Ο Bill Gates μιλάει ελεύθερα

Έγραψα ένα γράμμα την περασμένη εβδομάδα με θέμα το έργο του ιδρύματος, αναφερόμενος σε κάποια από τα προβλήματα, και ο Warren Buffet μου το είχε προτείνει να το κάνω, να υπάρξω ειλικρινής σχετικά με το τι πήγαινε καλά και τι όχι, και να το κάνω αυτό σε ετήσια βάση. Ένας στόχος που είχα ήταν να κινητοποιήσω περισσότερα άτομα να δουλέψουν σε αυτά τα προβλήματα διότι πιστεύω πως υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά που δεν "δουλεύονται" όπως πρέπει. Αυτά είναι ότι η αγορά δεν οδηγεί τους επιστήμονες, τους επικοινωνιολόγους, τους σκεπτόμενους, τις κυβερνήσεις να κάνουν τα σωστά πράγματα. Μόνο εάν δώσουμε σημασία σε αυτά τα ζητήματα και έχουμε πνευματώδη άτομα που θα νοιαστούν και θα κινητοποιήσουν και άλλους σε αυτά, θα μπορέσουμε να πετύχουμε τη πρόοδο που χρειαζόμαστε.

Έτσι, σήμερα το πρωί θα μοιραστώ μαζί σας δύο από αυτά τα προβλήματα και θα μιλήσω για το που βρισκόμαστε. Πριν αρχίσω όμως θέλω να παραδεχτώ ότι είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω πως κάθε δύσκολο πρόβλημα μπορεί να λυθεί. Και μέρος του λόγου που αισθάνομαι έτσι είναι είναι ότι κοιτάω το παρελθόν. Κατά τον τελευταίο αιώνα ο μέσος όρος προσδόκιμης ζωής έχει υπερδιπλασιαστεί Ένα άλλο στατιστικό, μάλλον το αγαπημένο μου, έχει να κάνει με την παιδική θνησιμότητα. Μέχρι το 1960 ακόμα, είχαμε 110 εκατ. γεννήσεις και 20 εκατ. από αυτά τα παιδιά πέθαιναν πριν φτάσουν στο 5 έτος. Πριν πέντε χρόνια, είχαμε 135 εκατ. γεννήσεις – πολύ περισσότερες - και λιγότερα από 10 εκατ. πέθαναν πριν φτάσουν στο 5 έτος. Έτσι, η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε κατά το ήμισυ Πρόκειται για κάτι εκπληκτικό. Κάθε μια από αυτές τις ζωές σημαίνει πολλά.

Και ο βασικός λόγος που το πετύχαμε δεν ήταν απλώς με την αύξηση των εισοδημάτων μας αλλά και χάρη σε μερικές καίριες ανακαλύψεις. Εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν ευρύτερα. Για παράδειγμα, η ιλαρά προκάλεσε 4 εκατ. θανάτους πρόσφατα, ως το 1990, και τώρα το νούμερο είναι κάτω από 400.000. Άρα μπορούμε στ’ αλήθεια να κάνουμε αλλαγές. Η επόμενη εξέλιξη θα είναι να κόψουμε τα 10 εκατ. κατά το ήμισυ πάλι. Και πιστεύω πως αυτό είναι εφικτό σε λιγότερο από 20 χρόνια. Γιατί; Επειδή υπάρχουν λίγες μόνο ασθένειες που ευθύνονται για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των θανάτων: διάρροια, πνευμονία και ελονοσία.

Έτσι φτάνουμε στο πρώτο πρόβλημα που θα ασχοληθώ σήμερα το πρωί, που είναι πως σταματάμε μια ασθένεια, μια θανάσιμη ασθένεια, που μεταδίδεται με τα κουνούπια;

