Ο Μπρούστερ Κέιλ χτίζει μία δωρεάν ψηφιακή βιβλιοθήκη.

Πρέπει πραγματικά να δώσουμε πρόσβαση στα παιδιά μας σε ό,τι καλύτερο έχουμε. Μη κάνοντας κάτι τέτοιο, η νέα γενιά θα μας γυρίσει την πλάτη, όπως θα μας αξίζει. Θα μάθουν από ό,τι πληροφορία και ερέθισμα υπάρχει γύρω τους.

Και όλοι εμείς η τωρινή ελίτ, γονείς, βιβλιοθηκάριοι, επαγγελματίες ή οτιδήποτε άλλο, κομμάτι των δραστηριοτήτων μας είναι να κάνουμε ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε διαθέσιμο στα άτομα γύρω μας, ή όσο ευρύτερα γίνεται. Θα ξεκινήσω και θα τελειώσω την ομιλία μου με δύο προτάσεις που έχουν χαραχτεί πάνω σε πέτρα. Η πρώτη είναι χαραγμένη στην Δημοτική Βιβλιοθήκη της Βοστόνης. Πάνω από την πόρτα της έχει χαραγμένη την φράση "Ελεύθερα σε όλους." Είναι μία δήλωση που σε εμπνέει, με τον τρόπο της, και θα επιστρέψω πάλι σε αυτό στο τέλος της ομιλίας μου. Είμαι βιβλιοθηκάριος και αυτό που προσπαθώ να πετύχω είναι να διαθέσω όλη την υπάρχουσα γνώση σε όσα περισσότερα άτομα ενδιαφέρονται να την αφομοιώσουν. Η ιδέα της χρήσης της τεχνολογίας για αυτόν τον σκοπό είναι η ιδανική για εμάς. Πιστεύω ότι έχουμε την ευκαιρία να ξεπεράσουμε τους Έλληνες σε αυτό. Δεν είναι εύκολη υπόθεση το να ξεπεράσεις τους Έλληνες. Με την εργατικότητα των Αιγυπτίων όμως κατάφεραν να χτίσουν τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, την ιδέα της συγκέντρωσης αντιτύπων όλων τον βιβλίων του κόσμου. Το πρόβλημα ήταν ότι έπρεπε να πας στην Αλεξάνδρεια για να έχεις πρόσβαση στη βιβλιοθήκη αυτή. Από την άλλη, αν πήγαινες, σπουδαία πράγματα συνέβαιναν. Πιστεύω ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τους Έλληνες και να καταφέρουμε κάτι συμαντικό. Σήμερα θα υποστηρίξω μόνο ένα επιχείρημα: το ότι η παγκόσμια πρόσβαση σε όλη τη γνώση είναι εφικτή. Επομένως, αν τα καταφέρω θα σας κάνω να σκεφτείτε καθώς θα φεύγετε, ότι όντως είναι υλοποιήσιμο το όραμα του να έχουμε κάθε τι που έχει ποτέ εκδοθεί, κάθε τι που έχει δημιουργηθεί με σκοπό την δημοσίευσή του στον κόσμο, να είναι διαθέσιμο στον καθένα που θα ήθελε να έχει πρόσβαση σε αυτό.

Ναι, υπάρχουν θέματα για τη διάθεση των χρημάτων, θέματα τα οποία αυτή την στιγμή εξετάζονται ξανά και ξανά.. Θα έλεγα όμως ότι υπάρχουν αρκετά χρήματα και αρκετή ζήτηση, επομένως ο στόχος μας είναι εφικτός. θα εξετάσω τεχνολογικά και κοινωνικά θέματα καθώς και το πού είμαστε συνολικά προσπαθώντας να κάνουμε πράξη αυτό το όραμα. Ο τρόπος με τον οποίο θα προσπαθήσω να το κάνω είναι σαν την ιστοσελίδα του Amazon.com όπου έχει: βιβλία, μουσική, βίντεο, παρουσιάζοντας τα ανά κατηγορία και είδος. Το ερώτημα είναι, πώς τα πάμε εμείς σε αυτό;

