Ο Benjamin Wallace μιλάει για την τιμή της ευτυχίας

Θα σας προβάλλω ένα σύντομο βίντεο.

βίντεο: 50,000 λίρες στις 5 Δεκεμβρίου 1985, ένα μπουκάλι από το Lafitte του 1787 πουλήθηκε για 105 χιλιάδες λίρες- εννιά φορές μεγαλύτερη τιμή από τη προηγούμενη τιμή ρεκόρ παγκοσμίως. Ο κ Forbes Ο αγοραστής ήταν ο κ. Kip Forbes, γιος ενός από τους πιο εκκεντρικούς εκατομυρριούχους του 20ου αιώνα. Ο κάτοχος του μπουκαλιού αποδείχθηκε να είναι ένας από τους πιο ενθουσιώδεις γνώστες κρασιών του 18ου αιώνα. Το Château Lafitte είναι ένα από τα καλύτερα κρασιά στο κόσμο, ο "πρίγκηπας" κάθε κάβας κρασιών.

Benjamin Wallace: Αυτό είναι ότι υπάρχει σε βιντεοσκοπημένο υλικό από το γεγονός που πυροδότησε το μεγαλύτερο σε διάρκεια μυστήριο του μοντέρνου κόσμου του κρασιού. Και το μυστήριο υπήρξε εξαιτίας ενός ευγενούς ονόματι Hardy Rodenstock. Το 1985, ανακοίνωσε στους φίλους του από τον κόσμο των κρασιών ότι ανακάλυψε κάτι απίστευτο. Κάποιοι εργάτες στο Παρίσι κατεδάφισαν έναν τοίχο, και βγήκαν σε ένα κρυφό κελάρι από κρασιά που όπως έδειχνε, ανήκε στον Thomas Jefferson. 1787, 1784. Δεν αποκάλυπτε φυσικά τον ακριβή αριθμό των μπουκαλιών, ούτε την τοποθεσία του κτιρίου ούτε σε ποιον ανήκε το κτίριο Το μυστήριο περέμεινε αδιευκρίνιστο για περίπου 20 χρόνια.

Και τελικά άρχισε να λύνεται το μυστήριο το 2005 από αυτόν το κύριο. Ο Bill Koch είναι ένα εκατομυρριούχος από την Φλόριντα, που διαθέτει 4 από τα μπουκάλια του Jefferson και άρχισε να υποψιάζεται. και κατέληξε να ξοδέψει πάνω από ένα εκατομμύριο δολλάρια και να προσλάβει πρώην πράκτορες του FBI και πρώην πράκτορες από την Scotland Yard για να μπορέσει να λύσει το μυστήριο. Ετσι υπάρχουν πλέον αρκετές αποδείξεις ότι ο Hardy Rodenstock είναι ένας απατεώνας και ότι τα μπουκάλια Jefferson είναι μια απάτη.

Αλλά για όλα αυτά τα 20 χρόνια, ένας απίστευτος αριθμός από πολύ υψηλά, υπέρογκα πόσα στην αγορά των κρασιών σχετίζονταν με δοσοληψίες για αυτά τα μπουκάλια. Θεωρώ ότι απλά ήθελαν να πιστέψουν ότι το πιο ακριβό μπουκάλι κρασί στο κόσμο πρέπει να είναι το καλύτερο κρασί στο κοσμό, πρέπει να είναι το πιο σπάνιο μπουκάλι κρασί του κόσμου. Άρχισε να με ενδιαφέρει έντονα το θέμα του γιατί οι άνθρωποι ξοδεύουν τέτοια τεράστια χρηματικά ποσά όχι μόνο σε κρασιά αλλά και σε διάφορα άλλα πράγματα, και αν τελικά ζούνε καλύτερα από μένα;

Οπότε αποφάσισα να ξεκινήσω μια αναζήτηση. Με την γενναιόδωρη υποστήριξη από το περιοδικό για το οποίο αρθρογραφώ, αποφάσισα να δειγματίσω τα καλύτερα, ή τα πιο ακριβά, ή αλλιώς τα πιο περιζήτητα αντικείμενα σε περίπου 12 κατηγορίες, η οποία αναζήτηση, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, βασανιστική.

