Μπιάρκε Ίνγκελς: 3 ιστορίες αρχιτεκτονικής σε ταχεία εξιστόρηση

Ο δημόσιος διάλογος για την αρχιτεκτονική συχνά περιορίζεται στη μελέτη του τελικού αποτελέσματος, του αρχιτεκτονικού αντικειμένου. Μοιάζει ο νεότερος πύργος στο Λονδίνο, με αγγούρι, λουκάνικο ή ερωτικό εργαλείο;

Έτσι πρόσφατα αναρωτηθήκαμε αν θα μπορούσαμε να επινοήσουμε μία μορφή, που θα διηγόταν τις ιστορίες πίσω από τα έργα. Ίσως συνδυάζοντας εικόνες, σχέδια και λέξεις, ώστε στην ουσία να διηγηθούμε ιστορίες αρχιτεκτονικής. Ανακαλύψαμε ότι δεν χρειαζόταν να το επινοήσουμε, υπήρχε ήδη σε μορφή βιβλίου κόμικς.

Αρχικά αντιγράψαμε το στυλ του κόμικς. Έτσι λέμε τις ιστορίες από τα παρασκήνια, για το πώς τα έργα μας εξελίσσονται μέσω της προσαρμογής και του αυτοσχεδιασμού. Μέσα από τις αναταραχές, τις ευκαιρίες και τα περιστατικά του πραγματικού κόσμου. Ονομάζουμε αυτό το κόμικς "Το Ναι Είναι Περισσότερο". Το οποίο προφανώς είναι μία εξέλιξη των ιδεών κάποιων ηρώων μας.

Σ΄ αυτήν την περίπτωση είναι "Το Λιγότερο Είναι Περισσότερο" του Μίες βαν ντερ Ρόε. Έδωσε το έναυσμα για την επανάσταση του μοντερνισμού. Μετά από εκείνον ακολούθησε η αντίθετη μεταμοντερνιστική επανάσταση. Ο Ρόμπερτ Βεντούρι λέει "Το Λιγότερο Είναι Βαρετό". Ύστερα ο Φίλιπ Τζόνσον κατά κάποιο τρόπο εισήγαγε την (Γέλια) θα μπορούσαμε να πούμε ακολασία, ή τουλάχιστον την δεκτικότητα σε νέες ιδέες με το "Είμαι Πόρνη". Πρόσφατα ο Ομπάμα έδειξε αισιοδοξία σε καιρό παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Και αυτό που θέλουμε να πούμε με "Το Ναι Είναι Περισσότερο", είναι βασικά η προσπάθεια να αμφισβητήσουμε την ιδέα ότι η αρχιτεκτονική αβάν-γκαρντ είναι σχεδόν πάντα αρνητικά προσδιοριζόμενη ως προς το ποιον ή τι αντιμαχόμαστε. Το στερεότυπο του ριζοσπάστη αρχιτέκτονα, είναι ο οργισμένος νέος που επαναστατεί απέναντι στο καθεστώς. Ή η ιδέα της παρεξηγημένης διάνοιας, απογοητευμένη που ο κόσμος δεν ταιριάζει με τις ιδέες της. Περισσότερο από την επανάσταση όμως, ενδιαφερόμαστε για την εξέλιξη. Την ιδέα ότι τα πράγματα σταδιακά εξελίσσονται μέσω προσαρμογής και αυτοσχεδιασμού στις αλλαγές του περιβάλλοντος.

Βασικά νομίζω ότι ο Δαρβίνος είναι από τους ανθρώπους που εξηγούν καλύτερα την σχεδιαστική μας διαδικασία. Το διάσημο εξελικτικό του δέντρο είναι σχεδόν ένα διάγραμμα του τρόπου που εργαζόμαστε. Όπως βλέπετε, ένα έργο εξελίσσεται μέσω μιας σειράς "γενεών" σχεδιαστικών συσκέψεων. Σε κάθε σύσκεψη υπάρχουν υπερβολικά πολλές ιδέες. Μόνο οι καλύτερες επιβιώνουν. Και μέσω μιας διαδικασίας αρχιτεκτονικής επιλογής επιλέγουμε ένα πραγματικά όμορφο μοντέλο. Ή μπορεί να έχουμε ένα πολύ λειτουργικό μοντέλο. Τα ζευγαρώνουμε. Δίνουν ένα είδος μεταλλαγμένου απογόνου. Και μέσα από αυτές τις γενεές σχεδιαστικών συσκέψεων καταλήγουμε σε ένα σχέδιο.