Αν αρχίσουμε με τα βιβλία, γνωρίζουμε που περίπου είμαστε; Πρώτη δουλειά είναι να αναλύσεις το πρόβλημα, όπως θα έκανε ένας μηχανολόγος. Αν θέλεις να συγκεντρώσεις ηλεκτρονικά ό,τι υλικό έχει εκδοθεί μέχρι σήμερα προκειμένου να έχει πρόσβαση σε αυτό ο καθένας, πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό; Δεν γνωρίζουμε πραγματικά, η μεγαλύτερη όμως βιβλιοθήκη στον κόσμο αυτή τη στιγμή είναι η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου με 26 εκατομμύρια τόμους, 26 εκατομμύρια. Είναι με διαφορά η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη έντυπου υλικού στον κόσμο. Ένα βιβλίο από την άλλη, αν έχεις ένα βιβλίο, είναι περίπου 1 megabyte, αν αυτό είναι σε μορφή Microsoft Word. Επομένως, 26 εκατομμύρια megabytes είναι 26 terabytes, η σειρά είναι mega, giga, tera, ...26 terabytes. 26 terabytes χωράνε σε ένα σύστημα υπολογιστή τόσο μεγάλο, που τρέχει με λειτουργικό σύστημα Linux και έχει κόστος 60,000 δολαρίων. Άρα, με τα χρήματα που αγοράζεις ένα σπίτι ή, εδώ γύρω, ένα γκαράζ, μπορείς να έχεις όλο το υλικό της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Αυτό και αν είναι νοικοκυρεμένο.

Μετά έρχεται η ερώτηση, τι θα πάρεις από αυτό; Ξέρετε, αξίζει ο κόπος του να κάνεις όλη αυτή την διαδικασία; Το θέλεις πραγματικά "online"? Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν οι περισσότεροι είναι να φτιάξουν προγράμματα αναγνωσης βιβλίων που σου επιτρέπουν να ψάξεις μέσα σε ένα βιβλίο, κάτι που είναι ιδιαίτερα ευχάριστο. Και μπορείς να τα "κατεβάσεις" και να τα χρησιμοποιήσεις με διάφορους νέους τρόπους. Και μπορείς να τα πάρεις και μαζί σου, αν τυχαίνει να έχεις φορητό υπολογιστή. Έχουν αρχίσει να προσομοιώνουν το ξεφύλλισμα σελίδων, κάτι που δείχνει αρκετά σαν βιβλίο με διάφορους τρόπους και μπορείς να ψάξεις, να βάλεις σελιδοδείκτες, και να κάνεις διάφορα πραγματάκια -- μοιάζοντας αρκετά με βιβλίο -- στο φορητό σας υπολογιστή. Αλλά, δεν ξέρω, το να διαβάζω κάτι στο φορητό μου υπολογιστή -- όποτε ανοίγω το φορητό μου υπολογιστή νοιώθω ότι είναι για δουλειά. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που το Kindle είναι τόσο σπουδαίο. Δεν νοιώθω ότι κάνω δουλειά όταν διαβάζω από το Kindle, αρχίζει απλά να γίνεται λίγο πιο συγκεκριμενοποιημένο. Πρέπει όμως να πω ότι υπάρχουν παλαιότερες τεχνολογίες που προτιμάω. Μου αρέσουν τα κανονικά βιβλία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία μας για να ψηφιοποιήσουμε πληροφορίες, να τις "ανεβάσουμε" στο διαδίκτυο και μετά να τις "κατεβάσουμε", να τις εκτυπώσουμε, να τις βιβλιοδετήσουμε και να έχουμε πάλι κανονικά βιβλία.

Και λέμε τώρα, πόσο δύσκολο να είναι; Και φαίνεται ότι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Πήγαμε και φτιάξαμε ένα "βιβλιο-κίνητο". Και ένα "βιβλιο-κίνητο", στο μέγεθος ενός μικρού φορτηγού με ένα δορυφορικό πιάτο, έναν εκτυπωτή, και ένα σύστημα βιβλιοδέτησης, όπου τα παιδιά μπορούν να φτιάξουν τα δικά τους βιβλία. Κοστίζει περίπου 3 δολάρια για να "κατεβάσεις", να εκτυπώσεις και να βιβλιοδετήσεις ένα κανονικό παλιό βιβλίο. Και το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό οπτικά. Μπορείς πραγματικά να βγάλεις εμφανισιακά ωραία βιβλία και το κόστος των υλικών είναι 1 πένα ανά σελίδα, τιμή κόστους.

