Μπο Λόττο + 'Ειμυ Ο'Τουλ: Η επιστήμη είναι για όλους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών.

Μπο Λόττο: Αυτό το παιχνίδι είναι πολύ απλό. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαβάζετε αυτό που βλέπετε. Εντάξει; Θα μετρήσω για σας ώστε να μην το κάνουμε όλοι μαζί.

Ωραία...ένα, δύο, τρία. Ακροατήριο: Μπορείς να διαβάσεις αυτό;

ΜΛ: Καταπληκτικό. Τι γίνεται με αυτό; Ένα δύο τρία. Ακροατήριο: Δεν διαβάζετε αυτό.

ΜΛ: Ωραία. Ένα, δύο, τρία. (Γέλια) Αν ήσασταν πορτογάλοι ίσως; Τι λέτε για αυτό; Ένα, δύο, τρία.

Ακροατήριο: Τι διαβάζεις;

ΜΛ: Τι διαβάζεις; Μα δεν υπάρχουν λέξεις. Σας είπα να διαβάσετε ό,τι βλέπετε. Σωστά; Λέει κυριολεκτικά , «Τι δι β ζεις;» (Γέλια) Αυτό είναι που έπρεπε να είχατε πει. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Επειδή η αντίληψη βασίζεται στην εμπειρία μας. Ο εγκέφαλος λαμβάνει ακατανόητες πληροφορίες και βγάζει νόημα από αυτές, πράγμα που σημαίνει πως ποτέ δεν βλέπουμε τι υπάρχει πραγματικά. Ποτέ δεν βλέπουμε την πληροφορία. Το μόνο που βλέπουμε είναι τι ήταν χρήσιμο να παρατηρήσουμε στο παρελθόν. Πράγμα που σημαίνει, όταν πρόκειται για την αντίληψη, ότι είμαστε όλοι σαν αυτό το βάτραχο. (Γέλια) Συλλέγει πληροφορίες. Διαμορφώνει συμπεριφορά που είναι χρήσιμη. (Γέλια) (Γέλια)

(Video) Άντρας: Όου! Όου! (Γέλια) (Χειροκροτήματα)

ΜΛ: Μερικές φορές, όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουμε, νευριάζουμε λιγάκι, σωστά; Αλλά εδώ μιλάμε για την αντίληψη. Η αντίληψη υποστηρίζει ο,τιδήποτε σκεφτόμαστε, γνωρίζουμε, πιστεύουμε, τις ελπίδες, τα όνειρα, τα ρούχα που φοράμε, τον έρωτα. Όλα αρχίζουν από την αντίληψη. Τώρα αν η αντίληψη βασίζεται στην ιστορία μας, αυτό σημαίνει πως ανταποκρινόμαστε μόνο σύμφωνα με ό,τι έχουμε κάνει πρωτύτερα. Στην πραγματικότητα, είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, για το πώς θα μπορέσουμε κάποτε να δούμε διαφορετικά;

Θέλω να σας πω μια ιστορία σχετικά με το να βλέπουμε διαφορετικά και όλες οι νέες αντιλήψεις αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο. Αρχίζουν με μια ερώτηση. Το πρόβλημα με τις ερωτήσεις είναι ότι προκαλούν αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα είναι πολύ κακό πράγμα. Είναι εξελικτικά κάτι κακό. Εάν δεν είστε βέβαιοι ότι αυτό είναι ένας θηρευτής, τότε είναι πολύ αργά. Εντάξει;(Γέλια) Ακόμη και η ναυτία είναι συνέπεια της αβεβαιότητας. Σωστά; Αν κάτσετε χαμηλά σε μια βάρκα, το εσωτερικό των αυτιών σας λέει οτι μετακινείστε. Τα μάτια σας, επειδή κινούνται σύμφωνα με τη βάρκα, λένε ότι είστε σταθεροί. Ο εγκέφαλός σας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα αυτών των πληροφοριών και αρρωσταίνει. Η ερώτηση «γιατί;» είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορείτε να κάνετε, επειδή σας οδηγεί στην αβεβαιότητα. Παρ' όλα αυτά, η ειρωνεία είναι, ότι ο μόνος τρόπος που μπορούμε ποτέ να κάνουμε κάτι καινούργιο είναι να προχωρήσουμε προς αυτό το χώρο της αβεβαιότητας. Πώς μπορούμε λοιπόν να κάνουμε κάτι καινούργιο; Ευτυχώς, η εξέλιξη μας έδωσε μια απάντηση. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να απαντήσουμε ακόμα και τις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Οι καλύτερες ερωτήσεις είναι εκείνες που δημιουργούν τη μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Είναι αυτές που αμφισβητούν τα πράγματα που θεωρούμε ότι είναι ήδη αληθινά. Είναι εύκολο να ρωτήσουμε πώς ξεκίνησε η ζωή ή τι εκτείνεται πέρα από το σύμπαν, ν' αναρωτηθούμε ό,τι νομίζουμε πως είναι αληθινό μας οδηγεί προς τον χώρο της αβεβαιότητας.

