Bill Ford: Ένα μέλλον μακριά από το κυκλοφοριακό πρόβλημα

Εκ γενετής αλλά και από επιλογή, ασχολήθηκα με την αυτοκινητοβιομηχανία σε ολόκληρη τη ζωή μου, και τα τελευταία 30 χρόνια, εργαζόμουν στην Ford Motor Company. Και τα περισσότερα από αυτά τα χρόνια ενδιαφερόμουν για το, πώς θα πουλήσω περισσότερα αυτοκίνητα και φορτηγά; Αλλά σήμερα ανησυχώ για το τι γίνεται αν το μόνο που κάνουμε είναι να πουλάμε περισσότερα αυτοκίνητα και φορτηγά; Τι θα συμβεί όταν ο αριθμός των οχημάτων στο δρόμο διπλασιαστεί, τριπλασιαστεί, ή τετραπλασιαστεί;

Στη ζωή μου έχω δύο μεγάλα πάθη, και το πρώτο είναι τα αυτοκίνητα. Κυριολεκτικά μεγάλωσα με την Ford Motor Company. Ως μικρό παιδί, σκεφτόμουν πόσο τέλειο ήταν όταν ο μπαμπάς μου έφερνε σπίτι το καινούργιο μοντέλο της Ford ή της Lincoln και το άφηνε στο δρόμο. Και τότε αποφάσισα, στην ηλικία των 10, ότι θα ήταν πραγματικά τέλειο αν γινόμουν οδηγός δοκιμών. Έτσι οι γονείς μου ετοιμάζονταν για το φαγητό. Κάθονταν στο τραπέζι και εγώ το έσκαγα από το σπίτι. Καθόμουν στη θέση του οδηγού και οδηγούσα το νέο μοντέλο στο δρόμο, και ήταν μαγευτικό. Και αυτό συνεχιζόταν για περίπου 2 χρόνια, μέχρι που-- νομίζω ήμουν περίπου 12 χρονών -- ο πατέρας μου έφερε σπίτι μια Lincoln Mark III. Και χιόνιζε εκείνη τη μέρα. Οπότε αυτός και η μητέρα μου κάθησαν για το δείπνο, και εγώ την "κοπάνησα" και σκέφτηκα πόσο τέλεια θα ήταν να κάνω φιγούρες ή ακόμη και "οχτάρια" πάνω στο χιόνι. Ο πατέρας μου τελείωσε νωρίς το δείπνο εκείνο το απόγευμα. Και καθώς περπατούσε προς το μπροστινό χολ έξω από την μπροστινή είσοδο ακριβώς την ίδια στιγμή χτύπησα στον πάγο και βρέθηκα μπροστά του στην μπροστινή είσοδο με το αυτοκίνητο και παραλίγο να καταλήξω στο μπροστινό χολ. Ετσί αυτό φρέναρε τη δοκιμαστική οδήγησή μου για λίγο. Αλλά τότε άρχισα να αγαπάω αληθινά τα αυτοκίνητα. Και το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν μια πράσινη-φωσφορίζουσα Mustang του 1975. Και ενώ το χρώμα ήταν πραγματικά φρικτό, αγάπησα αυτό το αυτοκίνητο, και πραγματικά εδραίωσε τον έρωτά μου με τα αυτοκίνητα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Αλλά τα αυτοκίνητα είναι κάτι περισσότερο από πάθος για εμένα, είναι σχεδόν κυριολεκτικά στο αίμα μου. Ο προ-παππούς μου ήταν ο Henry Ford, και από την πλευρά της μητέρας μου, ο προ-παππούς μου ήταν ο Harvey Firestone. Έτσι όταν γεννήθηκα, υποθέτω ότι μπορείς να πείς πως οι προσδοκίες ήταν κάπως υψηλές για εμένα. Αλλά ο προ-παππούς μου, Henry Ford, πίστευε πραγματικά ότι η αποστολή της Ford Motor Company ήταν να κάνει τις ζωές των ανθρώπων καλύτερες και να φτιάχνει προσιτά αυτοκίνητα ώστε όλοι να μπορούν να τα αποκτήσουν. Επειδή πίστευε ότι με την κινητικότητα έρχεται η ελευθερία και η πρόοδος. Και αυτή είναι μια πεποίθηση που εστερνίζομαι κι εγώ.