Επομένως, η ιδέα αυτής της τεχνολογίας μπορεί να είναι αυτή που θα ξαναφέρει τα βιβλία στα χεριά του κόσμου. Υπάρχουν και μερικά άλλα "βιβλιο-κίνητα" που κυκλοφορούν. Αυτός είναι ο Έρικ Έλντρεντ που φτιάχνει βιβλία στην λίμνη Γουόλντεν, βιβλία του Θορόου. Εδώ είναι λίγο πριν τον διώξει η υπηρεσία του πάρκου επειδή ανταγωνιζόταν το τοπικό βιβλιοπωλείο. Στην Ινδία υπάρχουν άλλα 2 "βιβλιο-κίνητα" που κυκλοφορούν. Εδώ είναι η ημέρα εγκαινίων στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές από άποψη συμμετοχών. Και παιδιά που αρχίζουν να φτιάχνουν τα δικά τους βιβλία, και ένα χαρούμενο παιδί με το πρώτο βιβλίο που απόκτησε ποτέ. Επομένως, η ιδέα του να μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτήν την τεχνολογία για να καταλήξεις να εκτυπώνεις χαρτί μπορεί να ακούγεται λίγο ρετρό, πιστεύω όμως ότι έχει ακόμα τη θέση της. Και προερχόμενοι από την Σίλικον Βάλεϊ, σχεδόν από την Ουτοπία, και, σχεδόν από, ξέρετε, σχεδόν απ΄τον κόσμο, πιστεύουμε ότι αν καταφέρουμε να κάνουμε αυτή την τεχνολογία να δουλέψει στην αγροτική Ουγκάντα, μάλλον θα έχουμε καταφέρει κάτι. Έτσι, πήραμε κάποια κονδύλια από την Παγκόσμια Τράπεζα για να το δοκιμάσουμε. Και βρήκαμε ότι σε περίπου 30 ημέρες μπορούσαμε να πάρουμε 2 άτομα από την Σίλικον Βάλεϊ, να τους στείλουμε αεροπορικώς στην Ουγκάντα, να αγοράσουν αυτοκίνητο, να εγκαταστήσουν την πρώτη σύνδεση διαδικτύου στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουγκάντα, να καταλάβουν τί θέλει ο κόσμος, και να κάνουν να δουλέψει το πρόγραμμα δημιουργίας βιβλίων στην ύπαιθρο της Ουγκάντα. Και πραγματικά -τεχνολογικά- δούλεψε.

Αυτό που μάθαμε από την όλη ιστορία είναι ότι δεν είχαμε τα σωστά βιβλία. Λοιπόν, τα βιβλία ήταν στην βιβλιοθήκη. Μπορούσαμε να τα μοιράσουμε στον κόσμο αν τα είχαμε σε ψηφιακή μορφή, αλλά δεν ξέραμε πώς ακριβώς να τα ψηφιοποιήσουμε. Όλοι μας σκεφτήκαμε, ας τα στείλουμε στην Ινδία ή στην Κίνα. Και έτσι το δοκιμάσαμε και αυτό, και θα αναφερθώ στο θέμα αυτό σε ένα λεπτό. Υπάρχουν κάποιες νέες τεχνολογίες για την παράδοση που τυχαίνει να είναι και πολύ συναρπαστικές. Μία είναι η συσκευή εκτύπωσης κατά παραγγελία που μοιάζει με εφεύρεση του Ρούμπ Γκόλντμπεργκ. Έχουμε μία από αυτές τώρα. Είναι απίστευτα ωραία. Βασίζεται σε έναν ιμάντα μεταφοράς και φτιάχνει βιβλία. Το λένε "Μηχανή Βιβλίων Espresso", και σε περίπου 10 λεπτά μπορείς να έχεις το βιβλίο σου με το πάτημα ενός κουμπιού.

Κάτι άλλο που βρίσκω ιδιαίτερα συναρπαστικό σε αυτόν τον τομέα, πέρα από αυτά τα κιόσκια που μπορούν να σου εκτυπώσουν το βιβλίο που παραγγέλνεις, είναι μερικές από αυτές τις μικρές οθόνες που έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Ένα από τα αγαπημένα μου είναι ο φορητός υπολογιστής των 100 δολαρίων. Δεν προσπαθώ να πάρω την δόξα κάποιου άλλου σε αυτό το σημείο, αλλά πήρα και χρησιμοποίησα ένα από αυτά σαν αναγνώστη ηλεκτρονικού βιβλίου. Εδώ βλέπουμε μία από τις μονάδες σε στάδιο εξέλιξης και φαίνεται ότι είναι μία ωραία συσκευή ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων. Περάσαμε δοκιμαστικά ένα από τα βιβλία μας μέσα, και παρατηρήσαμε ότι 200 κόκκοι ανά ίντσα σημαίνει ότι μπορείς να έχεις βιβλία που έχεις σαρώσει τα οποία δείχνουν ιδιαίτερα καλά. Στους 200 κόκκους ανά ίντσα, το αποτέλεσμα που βλέπουμε είναι αντίστοιχο με αυτό μιας εκτύπωσης λέιζερ 300 κόκκων. Είμαστε σε αρκετά καλή κατάσταση. Μπορείς πραγματικά να διαβάσεις σαρωμένα βιβλία αρκετά εύκολα.

