O Mπομπ Θέρμαν λέει πώς μπορούμε να γίνουμε Βούδες

Σας ευχαριστώ. Νιώθω πώς αυτό το απόγευμα υπήρξε θαυμάσιο για μένα. Νιώθω πώς μοιάζει με το Βιμαλακίτρι Σούτρα ένα αρχαίο έργο της αρχαίας Ινδίας στο οποίο ο Βούδας εμφανίζεται στην αρχή και ένα πλήθος ανθρώπων έρχονται να τον επισκεπτούν από τη μεγαλύτερη πόλη της περιοχής, τη Βαϊσάλι και να του προσφέρουν ένα είδος διακοσμημένων ομπρελών. Για την ακρίβεια, οι νέοι είναι αυτοί που έρχονται από την πόλη -- οι γέροι δεν έρχονται επειδή έχουν θυμώσει με το Βούδα γιατί όταν έφτασε στην πόλη τους δέχτηκε -- πάντα δέχεται την πρώτη πρόσκληση, από όποιον και αν προέρχεται, και η τοπική γκέισα, ένα είδος αστέρα του σινεμά, πρόφτασε τους γέροντες τρέχοντας με μια άμαξα και τον προσκάλεσε πρώτη.

Έτσι έκανε παρέα με την αστέρα του σινεμά, και φυσικά εκείνοι γκρίνιαζαν: "Περνιέται για θρησκευόμενος και όλα αυτά. Τι ψάχνει στο σπίτι της Αμραπάλι μαζί με τους 500 καλόγερους," κ.ο.κ. Όλοι παραπονιούνταν και έτσι τον απέφευγαν. Δεν πήγαιναν να τον ακούσουν. Αλλά οι νέοι πήγαν όλοι. Και του έφεραν εκείνες τις διακοσμημένες ομπρέλες, και τις άφησαν στο έδαφος. Και μόλις τις είχαν εναποθέσει χάμω όλη η στίβα των διακοσμημ. ομπρελών που συνήθιζαν να κρατούν στην αρχαία Ινδία έκανε ένα είδος ειδικού εφφέ, μεταμορφώντάς τες σε γιγαντιαίο πλανητάριο το θαύμα του σύμπαντος. Όλοι κοίταξαν μέσα σε αυτό, και είδαν εκεί τον τρόπο που συνδέονται μεταξύ τους όλα τα είδη ζωής σε όλα τα σύμπαντα.

Και φυσικά, στο βουδιστικό σύμπαν υπάρχουν εκατομ., δισεκατομύρια πλανήτες που στεγάζουν ζωή και τα πεφωτισμένα όντα βλέπουν τη ζωή σε όλους αυτούς τους πλανήτες Και έτσι, όταν κοιτάζουν μακριά και βλέπουν όλα αυτά τα φώτα που δείξατε στον ουρανό, δε βλέπουν μόνο κόμματια ύλης να φλέγονται ή πέτρες ή φλόγες ή αέρια να εκρήγνυνται Βλέπουν αληθινά τοπία και ανθρώπινα όντα και θεούς και δράκους και φιδίσια όντα και θεές και άλλα τέτοια.

Αυτό το ειδικό εφέ έκανε στην αρχή για να τους κάνει να σκεφτούν το πώς όλα συνδέονται για το πώς τα πάντα στη ζωή συνδέονται μεταξύ τους. Και τότε ο Λεϊλέι --ξέρω το άλλο του όνομα -- μας είπε για τη διασύνδεση και πώς όλοι είμαστε εξ ολοκλήρου διασυνδεδεμένοι μεταξύ μας, και για το πώς όλοι έχουμε ήδη γνωριστεί. Και φυσικά στο βουδιστικό σύμπαν, το έχουμε ήδη κάνει αυτό δισεκατομμύρια φορές, σε πολλές πολλές ζωές στο παρελθόν Και δε μιλούσα πάντοτε εγώ. Εσείς μιλούσατε, και σας άκουγα, κ.ο.κ Και όλοι προσπαθούμε ακόμα, υποθέτω, να γίνουμε μέλη του TED αν αυτό είναι μια σύγχρονη μορφή πεφωτισμού. Μάλλον. Γιατί κατά κάποιο τρόπο, αν ένα μέλος του TED αποτελεί μέρος των διασυνδέσεων μεταξύ όλων των υπολογιστών και των πάντων, σφυρηλατεί μια μαζική συνείδηση μέσω της οποίας οποιοσδήποτε μπορεί να ξέρει οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε στον πλανήτη.