Το άλλο μεγάλο μου πάθος είναι το περιβάλλον. Και ως νεαρό αγόρι, συνήθιζα να πηγαίνω πάνω στο Βόρειο Μίσιγκαν και να ψαρεύω στα ποτάμια όπου ψάρευε ο Hemingway και αργότερα έγραψε για αυτά. Και πραγματικά μου έκανε εντύπωση καθώς περνούσαν τα χρόνια, με ένα πολύ αρνητικό τρόπο, όταν πήγαινα σε κάποιο ρυάκι που αγαπούσα, και συνήθιζα να περπατάω σε αυτό τον τόπο, που κάποτε ήταν γεμάτο με πυγολαμπίδες και τώρα έχει ένα εμπορικό κέντρο ή ένα σύμπλεγμα διαμερισμάτων εκεί. Και έτσι, ακόμη και σε μικρή ηλικία, αυτό συντονίστηκε μαζί μου, και ολόκληρη η έννοια της προστασίας του περιβάλλοντος, σε ένα πολύ βασικό επίπεδο, "μπήκε" μέσα μου.

Ως λυκειόπαιδο, άρχιζα να διαβάζω συγγραφείς όπως ο Thoreau και ο Aldo Leopold και ο Edward Abbey, και πραγματικά άρχισα να αναπτύσσω μια βαθύτερη εκτίμηση για το φυσικό κόσμο. Αλλά πότε δεν είχα σκεφτεί ότι η αγάπη μου για τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά θα ερχόταν σε σύγκρουση με τη φύση. Και αυτό συνέβαινε μέχρι που πήγα στο κολλέγιο. Και όταν πήγα στο κολλέγιο, μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν πήγαινα στην τάξη και ένα πλήθος καθηγητών μου έλεγε ότι η Ford Motor Company και η οικογένειά μου αποτελούσαν ό,τι χειρότερο για τη χώρα μας. Πίστευαν ότι ενδιαφερόμασταν περισσότερο, ως επιχείρηση, για το κέρδος, παρά για την πρόοδο, και ότι γεμίσαμε τον ουρανό με νέφος και ειλικρινά, ότι ήμασταν ο εχθρός.

Εντάχθηκα στην Ford μετά το κολλέγιο, μετά από κάποια ψυχική ενδοσκόπηση για το αν είναι ή όχι αυτό το σωστό που πρέπει να κάνω. Αλλά αποφάσισα ότι ήθελα να πάω και να δω, αν μπορούσα να επιφέρω αλλαγή εκεί μέσα. Και σαν κοιτάζω 30 χρόνια πίσω, ήταν λίγο αφελές να σκέφτομαι σε εκείνη την ηλικία ότι θα μπορούσα. Αλλά το ήθελα. Και πραγματικά ανακάλυψα ότι οι καθηγητές μου δεν έκαναν τελείως λάθος. Στην πραγματικότητα, όταν πήγα πίσω στο Detroit, ο περιβαλλοντολογικός μου προσανατολισμός δεν "αγκαλιάστηκε" ακριβώς από τους ανθρώπους της εταιρίας μου, και κυρίως από εκείνους της βιομηχανίας. Είχα κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συνομιλίες όπως μπορείτε να φανταστείτε. Υπήρχαν κάποιοι μέσα στην Ford που πίστευαν πως όλοι αυτοί οι οικολογικοί παραλογισμοί πρέπει απλά να εξαφανιστούν και ότι έπρεπε να σταματήσω να κάνω παρέα με ακτιβιστές Θεωρήθηκα ριζοσπάστης. Και ποτέ δε θα ξεχάσω τη μέρα που με κάλεσε ένα στέλεχος της υψηλής διοίκησης και μου είπε να σταματήσω να συσχετίζομαι με κάθε γνωστό ή εικαζόμενο περιβαλλοντολόγο. (Γέλια) Φυσικά, δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω κάτι τέτοιο, και συνέχισα να μιλάω για το περιβάλλον, και ήταν πραγματικά το θέμα που σήμερα ονομάζουμε βιωσιμότητα. Και σε βάθος χρόνου, οι απόψεις μου έγιναν από αμφιλεγόμενες πάνω κάτω, αποδεκτές σήμερα. Δηλαδή, πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μέσα στη βιομηχανία κατάλαβαν ότι οφείλουμε να συμβαδίσουμε με αυτό.

