Beverly & Dereck Joubert : Μαθήματα ζωής από τις μεγάλες γάτες

Beverly Joubert: Είμαστε πραγματικά παθιασμένοι με την αφρικανική έρημο και την προστασία της. Και έτσι αυτό που κάναμε ήταν να επικεντρωθούμε στις μεγάλες γάτες. Και ξέρω ότι, εάν αναλογιστεί κάποιος την ανθρώπινη δυστυχία και φτώχεια, ακόμη και την αλλαγή του κλίματος, θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί, γιατί να ανησυχούμε για μερικές γάτες; Λοιπόν σήμερα είμαστε εδώ για να μοιραστούμε μαζί σας ένα μήνυμα που μας δόθηκε από έναν πολύ σημαντικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα –από αυτήν τη λεοπάρδαλη.

Dereck Joubert: Βασικά, οι ζωές μας ήταν σαν ένα πολύ μεγάλο επεισόδιο της σειράς "CSI" –περίπου για εικοσιοκτώ χρόνια. Στην ουσία,αυτό που κάναμε ήταν να μελετήσουμε την επιστήμη, να εξετάσουμε τη συμπεριφορά, και να δούμε πάνω από 2.000 κυνήγια από αυτά τα εκπληκτικά ζώα. Αλλά ένα από τα πράγματα στα οποία μας οδήγησε η επιστήμη είναι η προσωπικότητα, η ατομική προσωπικότητα που έχουν αυτά τα ζώα. Και ορίστε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Βρήκαμε αυτή τη λεοπάρδαλη σε ένα δέντρο Baobab 2.000 χρονών στην Αφρική, στο ίδιο δέντρο που είχαμε βρει τη μητέρα της και τη γιαγιά της. Εκείνη μας πήγε σε ένα ταξίδι το οποίο έφερε στην επιφάνεια κάτι πολύ ιδιαίτερο για μας – την κόρη της, που ήταν οκτώ ημερών. Και από τη στιγμή που βρήκαμε αυτή τη λεοπάρδαλη, συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να «μετακομίσουμε». Και έτσι βασικά μείναμε με τη συγκεκριμένη λεοπάρδαλη για τα επόμενα τεσσερισήμισι χρόνια. ακολουθώντας την κάθε μέρα, προσπαθώντας να την γνωρίσουμε, να δούμε την ατομική προσωπικότητά της, και στο τέλος να την γνωρίσουμε πραγματικά. Είμαι προορισμένος από τη μοίρα να περνάω πολύ χρόνο με μερικούς μοναδικούς, πολύ, πολύ ιδιαίτερούς, ατομικιστικoύς και συχνά σαγηνευτικούς γυναικείους χαρακτήρες. (Γέλια) Η Beverly είναι σαφώς ένας από αυτούς, και αυτή η μικρή λεοπάρδαλη, η Legadema, είναι η άλλη, η οποία άλλαξε τη ζωή μας.

BJ: Σίγουρα περάσαμε πολύ χρόνο μαζί της βασικά περισσότερο χρόνο ακόμη και από τη μητέρα της. Όταν η μητέρα της πήγαινε για κυνήγι, εμείς μέναμε εκεί και βιντεοσκοπούσαμε. Και μία από τις πρώτες μέρες, ένας κεραυνός χτύπησε ένα δέντρο περίπου 15 μέτρα μακριά από εμάς. Ήταν τρομακτικό. Σκεπαστήκαμε από φύλλα και επικρατούσε μία απαίσια μυρωδιά. Και φυσικά, ήμασταν και οι δύο σοκαρισμένοι για λίγο, αλλά όταν συνήλθαμε, κοιτάξαμε τη μικρή λεοπάρδαλη και είπαμε: «Θεέ μου, τι θα συμβεί με αυτό το μικρό; Πιθανότατα να συνδέσει για πάντα αυτό τον εκκωφαντικό ήχο με εμάς». Όμως, δεν χρειαζότανε να ανησυχούμε. Βγήκε μέσα από τα δέντρα κατευθείαν προς, έκατσε δίπλα μας, τρέμοντας, με την πλάτη της γυρισμένη προς τον Dereck κοιτάζοντας γύρω της προσεκτικά. Και πραγματικά από εκείνη τη μέρα, ένιωθε άνετα μαζί μας. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι εκείνη η μέρα ήταν η μέρα που κέρδισε πραγματικά το όνομά της. Την βγάλαμε Legadema, που σημαίνει «φως από τον ουρανό».