(γέλια)

Ορίστε το πρώτο αντικείμενο. Πολλά από τα προϊόντα που παρουσιάζουν στις ΗΠΑ ως Kobe μοσχαρίσιο κρέας, δεν είναι το αληθινό. Μπορεί να είναι προέλευσης από το Wagyu κοπάδι, αλλά δεν είναι το αυθεντικό, δεν είναι από το Appalachian Hyogo Prefecture στην Ιαπωνία. Είναι σε κάποια πολύ επιλεγμένα μέρη στις ΗΠΑ που μπορείς να δοκιμάσεις το μοσχαρίσιο το πραγματικό Kobe, ένα από τα αυτά είναι το εστιατόριο του σεφ Wolfgang Puck, CUT, στο Los Angeles. Επισκέφτηκα το εστιατόριο και παρήγγειλα την μοσχαρίσια μπριζόλα (από τα πλευρά), πάχους 8 ιντσών που κοστίζει 160 δολλάρια. και φτάνει το πιάτο, και ήταν μικροσκοπική. και νευρίασα. Σκεφτόμουν, 160 δολλάρια για αυτό; Και μετά δοκίμασα, και ευχήθηκα να ήταν μκρότερη η μερίδα, γιατί το μοσχαρίσιο κρέας Kobe είναι τόσο πλούσιο στην γευσή. Έχει την γεύση foie gras - δεν έχει καν την γεύση μπριζόλας. Παρολίγον να μην τελειώσω το πιάτο. Και ήμουν πραγματικά χαρούμενος όταν το τελειώσα.

(γέλια)

Ο φωτογράφος ο οποίος έπαιρνε τις φωτογραφίες για αυτό το άρθρο για κάποιο άγνωστο λόγο τοποθέτησε τον σκύλο του σε πολλές από τις φωτογραφίες, και για αυτό θα βλέπετε αυτό τον χαρακτήρα να επαναλαμβάνεται. Φαντάζομαι ότι μπορεί να είναι της αρεσκείας σας, αλλά δεν πιστεύω ότι αξίζει τα λεφτά.

Άσπρες τρούφες. Ένα από τα πιο ακριβά προϊόντα πολυτελείας με το κιλό στο κόσμο. Για να τις δοκιμάσω, πήγα στο εστιατόριο του Mario Batali στο Μανχατταν -- Del Posto. Ο σερβιτόρος εμφανίστηκε κρατώντας ένα κύβο από άσπρη τρούφα και τον τρύφτη και έτριψε λίγο πάνω στα μακαρόνια μου και μου είπε, "Θα αρέσουν άραγε στον κύριο οι τρούφες;" Η μαγεία των άσπρων τρουφών είναι στο άρωμα τους. Δεν είναι στην γεύση τους, ούτε στην υφή τους. Είναι στο άρωμα. Καθώς οι νιφάδες ακουμπάνε τα μακαρόνια αυτή η θεσπέσια, μυρωδιά μανιταριών αναδεικνύεται. Μετά από 10 δευτερόλεπτα, παέι τελείωσε. Και αυτό που είχε μείνει είναι κάποιες μικρές άσχημες νιφάδες πάνω στα μακαρόνια μου, που είχαν εκτελέσει τον σκοπό τους, και φοβάμαι να παραδεχτώ ότι ήταν και αυτό μια απογοήτευση για μένα. Κάμποσα -- κάμποσα από αυτα τα προϊόντα ήταν σκέτες απογοητεύσεις.

(γέλια)

Ναι. Το περιοδικό δεν θα πλήρωνε για να πάω εκεί.

(γέλια)

Παρόλα αυτά μου έκαναν μια ξενάγηση. Αυτή η σουίτα ξενοδοχείου είναι έκτασης 4.300 τετραγωνικών μέτρων Έχει θέα σε όλες τις πλευρές του ορίζοντα. Έχει 4 μπαλκόνια. Έχει σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα I.M. Pei. Προσφέρει στον ένοικο την δική του Rolls Royce με οδηγό. Περιλαμβάνει κελάρι από κρασιά, από όπου μπορεί ο ένοικος να επιλέξει ελεύθερα Όταν έγινε η ξενάγηση μου στο κελάρι υπήρχαν κάποια Opus One κρασία, που με ευχαρίστησε πολύ που τα είδα. Και η τιμή 30,000 δολλάρια για μια βραδιά στο ξενοδοχείο.

