλλον όπου αυτό είναι εφικτό. Αυτό που χρειάζονται είναι έναν επαναπροσδιορισμένο ιατρικό πολιτισμό. Και αρχίζει με ένα γιατρό κάθε φορά.

Η επαναπροσδιορισμένη γιατρός είναι άνθρωπος, ξέρει ότι είναι άνθρωπος, το αποδέχεται, δεν είναι περήφανη που κάνει λάθη, αλλά αγωνίζεται να μάθει έστω ένα πράγμα απ' ό,τι συνέβη το οποίο να μπορεί να διδάξει σε κάποιον άλλο. Μοιράζεται της εμπειρίες της με άλλους. Στηρίζει άλλους ανθρώπους όταν μιλούν για τα λάθη τους. Και επισημαίνει τα λάθη των άλλων, όχι μ' έναν τρόπο που λέει "σ'έπιασα", αλλά με ένα στοργικό, υποστηρικτικό τρόπο έτσι ώστε όλοι να μπορούν να ωφεληθούν. Και δουλεύει μέσα σε έναν ιατρικό πολιτισμό που αναγνωρίζει ότι ανθρώπινα όντα χειρίζονται το σύστημα, και όταν ανθρώπινα όντα χειρίζονται το σύστημα, που και που θα κάνουν λάθη. Οπότε το σύστημα εξελίσσεται ώστε να δημιουργήσει εφεδρείες που κάνουν ευκολότερο τον εντοπισμό αυτών των λαθών στα οποία οι άνθρωποι μοιραία υποπίπτουν και επίσης ενθαρρύνει μ' έναν τρυφερό και υποστηρικτικό τρόπο τα μέρη όπου όλοι όσοι παρακολουθούν στο σύστημα υγείας μπορούν όντως να επισημάνουν δυνητικά λάθη και να ανταμειφθούν γι' αυτή τους τη συμπεριφορά, και ιδίως άνθρωποι σαν εμένα, όταν κάνουμε λάθη, να ανταμειβόμαστε που τα ομολογούμε.

Το όνομά μου είναι Μπράιαν Γκόλντμαν. Είμαι ένας επανακαθορισμένος γιατρός. Είμαι άνθρωπος. Κάνω λάθη. Λυπάμαι γι' αυτό, αλλά αγωνίζομαι να μάθω έστω κι ένα πράγμα που να μπορώ να περάσω σε άλλους ανθρώπους. Ακόμη δεν γνωρίζω ποια είναι η άποψή σας για μένα, αλλά μπορώ να ζήσω μ' αυτό.

Και αφήστε με να κλείσω με μία δική μου λέξη: "Θυμάμαι".

(Χειροκρότημα)