Άρα η ιδέα των ηλεκτρονικών βιβλίων έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος. Αλλά, πώς κάνεις όλες αυτές τις σαρώσεις; Έτσι σκεφτήκαμε να δοκιμάσουμε την ιδέα του να στείλουμε βιβλία στην Ινδία. Και υπήρχε ένα έργο, με χρηματοδότηση από το Εθνικό Επιστημονικό Ίδρυμα, όπου έλεγε να σταλούν σαρωτές και οι Αμερικάνικες βιβλιοθήκες θα στέλνανε βιβλία. Λοιπόν, δεν έστειλαν, δεν ήθελαν να στείλουν τα βιβλία τους. Έτσι και εμείς αγοράσαμε 100,000 βιβλία και τα στείλαμε στην Ινδία. Και τότε μάθαμε γιατί δεν θέλεις να στείλεις τα βιβλία σου στην Ινδία. Το μάθημα που πήραμε από αυτή την ιστορία είναι, να σαρώνεις τα δικά σου βιβλία. Αν πραγματικά σε νοιάζουν τα βιβλία θα τα σαρώσεις καλύτερα, ιδίως αν είναι βιβλία αξίας. Αν είναι καινούρια βιβλία και μπορείς απλά, ξέρεις, να τα "πετσοκόψεις", επειδή απλά μπορείς να αγοράσεις ένα άλλο, δεν είναι και τόσο σημαντικό να κάνεις υψηλής ποιότητας σάρωση. Αλλά να κάνεις πράγματα που αγαπάς. Αλλά οι Ινδοί έχουν σαρώσει πολλά από τα βιβλία τους, περίπου 300,000 μέχρι και σήμερα. Τα πάνε πολύ καλά. Οι Κινέζοι έχουν κάνει πάνω από ένα εκατομμύριο και οι Αιγύπτιοι περίπου 30,000.

Και είπαμε, εντάξει, αν είναι να το κάνουμε εμείς αυτό, ας το κάνουμε μέσα στη βιβλιοθήκη. Πώς όμως το κάνουμε όλο αυτό και πώς το ολοκληρώνουμε κρατώντας το κόστος σε λογικά για εμάς επίπεδα? Έτσι καταλήξαμε να ορίσουμε την τιμή των 10 λεπτών ανά σελίδα. Αν το κόστος τη ψηφιοποίησης, οτπικής ανάγνωσης χαρακτήρων, και δεσίματος είναι παρόμοιο με το κόστος φωτοτύπησης και είναι σε μορφή που να μπορείς να το "κατεβάσεις", να το εκτυπώσεις και να το βιβλιοδετήσεις, τότε έχουμε σίγουρα καταφέρει κάτι. Έτσι αρχίσαμε σκεπτόμενοι, πώς καταφέρνουμε το στόχο των 10 λεπτών; Και δοκιμάσαμε αυτά τα ρομπότ και δούλεψαν αρκετά καλά, μηχανήματα που γυρνάνε αυτόματα τις σελίδες. Αν μπορούμε να έχουμε ρομπότ στον Άρη,θα νόμιζες ότι είναι εύκολο να γυρνάμε σελίδες. Τελικά φάνηκε ότι είναι αρκετά πιο δύσκολο το να γυρνάς σελίδες και δεν υπάρχει και ζήτηση. Οπότε, τέλος πάντων, καταλήξαμε στο να φτιάξουμε το δικό μας σαρωτή βιβλίων. Με την χρήση 2 ψηφιακών φωτογραφικών καμερών υψηλής ευκρίνειας, ελεγχόμενου φωτισμού, ακόμα και για ασπρόμαυρα βιβλία, μπορείς να πετύχεις τον σωστό τόνο χρώματος. Έτσι, κάνεις μία ευπαρουσίαστη και αξιοπρεπή δουλειά. Αυτό δεν είναι ένα φαξ, η ιδέα είναι να κάνουμε μία όμορφη δουλειά καθώς δουλεύεις σε αυτές τις βιβλιοθήκες. Δουλεύοντας με μεγάλο όγκο υλικού είμαστε σε θέση να πετύχουμε τον στόχο των 10 λεπτών ανά σελίδα. Εδώ φαίνετε το πώς είναι στο πανεπιστήμιο του Τορόντο. Και στην τελική μπορεί, ξέρετε, να πληρώσει τους μισθούς του προσωπικού. Ο κόσμος δείχνει να του αρέσει. Ναι, μπορεί να είναι λίγο βαρετό, αλλά ορισμένοι μπαίνουν μέσα στο κλίμα του "ζεν" του. (Γέλια) Και ειδικά αν πρόκειται για κάποιο ενδιαφέρον βιβλίο για το οποίο νοιάζεσαι σε γλώσσες που μπορείς να διαβάσεις. Καταφέραμε να κάνουμε πραγματικά καλή δουλειά στο να βγάλουμε την κάθε σελίδα στα 10 λεπτά. Επομένως, 10 λεπτά ανά σελίδα, με μέσο μέγεθος 300 σελίδες, κάνει 30 δολάρια το βιβλίο. Η βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, αν ψηφιοποιούσες όλο της το αρχείο θα κόστιζε, 26 εκατομμύρια βιβλία - δηλαδή περίπου 750 εκατομμύρια δολάρια, σωστά; Αλλά 1 εκατομμύριο βιβλία πιστεύω ότι θα ήταν μία καλή αρχή, και το κόστος θα κυμαινόταν στα 30 εκατομμύρια δολάρια. Όχι και τόσο μεγάλο σαν κόστος.