Ένας πολύ παραστατικός τρόπος να το δείξουμε, είναι ένα έργο μας για μια βιβλιοθήκη κι ένα ξενοδοχείο στην Κοπεγχάγη. Η σχεδιαστική διαδικασία ήταν πραγματικά σκληρή, σχεδόν σαν μάχη για την επιβίωση. Όμως σταδιακά εξελισσόταν μια ιδέα. Μια ιδέα ενός "ορθολογικού" πύργου, που συγχέεται με τον περιβάλλοντα αστικό χώρο. Ένα είδος επέκτασης του δημόσιου χώρου πάνω σε κάτι που αποκαλούμε Σκανδιναβική εκδοχή των Ισπανικών Σκαλοπατιών στη Ρώμη. Αλλά δημόσιο τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά, μέσα στην βιβλιοθήκη.

Ο Δαρβίνος όμως δεν εξηγεί μόνο την εξέλιξη μιας μεμονωμένης ιδέας. Όπως βλέπετε, μερικές φορές αναδύεται ένα "υποείδος". Πολύ συχνά καθόμαστε στις σχεδιαστικές συσκέψεις και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια απίθανη ιδέα. Δεν ταιριάζει στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Μα για κάποιον άλλο πελάτη, διαφορετικού πολιτισμού, θα μπορούσε να είναι η σωστή απάντηση σε μια διαφορετική ερώτηση. Έτσι δεν πετάμε ποτέ τίποτα. Το γραφείο μας είναι σχεδόν σαν αρχείο αρχιτεκτονικής βιοποικιλότητας. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς κάτι.

Κι αυτό που θα ήθελα να κάνω τώρα, σαν γρήγορη εξιστόρηση, είναι να διηγηθώ πώς δύο έργα εξελίχθηκαν προσαρμόζοντας και αυτοσχεδιάζοντας βάσει των συγκυριών του κόσμου. Η πρώτη ιστορία ξεκινά πέρυσι, όταν πήγαμε στη Σαγκάη για τον διαγωνισμό του Εθνικού Δανικού Εκθεσιακού Περιπτέρου στην Παγκόσμια Έκθεση του 2010. Και είδαμε αυτόν τον τύπο, τον Χαϊμπάο. Είναι η μασκότ της έκθεσης. Και φαίνεται παράξενα οικείος. Βασικά έμοιαζε με ένα κτίριο που είχαμε σχεδιάσει για ένα ξενοδοχείο στη Βόρειο Σουηδία. Όταν το παραδώσαμε για τον σουηδικό διαγωνισμό πιστεύαμε ότι ήταν ένα πραγματικά προχωρημένο σχέδιο. Αλλά δεν έμοιαζε ακριβώς με κάτι από την Βόρειο Σουηδία. Η σουηδική επιτροπή πίστευε το ίδιο. Έτσι αποκλειστήκαμε.

Μετά όμως είχαμε μία συνάντηση με έναν Κινέζο επιχειρηματία, που είδε το σχέδιό μας και είπε: "Για δες, αυτός είναι ο κινέζικος χαρακτήρας για τη λέξη άνθρωποι". (Γέλια) Άρα προφανώς έτσι γράφεις “άνθρωποι“, όπως στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Το διπλοτσεκάραμε κιόλας. Την ίδια περίοδο μας προσκάλεσαν να εκθέσουμε στην Δημιουργική Βιομηχανική Εβδομάδα της Σαγκάης. Σκεφτήκαμε ότι αυτό ήταν παραπάνω από μία απλή ευκαιρία. Έτσι προσλάβαμε έναν ειδικό στο φενγκ σούι. Μεγεθύναμε το κτίριο επί τρία, στις Κινέζικες αναλογίες και πήγαμε στη Κίνα. (Γέλια) Να λοιπόν το Κτίριο των Ανθρώπων, όπως το ονομάσαμε. Βλέπουμε δύο διερμηνείς μας, να διαβάζουν κατά κάποιο τρόπο την αρχιτεκτονική.

Έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα Βεν Βέι Πο. Αυτό ώθησε τον κ. Λιανγκ Γιου Τσεν, τον δήμαρχο της Σαγκάης να επισκεφθεί την έκθεση. Και είχαμε την ευκαιρία να εξηγήσουμε το έργο. Αυτός μας είπε, "Η Σαγκάη είναι η πόλη με τους περισσότερους ουρανοξύστες στον κόσμο." Αλλά για 'κείνον ήταν σαν να είχε χαθεί η επαφή με το έδαφος, με τις ρίζες. Με το Κτίριο των Άνθρώπων είδε μία αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της αρχαίας σοφίας της Κίνας και του προοδευτικού μέλλοντος της Κίνας. Προφανώς συμφωνήσαμε απόλυτα μαζί του. (Γέλια) (Χειροκρότημα) Δυστυχώς ο κ. Τσεν βρίσκεται τώρα στη φυλακή για διαφθορά. (Γέλια)

Αλλά όπως είπα, ο Χαϊμπάο έδειχνε πολύ οικείος. Επειδή είναι ουσιαστικά ο κινέζικος χαρακτήρας για τους "ανθρώπους". Διάλεξαν αυτήν την μασκότ επειδή το θέμα της έκθεσης είναι "Καλύτερη Πόλη, Καλύτερη Ζωή". Αειφορία. Σκεφτήκαμε πως η αειφορία έφτασε να είναι αυτού του είδους η νεο-Προτεσταντική ιδέα που πρέπει να "προκαλεί πόνο" για να έχει αποτέλεσμα.

Ξέρετε, δεν πρέπει να κάνετε πολύωρα ζεστά ντουζ. Να μην πετάτε με αεροπλάνο στις διακοπές σας επειδή είναι βλαβερό για το περιβάλλον. Σταδιακά παίρνετε την ιδέα ότι η αειφόρος διαβίωση έχει λιγότερη πλάκα από την κανονική ζωή. Έτσι σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον να εστιάσουμε σε παραδείγματα όπου η αειφόρος πόλη ουσιαστική βελτιώνει την ποιότητα ζωής.

Αναρωτηθήκαμε επίσης, τι σχετικό θα μπορούσε η Δανία να δείξει στην Κίνα; Ξέρετε, είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, μία από τις μικρότερες. Η Κίνα συμβολίζεται με τον δράκο. Στη Δανία έχουμε ένα εθνικό πουλί, τον κύκνο. (Γέλια) Η Κίνα έχει πολλούς μεγάλους ποιητές.

Όμως ανακαλύψαμε ότι στο σχολικό πρόγραμμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, υπάρχουν τρία παραμύθια του Αν Του Σουνγκ, ή Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, όπως τον λέμε εμείς. Αυτό σημαίνει ότι 1,3 δισεκατομμύρια Κινέζοι έχουν μεγαλώσει με "Τα Καινούρια Ρούχα Του Αυτοκράτορα", "Το Κοριτσάκι Με Τα Σπίρτα" και "Την Μικρή Γοργόνα". Είναι σχεδόν σαν ένα θραύσμα Δανικού πολιτισμού, ενσωματωμένο στον Κινέζικο πολιτισμό.

Το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο στην Κίνα είναι το Σινικό Τείχος. Το Σινικό Τείχος είναι το μόνο πράγμα που είναι ορατό από το φεγγάρι. Το μεγάλο τουριστικό αξιοθέατο στη Δανία είναι η Μικρή Γοργόνα. Αυτή όμως μετά βίας φαίνεται από τις περιηγήσεις στα κανάλια. (Γέλια)

Αυτό δείχνει κατά κάποιο τρόπο, τη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο πόλεων. Κοπεγχάγη, Σαγκάη, σύγχρονο, Ευρωπαϊκό. Αλλά τότε κοιτάξαμε την πρόσφατη αστική ανάπτυξη. Και παρατηρήσαμε ότι έτσι ήταν ένας δρόμος της Σαγκάης 30 χρόνια πριν. Μόνο ποδήλατα, καθόλου αυτοκίνητα. Έτσι είναι σήμερα. Όλο μποτιλιάρισμα. Τα ποδήλατα απαγορεύτηκαν σε πολλές περιοχές.