DJ: Αυτή η ατομιστική συμπεριφορά υπάρχει σε όλα τα είδη των ζώων, ιδιαίτερα στα αιλουροειδή Αυτός εδώ ονομάζεται Eetwidomayloh δηλαδή «αυτός που χαιρετά με τη φωτιά». Και βλέπετε ακριβώς αυτό σε αυτόν, αυτός είναι ο χαρακτήρας του. Αλλά μόνο με το να είμαστε κοντά σε αυτά τα ζώα και να περνάμε αρκετό χρόνο μαζί τους μπορούμε ουσιαστικά να φτάσουμε και να ανακαλύψουμε τους προσωπικούς τους χαρακτήρες.

BJ: Μέσα από την έρευνά μας, έπρεπε να αναζητήσουμε τις πιο άγριες περιοχές της Αφρικής. Και τώρα αυτό είναι στο δέλτα του Okavango στη Μποτσουάνα. Ναι, είναι ένας βάλτος. Ζούμε σε βάλτο μέσα σε μία σκηνή. Αλλά πρέπει να σας πω, ότι κάθε μέρα είναι συναρπαστική. Αλλά, επίσης, βρισκόμαστε σε ένταση την περισσότερη ώρα την περισσότερη ώρα διότι οδηγάμε μέσα στο νερό, και σε άγνωστες περιοχές. Αλλα είμαστε πραγματικά εκεί ψάχνοντας, αναζητώντας και βιντεοσκοπώντας τα αιλουροειδή.

DJ: Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα, βέβαια, όλοι γνωρίζουν είναι ότι οι γάτες μισούν το νερό. Και έτσι αυτό ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για μας. Και θα μπορούσαμε να το ανακαλύψουμε αυτό μόνο, πιέζοντας τους εαυτούς μας να πάμε εκεί που κανένας άνθρωπος δε θα έπρεπε να πάει. –με τη παρακίνηση της Beverly παρεμπιπτόντως– ξεπερνώντας τα όρια, βγαίνοντας εκεί έξω, πιέζοντας το όχημά μας, πιέζοντας τους εαυτούς μας. Όμως, καταφέραμε να βρούμε ότι τα λιοντάρια αυτά είναι 15 % μεγαλύτερα από οποιαδήποτε άλλα, και «ειδικεύονται» στο κυνήγι βουβαλιών στο νερό.

BJ: Και φυσικά, η πρόκληση είναι να ξέρεις πότε να γυρίσεις πίσω. Εμείς δεν το πετυχαίναμε πάντα αυτό. Και σε αυτή τη συγκεκριμένη ημέρα, δεν είχαμε υπολογίσει σωστά το βάθος. Πηγαίναμε όλο και βαθύτερα, μέχρι που το νερό έφτασε στο στήθος του Dereck. Μετά από αυτό ήμασταν στα όρια κατάθλιψης, και το όχημα είχε βυθιστεί αρκετά. Βασικά καταφέραμε να χάσουμε εξοπλισμό δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Είχε πνιγεί η υπερηφάνεια μας, πρέπει να σας πω, το οποίο ήταν πολύ σοβαρό, και σβήσαμε τη μηχανή.

DJ: Και φυσικά, ένας από τους κανόνες που έχουμε στο όχημα είναι ότι αυτός που βυθίζει το όχημα, κολυμπάει με τους κροκόδειλους. (Γέλια) Θα παρατηρήσετε επίσης ότι όλες αυτές οι φωτογραφίες εδώ τραβήχτηκαν από την κορυφή του οχήματος από την Beverly –τη στεγνή κορυφή– (Γέλια) Αλλά όλα τα μέρη στα οποία «κολλάμε» έχουν πραγματικά υπέροχα τοπία. Και δεν υπήρξε ούτε μία φορά που αυτά τα λιοντάρια στράφηκαν προς εμάς, και η Beverly μπόρεσε να τραβήξει μία υπέροχη φωτογραφία.