Και συνεπώς θα γίνει ανυπόφορο για εμάς -- αυτό που είναι η συμπόνοια, είναι όπου για γίνει ανυπόφορο για εμάς, εντελώς ανυπόφορο να καθόμαστε βολικά και ευχαριστημένοι να απολαμβάνουμε τη ζωή του διανοούμενου ή οποιαδήποτε μπορεί να είναι, ενώ υπάρχουν άνθρωποι εντελώς γονατισμένοι από τις αρρώστιες που δεν έχουν μια μπουκιά φαί και ούτε στέγη, ή κακοποιούνται από κάποιο απαίσιο άτομο ή οτιδήποτε. Απλά καθιστάται ανυπόφορο. Όταν όλοι μας γνωρίζουμε τα πάντα, είμαστε υποχρεωμένοι από την τεχνολογία να γίνουμε Βούδες ή κάτι, να γίνουμε πεφωτισμένοι.

Και φυσικά, όλα θα απογοητευτούμε οικτρά όταν συμβεί. Γιατί θεωρούμε ότι επειδή είμαστε κάπως κουρασμένοι από αυτό που κάνουμε, λιγάκι κουρασμένοι, πως υποφέρουμε. Απολαμβάνουμε τη δυστυχία μας με έναν τρόπο. Ξεχνιόμαστε από τη δυστυχία μας τρέχοντας τριγύρω σε κάποιο μέρος αλλά κατά βάση όλοι έχουμε αυτή την κοινή δυστυχία του να είμαστε φυλακισμένοι στο ίδιο μας το δέρμα και όλοι υπόλοιποι να βρίσκονται εκεί έξω. Και πού και πού συναντιόμαστε με ένα άλλο άτομο φυλακισμένο στο δικό του δέρμα και χαιρόμαστε ο ένας τον άλλον, και προσπαθούμε να βγούμε από το δικό μας, αλλά τελικά αποτυγχάνουμε, φυσικά, και επιστρέφουμε στην ίδια κατάσταση.

Γιατί η εγωκεντρική μας συνείδηση - η λανθασμένη συνείδηση σύμφωνα με το Βούδα μας λέει πώς είμαστε μόνο ό,τι υπάρχει κάτω από αυτό το δέρμα. Και ότι υπάρχει εσωτερικό και εξωτερικό, εαυτός και άλλος και ότι αυτός ο άλλος είναι πολύ διαφορετικός. Και όλοι δυστυχώς εδώ κουβαλάμε από συνήθεια αυτή τη συνείδηση, έστω και λίγο, σωστά; Όπως κάποιος που κάθεται δίπλα σου στο κάθισμα - είναι εντάξει όταν είσαι στο θέατρο. αλλά αν καθόσουν σε ένα παγκάκι και κάποιος καθότανε τόσο κοντά σου, θα αναστατωνόσουν. Τι θέλουν από μένα; Και, ποιος είναι αυτός; Επομένως δε θα καθόσουνα τόσο κοντά σε κάποιον γιατί πιστεύεις πως είσαι εσύ κόντρα στο σύμπαν- αυτό ανακάλυψε ο Βούδας Γιατί η βασική κοσμική ιδέα είναι πως είμαστε μόνοι μας, καθένας από εμάς και πώς όλοι οι υπόλοιποι είναι διαφορετικοί, και αυτό οδηγεί σε μια ανυπόφορη κατάσταση, έτσι δεν είναι; Ποιος θα λάβει αρκετή προσοχή από αυτόν τον κόσμο; Ποιος θα πάρει αρκετά από αυτόν τον κόσμο; Ποιος δε θα καταπατηθεί από έναν άπειρο αριθμό άλλων όντων-- αν είσαι τόσο διαφορετικός από τα άλλα όντα;

Αλλά η συμπόνοια έρχεται όταν κατάπληκτος ανακαλύπτεις πως μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου με κάποιο τρόπο: μέσω της τέχνης, μέσω του διαλογισμού, της κατανόηση, μέσω της γνώσης, της γνώσης ότι δεν έχεις κανένα τέτοιο όριο, γνωρίζοντας πως συνδέεσαι με όλα τα άλλα όντα. Μπορείς να νιώσεις τον εαυτό σου ως τα υπόλοιπα όντα όταν δεις πέρα από την ψευδαίσθηση πως είσαι διαχωρισμένος από αυτά. Όταν το κάνεις αυτό, είσαι αναγκασμένος να αισθανθείς αυτό που αισθάνονται. Ευτυχώς, λένε -- αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρος-- αλλά ευτυχώς, λένε πως όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο γιατί κάποιοι έχουνε πει στα βουδιστικά γραπτά, λένε, μα, όντως θέλεις να γίνεις τόσο συμπονετικός; Τι απαίσιο! Είμαι τόσο δυστυχής από μόνος μου. Το κεφάλι μου πονάει. Τα κόκκαλά μου πονάνε. Οδεύω από τη γέννα στο θάνατο. Δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένος. Δεν έχω αρκετά, ακόμα και ένας δισεκκατομυριούχος δεν έχει αρκετά. Χρειάζεται εκατό δισεκατομμύρια, έτσι είμαι και εγώ. Φαντάσου αν έπρεπε να νιώσεις τον πόνο άλλων εκατό ατόμων. Θα ήταν φριχτό.