Λοιπόν, ποια είναι η ιστορία αυτής της ασθένειας; Είναι μια δριμύτατη ασθένεια για χιλιάδες χρόνια; Μάλιστα, εάν κοιτάξουμε στο γενετικό κώδικα, είναι η μόνη ασθένεια για την οποία μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οι άνθρωποι που ζουν στην Αφρική έχουν αναπτύξει αρκετούς μηχανισμούς προκειμένου να αποφύγουν τους θανάτους από ελονοσία Οι θάνατοι κορυφώθηκαν λίγο πάνω από 5 εκατ. την δεκαετία του 30. Άρα το πρόβλημα ήταν τεράστιο. Και η αρρώστια είχε παγκόσμια εμβέλεια. Μια τρομερή αρρώστια. Υπήρχε στις Η.Π.Α. Υπήρχε στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τι την προκαλούσε μέχρι τις αρχές του 1900, μέχρι που ένας Βρετανός στρατιωτικός ανακάλυψε ότι επρόκειτο για τα κουνούπια. Άρα η αρρώστια ήταν παντού. Και δύο εργαλεία βοήθησαν να μειωθεί ο δείκτης θανάτων. Ο ένας ήταν η εξόντωση των κουνουπιών με DDT (εντομοκτόνο). Ο άλλος ήταν να κουράρονται οι ασθενείς με κινίνο, ή παράγωγα του κινίνου. Και γι αυτό τον λόγο κατέβηκε ο δείκτης θανάτων.

Τώρα, ειρωνικά, αυτό που συνέβη ήταν, να εξαλειφθεί από τις εύκρατες περιοχές, που είναι εκεί που βρίσκονται οι πλούσιες χώρες. Άρα λοιπόν βλέπουμε η αρρώστια: το 1900 είναι παντού. το 1945, είναι ακόμα στις περισσότερες περιοχές. το 1970, η Η.Π.Α. και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης την έχουν εξαλείψει. το 1990, έχει εξαλειφθεί στις περισσότερες βόρειες περιοχές. Πιο πρόσφατα, υπάρχει μόνο στη περιοχή του ισημερινού.

Και εδώ φτάνουμε στο παράδοξο πως επειδή η αρρώστια βρίσκεται μόνος στις φτωχότερες χώρες, δεν αντλεί πολλά κεφάλαια για επενδύσεις. Για παράδειγμα, περισσότερα χρήματα επενδύονται σε φάρμακα κατά της φαλάκρας παρά κατά της ελονοσίας. Τώρα, εδώ που τα λέμε η φαλάκρα είναι… τρομερό πράγμα. (Γέλια) Και οι πλούσιοι άνδρες προσβάλλονται. Και έτσι για αυτό το λόγο έχει τεθεί αυτή η προτεραιότητα.

Αλλά, στην ελονοσία -- ακόμα και οι ένα εκατ. θάνατοι που προκαλεί η ελονοσία κάθε χρόνο. υποβιβάζεται το θέμα πάρα πολύ. Πάνω από 200 εκατ. άνθρωποι σε κάθε δεδομένη στιγμή υποφέρουν από αυτή. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορείς να κινήσεις τις τοπικές οικονομίες, διότι η αρρώστια δρα ανασταλτικά σε όλα. Τώρα, φυσικά η ελονοσία μεταδίδεται από τα κουνούπια. Έφερα για εσάς εδώ, για να έχετε μια εμπειρία από πρώτο χέρι. Θα τα αφήσουμε να περιπλανηθούν για λίγο μέσα στο αμφιθέατρο. (Γέλια) Δεν υπάρχει λόγος μόνο οι φτωχοί άνθρωποι να έχουν αυτή την εμπειρία. (Γέλια) (Χειροκρότημα) Αυτά τα κουνούπια δεν είναι μολυσμένα.

Έχουμε λοιπόν βρει μερικά νέα πράγματα. Έχουμε κουνουπιέρες για το κρεββάτι. Και οι κουνουπιέρες είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο. Σημαίνει πως μάνα και παιδί μπορούν να μένουν κάτω από τη κουνουπιέρα το βράδυ, ώστε τα κουνούπια που τσιμπούν αργά τη νύχτα δεν τους φτάνουν. Και όταν ψεκάζεις τους εσωτερικούς χώρους με DDT. σε συνδυασμό με τη χρήση κουνουπιέρας. μπορείς να μειώσεις τους θανάτους κατά 50 τοις εκατό. Και αυτό έχει συμβεί τώρα σε αρκετές χώρες. Είναι ωραίο να το βλέπει κανείς.