Και αυτό που καταφέραμε είναι να μπούμε στις βιβλιοθήκες. Σήμερα έχουμε 8 από αυτές τις μονάδες σάρωσης σε τρεις χώρες και οι βιβλιοθήκες είναι σύμφωνες με το να σαρώνουμε τα βιβλία τους. Το Γκέτυ εδώ μεταφέρει τα βιβλία του στο UCLA, όπου έχουμε ένα από αυτά τα κέντρα σάρωσης, όπου και σαρώνουμε τα βιβλία που δεν προστατεύονται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων, το οποίο είναι φανταστικό. Επομένως έχουμε αρχίσει να βλέπουμε υπευθυνότητα από τα ινστιτούτα. Αυτό που μας λείπει είναι τα 10 λεπτά. Αν καταφέρουμε να έχουμε τα 10 λεπτά, όλο το σύστημα θα δουλέψει. Έχουμε σαρώσει περίπου 200,000 βιβλία. Τώρα σαρώνουμε περίπου 15,000 βιβλία κάθε μήνα, κάτι που κάνει το όλο σύστημα να δουλεύει ακόμα καλύτερα.

Επομένως, σε γενικές γραμμές το όλο θέμα πηγαίνει πολύ καλά. Και εμείς αρχίζουμε να επεκτεινόμαστε πέραν του υλικού που δεν προστατεύεται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων. σε βιβλία που έχουν εξαντληθεί. Έτσι σκέπτομαι, κατά μία έννοια μετακινούμαστε προς αυτόν τον κόσμο και το Amazon.com βγαίνει σταδιακά από τον εκτυπωμένο κόσμο. Πιστεύω ότι θα συναντηθούν οι δρόμοι μας κάπου στη μέση και θα έχουμε την κλασσική κατάσταση όπου ένα εκδοτικό σύστημα και ένα σύστημα βιβλιοθήκης δουλεύουν παράλληλα. Έτσι, αρχίσαμε ένα πρόγραμμα εκτύπωσης εξαντλημένων βιβλίων που θα τα δανειζόμαστε. Για το πώς ακριβώς θα γίνει αυτό δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Τέλος πάντων, η ιδέα είναι το να δανειζόμαστε από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Βοστόνης, το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Γούντς Χόλ και μερικές άλλες βιβλιοθήκες οι οποίες έχουν αρχίσει να συμμετέχουν σε αυτό το πρόγραμμα για να δοκιμάσουν αυτό το μοντέλο και να δούνε πού σταματάει στη διαδικασία μία βιβλιοθήκη και πού αρχίζει να κερδίζει έδαφος ένα βιβλιοπωλείο. Γενικά, αυτό το εγχείρημα είναι δυνατόν να γίνει σε μεγάλη κλίμακα. Επίσης, επεξεργαζόμαστε και "ανεβάζουμε" στο διαδίκτυο υλικό αποθηκευμένο σε μικροφίλμ. Επομένως μπορούμε να πετύχουμε τα 10 λεπτά ανά σελίδα, έχουμε ροή 15,000 βιβλίων κάθε μήνα και έχουμε ολοκληρώσει 250,000 βιβλία που είναι διαθέσιμα ηλεκτρονικά, συνυπολογίζοντας όλα τα υπόλοιπα έργα μας που έχουν αρχίσει να συνεισφέρουν σε αυτό το σύνολο. Άρα αυτό το οποίο υποστηρίζω είναι ότι τα βιβλία είναι εντός του βεληνεκούς μας. Η ιδέα του να κατακτήσουμε αυτόν τον χώρο δεν είναι και τόσο ακατόρθωτη. Ναι, κοστίζει δεκάδες εκατομμύρια, μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια, αλλά με την μία έχουμε διαθέσιμη στο διαδίκτυο την ιστορία της λογοτεχνίας που έχει εκτυπωθεί. Υπάρχουν βέβαια θέματα ως προς το μοντέλο που θα πρέπει να ακολουθηθεί για το πώς θα το λανσάρουμε και θα το διαδώσουμε στον κόσμο αποτελεσματικά. Αλλά είναι μέσα στις δυνατότητές μας το να το κάνουμε, τεχνολογικά και νομικά, τουλάχιστον για υλικό που έχει σταματήσει η έκδοσή του ή που δεν προστατεύεται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων, προκειμένου να "ανεβάσουμε" στο διαδίκτυο όλο αυτό το υλικό.