Αλλά, από ότι φαίνεται, είναι ένα περίεργο παράδοξο της ζωής. Όταν δεν είσαι πια φυλακισμένος στον εαυτό σου, και όταν η σοφία, ή εξυπνάδα, ή η επιστημονική γνώση της φύσης του κόσμου, που επιτρέπει στο μυαλό σου να επεκταθεί, και να συμπονέσει, και ενισχύσει την ανθρώπινη ικανότητα για συμπόνοια, και να συνειδητοποιήσει πως εσύ είσαι το άλλο ον, κατά κάποιο τρόπο μέσω αυτού του ανοίγματος, μπορείς να δεις μέσα στη βαθύτερη φύση της ζωής και μπορείς να ξεφύγεις από τον φαύλο κύκλο του εγώ, εγώ, εμένα, μου, όπως τραγουδούσαν και οι Μπιτλς.

Ξέρετε, στα αλήθεια μάθαμε τα πάντα τη δεκαετία του '60. Δυστυχώς κανένας δεν αφυπνίστηκε και προσπαθούν κιόλας να το καταπνίξουν από τότε. Εγώ, εγώ, εμένα, μου. Σαν τέλειο τραγούδι. Σαν τέλειο δίδαγμα. Αλλά όταν απαλλαγούμε από αυτό, αποκτάμε ενδιαφέρον για όλα τα υπόλοιπα όντα, Και νιώθουμε διαφορετικά τους εαυτούς μας. Είναι εξαιρετικά παράξενο. Εξαιρετικά παράξενο. Ο Δαλάι Λάμα πάντα αρέσκεται να λέει-- λέει πώς όταν αφήνεις να γεννηθεί στο μυαλό σου η ιδέα της συμπόνοιας συμβαίνει επειδή συνειδητοποιείς πως εσύ ο εαυτός σου και οι πόνοι και οι ηδονές σου είναι επιτέλους μια σκηνή πολύ στενή για τη νοημοσύνη σου. Είναι στ'αλήθεια πολύ βαρετό το αν νιώθεις έτσι ή αλλιώς, ή τι, ξέρετε-- και όσο πιο πολύ συγκεντρώνεσαι στο τι νιώθεις, τόσο χειρότερο γίνεται. Όπως, όταν περνάς καλά, πότε φτάνεις να μην περνάς πλέον καλά; Παύεις να περνάς καλά όταν σκέφτεσαι, πόσο καλά είναι το "καλά"; Και δεν είναι ποτέ αρκετά.

Λατρεύω αυτό που είπε ο Λειλει ότι για να βοηθήσεις αυτούς που υποφέρουν πολύ σωματικά ή ψυχικά ο καλύτερος τρόπος είναι να περνάς καλά. να το κάνεις περνώντας καλά. Πιστεύω πως ο Δαλάι Λάμα θα έπρεπε να το ακούσει αυτό. Μακάρι να μπορούσε. Μου είπε κάποτε -- έδειχνε λυπημένος' ότι ανησυχεί πάρα πολύ για αυτούς που έχουν και για αυτούς που δεν έχουν τίποτα. Ήτανε λυπημένος είπε, γιατί, εκατό χρόνια πριν πήγαν και πήραν τα πάντα από αυτούς που είχαν. Ξέρετε, οι μεγάλες κομμουνιστικές επαναστάσεις, η Ρωσία και η Κίνα κ.ο.κ. Τα πήρα δια της βίας, λέγοντας πως θα τα δώσουν σε όλους, και κατέληξαν ακόμα χειρότεροι. Δε βοήθησαν καθόλου.