Και τα καλά νέα είναι ότι σήμερα αντιμετωπίζουμε τα μεγάλα ζητήματα, των αυτοκινήτων και του περιβάλλοντος - όχι μόνο στην Ford, αλλά πραγματικά ως βιομηχανία. Φέρνουμε την απόδοση των καυσίμων σε νέα επίπεδα. Και με τη νέα τεχνολογία, μειώνουμε -- και πιστεύω, κάποια μέρα θα εξαλείψουμε -- τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Ξεκινάμε να πουλάμε ηλεκτρικά αυτοκίνητα, το οποίο είναι τέλειο. Αναπτύσσουμε εναλλακτικούς κινητήρες οι οποίοι θα κάνουν το αυτοκίνητο προσιτό με όλες τις έννοιες της λέξης -- οικονομικά, κοινωνικά και περιβαντολλογικά. Και βασικά, αν και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας και πολλή δουλειά να κάνουμε, μπορώ να δω τη μέρα που τα δύο μεγάλα μου πάθη -- τα αυτοκίνητα και το περιβάλλον -- θα έρθουν σε αρμονία.

Αλλά δυστυχώς, καθώς προσπαθούμε να λύσουμε ένα τεράστιο πρόβλημα -- και οπως προείπα, δεν εχουμε τελειώσει ακόμη, έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε, αλλά ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε -- αλλά ενώ είμαστε σε αυτή τη διαδικασία, ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα ξεπροβάλλει, και οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν. Και αυτό είναι η ελευθερία της κινητικότητας την οποία ο προπαππούς μου έφερε στους ανθρώπους τώρα απειλείται, όπως και το περιβάλλον. Το πρόβλημα, για να το θέσω πιο απλά, είναι μαθηματικό. Σήμερα υπάρχουν περίπου 6.8 δισεκατόμυρια άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο, και στις μέρες μας, αυτό το νούμερο αυξάνεται στα περίπου εννιά δισεκατομμύρια. Και σε αυτό το πληθυσμιακό επίπεδο, ο πλανήτης μας θα φτάσει στα όρια της ανόδου. Και με αυτή την άνοδο έρχονται κάποια σοβαρά πρακτικά προβλήματα, ένα από τα οποία είναι ότι το κυκλοφοριακό σύστημα απλά δε θα μπορεί να λειτουργήσει.