Τώρα, για το υλικό που είναι σε ακουστική μορφή έχουμε και λέμε. Πόσο πολύ υλικό έχουμε; Λοιπόν, στην καλύτερη εκτίμηση μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν περίπου 2 με 3 εκατομμύρια δίσκοι που έχουν εκδοθεί, από δίσκους 78 στροφών, βινύλια και CD. Τουλάχιστον αυτός είναι ο όγκος του αρχείου από ακουστικό υλικό στο οποίο έχουμε καταφέρει να εστιάσουμε. Το κόστος ανέρχεται σε περίπου 10 δολάρια το κομμάτι για να πάρεις τον δίσκο και να τον "ανεβάσεις", αν κάνεις μαζική παραγωγή. Είδαμε όμως ότι τα θέματα δικαιωμάτων είναι αρκετά περίπλοκα. Είναι ένας τομέας που εκδικάζετε βαρέως, βρήκαμε όμως ότι στον χώρο της μουσικής υπάρχουν κατηγορίες, που δεν εξυπηρετούνται ιδιαίτερα καλά από το κυρίως εμπορικό εκδοτικό σύστημα. Και αρχίσαμε να τα κάνουμε διαθέσιμα προσφέροντας ηλεκτρονικά ράφια στο διαδίκτυο. Στις ΗΠΑ δεν σου κοστίζει το να δώσεις κάτι δωρεάν, έτσι δεν είναι; Αν δώσεις κάτι για φιλανθρωπία ή στον κόσμο, θα ακούσεις ένα μπράβο και θα έχεις κάποιες μειώσεις φόρου, εκτός από το χώρο του διαδικτύου όπου μπορεί και να χρεοκοπήσεις. Ανεβάζοντας στο διαδίκτυο ένα βίντεο από το ερασιτεχνικό σου συγκρότημα, αν αυτό το βίντεο αποκτήσει πολλές προβολές μπορεί να χάσεις από την κιθάρα σου μέχρι και το ίδιο σου το σπίτι.

Δεν έχει κάποια λογική η όλη κατάσταση. Έτσι, προσφέραμε απεριόριστο χώρο και απεριόριστη ηλεκτρονική κίνηση, δωρεάν και για πάντα, σε όποιον είχε κάτι που θα ήθελε να μοιραστεί και το οποίο ανήκε σε μία βιβλιοθήκη. Και είχαμε μεγάλη απήχηση. Ένα παράδειγμα είναι οι rock 'n rollers. Οι rock 'n rollers από παράδοση έδιναν δωρεάν το υλικό τους αρκεί να μην το χρησιμοποιούσε κανείς για κερδοσκοπικούς σκοπούς. Ηχογραφήσεις από συναυλίες, δεν είναι δουλειά από στούντιο ηχογράφησης. Ηχογραφήσεις από συναυλίες αρχίζοντας με τους Grateful Dead. Και σε καθημερινή βάση προστίθενται 2 με 3 συγκροτήματα. Μας δίνουν την άδεια και εμείς προσθέτουμε περίπου 40 με 50 ηχογραφήσεις την ημέρα. Έχουμε περίπου 40,000 συναυλίες, ό,τι έχουν κάνει οι Grateful Dead, "ανεβασμένα" στο διαδίκτυο, διαθέσιμα για να τα δει και να τα ακούσει ο κόσμος. Επομένως, είναι εφικτό να ανεβάσεις ακουστικό υλικό, αλλά οι νόμοι δικαιωμάτων είναι πολύπλοκοι. Έχουμε αρκετές συλλογές σήμερα, γύρω στις 200,000 συλλογές, και καθημερινά το αρχείο μας μεγαλώνει.