Αλλά πρέπει με την ελονοσία να είμαστε προσεκτικοί -- το παράσιτο εξελίσσεται και το κουνούπι εξελίσσεται. Άρα όλα τα εργαλεία που είχαμε στο παρελθόν με τον καιρό θα γίνουν αναποτελεσματικά. Και έτσι μένουμε με δύο επιλογές. Αν πας σε μια χώρα με τα σωστά εργαλεία και τη σωστή μέθοδο, και το κάνεις δυναμικά, θα πετύχεις μια τοπική εξάλειψη. Και σε αυτές τις περιπτώσεις είδαμε το «χάρτη της ελονοσίας» να συρρικνώνεται Αλλιώς, αν το κάνεις με μισή καρδιά, για μια περίοδο θα μειώσεις την θνησιμότητα, αλλά στο τέλος αυτά τα εργαλεία θα γίνουν αναποτελεσματικά, και το ποσοστό θανάτων θα ανέβει και πάλι. Και ο κόσμος έχει περάσει από τη φάση που δίνει προσοχή και μετά δεν δίνει προσοχή.

Σήμερα βρισκόμαστε σε ανοδική πορεία. Τα κονδύλια για κουνουπιέρες έχουν αυξηθεί. Υπάρχει έρευνα για νέα φάρμακα. Το ίδρυμά μας, υποστηρίζει ένα εμβόλιο που μπαίνει στη τρίτη φάση κλινικής έρευνας αυτό θα αρχίσει σε μερικούς μήνες. Και αυτό θα σώσει περισσότερα από τα 2/3 των ζωών εάν είναι αποτελεσματικό. Αρά θα έχουμε αυτά τα νέα εργαλεία.

Αλλά αυτό μόνο του δεν μας δείχνει τον δρόμο. Γιατί ο δρόμος για να απαλλαγούμε από αυτή την αρρώστια περιλαμβάνει πολλά πράγματα. Απαιτεί τους επικοινωνιολόγους να διατηρήσουν τα κονδύλια σε υψηλό επίπεδο, να διατηρήσουν τη δημοσιότητα ψηλά, να επικοινωνήσουν τις πετυχημένες ιστορίες. Περιλαμβάνει κοινωνικούς επιστήμονες, έτσι να μάθουμε πως να κάνουμε όχι μόνο το 70% των ανθρώπων να χρησιμοποιούν κουνουπιέρες, αλλά το 90%. Χρειαζόμαστε μαθηματικούς να έρθουν και να το προσομοιώσουν αυτό, να κάνουν τα πράγματα Monte Carlo (στοχαστική τεχνική) ώστε να καταλάβουν πως όλα αυτά τα εργαλεία συνδυάζονται και δουλεύουν μαζί. Προφανώς χρειαζόμαστε φαρμακευτικές εταιρείες να μας δώσουν την εξειδικευμένη γνώση τους. Χρειαζόμαστε τις πλούσιες κυβερνήσεις του πλανήτη να είναι γενναιόδωρες στη προσφορά βοήθειας για αυτά. Και έτσι καθώς αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται, είμαι πολύ αισιόδοξος πως θα καταφέρουμε να εξαλείψουμε την ελονοσία.

Τώρα, επιτρέψτε μου να πάω σε μια δεύτερη ερώτηση, μια αρκετά διαφορετική ερώτηση, αλλά εξίσου σημαντική. Και αυτή είναι: Πώς κάνεις ένα δάσκαλο σπουδαίο; Μοιάζει με το είδος της ερώτησης που οι άνθρωποι θα ξόδευαν πολύ χρόνο, και καταλαβαίνουμε πολύ καλά γιατί. Και η απάντηση είναι, πως στ'αλήθεια δεν γνωρίζουμε. Ας ξεκινήσουμε με το γιατί είναι αυτό τόσο σημαντικό. Λοιπόν, στοιχηματίζω πως όλοι μας εδώ είχαμε μερικούς σπουδαίους δασκάλους. Όλοι είχαμε μια θαυμάσια εκπαίδευση. Αυτό είναι μέρος του λόγου που είμαστε εδώ σήμερα, μέρος του λόγου που είμαστε πετυχημένοι. Μπορώ να πω, παρόλο που παράτησα το πανεπιστήμιο. Πως είχα σπουδαίους δασκάλους.