BJ: Αλλά πραγματικά προσπαθούμε μέρα και νύχτα να τραβήξουμε μοναδικά πλάνα. Πριν από 20 χρόνια, κάναμε μια ταινία που ονομάζεται "Eternal Enemies" («Αιώνιοι Εχθροί»), όπου καταφέραμε να τραβήξουμε αυτήν τη ασυνήθιστη ενοχλητική συμπεριφορά μεταξύ δύο ειδών- λιοντάρια και ύαινες. Και προς έκπληξη μας, έγινε μία ταινία cult. Και μπορέσαμε να το καταλάβουμε αυτό μόνο όταν κάποιοι έβλεπαν παραλληλισμούς μεταξύ της βίαιης πλευράς της φύσης και τον πόλεμο των συμμοριών.

DJ: Ήταν εκπληκτικό, επειδή μπορείτε να δείτε ότι αυτό το λιοντάρι κάνει ακριβώς αυτό που το όνομά του, Eetwidomayloh, αντιπροσωπεύει. Έχει επικεντρωθεί σε αυτήν την ύαινα, και θα την πιάσει. (ήχοι από τα ζώα) Αλλά αυτό είναι, νομίζω, και το όλο θέμα, ότι αυτά τα ζώα έχουν το καθένα την προσωπικότητά του και το χαρακτήρα του. Αλλά για μας για να τα γνωρίσουμε, δεν πιέζουμε μόνο τους εαυτούς μας, αλλά έχουμε και ορισμένους κανόνες μη εμπλοκής, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε. Αυτού του είδους η συμπεριφορά συνεχίζεται εδώ και τρία, τέσσερα, πέντε εκατομμύρια χρόνια, και δεν μπορούμε να παρεμβούμε και να πούμε, "Αυτό είναι λάθος, και αυτό είναι σωστό". Όμως αυτό δεν είναι πάντα εύκολο για εμάς.

BJ: Έτσι όπως λέει και ο Dereck, πρέπει να δουλεύουμε σε ακραίες συνθήκες -σε ακραίες θερμοκρασίες, και μέσα στη νύχτα. Η στέρηση ύπνου είναι μεγάλη. Φτάνουνε στα όρια μας τις περισσότερες φορές. Για 10 χρόνια, προσπαθήσαμε να τραβήξουμε τα λιοντάρια και τους ελέφαντες μαζί και δεν το είχαμε καταφέρει ποτέ μέχρι εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ. Και οφείλω να σας πω ότι ήταν μία άσχημη νύχτα για μένα. Τα δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά μου. Έτρεμα από το άγχος. . Αλλά ήξερα ότι τραβούσαμε κάτι που δεν είχαμε δει ποτέ πριν, κάτι που δεν είχε ποτέ τεκμηριωθεί. Και πιστεύω θα πρέπει να μείνετε μαζί μας.

DJ: Το καταπληκτικό πράγμα για αυτές τις περιστάσεις- και αυτό είναι ίσως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας μας - είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις πώς πρόκειται να τελειώσουν. Πολλοί πιστεύουν, μάλιστα, ότι ο θάνατος ξεκινά στα μάτια, όχι στην καρδιά, ή στους πνεύμονες. Και ότι όταν οι άνθρωποι σταματούν να ελπίζουν ή όταν οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής σταματάει να ελπίζει. Και μπορείτε να δείτε την αρχή αυτού εδώ. Αυτός ο ελέφαντας, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, απλά σταματάει να ελπίζει. Αλλά για τον ίδιο λόγο, μπορεί να ξεκινήσει να ελπίζει ξανά. Έτσι, εκείνη τη στιγμή που νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει, κάτι άλλo συμβαίνει, κάποια σπίθα υπάρχει μέσα σου, μία επιθυμία να παλέψεις- αυτή η σιδερένια θέληση που έχουμε όλοι, που αυτός ο ελέφαντας έχει, το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που έχει, που οι μεγάλες γάτες έχουν. Όλα έχουν τη θέληση να επιβιώσουν, να πολεμήσουν, να σπάσουν το ψυχικό φράγμα και να συνεχίσουν. Και για μας, από πολλές απόψεις, αυτός ο ελέφαντας έχει γίνει ένα σύμβολο έμπνευσης για εμάς, ένα σύμβολο ελπίδας όσο προχωράμε στο έργο μας.