Για τα βίντεο τώρα, αν σκεφτεί κανείς τα έργα που έχουν προβληθεί, δεν είναι και τόσα πολλά. Εκτιμούμε ότι υπάρχουν γύρο στις 150,000 με 200,000 ταινίες που βγήκαν με σκοπό την προβολή τους σε ένα μεγάλο εύρος κοινού. Όχι και πολλές. Οι μισές από αυτές είναι Ινδικές. Αλλά, όπως και να έχει, είναι κάτι το εφικτό, έχουμε βρει όμως μόλις 1000 περίπου ταινίες ο οποίες να μην προστατεύονται από νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων. Οπότε, ψηφιοποιήσαμε αυτές που βρήκαμε και τις έχουμε διαθέσει στον κόσμο. Διαπιστώσαμε όμως ότι υπάρχουν διάφορα άλλα είδη ταινιών τα οποία δεν είναι ευρέως γνωστά, ταινίες αρχείων. Βρήκαμε επίσης πολλές πολιτικές ταινίες, πολλές ερασιτεχνικές ταινίες, διάφορες που αυτό που χρειάζονταν ήταν έναν χώρο να τις φιλοξενήσει μόνιμα. Αρχίσαμε να τις διαθέτουμε στο κοινό και είχαμε πολύ θετική ανταπόκριση από αυτό. Δεν είμαστε σαν το YouTube. Στοχεύουμε σε πιΟ μακροπρόθεσμα πράγματα, πράγματα τα οποία μπορεί ο κόσμος να χρησιμοποιήσει για να δημιουργήσει κάτι καινούργιο, κάτι που είναι ιδιαίτερα απολαυστικό.

Η τηλεόραση είναι ένας τομέας πολύ μεγαλύτερος σε έκταση. Αρχίσαμε καταγράφοντας 20 τηλεοπτικά κανάλια επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Είναι κατά μία έννοια το μεγαλύτερο κουτί TiVo που έχετε δεί. Είναι περίπου ένα petabyte όγκου, μέχρι στιγμής, με τηλεοπτικά προγράμματα από όλο τον κόσμο: Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Ιράκ, Αλ Τζαζίρα, BBC, CNN, ABC, CBS, NBC. Όλα αυτά επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Απλά "ανεβάζουμε" υλικό μίας εβδομάδας πάντα, κάτι το οποίο γίνεται κυρίως για θέματα κόστους, το οποίο είναι η 9/11, ας πούμε από της 11/9/2001: για μία εβδομάδα, τι είδε ο κόσμος τότε; Το CNN έλεγε ότι οι Παλαιστίνιοι πανηγύριζαν στους δρόμους. Ήταν όμως έτσι; Ας δούμε τι έδειχνε η Παλαιστινιακή τηλεόραση για να μάθουμε. Πώς μπορούμε να έχουμε κριτική σκέψη χωρίς να την βασίσουμε κάπου καθώς και να συγκρίνουμε γεγονότα που συνέβησαν στο παρελθόν; Και η τηλεόραση πάσχει τραγικά σε θέμα αρχείου όπως και στο να βασίσεις κάτι σε αυτήν, εκτός από τον Τζον Στιούαρτ, που κάνει εκπληκτική δουλεία. Τέλος πάντων, η τηλεόραση μπορώ να πω ότι είναι μέσα στις δυνατότητές μας. Οπότε, με 15 δολάρια για κάθε 1 ώρα βίντεο και περίπου 100 με 150 δολάρια για κάθε ώρα ταινίας, είμαστε σε θέση να πάρουμε υλικό σε πολύ χαμηλό κόστος και να το ανεβάσουμε στο διαδίκτυο. Και έχουμε τώρα πια αρκετό υλικό. Έχουμε ανεβάσει περίπου 100,000 κομμάτια. Οπότε, βιβλία, μουσική, βίντεο, λογισμικό - έχουμε μόλις 50,000 τίτλους από αυτό. Συνήθως τα προβλήματα είναι νομικά θέματα και θέματα περί πνευματικής ιδιοκτησίας Έχουμε όμως δουλέψει για να λύσουμε μερικά από τα θέματα, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε προβλήματα στη Ουάσινγκτον