Αυτό είναι το σαπούνι που περιέχει μικρές νιφάδες από ασήμι, και έχει και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες. Έπλυνα το πρόσωπο μου με αυτό σήμερα το πρωί για να προετοιμαστώ για εδώ και, ξέρετε, με γαργαλούσε λίγο και μύριζε υπέροχα, αλλά έχω να πω ότι κανείς από εσάς εδώ δεν έκανε κάποιο κολακευτικό σχόλιο για την καθαρότητα της επιδερμίδας μου σήμερα.

(γέλια)

Αλλά και πάλι κανείς δεν επεσήμανε το τζην που φοράω. Είναι σχεδιασμένα από την εταιρεία GQ και σας λέω, ότι όχι μονό κανείς δεν μου έκανε κάποιο κομπλιμέντο, αλλά δεν έχω λάβει ούτε ένα κολακευτικό σχόλιο από κανένα τους τελευταίους μήνες που έχω αγοράσει και φοράω αυτό το τζην. Δεν νομίζω βέβαια ότι το να λάβει κάποιος ένα κομπλιμέντο είναι καθοριστικό της αξίας του, αλλά θεωρώ ότι στην περίπτωση που μιλάμε για την μόδα και κάποιο ρούχο, αυτό είναι μια αξιόλογη ένδειξη. Λέγοντας αυτό βέβαια πρέπει να επισημάνω ότι για την παραγωγή αυτού του τζην απαιτείται αρκετή δουλειά. Αυτά φτιάχνονται από οργανικό βαμβάκι από την Ζιμπάμπουε που μαζεύουν με τα χέρια μετατρέπεται σε λεπτή κλωστή και πλέκεται και μετά με τα χέρα βυθίζεται το ύφασμα σε σκούρο μπλε χρώμα 24 φορές. Αλλά κανένα κομπλιμέντο.

(γέλια)

Ευχαριστώ.

Armando Manni ήταν παλαιότερα παραγωγός ταινιών και τώρα παράγει αυτό το ελαιόλαδο από μια ποικιλία ελιών μου καλλιεργείται σε μια και μόνο βουνοπλαγιά στην Τοσκάνη. Και φτάνει σε ακραία σημεία για να προστατεύσει το ελαιόλαδο από οξυγόνο και φως. Το συσκευάζει σε μικρά μπουκάλια, με αδιαφανές χρώμα, και συμπληρώνει την συσκευασία προσθέτοντας αδρανές αέριο. Και αφού κυκλοφορήσουν στην αγορά τα μπουκάλια, συχνά πραγματοποιεί μοριακές αναλύσεις και ανεβάζει τα αποτελέσματα στον internet, οπότε μπορείς να προπελάσεις τις πληροφορίες αυτές και να ελέγξεις τις αναλύσεις και να δεις πως αναπτύσσονται τα μόρια και να μετρήσεις την φρεσκάδα τους. Έκανα ένα τυφλό τεστ μαζί με άλλα 20 άτομα όπου δοκιμάσαμε αυτό το ελαιόλαδο μαζί με άλλα 5. Ήταν γευστικό. Είχε ενδιαφέρουσα γεύση. Το χρώμα του ήταν πολύ πράσινο και η γεύση πολύ πιπεράτη. Στο τυφλή δοκιμή, κατατάχθηκε τελευταίο. Το ελαιόλαδο που έκριναν πρώτο ήταν στην πραγματικότητα ένα μπουκάλι Whole Foods 365 ελαιόλαδο που οξυδώνεται δίπλα στον φούρνο μου για 6 μήνες τώρα.

(γέλια)

Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα είναι ότι πολλά από αυτά τα προϊόντα προέρχονται από την Ιαπωνία -- θα αρχίσετε να το παρατηρείτε και εσείς.