Οπότε τι θα μπορούσε να συνενώσει αυτό το φοβερό βάραθρο στον σημερινό κόσμο; Και τότε με κοίταξε. Οπότε είπα, "Συμμετέχετε ο ίδιος σε αυτό. Διδάσκετε: είναι η γενναιοδωρία." ήταν ό,τι μπορούσα να σκεφτώ. Τι είναι η αρετή; Αλλά όντως, πιστεύω πως το κλειδί για τη σωτηρία του κόσμου, για τη συμπόνοια, είναι πώς είναι στα αλήθεια πιο διασκεδαστική. Πρέπει να γίνεται μέσω της διασκέδασης. Η εμπάθεια είναι πιο διασκεδαστική. Όλοι έχουν μια λανθασμένη ιδέα. Πως ο Βούδας ήταν βαρετός, και εκπλήσσονται όταν συναντούν το Δαλάι Λάμα που είναι αρκετά χαρωπός. Ακόμα κι αν κάποιοι αποδεκατίζουν το λαό του -- και πιστέψτε με, νιώθει κάθε χτύπημα στο κεφάλι κάθε γερόντισσας καλόγριας, σε κάθε κινέζικη φυλακή. Το νιώθει. Νιώθει τον τρόπο που εκτρέφουν τα γιακ στις μέρες μας. Δε θα πω καν τι κάνουν. Αλλά το νιώθει. Και παρόλα αυτά είναι χαρωπός. Είναι εξαιρετικά χαρωπός.

Γιατί όταν ανοίγεσαι κατά αυτό τον τρόπο, τότε απλά δε μπορείς-- σε τι βοηθάει να προσθέτεις τη δυστυχία σου στων αλλονών; Πρέπει να βρεις ένα όραμα στο οποίο να βλέπεις πόσα ελπιδοφόρα είναι, πώς μπορούνε τα πράγματα να αλλάξουν. Κοιτάξτε τι όμορφο πράγμα μας έδειξε η Τσίχο. Μας τρόμαξε με τον άνθρωπο από λάβα. Μας τρόμαξε με τον ερχομό του ανθρώπου από λάβα, μετά με τον ερχομό του τσουνάμι. και στο τέλος υπήρχαν λουλούδια, δέντρα και ήτανε τόσο όμορφα. Στα αλήθεια ήταν θαυμάσια.

Συνεπώς, εμπάθεια σημαίνει να νιώθεις τα συναισθήματα των άλλων, και το ανθρώπινο ον είναι στην ουσία εμπάθεια. Το ανθρώπινο ον έχει ξεμείνει σχεδόν από χρόνο. Το ανθρώπινο ον είναι εμπάθεια γιατί σε τι χρησιμεύει ο εγκέφαλός μας; Όχι, ο εγκέφαλος του Τζιμ αποστηθίζει το ημερολόγιο. Αλλά θα μπορούσε να αποστηθίσει τις ανάγκες όλων των όντων που είναι, που θα είναι που ήταν. Θα μπορούσε να αποστηθίσει ένα σωρό φανταστικά πράγματα για να βοηθήσει ένα σωρό όντα. Και θα μπορούσε να διασκεδάσει απίστευτα κάνοντάς το.

Έτσι το πρώτο άτομο που αγγίξει την ευτυχία, όταν δεν επικεντρώνεσαι στην εγωκεντρική κατάσταση του, πόσο χαρούμενος είμαι, όταν είσαι πάντα δυσαρεστημένος όπως μας είπε ο Μικ Τζάγκερ, δεν ικανοποιήσε ποτέ έτσι. Αλλά όταν αποφασίζεις ότι, βαρέθηκα τον εαυτό μου. Θα αρχίσω να σκέφτομαι πώς να κάνω άλλους ανθρώπους χαρούμενους. Θα ξυπνάω το πρωί και θα σκέφτομαι, τι μπορώ να κάνω για έστω και ένα άλλο άτομο, ακόμα και ένα σκυλί, ή μια γάτα, το κατοικίδιό μου, την πεταλούδα μου. Και το πρώτο άτομο που θα ευτυχήσει όταν το κάνεις αυτό, δεν κάνεις τίποτα για κανέναν άλλον, αλλά γίνεσαι πιο χαρούμενος, εσύ ο ίδιος, γιατί όλη σου η αντίληψη αλλάζει, και ξαφνικά βλέπεις τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους μέσα του. Και συνειδητοποιείς αυτό --με το να είσαι με αυτούς τους ανθρώπους-- είναι ο ανθισμένος κήπος που η Τσίχο μας έδειξε. Είναι η Νιρβάνα. Και ο χρόνος μου τελείωσε. Και ξέρω τους κανονισμούς του TED. Σας ευχαριστώ.