Είναι γεγονός, πως στις Η.Π.Α. το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί αρκετά καλά. Υπάρχουν αρκετοί αποτελεσματικοί δάσκαλοι μαζεμένοι σε μικρό χώρο. Έτσι, το ανώτερο 20% των μαθητών έλαβαν καλή παιδεία. Και αυτό το ανώτερο 20% είναι οι καλύτεροι στο κόσμο, εάν τους συγκρίνεις με το άλλο ανώτερο 20%. Και αυτοί προχώρησαν και ξεκίνησαν τις επαναστάσεις στο λογισμικό και τη βιοτεχνολογία. και διατηρούν τις Η.Π.Α. στο προσκήνιο.

Τώρα, η ισχύς αυτού του 20% έχει αρχίσει να ξεθωριάζει σε σχετική βάση, αλλά ακόμα πιο ανησυχητικό είναι η παιδεία που λαμβάνει το σύνολο των ανθρώπων. Αυτό όχι μόνο ήταν αδύναμο αλλά γίνεται ακόμα πιο αδύναμο Και αν δούμε την οικονομία, μόνο τώρα στ αλήθεια παρέχει κάποιες ευκαιρίες σε ανθρώπους με καλύτερη παιδεία. Και πρέπει να το αλλάξουμε αυτό. Πρέπει να το αλλάξουμε έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν ίσες ευκαιρίες. Πρέπει να το αλλάξουμε έτσι ώστε η χώρα να είναι ισχυρή και να παραμείνει στο προσκήνιο των θεμάτων που προάγονται από προχωρημένη παιδεία, όπως οι επιστήμες και τα μαθηματικά.

Όταν πρωτόμαθα τις στατιστικές έμεινα άναυδος με το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα. Πάνω από 30% των παιδιών ποτέ δεν τελειώνουν το λύκειο. Και αυτό ήταν κάτι που συγκάλυπταν για πολύ καιρό διότι υπολόγιζαν ως ποσοστό αυτών που δεν τελείωσαν το λύκειο αυτούς που ξεκίνησαν την τελευταία χρονιά του λυκείου με αυτούς που την τελείωσαν. Επειδή δεν παρακολουθούσαν πόσοι μαθητές ήταν σχολείο πριν την τελευταία τάξη Αλλά οι περισσότερες αποχωρήσεις είχαν συμβεί πριν αυτή. Έπρεπε κάπως να ανεβάσουν το δηλωμένο ποσοστό εγκαταλείψεων του σχολείου αμέσως μόλις τελείωσε εκείνη η καταγραφή σε ποσοστό πάνω από 30%. Για παιδιά μειονοτήτων είναι πάνω από 50%. Και ακόμα και εάν αποφοιτήσεις από το Λύκειο, και είσαι από οικογένεια χαμηλών εισοδημάτων, έχεις λιγότερο από 25% πιθανότητες να τελειώσεις πανεπιστημιακό πτυχίο. Αν είσαι από οικογένεια χαμηλών εισοδημάτων στις Η.Π.Α., έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να πας φυλακή παρά να τελειώσεις τετραετές μετάλυκειακό πτυχίο. Και αυτό δεν φαίνεται και τόσο δίκαιο.

Τώρα, πως βελτιώνεις την παιδεία;

Για τα τελευταία 9 χρόνια το ίδρυμα μας έχει επενδύσει σε αυτό το σκοπό. Υπάρχουν πολλά άτομα που συμμετέχουν στη προσπάθεια. Έχουμε κάνει δουλειά σε μικρά σχολεία, έχουμε χρηματοδοτήσει υποτροφίες, έχουμε κάνει πράγματα σε βιβλιοθήκες. Πολλές από αυτές τις ενέργειες είχαν καλή επίδραση. Αλλά όσο περισσότερο ασχολούμασταν, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσαμε πως η ύπαρξη σπουδαίων δασκάλων ήταν πολύ σημαντικό πράγμα. Και έτσι σταθήκαμε σε μερικούς ανθρώπους, ερευνώντας πόση διαφοροποίηση υπάρχει ανάμεσα στους δασκάλους, ανάμεσα, ας πούμε, στο κορυφαίο 25% - τούς καλύτερους - και το κατώτερο 25%. Πόση διαφοροποίηση υπάρχει μέσα σ’ ένα σχολείο και ανάμεσα σε σχολεία; Και η απάντηση είναι πως η διαφοροποίηση ήταν απίστευτη! Το κορυφαίο 25% θα αυξήσει τις επιδόσεις της τάξης του - βασιζόμενοι σε βαθμολογίες από εξετάσεις - πάνω από 10% μέσα σε ένα μόνο χρόνο. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι εάν σε ολόκληρες τις Η.Π.Α., για δύο χρόνια, είχαμε δασκάλους του κορυφαίου 25%, ολόκληρη η διαφορά μεταξύ εμάς & της Ασίας θα εξαφανιζόταν. Μέσα σε 4 χρόνια θα ξεπερνούσαμε όλες τις χώρες του κόσμου.