Δεν παίζω γκολφ για αυτό δεν θα μπορούσα να τα δοκιμάσω, αλλά πήρα συνέντευξη από κάποιον που τα είχε αγοράσει. Ακόμη και οι πωλητές που τα εμπορεύονται θα ισχυριστούν οτι διαθέτουν στήριγμα 4 αξόνων που ελαχιστοποιεί την απώλεια της ταχύτητας του κονταριού και συνεπώς χτυπάνε το μπαλάκι πιο μακριά -- αλλά αν τους ρωτήσεις θα παραδεχτούν ότι δεν απολαμβάνουν απόδοση που να αξίζει τα 57,000 που κοστίζουν αυτά τα μπαστούνια. Πληρώνεις την μάρκα, το ότι είναι επικαλυμμένα με χρυσό και πλατίνα. Ο κύριος από τον οποίο πήρα συνέντευξη δήλωσε ότι λαμβάνει μεγάλη απόλαυση από την χρήση τους, οπότε....

Ω, ναι, το γνωρίζετε αυτό; Αυτός ο καφές παράγεται μέσα από μια ασυνήθηστη διαδικασία. Το luwak είναι ένα ζώο , η Ασιατική Μοσχογαλή Palm. Είναι μια γάτα που ζει στα δέντρα, και τα βράδια κατεβαίνει από αυτά και περιφέρεται στις καλλιέργειες καφέ. Και από ότι αποδεικνύεται είναι ιδιαίτερα επιλεκτική στους κόκκους που τρώει, επιλέγει μόνο τους πιο ώριμους κόκκους καφέ. Και μετά κάποιο ένζυμο στο πεπτικό της σύστημα προσκολλάται στους κόκκους, και κάποιοι άνθρωποι αναλαμβάνουν την καθόλου ζηλευτή δουλειά να συλλέξουν τα περιττώματα των γάτων αυτών και αναζητούν στο δάσος για αυτά και τα επεξεργάζονται σε καφέ -- παρότι μπορείς να τα προμηθευτείς και στην ακατέργαστη μορφή τους. Αυτό είναι αλήθεια.

Άσυνδετο τώρα,

(γέλια)

στην Ιαπωνία κάνουν τρελά πράγματα με τις τουαλέτες.

(γέλια)

Αυτή είναι μια τουαλέτα που έχει εγκατεστημένο MP3 player. Αυτή έχει ενά μηχανισμό ψεκάσματος με άρωμα. Αυτή έδω αναλύει τα περιεχόμενα στην λεκάνη και στέλνει τα αποτελέσματα μέσω mail στον γιατρό σου. Είναι σαν ένα ιδιωτικό ιατρικό κέντρο -- και αυτή είναι η κατεύθυνση εξέλιξης της ιαπωνικής τεχνολογίας των τουαλετών. Αυτή δεν έχει καμπάνες και σφυρίχτρες, αλλά από άποψη λειτουργικότητας είναι απλά η καλύτερη -- η Neorest 600. Για να την δοκιμάσω δεν βρήκα κάποιο άλλο τρόπο και πήγα στην έκθεση του παραγωγού, Toto, στο Μανχάταν, και είχαν και ένα μπάνιο εκτός εκθετηρίου που μπορείς να χρησιμοποιήσεις και το οποίο χρησιμοποίησα. Είναι πλήρως αυτοματοποιημένη -- προχωράς προς το κάθισμα και το κάλυμμα σηκώνεται. Το κάθισμα ζεσταίνεται. Εκτοξεύει νερό για να σε καθαρίσει. Και έχει στεγνωτήρα για να σε στεγνώσει. Και όταν σηκώνεσαι, το καζανάκι τραβιέται αυτόματα. Το κάλυμμα κλείνει και η τουαλέτα καθαρίζεται αυτόματα. Ότι μόνο είναι ένα τεχνολογικό άλμα προς τα μπροστά αλλά επίσης, πραγματικά πιστεύω ότι είναι ένα άλμα βελτιώσης και ως προς την κουλτούρα Εννοώ χωρίς να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας, χωρίς χαρτί τουαλέτας. Θέλω μια σαν αυτή.

(γέλια)

Αυτό είναι ένα ακόμη που δεν μπόρεσα να βρω κάποιον ιδιοκτήτη για να το χρησιμοποιήσω. Λέγεται ότι ο Tom Cruise διαθέτει ένα τέτοιο κρεβάτι. Υπάρχει μια πλάκα στο κάτω μέρος στο οποίο κάθε αγοραστής μπορεί να χαράξει πάνω το όνομα του.