(Χειροκροτήματα)

Τώρα πίσω στην λεοπάρδαλη. Περνούσαμε τόσο πολύ χρόνο με αυτήν τη λεοπάρδαλη προσπαθώντας να καταλάβουμε την ατομιστική συμπεριφορά της, τον προσωπικό χαρακτήρα της, που ίσως να το τραβήξαμε λίγο παραπάνω. Την θεωρούσαμε ίσως δεδομένη, και μάλλον αυτό δεν της άρεσε πολύ. Έτσι συμβαίνει στα ζευγάρια που εργάζονται μαζί, και πρέπει να πω και εντός του οχήματος εγώ και η Beverly έχουμε αρκετά αυστηρά σύνορα και ξεχωριστές δικές μας περιοχές. Η Beverly κάθεται στη μία πλευρά, εκεί όπου είναι όλος ο εξοπλισμός για τα βίντεο και τις φωτογραφίες, ενώ εγώ είμαι στην άλλη πλευρά, εκεί όπου είναι ο δικός μου χώρος. Αυτά τα όρια είναι πολύτιμα για εμάς, αυτά μας χωρίζουν.

BJ: Αλλά όταν αυτό το μικρό είδε ότι είχε αδειάσει η θέση μου, όταν πήγα πίσω για να πάρω εξοπλισμό για την κάμερα, μπήκε μέσα σα μία περίεργη γάτα για να έρθει να διερευνήσει το χώρο. Ήταν εκπληκτικό, και αισθανθήκαμε ευγνώμονες που μας εμπιστευόταν σε τέτοιο βαθμό. Αλλά την ίδια στιγμή, ανησυχούσαμε μήπως αποκτήσει αυτή τη συνήθεια και όταν ανέβει και σε κάποιο άλλο αυτοκίνητο, μπορεί να μην έχει την ίδια αντιμετώπιση - μπορεί την πυροβολήσουν για αυτό. Έτσι ξέραμε ότι έπρεπε να αντιδράσουμε γρήγορα. Και ο μόνος τρόπος που σκεφτήκαμε, χωρίς να την φοβίσουμε, ήτανε να προσπαθούσαμε να μιμηθούμε κάποιον ήχο που θα έκανε η μητέρα της. Έτσι Dereck ανάβει το καλοριφέρ του αυτοκινήτου αέρα - πολύ πρωτότυπο.

DJ: Ήταν ο μόνος τρόπος για να σώσω το γάμο μου, διότι η Beverly αισθάνθηκε ότι της είχε πάρει τη θέση, το βλέπετε. (Γέλια) Αλλά πραγματικά, με αυτό τον τρόπο η μικρή αυτή λεοπάρδαλη έδειχνε την ατομική προσωπικότητά της. Αλλά τίποτα δεν μας έχει προετοιμάσει για το τι θα συνέβαινε στη συνέχεια στη σχέση μας μαζί της, όταν ξεκίνησε το κυνήγι.

BJ: Και σε αυτό το πρώτο κυνήγι, ήμασταν πραγματικά ενθουσιασμένοι. Ήταν σα να παρακολουθούσαμε τελετή αποφοίτησης. Νιώθαμε σα θετοί γονείς. Και φυσικά, γνωρίζαμε πλέον ότι θα επιβίωνε. Αλλά μόνο όταν είδαμε το μικροσκοπικό μωρό μπαμπουίνος να κρέμεται από τη γούνα της μητέρας του, καταλάβαμε ότι κάτι πολύ μοναδικό συνέβαινε με την Legadema. Και φυσικά, το μωρό μπαμπουίνος ήταν τόσο αθώο, που δεν έτρεξε να ξεφύγει. Έτσι, αυτό που είδαμε για τις τα επόμενες δύο ώρες ήταν πολύ μοναδικό. Ήταν απολύτως εκπληκτικό όταν πήρε το μωρό και το πήγε σε ασφαλές μέρος για να το προστατέψει το από την ύαινα. Και για τις επόμενες πέντε ώρες, το φρόντιζε αυτή. Συνειδητοποιήσαμε ότι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τα πάντα και ότι η φύση είναι τόσο απρόβλεπτη, γι’ αυτό και θα πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε όλα ανά πάσα στιγμή.