Όταν βλέπουμε την πληθυσμιακή αύξηση από την σκοπιά των αυτοκινήτων, γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο. Σήμερα υπάρχουν γύρω στα 800 εκατομμύρια αυτοκίνητα στους δρόμους παγκοσμίως. Αλλά με περισσότερους ανθρώπους και μεγαλύτερη ευημερία στον κόσμο, αυτό το νούμερο πρόκειται να ανέβει στα περίπου δυο με τέσσερα δισεκατομμύρια στα μέσα του αιώνα. Και αυτό πρόκειται να δημιουργήσει ένα κυκλοφορικό πρόβλημα που ο κόσμος δε θα έχει ξαναδεί. Τώρα σκεφτείτε την επίδραση που θα έχει στην καθημερινότητά μας. Σήμερα ο μέσος Αμερικανός ξοδεύει περίπου μια βδομάδα το χρόνο κολλημένος σε μποτιλιάρισμα, και αυτό είναι τεράστια σπατάλη χρόνου και πόρων. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το τι γίνεται σε χώρες που αναπτύσσονται γρηγορότερα. Σήμερα ο μέσος οδηγός στο Πεκίνο ξοδεύει πέντε ώρες για την καθημερινή του μετακίνηση. Και πέρυσι το καλοκαίρι - πολλοί από εσάς μάλλον το είδατε - υπήρχε ένα μποτιλιάρισμα 160 χιλιομέτρων το οποίο διήρκεσε 11 μέρες στην Κίνα. Τις επόμενες δεκατετίες, το 75 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε πόλεις, και 50 από αυτές τις πόλεις θα είναι πόλεις των 10 δισεκατομμυρίων ανθρώπων ή και περισσότερο.

Έτσι μπορείτε να δείτε το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε. Αν αναλογιστείς την πληθυσμιακή αύξηση, είναι ξεκάθαρο ότι το μοντέλο κινητικότητας που έχουμε σήμερα απλά δε θα δουλεύει αύριο. Ειλικρινά, τέσσερα δισεκατομμύρια "καθαρά" αυτοκίνητα στον δρόμο δεν παύουν να είναι τέσσερα δισεκατομμύρια αυτοκίνητα, και ένα μποτιλιάρισμα χωρίς καυσαέρια δεν παύει να είναι ένα μποτιλιάρισμα. Έτσι, άμα δεν κάνουμε αλλαγές σήμερα, πώς θα είναι το αύριο; Λοιπόν νομίζω ότι μάλλον ήδη έχετε μια εικόνα. Το μποτιλιάρισμα είναι απλά ένα σύμπτωμα από αυτή την πρόκληση, και είναι πραγματικά πολύ, πολύ στενόχωρο, αλλά έτσι είναι. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το παγκόσμιο κυκλοφοριακό πρόβλημα πρόκειται να "πνίξει" την οικονομική πρόοδο και την ικανότητα μας να διακινούμε τροφή και υγειονομική περίθαλψη, κυρίως σε ανθρώπους που ζούν στα κέντρα των πόλεων. Και η ποιότητα της ζωής μας θα πρέπει να υπονομευτεί σοβαρά. Οπότε πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;

Λοιπόν, η απάντηση δεν είναι μια από τα ίδια. Ο προπαππούς μου κάποτε είχε πεί πρίν εφεύρει το Model T, "Αν τότε είχα ρωτήσει τους ανθρώπους τι ήθελαν, θα είχαν απαντήσει, 'θέλουμε γρηγορότερα άλογα.'" Έτσι η απάντηση στα περισσότερα αυτοκίνητα δε βρίσκεται στο να έχουμε περισσότερους δρόμους. Όταν η Αμερική ξεκίνησε να κινείται δυτικά, δεν προσθέσαμε περισσότερα βαγόνια, χτίσαμε περισσότερους σιδηρόδρομους. Και για να ενώσουμε τη χώρα μας μετά το Δευτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δε χτίσαμε περισσότερους αυτοκινητόδορμους δυο λωρίδων, κατασκευάσαμε διακρατικό σύστημα αυτοκινητοδρόμων. Σήμερα χρειαζόμαστε τον ίδιο τρόπο σκέψης για να δημιουργήσουμε ένα βιώσιμο μέλλον. Πρόκειται να κατασκευάσουμε έξυπνα αυτοκίνητα, αλλά πρέπει επίσης να κατασκευάσουμε έξυπνους δρόμους, έξυπνους χώρους στάθμευσης, έξυπνα συστήματα δημοσίων μεταφορών και άλλα. Δε θέλουμε να ξοδεύουμε το χρόνο μας κολλημένοι σε μποτιλιάρισμα, σε σταθμούς διοδίων ή ψάχνοντας για θέσεις στάθμευσης. Χρειαζόμαστε ένα ενοποιημένο σύστημα το οποίο να χρησιμοποιεί δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για τη βελτιστοποίηση της προσωπικής κινητικότητας σε μαζική κλίμακα χωρίς ταλαιπωρία ή συμβιβασμούς για τους ταξιδιώτες. Και ειλικρινά, αυτό είναι το είδος του συστήματος που πρόκειται να κάνει το μέλλον της προσωπικής κινητικότητας βιώσιμο.