Άρα, είναι απλό. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι δασκάλους του κορυφαίου 25%. Τώρα θα πείτε, "Πρέπει να ανταμείψουμε αυτούς τους ανθρώπους!". "Πρέπει να τους κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους." "Πρέπει να ανακαλύψουμε τι κάνουν και να μεταφέρουμε αυτή τη δεξιότητα σε άλλους". Αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω απόλυτα πως δεν συμβαίνει σήμερα.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του κορυφαίου 25%; Με τι μοιάζουν; Μπορεί να πιστεύετε πως πρόκειται για πρεσβύτερους δασκάλους. Και η απάντηση είναι όχι. Μόλις κάποιος έχει διδάξει για 3 χρόνια η ποιότητα της διδασκαλίας του δεν αλλάζει μετά. Η διακύμανση είναι πολύ, πολύ μικρή. Μπορεί να πιστεύετε οτι είναι κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων. Είναι αυτοί που επέστρεψαν και πήραν μεταπτυχιακό τίτλο στην εκπαίδευση. Αυτός ο πίνακας εξετάζει τέσσερις διαφορετικούς παράγοντες και μας λέει πόσο εξηγούν την ποιότητα διδασκαλίας. Αυτό το τελευταίο, που λέει δεν κάνει καμία διαφορά, είναι ο μεταπτυχιακός τίτλος.

Τώρα, σχετικά με το τρόπο που δουλεύει το σύστημα αμοιβών, δύο πράγματα είναι αυτά που ανταμείβονται Το ένα είναι τα χρόνια προϋπηρεσίας. Επειδή ανεβαίνει ο μισθός και μαζεύεις συντάξιμα χρόνια. Το άλλο είναι τα επιδόματα που δίνουν σε όσους έχουν μεταπτυχιακούς τίτλους. Αλλά με κανένα τρόπο δεν υπάρχει συσχετισμός με το να είναι κανείς καλύτερος δάσκαλος. Διδασκαλία για την Αμερική: Μικρή διαφορά. Για τους μαθηματικούς που σπουδάζουν μαθηματικά υπάρχει μια μετρήσιμη επίπτωση. Αλλά τελικά ο συντριπτικός παράγοντας είναι η πρότερη επίδοση σου. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που είναι πολλοί καλοί σε αυτό. Και δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα για να μελετήσουμε τι είναι αυτό και να το καταγράψουμε, και να το αναπαράγουμε, να αυξήσουμε την μέση ικανότητα -- ή να ενθαρρύνουμε αυτούς που το έχουν να μείνουν στην εκπαίδευση.

Μπορεί να ρωτήσετε: «Οι καλοί δάσκαλοι μένουν και οι κακοί φεύγουν;» Η απάντηση είναι, κατά μέσο όρο, οι σχετικά καλύτεροι δάσκαλοι εγκαταλείπουν το εκπαιδευτικό σύστημα. Και πρόκειται για ένα σύστημα με πολύ μεγάλη ροή ανανέωσης προσωπικού.

Τώρα, υπάρχουν μερικά μέρη – πολύ λίγα – στα οποία δημιουργούνται σπουδαίοι δάσκαλοι. Ένα καλό τέτοιο παράδειγμα είναι κάποια «Σχολεία Χάρτας» (charter) ονομαζόμενα KIPP. Το ακρώνυμο σημαίνει: «Η Γνώση είναι Δύναμη». Πρόκειται για κάτι απίστευτο. Έχουν 66 σχολεία, τα περισσότερα από 6η έως 8η τάξη, κάποια μέχρι και την 9η τάξη (Γ Λυκείου) και το τι γίνεται εκεί είναι καταπληκτική διδασκαλία. Εγγράφουν τα φτωχότερα παιδιά, και πάνω από 96% των αποφοίτων τους συνεχίζουν σε τετραετή κολέγια. Και η όλη διάθεση και συμπεριφορά σε αυτά τα σχολεία είναι πολύ διαφορετική από αυτή στα συμβατικά δημόσια σχολεία. Διδάσκουν σε ομάδες. Διαρκώς βελτιώνουν τους δασκάλους τους. Παίρνουν τα δεδομένα, τα αποτελέσματα των εξετάσεων, Και λένε στο δάσκαλο, «Φίλε! Εσύ έφερες αυτή τη πρόοδο!» Ασχολούνται σοβαρά με την βελτίωση του δάσκαλου.