Εν τω μεταξύ στην Κοπεγχάγη επεκτείνουμε τους ποδηλατόδρομους. Το ένα τρίτο των ανθρώπων μετακινούνται με ποδήλατο. Έχουμε ένα δωρεάν σύστημα ποδηλάτων, το Αστικό Ποδήλατο, που μπορείς να δανειστείς όταν επισκέπτεσαι την πόλη. Έτσι σκεφτήκαμε, γιατί δεν επανεντάσσουμε το ποδήλατο στην Κίνα; Κάνουμε δωρεά 1000 ποδήλατα στη Σαγκάη. Εάν έρθετε στην έκθεση, πηγαίνετε απευθείας στο Δανικό Εκθεσιακό Περίπτερο. Πάρτε ένα δανικό ποδήλατο. Και συνεχίστε μ΄ αυτό για τα άλλα Παβιγιόν (περίπτερα).

Όπως είπα, η Σαγκάη και η Κοπεγχάγη είναι πόλεις λιμάνια. Όμως στην Κοπεγχάγη το νερό έχει γίνει τόσο καθαρό, που μπορείς ουσιαστικά να κολυμπήσεις. Ένα από τα πρώτα έργα που κάναμε ποτέ ήταν το λιμενικό λουτρό της Κοπεγχάγης. Ένα είδος επέκτασης του δημόσιου χώρου μέσα στο νερό. Σκεφτήκαμε ότι αυτές οι εκθέσεις πολύ συχνά παρέχουν πολλή κρατικά επιχορηγούμενη προπαγάνδα, εικόνες, δηλώσεις, μα καθόλου πραγματική εμπειρία. Έτσι λοιπόν, όπως και με το ποδήλατο, δεν μιλάμε γι' αυτό. Μπορείτε να το δοκιμάσετε. Όπως με το νερό, αντί να μιλάμε γι αυτό, θα στείλουμε ενα εκατομμύριο λίτρα λιμανίσιο νερό απ' την Κοπεγχάγη στη Σαγκάη. Έτσι οι Κινέζοι που έχουν το θάρρος, μπορούν πραγματικά να βουτήξουν μέσα και να νιώσουν πόσο καθαρό είναι.

Εδώ ο κόσμος κανονικά ενίσταται πως δεν ακούγεται και πολύ αειφόρο το να στέλνεις νερό με το πλοίο από την Κοπεγχάγη στην Κίνα. Όμως τα μεταγωγικά πλοία πηγαίνουν φορτωμένα από την Κίνα στη Δανία. Έπειτα ταξιδεύουν πίσω άδεια. Πολύ συχνά φορτώνουν νερό για έρμα. Ουσιασικά κερδίζουμε μία διαδρομή δωρεάν.

Και στη μέση αυτού του λουτρού σκοπεύουμε να τοποθετήσουμε την αυθεντική Μικρή Γοργόνα. Άρα η πραγματική Γοργόνα, το πραγματικό νερό και τα πραγματικά ποδήλατα. Και όταν θα λείπει, θα καλέσουμε έναν Κινέζο καλλιτέχνη να την αναπαραστήσει. Η αρχιτεκτονική του παβιγιόν είναι αυτή η θηλιά από εκθεσιακό χώρο και ποδήλατα. Όταν πηγαίνεις στην έκθεση θα βλέπεις τη Γοργόνα και την πισίνα. Θα περπατάς γύρω, ψάχνοντας ένα ποδήλατο στην οροφή, θα καβαλάς και θα συνεχίζεις στο υπόλοιπο της έκθεσης.