Τώρα οι καλές ειδήσεις είναι ότι κάποιο μέρος αυτού του έργου έχει ήδη αρχίσει σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στην πόλη Masdar στο Abu Dhabi χρησιμοποιούν αυτόματα ηλεκτρικά αυτοκίνητα τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους, και πηγαίνουν υπογείως, κάτω από τους δρόμους της πόλης. Και από πάνω, υπάρχει μια σειρά από πεζόδρομους. Στην 34th Street της Νέας Υόρκης, το μποτιλιάρισμα σύντομα θα αντικατασταθεί με ένα ενοποιημένο σύστημα οχημάτων που κυκλοφορούν σε συγκεκριμένους άξονες. Ζώνες πεζοδρόμων και ειδικές λωρίδες κυκλοφορίας θα κατασκευαστούν, και όλα αυτά θα μειώσουν το μέσο χρόνο κυκλοφορίας για να διασχίσεις την πόλη της Νέας Υόρκης από μία ώρα που είναι σήμερα σε ώρα αιχμής στα 20 λεπτά περίπου. Τώρα άμα κοιτάξεις το Hong Kong, έχουν ένα πολύ ενδιαφέρον σύστημα που ονομάζεται Octοpus (Χταπόδι). Εϊναι ένα σύστημα που πραγματικά συνδέει όλα τα μεταφορικά μέσα σε ένα ενιαίο σύστημα πληρωμών. Έτσι οι χώροι στάθμευσης, τα λεωφορεία, τα τραίνα, θα λειτουργούν μέσα στο ίδιο σύστημα. Τώρα και οι υπηρεσίες κοινής χρήσης αυτοκινήτων επίσης "ξεφυτρώνουν" σε όλο τον κόσμο, και αυτές οι προσπάθειες, πιστεύω, είναι σημαντικές. Μειώνουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση, και ειλικρινά αρχίζουν να σώζουν καύσιμα.

Εϊναι πραγματικά καλές ιδέες που θα μας οδηγήσουν μπροστά. Αλλά αυτό που με εμπνέει είναι τι πρόκειται να είναι δυνατόν όταν τα αυτοκίνητά μας αψραπσηοουρχίσουν να μιλούν μεταξύ τους. Πολύ σύντομα, τα ίδια συστήματα που χρησιμοποιούμε σήμερα για να έχουμε μουσική και διασκέδαση και πληροφορίες GPS στα οχήματά μας θα χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν ένα δίκτυο έξυπνων αυτοκινήτων. Κάθε πρωί οδηγώ περίπου για 30 μίλια (48 χλμ) από το σπίτι μου στο Ann Arbor μέχρι το γραφείο μου στο Dearborn, Michigan. Και κάθε βράδυ που γυρίζω στο σπίτι, η μετακίνησή μου είναι τελείως αβέβαιη. Και πολλές φορές αναγκάζομαι να βγώ από τον αυτοκινητόδρομο και να ψάξω για διαφορετικούς δρόμους προσπαθόντας να φτάσω στο σπίτι. Αλλά πολύ σύντομα θα έρθουν οι μέρες όπου τα αυτοκίνητα ουσιαστικά θα μιλούν μεταξύ τους. Έτσι αν ένα αυτοκίνητο μπροστά μου, στον I-94, πέσει σε κίνηση, θα ενημερώσει αμέσως το αυτοκίνητό μου και θα του πεί να αναδρομολογήσει αυτόματα ώστε να με πάει στο σπίτι με καλύτερο πιθανό τρόπο. Και αυτά τα συστήματα δοκιμάζονται τώρα, και ειλικρινά πρόκειται να είναι έτοιμα πολύ σύντομα.