Ποιά είναι λοιπόν η απάντηση της εξέλιξης στο πρόβλημα της αβεβαιότητας; Το παίξιμο. Το παίξιμο δεν είναι απλώς μια διαδικασία. Ειδικοί στα παιχνίδια θα σας πουν ότι στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Το παιχνίδι είναι η μοναδική ανθρώπινη δραστηριότητα όπου η αβεβαιότητα έχει πραγματικά την τιμητική της. Η αβεβαιότητα είναι αυτή που κάνει το παίξιμο διασκέδαστικό. Σωστά; Είναι προσαρμοστικό στην αλλαγή. Σωστά; Προσφέρει δυνατότητες, και βασίζεται στη συνεργασία. Στην πραγματικότητα συμπεριφερόμαστε όπως στις κοινωνικές μας σχέσεις. και στηρίζεται στην εσωτερική παρότρυνση. Τι σημαίνει αυτό; Παίζουμε για να παίξουμε. Το παιχνίδι είναι η ανταμοιβή.

Εάν κοιτάξετε αυτούς τους πέντε τρόπους ύπαρξης, είναι οι ίδιοι ακριβώς τρόποι που χρειάζεστε για να γίνετε ένας καλός επιστήμονας. Η επιστήμη δεν ορίζεται από το μεθοδολογικό κομμάτι σε μία επιστημονική εργασία. Στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος ύπαρξης, που βλέπετε εδώ, και αυτό αληθεύει για οτιδήποτε σχετίζεται με τη δημιουργία. Οπότε εάν προσθέσετε κανόνες στο παίξιμο έχετε ένα παιχνίδι. Αυτό ακριβώς είναι κι ένα πείραμα.

Εξοπλισμένοι με αυτές τις δύο ιδέες, ότι η επιστήμη είναι ένας τρόπος ύπαρξης και τα πειράματα είναι παιχνίδι, αναρωτηθήκαμε αν μπορεί οποιοσδήποτε να γίνει επιστήμονας. Και ποια είναι καλύτερα να ρωτήσουμε από 25 οκτάχρονα έως δεκάχρονα παιδάκια; Γιατί είναι ειδικοί στο παιχνίδι. Πήρα λοιπόν την πίστα μελισσών μου σε ένα μικρό σχολείο στο Ντέβον, ο στόχος δεν ήταν απλά να δουν τα παιδιά την επιστήμη διαφορετικά αλλά και, μέσω της διαδικασίας της επιστήμης, να δουν τους εαυτούς τους διαφορετικά.

Το πρώτο βήμα ήταν να κάνω μια ερώτηση.

Πρέπει να σημειώσω πως δεν λάβαμε χρηματοδότηση για αυτή τη μελέτη επειδή οι επιστήμονες υποστήριξαν πως τα μικρά παιδιά δεν μπορούσαν να συνεισφέρουν στην επιστήμη και οι εκπαιδευτικοί είπαν πως τα παιδιά δεν μπορούσαν να το καταφέρουν. Παρόλα αυτά το προχωρήσαμε μόνοι μας.

Ορίστε μερικές από τις ερωτήσεις. Τις έβαλα με μικρά γράμματα για να μη κάνετε τον κόπο να τις διαβάσετε. Το θέμα είναι πως πέντε από τις ερωτήσεις που σκέφτηκαν τα παιδιά ήταν η βάση των επιστημονικών δημοσιεύσεων τα τελευταία 5-15 χρόνια. Έκαναν ερωτήσεις που ήταν σημαντικές στους εξειδικευμένους επιστήμονες.

Θέλω να μοιραστώ τη σκηνή με κάποια πολύ ιδιαίτερη. Ήταν μία από τα παιδιά που συμμετείχε στην εν λόγω μελέτη, και τώρα είναι μία απο τους νεότερους επιστήμονες που δημοσιεύτηκαν μελέτες τους παγκοσμίως. Θα είναι, όταν ανέβει στο πλατό, ο νεότερος άνθρωπος που θα έχει μιλήσει στο TED. Σωστά; H επιστήμη και το να κάνεις ερωτήσεις σχετίζεται με το θάρρος. Αυτή η μαθήτρια είναι η προσωποποίηση του θάρρους γιατί θα σηκωθεί εδώ και θα σας μιλήσει. Έιμυ μπορείς να ανέβεις σε παρακαλώ; (Χειροκροτήματα) (Χειροκροτήματα) Η Έιμυ θα με βοηθήσει να διηγηθώ την ιστορία του Εγχειρήματος Μπλάκοτον Μέλισσες και αρχικά θα σας πει για την ερώτηση που τους ήρθε να κάνουν. Εμπρός λοιπόν, Έιμυ.