Έτσι όταν κερδίσαμε το διαγωνισμό έπρεπε να κάνουμε μία έκθεση στην Κίνα για να εξηγήσουμε το έργο. Και προς έκπληξή μας, μας επεστράφη μια από τις μακέτες μας με διορθώσεις από την κρατική Κινέζικη επιτροπή λογοκρισίας. Πρώτον, από τον Κινέζικο χάρτη έλειπε η Ταϊβάν. Είναι πολύ σοβαρό πολιτικό ζήτημα στην Κίνα. Θα την προσθέσουμε. Δεύτερον, είχαμε συγκρίνει τον Κύκνο με τον Δράκο. Και το Κινέζικο κράτος είπε, "Πρόταση αλλαγής σε πάντα". (Γέλια) (Χειροκρότημα)

Έτσι όταν έγινε γνωστό στην Δανία ότι ουσιαστικά θα μετακινούσαμε το εθνικό μας μνημείο, το Λαϊκό Εθνικό Κόμμα επαναστάτησε. Προσπάθησαν να περάσουν ένα νόμο κατά της μετακίνησης της Γοργόνας. Έτσι για πρώτη φορά κλήθηκα να μιλήσω στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον γιατί το πρωί από τις 9 ως τις 11 συζητούσαν το οικονομικό πακέτο εκχώρησης και πόσα δισεκατομμύρια να επενδύσουν για την Δανική Οικονομία. Στις 11 σταμάτησαν να συζητάνε αυτά τα ασήμαντα ζητήματα. Και μετά από τις 11 ως τη 1 μάλωναν για το αν θα σταλεί η Γοργόνα στη Κίνα ή όχι. (Γέλια) (Χειροκρότημα)

Ανακεφαλαιώνοντας, αν θέλετε να δείτε την Γοργόνα απ' το Μάιο ως το Δεκέμβριο τον επόμενο χρόνο, μην έρθετε στην Κοπεγχάγη, γιατί θα βρίσκεται στη Σαγκάη. Αν παρ' όλα αυτά έρθετε στην Κοπεγχάγη μάλλον θα δείτε μια εγκατάσταση του Αι Ουέι ουέι, του Κινέζου καλλιτέχνη. Μα αν παρέμβει η Κινέζικη κυβέρνηση, μπορεί κιόλας να είναι ένα πάντα. (Γέλια)

Λοιπόν, η δεύτερη ιστορία που θα ήθελα να πω είναι - βασικά ξεκινάει από το ίδιο μου το σπίτι. Αυτό είναι το διαμέρισμά μου. Αυτή είναι η θέα από το διαμέρισμά μου. Πάνω από το τοπίο με τα τριγωνικά μπαλκόνια που ο πελάτης μας αποκάλεσε "το μπαλκόνι του Λεονάρντο ντι Κάπριο". Διαμορφώνουν αυτού του είδους την κατακόρυφη πίσω αυλή. Όπου, μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα, συστήνεσαι με όλους σου τους γείτονες σε μια κάθετη ακτίνα 10 μέτρων. Το σπίτι είναι ένα είδος στρεβλωμένου κύβου. Προσπαθήσαμε ένα ζιγκ-ζαγκ για να παρέχουμε σε όλα τα διαμερίσματα καθαρή θέα, αντί να κοιτά ο ένας τον άλλο.

Μέχρι πρόσφατα, η θέα από το διαμέρισμά μου ήταν αυτή. Μέχρι το σημείο που ο πελάτης μας αγόρασε το δίπλα οικόπεδο και είπε ότι θα έκανε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων δίπλα σε ένα κτίριο πάρκινγκ. Σκεφτήκαμε πως αντί για μια παραδοσιακή στοίβα διαμερισμάτων, που βλέπουν σε ένα μεγάλο βαρετό σωρό αυτοκινήτων, γιατί να μην μετατρέψουμε όλα τα διαμερίσματα σε ρετιρέ, και να τα τοποθετήσουμε πάνω σε ένα βάθρο αυτοκινήτων;

Επειδή η Κοπεγχάγη είναι εντελώς επίπεδη, αν θέλεις να έχεις μια ωραία πλαγιά με νότιο προσανατολισμό, στην ουσία πρέπει να τη φτιάξεις μόνος σου. Μετά μειώσαμε τον όγκο, έτσι ώστε να μην εμποδίζεται η θέα από το διαμέρισμά μου. (Γέλια) Το πάρκινγκ ουσιαστικά καταλαμβάνει τον βαθύ χώρο κάτω από τα διαμερίσματα.