DJ: Εντάξει, ήταν λίγο άτσαλη. (Γέλια) Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπαμε εδώ ήταν ενδιαφέρον. Γιατί αυτή είναι μία μικρή λεοπάρδαλη που θέλει να παίξει, αλλά ήταν επίσης ένα αρπακτικό που χρειάζεται να σκοτώσει, και όμως σε αντίθεση με αυτά τα δύο, είναι και μία δυνητική μητέρα. Είχε αυτό το μητρικό ένστικτο, όπως ένα νεαρό κορίτσι στο δρόμο προς τη γυναικεία ενηλικίωση. Και έτσι αυτό μας πήγε πραγματικά στο επόμενο επίπεδο για να κατανοήσουμε αυτή την προσωπικότητα.

BJ: Και φυσικά, όλη τη νύχτα, μείνανε μαζί. Κοιμόντουσαν για ώρες. Αλλά έχω να σας πω, γιατί όλοι ρωτάνε «Τι απέγινε το μωρό μπαμπουίνος;». Το μωρό πέθανε. Και υποψιαζόμαστε ότι ήταν εξαιτίας του πολύ κρύου που έκανε τις χειμωνιάτικες νύχτες.

DJ: Έτσι σε αυτό το στάδιο, υποθέτω, είχαμε μία πολύ ξεκάθαρη εικόνα για το τι σήμαινε η προστασία τους. Έπρεπε να ασχοληθούμε με αυτές τις μεμονωμένες προσωπικότητες. Έπρεπε να τους αντιμετωπίσουμε με σεβασμό και να τους υμνήσουμε. Και έτσι, μαζί με το National Geographic, δημιουργήσαμε το «Big Cats Initiative» που στοχεύει στην προστασία και τη φροντίδα των ζώων αυτών που αγαπήσαμε -και είχαμε επίσης την ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω στα τελευταία 50 χρόνια για να δούμε πόσο καλά τα είχαμε πάει συλλογικά. Τότε που η Beverly και εγώ γεννηθήκαμε, υπήρχαν 450.000 λιοντάρια, ενώ σήμερα υπάρχουν 20.000. Και ούτε οι τίγρεις τα πάνε καλύτερα- από 45.000, σήμερα φτάνουν ίσως μέχρι τις 3.000.

BJ: Τα τσιτάχ έχουν μειωθεί αισθητά στα σε 12.000. Οι λεοπαρδάλεις έχουν μειωθεί κατακόρυφα από 700.000 μόνο σε 50.000. Την περίοδο που δουλέψαμε με την Legadema, περίπου πέντε χρόνια δηλαδή - 10.000 λεοπαρδάλεις θανατώθηκαν νόμιμα από κυνηγούς σε σαφάρι. Και αυτές δεν είναι οι μόνες λεοπαρδάλεις που είχαν θανατωθεί την εν λόγω περίοδο. Υπάρχει επίσης και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό λαθροκυνηγών. Και, ενδεχομένως, το ίδιο ποσοστό με τις λεοπαρδάλεις. Τις θαυμάζουμε και παράλληλα τις φοβόμαστε. Και όμως, ως άνθρωποι, θέλουμε να πάρουμε τη δύναμή τους. Κάποτε μόνο οι βασιλιάδες φορούσαν δέρμα λεοπάρδαλης, αλλά σήμερα τις βλέπουμε σε όλες τις παραδοσιακές τελετές και γιορτές, σε θεραπευτές μέχρι και σε υπουργούς. Και βέβαια, κοιτάζοντας αυτό το πόδι λιονταριού που το έχουν γδάρει, μου θυμίζει πολύ έντονα ανθρώπινο χέρι. Ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς ότι η μοίρα τους είναι στα χέρια μας.

DJ: Υπάρχει και αύξηση στο εμπόριο οστών. Η Νότια Αφρική πρόσφατα έβγαλε μερικά οστά λιονταριών στην αγορά. Τα οστά των λιοντάρια και τα οστά των τίγρεων είναι ακριβώς τα ίδια, οπότε η βιομηχανία των οστών λιονταριών θα αφανίσει μονομιάς όλες τις τίγρεις. Το πρόβλημα που έχουμε εδώ είναι πολύ σοβαρό, κυρίως σε ό,τι αφορά τα αρσενικά λιοντάρια. Έτσι, ο αριθμός 20.000 λιοντάρια που μόλις είδατε είναι στην πραγματικότητα ένας εικονικός αριθμός, διότι μπορεί να υπάρχουν τρεις ή τέσσερις χιλιάδες αρσενικά λιοντάρια, και έχουν μολυνθεί όλα από την ίδια ασθένεια, την οποία ονομάζω ανεκτικότητα –η δική μας ανεκτικότητα. Διότι υπάρχει ένα σπορ, μια δραστηριότητα την οποία γνωρίζουμε όλοι και όλοι εγκρίνουμε. Και αυτό συμβαίνει πιθανότατα επειδή δεν την έχουμε δει, όπως την βλέπουμε σήμερα.