Όταν πας και κάθεσαι σε μια από αυτές τις τάξεις στην αρχή είναι πολύ παράξενα. Καθόμουν και σκεφτόμουν, «Τι γίνεται εδώ;» Ο δάσκαλος έτρεχε εδώ και εκεί και η ενέργεια ήταν μεγάλη. Σκεφτόμουν, «Σαν να είμαι σε κάποιο αγώνα αυτοκινήτων ή κάτι τέτοιο Τι ακριβώς γίνεται εδώ μέσα;» Και ο δάσκαλός διαρκώς κοίταζε να εντοπίσει ποια παιδιά δεν πρόσεχαν, ποια παιδιά είχαν βαρεθεί, καλούσε συνεχώς διάφορα παιδιά, έγραφε στον πίνακα. Ήταν ένα πολύ δυναμικό περιβάλλον, γιατί ειδικά σε αυτές τις μεσαίες τάξεις -- από 5η έως 8η τάξη -- το να κρατάς τους μαθητές δεσμευμένους και να θέτεις τον ρυθμό ότι όλοι στη τάξη πρέπει να προσέχουν, κανένας δεν αστειεύεται με αυτό, ή έχει την στάση αυτού που δεν θέλει να βρίσκεται εκεί. Όλοι πρέπει να συμμετέχουν. Και αυτό κάνουν τα σχολεία KIPP.

Πως συγκρίνεται αυτό με ένα συμβατικό σχολείο; Στα συμβατικά σχολεία δεν λένε στους δάσκαλους πόσο καλοί είναι. Τα δεδομένα δεν συλλέγονται. Στην επαγγελματική σύμβαση του δασκάλου, περιορίζονται οι φορές που μπορεί να μπει ο διευθυντής στη τάξη -- μερικές φορές σε μια φορά το χρόνο. και χρειάζεται να ενημερώσει προκαταβολικά πριν το κάνει. Τώρα φαντάσου ένα εργοστάσιο που έχεις αυτούς τους εργάτες, μερικοί εκ των οποίων κατασκευάζουν ελαττωματικά προϊόντα και στην διοίκηση λένε, «Έι, μόνο μια φορά το χρόνο μπορείς να κατεβαίνεις στο χώρο εργασίας, αλλά πριν έρθεις πρέπει πρώτα να μας ενημερώσεις, γιατί μπορεί έτσι να σας κοροϊδέψουμε, και να κάνουμε καλή δουλειά σε εκείνη τη δεδομένη στιγμή»

Ακόμα και ένας δάσκαλος με τη βούληση να βελτιωθεί δεν έχει τα εργαλεία να το κάνει. Δεν έχουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, και υπάρχει μια στάση να μπλοκάρουν τα δεδομένα. Για παράδειγμα, Η Νέα Υόρκη πέρασε ένα νόμο πως τα στοιχεία σχετικά με την πρόοδο των δασκάλων δεν μπορούν να κοινοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν για την επαγγελματική εξέλιξή τους. Και έτσι υπάρχουν αντικίνητρα για τη βελτίωση των δασκάλων. Αλλά είμαι αισιόδοξος για αυτό, και νομίζω πως υπάρχουν μερικά ξεκάθαρα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.