Και πάνω, στον ήλιο, έχουμε ένα μονό στρώμα διαμερισμάτων, που συνδυάζουν όλες τις ομορφιές του προαστιακού τρόπου ζωής, όπως ένα σπίτι με κήπο και μητροπολιτική θέα, και ένα είδος πυκνοκατοικημένης αστικής περιοχής. Αυτό είναι το πρώτο αρχιτεκτονικό μοντέλο μας. Αυτή είναι μια εναέρια φωτογραφία από πέρυσι το καλοκαίρι. Ουσιαστικά τα διαμερίσματα καλύπτουν το πάρκινγκ. Είναι προσβάσιμα μέσω αυτού του διαγώνιου ανελκυστήρα. Ένα προϊόν από την Ελβετία. Γιατί στην Ελβετία έχουν μία φυσική ανάγκη για διαγώνιους ανελκυστήρες. (Γέλια)

Και η πρόσοψη του πάρκινγκ, - θέλαμε να το κάνουμε με φυσικό σύστημα εξαερισμού. Έτσι χρειάστηκε να το διατρήσουμε και ανακαλύψαμε ότι ελέγχοντας το μέγεθος των οπών μπορούσαμε ουσιαστικά να μετατρέψουμε όλη τη πρόσοψη σε μία γιγαντιαία, φυσικά εξαεριζόμενη εικόνα. Και αφού πάντα αναφερόμαστε στο έργο ως Το Βουνό, αναθέσαμε στον Γιαπωνέζο φωτογράφο των Ιμαλαΐων να μας δώσει αυτή την υπέροχη φωτογραφία της Κορυφής του Έβερεστ, κάνοντας όλο το κτίριο ένα έργο τέχνης 3.000 τ.μ. (Χειροκρότημα)

Έτσι όταν πηγαίνει κανείς πίσω στο πάρκινγκ, στους διαδρόμους, είναι σχεδόν σαν ένα ταξίδι σε παράλληλο σύμπαν από αυτοκίνητα και χρώματα, σ΄ αυτήν την νότια προσανατολισμένη αστική όαση. Το ξύλο του διαμερίσματός σου συνεχίζεται προς τα έξω και γίνεται πρόσοψη. Αν πας ακόμη παραπέρα, μετατρέπεται σ΄ αυτόν τον πράσινο κήπο. Όλο το νερό της βροχής που πέφτει στο Βουνό συλλέγεται. Υπάρχει ένα αυτόματο σύστημα άρδευσης, που εξασφαλίζει ότι αυτό το τοπίο κήπων σε ένα ή δύο χρόνια θα μεταμορφωθεί σε ένα Καμποτζιανό ερειπωμένο ναό, πλήρως καλυμμένο με πράσινο.

Το Βουνό είναι το πρώτο μας δομημένο παράδειγμα αυτού που μας αρέσει να αποκαλούμε αρχιτεκτονική αλχημεία. Η ιδέα ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε - αν όχι χρυσάφι - τουλάχιστον πρόσθετη αξία με την ανάμειξη παραδοσιακών συστατικών, όπως συνηθισμένα διαμερίσματα και συνηθισμένα πάρκινγκ, και στην περίπτωση αυτή να δώσουμε στους ανθρώπους την ευκαιρία να μην χρειαστεί να επιλέξουν ανάμεσα σε μια ζωή με κήπο και μια ζωή στην πόλη. Μπορούν να έχουν και τα δύο.

Σαν αρχιτέκτονας είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις ένα πρόγραμμα. Δεν μπορείς απλά να πεις "τώρα θα ΄θελα να κάνω μια αειφόρο πόλη στην κεντρική Ασία". Στην πραγματικότητα δεν αναλαμβάνεις έργα έτσι. Πάντα πρέπει να προσαρμόζεσαι και να αυτοσχεδιάζεις σύμφωνα με τις ευκαιρίες, τις συμπτώσεις, και τον αναβρασμό που συμβαίνει στον κόσμο.

Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι που πρόσφατα, πέρυσι το καλοκαίρι, κερδίσαμε τον διαγωνισμό για το σχεδιασμό μιας εθνικής Σκανδιναβικής τράπεζας. Αυτός ήταν ο διευθυντής της τράπεζας όταν ακόμα γελούσε. (Γέλια) Ήταν στο κέντρο της πρωτεύουσας και ήμασταν ενθουσιασμένοι γι' αυτήν την ευκαιρία. Δυστυχώς ήταν η εθνική τράπεζα της Ισλανδίας.