Αλλά οι δυνατότητες ενός ενοποιημένου δικτύου αυτοκινήτων είναι σχεδόν απεριόριστες. Έτσι απλά φανταστείτε: μια μέρα πολύ σύντομα, θα μπορείτε να προγραμματίσετε ένα ταξίδι στο κέντρο της πόλης και το αυτοκίνητό σας θα μπορεί να συνδεθεί σε ένα σύστημα έξυπνης στάθμευσης. Έτσι μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου, και καθώς μπαίνεις, το αυτοκίνητό σου θα "κλείσει" μια θέση στάθμευσης πριν την άφιξή σου -- τέρμα πια η άσκοπη οδήγηση ψάχνοντας θέση, κατά την οποία ειλικρινά γίνεται η μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμων στα αυτοκίνητα σήμερα στις αστικές περιοχές -- και αυτό είναι το ψάξιμο για θέση στάθμευσης. Ή σκεφτείτε να είστε στη Νέα Υόρκη και να εντοπίζετε ένα "έξυπνο ταξί" με το κινητό σας ώστε να μη χρειάζεται να περιμένετε στο κρύο ώστε να βρείτε ένα. Ή να βρίσκεστε σε μελλοντικό συνέδριο TED και το αυτοκίνητό σας να επικοινωνεί με τα χρονοδιαγράμματα όλων εδώ μέσα και να σας λέει όλες τις καλύτερες διαδρομές προς το σπίτι και πότε πρέπει να φύγετε έτσι ώστε όλοι να μπορείτε να φτάσετε στον επόμενο προορισμό σας έγκαιρα. Αυτό είναι το είδος της τεχνολογίας το οποίο θα συγχωνεύσει εκατομμύρια ιδιωτικά οχημάτα σε ένα κοινό σύστημα.

Έτσι, νομίζω ότι είναι σαφές έχουμε τις απαρχές μιας λύσης για το τεράστιο αυτό πρόβλημα. Αλλά, όπως διαπιστώσαμε με την αντιμετώπιση των εκπομπών CO2 , αλλά και των ορυκτών καυσίμων, δεν υπάρχει μία μόνο λύση. Η λύση δεν πρόκειται να είναι περισσότερα αυτοκίνητα, περισσότεροι δρόμοι ή ένα νέο σύστημα τραίνων, αλλά βρίσκεται, πιστεύω, σε ένα παγκόσμιο δίκτυο ενοποιημένων λύσεων. Τώρα ξέρω ότι μπορούμε να αναπτύξουμε την τεχνολογία η οποία θα το επιτύχει, αλλά πρέπει να έχουμε τη θέληση να βγούμε εκεί έξω και να ψάξουμε για λύσεις -- είτε αυτό σημαίνει κοινή χρήση των οχημάτων ή μέσα μαζικής μεταφοράς ή κάποιον άλλο τρόπο που δεν έχουμε σκεφτεί ακόμη, ο συνολικός συνδυασμός μεταφορών και οι υποδομές πρέπει να υποστηρίζουν όλες τις μελλοντικές επιλογές.