(γέλια)

Για να δοκιμάσω αυτό εδώ ο κατασκευαστής μου επέτρεψε, σε μένα και την γυναίκα μου να περάσουμε μια νύχτα στην έκθεση στο Μανχάταν. Με τα φώτα από το δρόμο να φωτίζουν και να μας ενοχλούν, και αφού χρειάστηκε να προσλάβουμε κάποιον για ασφάλεια και ολα τα σχετικά. Αλλά τέλος πάντων περάσαμε μια υπέροχη νύχτα, κοιμηθήκαμε καλά και με δεδομένω ότι περνας ένα τρίτο της ζωής σου στο κρεβάτι. Δεν νομίζω ότι ήταν κακή η προσφορά που παίρνεις.

(γέλια)

Αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό. Αυτό είναι το πιο γρήγορο αμάξι στο κόσμο (στα όρια του νομικά επιτρεπτού να κυκλοφορεί στους δρόμους) και το πιο ακριβό αμάξι στην παραγωγή. Το οδήγησα βέβαια ύπο την εποπτεία κάποιου από την εταιρεία, ένος επαγγελματία οδηγού αμαξιών κούρσας, και το οδηγήσαμε στις κοιλάδες έξω από το Λος Αντζελες και κάτω στο αυτοκινητόδρομο στα παράλια του Ατλαντικού. Και όταν σταματούσαμε σε κάποιο κόκκινο φανάρι οι οδηγοί από τα οχήματα δίπλα μας μας έκαναν κάποια νοήματα με το κεφάλι τους σαν ένδειξη σεβασμού. Και ήταν πραγματικά εκπληκτικά. Η οδήγηση ήταν πολύ απαλή. Στα περισσότερα αμάξια που έχω οδηγήσει όταν φτάνεις τα 80 αρχίζουν να κάνουν θόρυβο. Άλλαζα λωρίδες στον αυτοκινητόδρομο και ο καθοδηγητής μου, έλεγε "Το ξέρεις, ότι απλά πηγαίνουμε με 110 μίλια την ώρα." Και δεν είχα ιδέα ότι ημουν ένας από αυτούς του ενοχλητικούς οδηγούς που βλέπεις να αλλάζουν συνέχεια λωρίδες όταν έχει κίνηση, και αυτό γιατί η οδήγηση ήταν απίστευτα εύκολη. Αν ήμουν δισεκατομυρριούχος, θα έπαιρνα ένα τέτοιο.

(γέλιο)

Αυτό που πρόκειται να σας δείξω είναι ένα απολύτως ανούσιο βίντεο σχετικά με τα μειονεκτήματα που μπορούν να προκύψουν από τη υψηλή τεχνολογία. Αυτός είναι ο Tom Cruise που φτάνει στην πρεμιέρα της ταινίας: "Επικίνδυνες αποστολές 3" Οταν προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα του αμαξιού μπορείς να το αποκαλέσεις "επικίνδυνη αποστολη"

Αυτό είναι ένα από τα προϊόντα που δεν μπόρεσα να βρω, και είναι το κρασί 1947 Cheval Blanc. Το 1947 Cheval Blanc είναι πιθανότατα από τα πιο μυθοποιημένα κρασιά του 20ου αιώνα. Το Cheval Blanc είναι ένα ιδιαίτερο είδος κρασιού για την παραγωγή της περιοχής Bordeaux ως προς το ότι έχει ένα σημαντικό ποσοστό από Cabernet Franc σταφύλια. και το 1947 είναι μια απίστευτη χρονιά παραγωγής, ιδιαίτερα στην δεξιά πλευρά της περιοχής του Bordeaux. Και αυτός ο συνδυασμός ως προς την χρονιά παραγωγής και το μέρο προέλευσης προσέδωσαν στο κρασί αυτή την αύρα που αποτέλεσε την αιτία να έχει φανατικούς ακολουθητές. Αλλά είναι 60 ετών και έχει απομείνει μόνο κάποια μικρή ποσότητα. Και αυτό που έχει μείνει δεν γνωρίζεις αν είναι το αυθεντικό. θεωρείται ότι είναι το κρασί με τις περισσότερες απομιμήσεις στο κόσμο. Και δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που θέλουν να ανοίξουν αυτό το ένα μπουκάλι που έχει απομείνει για κάποιον δημοσιογράφο.