Την ίδια εποχή είχαμε έναν επισκέπτη. Ένας υπουργός από το Αζερμπαϊτζάν ήρθε στο γραφείο μας. Τον πήγαμε να δει το Βουνό και ενθουσιάστηκε με την ιδέα του να φτιάχνεις πραγματικά βουνά με την αρχιτεκτονική. Επειδή το Αζερμπαϊτζάν είναι γνωστό ως οι Άλπεις της Κεντρικής Ασίας. Μας ρώτησε αν μπορούσαμε να φανταστούμε ένα αστικό πολεοδομικό σχέδιο ενός νησιού έξω από την πρωτεύουσα που θα αναπαριστούσε τις σιλουέτες των επτά σημαντικότερων βουνών του Αζερμπαϊτζάν.

Αναλάβαμε το έργο και φτιάξαμε αυτό το μικρό βίντεο που θα 'θελα να σας δείξω. Φτιάχνουμε συχνά μικρές ταινίες. Διαπληκτιζόμαστε συχνά για την μουσική επένδυση, αλλά σ' αυτήν την περίπτωση ήταν πολύ απλό να διαλέξουμε τραγούδι. Βασικά το Μπάκου είναι ένας ημισεληνοειδής κόλπος απέναντι από το νησί Ζίρα, που σχεδιάζουμε. Σχεδόν όπως τα σύμβολα στη σημαίας τους. Η κεντρική μας ιδέα ήταν να πάρουμε τα σχήματα των 7 σημαντικότερων βουνών της τοπογραφίας του Αζερμπαϊτζάν και να τα αναπαραστήσουμε σαν αστικές αρχιτεκτονικές δομές, κατοικήσιμες από ανθρώπους. Έπειτα, τοποθετήσαμε τα βουνά στο νησί, όπου πλαισιώνουν μία μεγάλη πράσινη κοιλάδα. Περίπου σαν ένα κεντρικό πάρκο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή τη στιγμή το νησί είναι μόνο ένα κομμάτι ερήμου. Δεν έχει βλάστηση. Δεν έχει νερό. Ούτε ενέργεια ούτε πόρους. Σχεδιάσαμε ολόκληρο το νησί σαν μοναδικό οικοσύστημα, αξιοποιώντας την αιολική ενέργεια για τη λειτουργία των μονάδων αφαλάτωσης, και τις θερμικές ιδιότητες του νερού για τη θέρμανση και ψύξη των κτιρίων. Και όλο το παραπανίσιο άχρηστο καθαρό νερό φιλτράρεται οργανικά μέσα στο τοπίο, μεταμορφώνοντας σταδιακά το έρημο νησί σε ένα πράσινο, πληθωρικό τοπίο.

Έτσι ενώ η αστική ανάπτυξη συνήθως συμβαίνει εις βάρος της φύσης, σ' αυτήν την περίπτωση ουσιαστικά δημιουργείται φύση. Και τα κτίρια όχι μόνο δίνουν την αίσθηση βουνών. Λειτουργούν και σαν βουνά. Προσφέρουν προστασία από τον άνεμο. Συλλέγουν ηλιακή ενέργεια. Συλλέγουν νερό. Δηλαδή ουσιαστικά μετατρέπουν ολόκληρο το νησί σε ένα μοναδικό οικοσύστημα.

Πρόσφατα παρουσιάσαμε τα γενικά σχέδια. Και εγκρίθηκαν. Και αυτό το καλοκαίρι ξεκινάμε τα δομικά έγγραφα των δύο πρώτων βουνών, στο πρώτο νησί, ουδέτερο σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, της Κεντρικής Ασίας. (Χειροκρότημα) Κλείνοντας... Είδατε πώς το Βουνό στην Κοπεγχάγη μετεξελίχθηκε στις Επτά Κορφές του Αζερμπαϊτζάν. Με λίγη τύχη και λίγη περισσότερη εξέλιξη ίσως σε 10 χρόνια να είναι τα Πέντε Βουνά του Άρη. Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)