Χρειαζόμαστε τις καλύτερες και τις πιο λαμπρές για να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το θέμα. Οι εταιρείες, επιχειρηματίες, επενδυτές επιχειρηματικών κεφαλαίων όλοι πρέπει να καταλάβουν αυτό είναι μια τεράστια επιχειρηματική ευκαιρία, καθώς και ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Και όπως ακριβώς αυτές οι ομάδες αγκαλιάζουν αυτή την πράσινη ενεργειακή πρόκληση -- και είναι πραγματικά εκπληκτικό για μένα να παρακολουθώ πόση εγκεφαλική δύναμη, πόσα χρήματα και πόσες σοβαρές σκέψεις έχουν, πραγματικά κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών, έχουν εισχωρήσει στον τομέα της πράσινης ενέργειας. Χρειαζόμαστε το ίδιο είδος πάθους και ενέργειας ώστε να αντιμετωπίσουμε το παγκόσμιο μποτιλιάρισμα. Αλλά χρειαζόμαστε και ανθρώπους σαν όλους εσάς σε αυτό το δωμάτιο, κορυφαίους στοχαστές. Εννοώ, ειλικρινά, θέλω όλοι σας να σκεφτείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε να λύσουμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Και χρειαζόμαστε ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα όχι μόνο εφευρέτες, χρειαζόμαστε φορείς χάραξης πολιτικής και κυβερνητικά στελέχη επίσης να σκεφτούν πώς θα ανταποκριθούν στην πρόκληση αυτή.

Αυτό δεν πρόκειται να λυθεί από ένα άτομο ή μία ομάδα. Είναι πραγματικά απαραίτητη μια εθνική ενεργειακή πολιτική, ειλικρινά για κάθε χώρα, επειδή οι ​​λύσεις για κάθε χώρα είναι διαφορετικές με βάση τα επίπεδα εισοδήματος, κυκλοφοριακής συμφόρησης και επίσης το πόσο ολοκληρωμένα είναι τα συστήματα. Αλλά πρέπει να προχωρήσουμε, και πρέπει να προχωρήσουμε σήμερα. Και πρέπει να έχουμε μια υποδομή που έχει σχεδιαστεί για να στηρίξει αυτό το ευέλικτο μέλλον.

Ξέρετε, έχουμε κάνει μεγάλα βήματα. Πρίν από το Model T, οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν είχαν ταξιδέψει περισσότερο από 25 μίλια από το σπίτι τους σε όλη τους τη ζωή. Και από τότε, το αυτοκίνητο μας έδωσε την ελευθερία να επιλέγουμε πού θα ζούμε, πού θα εργαζόμαστε, πού θα παίζουμε και ειλικρινά πότε θα βγαίνουμε έξω και θα τριγυρνάμε. Δε θέλουμε να οπισθοδρομήσουμε και να χάσουμε αυτή την ελευθερία. Κατευθυνόμαστε προς τη λύση -- και όπως είπα και προηγουμένως, ξέρω ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμη -- το μεγάλο πρόβλημα στο οποίο όλοι επικεντρωνόμαστε, αυτό που το απειλεί, και αυτό είναι το περιβαλλοντολογικό προβλημα, αλλά πιστεύω ότι όλοι μας πρέπει να ενεργοποιήσουμε όλες μας τις δυνάμεις και όλη μας την εφευρετικότητα και την αποφασιστικότητά ώστε να βοηθήσουμε στην επιλύση του παγκοσμίου μποτιλιαρίσματος. Γιατί με το να το κάνουμε αυτό, θα διαφυλάξουμε αυτά που πραγματικά θεωρούμε δεδομένα, που είναι η ελευθερία του να κινείσαι και να κινείσαι πολύ εύκολα σε όλο τον κόσμο. Και ειλικρινά, θα βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας άμα το φτιάξουμε αυτό. Διότι, αν μπορείτε να οραματιστείτε, όπως εγώ, ένα μέλλον με μηδενικούς ρύπους και την ελευθερία να κινούμαστε μέσα στη χώρα και σε όλο τον κόσμο όπως το θεωρούμε δεδομένο σήμερα, αυτό αξίζει τη σκληρή δουλειά σήμερα για να το διατηρήσουμε αύριο.

Πιστεύω ότι είμαστε στα καλύτερά μας όταν είμαστε αντιμέτωποι με τα μεγάλα ζητήματα. Αυτό εδώ είναι ένα μεγάλο, και δε μπορεί να περιμένει. Έτσι, ας ξεκινήσουμε τώρα.

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)