Οπότε ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω την προσπάθεια. είχα απευθυνθεί σε λιανοπωλητές και άτομα απο δημοπρατικούς οίκους αλλά χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Στην συνέχεια έλαβα ένα email από κάποιον ονόματι Bipin Desai. O Bipin Desai είναι θεωρητικός φυσικός από το πανεπιστήμιο UC Riverside ο οποίος τυγχάνει να είναι από τους επίτιμους διοργανωτές δοκιμών σπάνιων κρασιών και μου ανακοίνωσε ότι οργανώνει ένα τέτοιο γεγονός όπου οι παρευρισκόμενοι θα δοκιμάσουν το '47 Cheval Blanc. Και ότι θα ήταν διπλή η απόλαυση -- καθώς θα υπήρχαν στην δοκιμή 30 κρασιά απο διαφορετικές χρονιές παραγωγής του Cheval Blanc, και 30 κρασιά παραγωγής του Yquem. Ήταν μια πρόσκληση που δεν μπορούσα να αρνηθώ. Και φυσικά πήγα.

Το γεγονός περιελάμβανε 3 μέρες και 4 γεύματα. Στο γεύμα του Σαββάτου, ανοίξαμε το μπουκάλι του '47 και ξέρετε έχει αυτήν την απαλή μυρωδιά, και μύριζε λίγο σαν λάδι λιναρόσπορου. και μετά το δοκίμασα και είχε μια επιτηδευμένη γεύση πλούσια σαν το ποτό port που είναι χαρακτηριστικό αυτού του κρασιού -- κατά κάποιο τρόπο μοιάζει με port σε διάφορα σημεία. Υπήρχαν βέβαια άτομα στο τραπέζι μου που το χαρακτήρισαν φανταστικό. Υπήρχαν και άλλοι λιγότερο εντυπωσιασμένοι. Και εγώ με την σειρά μου δεν ήμουν πολύ ενθουσιασμένος. Και δεν θεωρώ ότι είμαι από αυτούς που αγνοούν, και συνεπώς δεν μπορούν να κρίνουν αλλά και πάλι το ότι εγώ δεν εντυπωσιάστηκα δεν συνεπάγεται και τίποτα αλλά δεν ήμουν και ο μόνος που είχα αυτή την αντίδραση. Και δεν ήταν όχι μόνο αυτό το κρασί. Οποιοδήποτε και από τα κρασιά που δοκίμασα, αν μου τα είχαν προσφέρει σε κάποιο πάρτι, θα θεωρούσα ότι βίωνα την ανώτερη εμπειρία κρασιού της ζωής μου και θα ήταν αξιομνημόνευτη στιγμή. Αλλά όταν έχεις δοκιμάσει 60 από τα καλύτερα κρασιά μέσα σε 3 μέρες, όλες οι γεύσεις μπερδέυονται, και καταλήγει η εμπειρία να είναι αρνητική.

Και θα ήθελα να ολοκληρώσω την ομιλία μου αναφερόμενος σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μελέτη που δημοσιοποιήθηκε νωρίτερα αυτή τη χρονιά από κάποιους επιστήμονες από τα πανεπιστήμια Stanford και Caltech. και οι οποίοι έδωσαν στους συμμετέχοντες στην έρευνα το ίδιο κρασί σε συκευασίες που ανέγραφαν διαφορετικές τιμές και πολλοί από αυτούς δήλωσαν ότι προτιμούσαν τα πιο ακριβά κρασιά ενώ στην αλήθεια ήταν το ίδιο κρασί αλλά εκείνοι θεωρούσαν ότι ήταν διαφορετικό το πιο ακριβό. Αυτό που πραγματικά προκαλεί το ενδιαφέρον είναι οτι οι μελετητές έκαναν μαγνητική τομογραφία όταν οι συμμετέχοντες έπιναν το κρασί, και παρατήρησαν ότι όχι μόνο εκείνοι δήλωσαν ότι το πιο ακριβό κρασί ήταν πιο απολαυστικό αλλά και ο εγκέφαλος τους καταχώρησε την εμπειρία σαν πιο απολαυστική παρότι έπιναν το ίδιο κρασί που απλά στην ετικέτα του αναγραφόταν υψηλότερη τιμή.

Σας ευχαριστώ.