Πρώτα απ όλα γίνονται πολύ περισσότερες εξετάσεις, και έτσι έχουμε καλύτερη εικόνα για το που βρισκόμαστε. Και αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε ποιοι τα πάνε καλά, και να τους καλέσουμε να μας δείξουν ποιες είναι οι τεχνικές τους. Προφανώς το ψηφιακό βίντεο είναι πολύ φθηνό σήμερα. Βάζοντας μερικές κάμερες στις σχολικές αίθουσες και ξεκαθαρίζοντας πως ότι συμβαίνει καταγράφεται συνεχώς είναι πολύ πρακτικό για όλα τα δημόσια σχολεία. Και έτσι θα μπορούν οι δάσκαλοι να κάθονται ανά μερικές εβδομάδες και να λένε, «ΟΚ, να ένα σημείο που νομίζω πως τα πήγα καλά. Να ένα σημείο που νομίζω πως τα πήγα άσχημα. Πείτε μου – όταν το παιδί αντέδρασε έτσι, πώς θα έπρεπε να το είχα χειριστεί;" Και θα μπορούν να κάθονται όλοι μαζί και να συζητούν για αυτά τα προβλήματα. Έτσι μπορούμε να πάρουμε τους καλύτερους δασκάλους και κάπως να τους εμφανίσουμε, σαν καλό παράδειγμα για όλους να βλέπουν ποιοι είναι οι καλύτεροι στη διδασκαλία.

Μπορείς να πάρεις αυτά τα υποδειγματικά μαθήματα και να τα κάνεις διαθέσιμα έτσι ώστε κάθε μαθητής να μπορεί να δει ένα μάθημα φυσικής, και να μάθει από αυτό. Εάν έχεις κάποιο μαθητή που έχει μείνει πίσω, θα μπορούσες να του αναθέσεις να δει αυτό το βίντεο και να επαναλάβει τη θεωρία. Και στην πραγματικότητα, αυτά τα δωρεάν μαθήματα δεν θα είναι διαθέσιμα μόνο στο internet, άλλα θα μπορούσαμε να τα κάνουμε διαθέσιμα σε DVD, έτσι ώστε ο καθένας που έχει πρόσβαση σε μηχάνημα αναπαραγωγής DVD να έχει τους καλύτερους καθηγητές. Και έτσι βλέποντάς το ως ένα σύστημα προσωπικού, μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο.

Υπάρχει στην πραγματικότητα ένα βιβλίο για το KIPP, το μέρος που όλο αυτό γίνεται, που ο Jay Matthews, ένας δημοσιογράφος, έγραψε, και ονομάζετε "Δούλευε Σκληρά, Συμπεριφέρσου Όμορφα." Και σκέφτηκα ότι αυτό είναι φανταστικό! Θα σας δώσω μια ιδέα τι κάνει ένα καλός δάσκαλος. Θα στείλω σε όλους εδώ μέσα ένα δωρεάν αντίγραφο του βιβλίου. (χειροκρότημα)

Τώρα, βάζουμε πολλά λεφτά στην εκπαίδευση, και νομίζω ότι η εκπαίδευση είναι το σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε σωστά, για την χώρα να έχει τόσο δυνατό μέλλον όσο πρέπει να έχει. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένα δραστικό νομοσχέδιο, - είναι ενδιαφέρον - όπου ο Λευκός Οίκος είχε τα χρήματα για τέτοιου είδους συστήματα δεδομένων, και απορρίφθηκε στην Γερουσία, γιατί εκεί υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τέτοια πράγματα.

Άλλα εγώ, -- εγώ είμαι αισιόδοξος -- πιστεύω πως οι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι, και ότι θα κάνει την διαφορά για εκατομμύρια ζωές, αν το κάνουμε σωστά. Είχα χρόνο να βάλω ένα πλαίσιο μόνο σε αυτά τα δύο προβλήματα. Υπάρχουν πολλά ακόμη παρόμοια προβλήματα -- AIDS, πνευμονία, -- βλέπω ότι ανυπομονείτε, και μόνο στο άκουσμα αυτών των πραγμάτων. Και η ομάδα των ικανοτήτων που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα είναι πολύ ευρεία Ξερετε... το σύστημα δεν τα κάνει αυτά από μόνο του. Οι κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα στον σωστό χρόνο από μόνες τους. Ο ιδιωτικός τομέας δεν επενδύει σε αυτά τα πράγματα από μόνος του.

Έτσι χρειάζονται εξαιρετικοί άνθρωποι όπως εσείς, να αναλύσουν αυτά τα προβλήματα, και να βάλουν και άλλους ανθρώπους να ασχοληθούν -- και να βοηθήσουν να φτάσουμε στην λύση. Και με αυτό τον τρόπο, πιστεύω ότι μερικά μεγάλα πράγματα θα έρθουν.

Σας ευχαριστώ. (χειροκρότημα)