Έιμυ Ο'Τουλ: Σ' ευχαριστώ Μπο. Πιστεύαμε ότι ήταν εύκολο να δούμε τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και πιθήκων στο τρόπο σκέψης αφού μοιάζουμε μεταξύ μας. Αλλά αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει μια πιθανή σύνδεση με άλλα ζώα. Θα ήταν εκπληκτικό αν ο άνθρωπος και οι μέλισσες σκέφτονταν με παρόμοιο τρόπο τη στιγμή που οι μέλισσες φαίνονται τόσο διαφορετικές από εμάς. Έτσι αναρωτηθήκαμε αν οι άνθρωποι και οι μέλισσες θα μπορούσαν να λύσουν σύνθετα προβλήματα με τον ίδιο τρόπο. Θα θέλαμε να μάθουμε εάν οι μέλισσες μπορούν επίσης να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις χρησιμοποιώντας πρωτύτερα μαθημένους κανόνες και καταστάσεις. Κι αν οι μέλισσες μπορεί να σκέφτονται όπως εμείς; Θα ήταν καταπληκτικό, δεδομένου ότι μιλάμε για ένα έντομο με μόνο ένα εκατομμύριο εγκεφαλικά κύτταρα. Θα ήταν όμως πράγματι λογικό, αφού οι μέλισσες, όπως και εμείς, μπορούν να αναγνωρίσουν ένα καλό λουλούδι ανεξάρτητα από την ώρα της ημέρας, το φως, τον καιρό ή τη γωνία προσέγγισης. (Χειροκροτήματα)

ΜΛ: Το επόμενο βήμα ήταν να σχεδιάσουν ένα πείραμα, που είναι ένα παιχνίδι. Τα παιδιά ξεκίνησαν να σχεδιάζουν αυτό το πείραμα --ή μάλλον παιχνίδι--. Έιμυ, μπορείς να μας πεις τι ήταν αυτό το παιχνίδι, και το πρόβλημα που θέσατε στις μέλισσες;

ΕO: Το πρόβλημα που θέσαμε βασιζόταν στον κανόνα "εάν-τότε". Ζητήσαμε από τις μέλισσες να μάθουν όχι μόνο να πηγαίνουν σε ένα συγκεκριμένο χρώμα, αλλά σε ένα συγκεκριμένο χρώμα λουλουδιού όταν βρίσκεται σε ένα ορισμένο μοτίβο. Ανταμείβονταν μόνο αν πήγαιναν στα κίτρινα λουλούδια όταν τα κίτρινα περιβάλλονταν από μπλε λουλούδια ή εάν τα μπλε περιβάλλονταν από κίτρινα λουλούδια. Υπάρχει ένας αριθμός διαφορετικών κανόνων που οι μέλισσες πρέπει να μάθουν για να λύσουν αυτό το πρόβλημα. Η ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι ποιους; Το συναρπαστικό με αυτό το εγχείρημα ήταν ότι δεν είχαμε --εμείς και ο Μπο-- καμία ιδέα αν θα δούλευε. Ήταν εντελώς καινούργιο και κανείς δεν το είχε ξανακάνει, συμπεριλαμβανομένων των ενηλίκων. (Γέλια)

ΜΛ: Συμπεριλαμβανομένων και των καθηγητών. Και αυτό ήταν πραγματικά σκληρό για τους δασκάλους. Είναι εύκολο για έναν επιστήμονα να ξεκινά και να μην έχει ιδέα τι κάνει, επειδή αυτό είναι ό,τι κάνουμε στο εργαστήριο αλλά για ένα δάσκαλο να μην ξέρει τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος της ημέρας-- μέγαλο μέρος της απόδοσης πηγαίνει στον Ντέιβ Στραντγουικ, ο οποίος ήταν συνεργάτης σε αυτό το εγχείρημα. Δεν πρόκειται να πω όλες τις λεπτομέρειες της μελέτης, καθώς μπορείτε να διαβάσετε για αυτό, αλλά το επόμενο βήμα είναι η παρατήρηση. Εδώ είναι μερικοί από τους μαθητές που κάνουν τις παρατηρήσεις. Καταγράφουν τα στοιχεία για τις πτήσεις των μελισσών.