Επομένως, αναφερόμαστε στον κόσμο που είναι γνωστός με το όνομα World Wide Web. Αρχίσαμε να αρχειοθετούμε τον κόσμο του διαδικτύου από το 1996. Από τότε και με συχνότητα δύο μηνών, παίρνουμε φωτογραφίες του πως εμφανίζεται ο κάθε ιστότοπος. Ουσιαστικά, ο πρωτοπόρος στο τομέα αυτόν, είναι η Alexa Internet, η οποία παραχωρεί αφιλοκερδώς αυτή τη συλλογή στο αρχείο διαδικτύου. Μέσα στα τελευταία 11 χρόνια το αρχείο αυτό έχει διευρυνθεί ιδιαίτερα και έχει γίνει μια εκπληκτική βάση δεδομένων. Επίσης, έχουμε δημιουργήσει μια "Χρονομηχανή" μέσα από την οποία μπορείς να δεις τους ιστοτόπους όπως ήταν παλαιοτέρα, όπου μπορείς να πας και να τα ψάξεις. Εδώ βλέπουμε το Google.com, τις διαφορετικές εκδόσεις του που έχουμε, όπως ήταν στην πρώτη έκδοση στην οποία κυκλοφόρησε και εδώ το βλέπουμε όπως ήταν όταν έτρεχε μέσα από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Οπότε, σε γενικές γραμμές, παίρνεις μία ιδέα για το πως ήταν τα πράγματα κατά την εξέλιξή τους. Συνήθως, οι περισσότεροι θέλουν να δούνε τα δικά τους πράγματα μέσα από αυτό. Αν υπάρχει ένα πράγμα που θέλουμε να μάθουμε από την πρώτη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία είναι πιο γνωστή για το ότι κάηκε, αυτό είναι: Ποτέ μην κρατάς μόνο ένα αντίγραφο από κάτι. Και έτσι αρχίσαμε -- Κάναμε ένα ακόμη αντίγραφο από όλα αυτά και το τοποθετήσαμε πίσω στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Εδώ βλέπουμε μία φωτογραφία από το διαδικτυακό αρχείο στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Τώρα δημιουργούμε και άλλο ένα αντίγραφο του αρχείου στο Άμστερνταμ. Επομένως, πρέπει να το εγκαταστήσουμε στο σεισμογενές ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στο Σαν Φρανσίσκο, στην πλημμυρογενή ζώνη του Άμστερνταμ και στη Μέση Ανατολή. Ωραία, οπότε έχουμε εξασφαλιστεί σε αυτό το θέμα. Αν πάμε και εγκαταστήσουμε το ίδιο αρχείο και σε άλλα 2 σημεία νομίζω ότι θα είμαστε παραπάνω από καλυμμένοι.

Υπάρχει ένα πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα που δημιουργείται από αυτήν την υπόθεση. Όλο αυτό το αρχείο, τώρα που ψηφιοποιείται, θα είναι για δημόσια ή για ιδιωτική χρήση; Υπάρχουν ορισμένες μεγάλες εταιρίες που μοιράζονται το όραμά μας, οι οποίες κάνουν ψηφιοποιήσεις μεγάλης κλίμακας, αλλά δεν επιτρέπουν την δημόσια, ελεύθερη χρήση του υλικού τους. Το ερώτημα είναι, είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε; Ποιός είναι ο ρόλος του δημοσίου και του ιδιωτικού καθώς εξελίσσονται τα πράγματα; Πώς θα αποκτήσουμε ένα κόσμο όπου έχουμε και βιβλιοθήκες και εκδόσεις στο μέλλον, όπως ωφεληθήκαμε και εμείς οι ίδιοι όταν μεγαλώναμε; Επομένως, η παγκόσμια πρόσβαση στην παγκόσμια γνώση, πιστεύω ότι θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα της ανθρωπότητας, όπως όταν ο άνθρωπος πάτησε στη σελήνη, η Βίβλος του Γουτεμβέργιου ή η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Μπορεί να είναι κάτι για το οποίο θα μας θυμούνται για χιλιετίες επειδή εμείς ήμασταν που το πετύχαμε. Και όπως είπα και στην αρχή, θα ολοκληρώσω την ομιλία μου με κάτι που έχει χαραχτεί πάνω από την πόρτα της βιβλιοθήκης Κάρνεγκι. Ο Κάρνεγκι ήταν ένας από τους μεγάλους καπιταλιστές αυτής της χώρας. Χαραγμένο προς τιμήν του: "Ελεύθερα για το Λαό" Σας ευχαριστώ πολύ.