BJ: Και πρέπει να γνωρίζετε ότι, όταν ένα αρσενικό λιοντάρι σκοτώνεται, αποδιοργανώνεται πλήρως όλη η αγέλη. Ένα νέο αρσενικό έρχεται στην περιοχή και αναλαμβάνει την αγέλη, και, φυσικά, πρώτα από όλα σκοτώνει όλα τα μικρά και ενδεχομένως κάποια από τα θηλυκά που υπερασπίζονται τα μικρά τους. Έτσι υπολογίσαμε ότι περίπου 20 με 30 λιοντάρια θανατώνονται όταν ένα λιοντάρι κρέμεται σε έναν τοίχο κάπου μακριά.

DJ: Από ό,τι έχουν δείξει οι έρευνές μας λοιπόν, τα λιοντάρια είναι απαραίτητα. Είναι απαραίτητα για τις εκεί περιοχές. Εάν εξαφανιστούν τα λιοντάρια, θα εξαφανιστούν και ολόκληρα οικοσυστήματα στην Αφρική. Υπάρχει ροή περίπου 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως από τον οικολογικό τουρισμό στην Αφρική. Επομένως, αυτό δεν είναι μία απλή ανησυχία για τα λιοντάρια, αλλά και μία ανησυχία για τις κοινότητες στην Αφρική. Εάν εξαφανιστούν, όλα αυτά εξαφανίζονται. Αλλά αυτό που με ανησυχεί περισσότερο, από πολλές απόψεις είναι ότι όπως έχουμε αποσυνδεθεί από τη φύση, όπως έχουμε αποσυνδεθεί πνευματικά και από αυτά τα ζώα, χάνουμε την ελπίδα, χάνουμε αυτή την πνευματική επαφή, την αξιοπρέπεια μας, αυτό μέσα μας που μας κρατά συνδεδεμένους με τον πλανήτη.

BJ: Επομένως πρέπει να ξέρετε, κοιτώντας στα μάτια των λιονταριών και των λεοπαρδάλεων τώρα, ότι όλα σχετίζονται με την κριτική επίγνωση. Και έτσι αυτό που θα κάνουμε, το Φεβρουάριο, είναι να βγάλουμε την ταινία με τίτλο «The Last Lion» («Το τελευταίο λιοντάρι»), η οποία περιγράφει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε- τα τελευταία λιοντάρια. Που σημαίνει, ότι αν δεν αναλάβουμε δράση να κάνουμε κάτι, αυτές οι πεδιάδες θα είναι εντελώς άδειες χωρίς τα μεγάλα αιλουροειδή, και στη συνέχεια, όλα τα άλλα σιγά σιγά θα εξαφανιστούν. Και απλά, αν δεν μπορούμε να τα προστατέψουμε, θα πάμε να μπούμε στη θέση να προστατεύουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας.

DJ: Και στην πραγματικότητα, αυτή η αρχική ιδέα για την οποία μιλήσαμε στην αρχή και σύμφωνα με την οποία σχεδιάζουμε τη ζωή μας - ότι δηλαδή η διατήρηση συνδέεται με το σεβασμό και την ευχάριστη γιορτινή συμπεριφορά- είναι πιθανώς αλήθεια, αυτό που είναι πραγματικά χρειάζεται. Εμείς το χρειαζόμαστε. Σεβόμαστε και τιμούμε ο ένας τον άλλον, ως άνδρες και ως γυναίκες, ως κοινότητα και ως μέρος αυτού του πλανήτη, και πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό.

Και όσο για την Legadema, μπορούμε να σας πούμε ότι είμαστε και επίσημα παππούς και γιαγιά.

(Γέλια)

BJ / DJ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

(Χειροκροτήματα)