(Βίντεο) -Ντέιβ Στράντγουικ: Τι θα κάνουμε τώρα; -Μαθητής: 5Γ.

ΝΣ: Συνεχίζει να ανεβαίνει εδώ; Μαθητής: Ναι.

ΝΣ: Παρακολούθησε την καθεμία. Μαθητής: Ερρίκο, μπορείς να με βοήθησεις εδώ;

ΜΛ: «Μπορείς να με βοήθησεις εδώ, Ερρίκο»; Ποιος καλός επιστήμονας το λέει αυτό;

Μαθητής: Υπάρχουν δύο εκεί. Και τρία εδώ μέσα.

ΜΛ: Έχουμε λοιπόν τις παρατηρήσεις μας. Έχουμε τα δεδομένα μας. Κάνουν τα απλά μαθηματικά, μέσο όρο, κ.λπ., κ.λπ. Τώρα θέλουμε να το μοιραστούμε. Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Έτσι θα πάμε να το γράψουμε και θα προσπαθήσουμε να το υποβάλουμε για δημοσίευση. Πρέπει να το γράψουμε. Γι' αυτό πάμε στην παμπ. (Γέλια) Η αριστερά είναι δική μου, εντάξει; (Γέλια)

Τους λέω πως μία εργασία έχει τέσσερεις ενότητες: εισαγωγή, μεθοδολογία, αποτελέσματα και συζήτηση. Η εισαγωγή λέει ποια είναι η ερώτηση και για ποιο λόγο; Μεθοδολογία, δηλαδή τι κάνατε; Αποτελέσματα, δηλαδή ποια ήταν η παρατήρηση; Η συζήτηση είναι...ποιος νοιάζεται; Αυτή είναι βασικά μία επιστημονική εργασία. (Γέλια)

Τα παιδιά μου δίνουν τις λέξεις. Το έβαλα σε μια αφήγηση, πράγμα που σημαίνει ότι αυτή η εργασία είναι γραμμένη σε παιδική γλώσσα. Δεν είναι γραμμένο από εμένα. Είναι γραμμένο από την Έιμυ και τους άλλους μαθητές στην τάξη. Κατά συνέπεια, αυτή η επιστημονική εργασία ξεκινά, «Μια φορά κι ένα καιρό...» (Γέλια) Στα αποτελέσματα λένε: «Εκπαιδευτική φάση, το πρόβλημα...μπίρι μπίρι μπίρι; (Γέλια) Στη μεθοδολογία λένε: «Τότε βάλαμε τις μέλισσες στο ψυγείο (και φτιάξαμε μελισσόπιτα)» γελαστό πρόσωπο. (Γέλια) Αυτή είναι μια επιστημονική εργασία. Προσπαθούμε να δημοσιευτεί. Εδώ είναι η σελίδα του τίτλου. Έχουμε έναν αριθμό των συγγραφέων σ' αυτή τη σελίδα. Όλα αυτά που εμφανίζονται με έντονη γραφή είναι 8 έως 10 ετών. Ο πρώτος συγγραφέας είναι το Δημοτικό Σχολείο Μπλάκοτον, επειδή αν ποτέ αναφερθεί, θα ήταν «Όλο το Μπλάκοτον» και όχι ένα άτομο. Έτσι το υποβάλαμε σε μια εφημερίδα ελεύθερης πρόσβασης, και μας απάντησε το εξής. Έλεγε πολλά πράγματα στην απάντηση αλλα κυρίως έλεγε το εξής: «Φοβάμαι οτι η εργασία αποτυγχάνει στους ποιοτικούς ελέγχους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.» (Γέλια) Με άλλα λόγια, ξεκινά με «Μια φορά κι έναν καιρό» οι αριθμοί είναι γραμμένοι με μπογιές, κλπ. (Γέλια)

Αποφασίσαμε λοιπόν να επανεξεταστεί. Το έστειλα στον Ντέιλ Πέρβις, που εργάζεται στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών ως ένας από τους κορυφαίους νευροεπιστήμονες του κόσμου, και μας απάντησε, «Αυτή είναι η πιο ειλικρινής επιστημονική εργασία που έχω διαβάσει ποτέ[...]» (Γέλια) «[...]και σίγουρα αξίζει ευρεία έκθεση.» Ο Λάρυ Μαλόνεϋ, ειδικός στην όραση, απάντησε πως «η εργασία είναι υπέροχη. Η δουλειά θα μπορούσε να δημοσιευτεί αν είχε γίνει από ενηλίκες.»

Λοιπόν τι κάναμε; Το στείλαμε ξανά στον εκδότη. Μας απάντησαν όχι. Ζητήσαμε από τον Λάρυ και τη Νάταλι Χέμπελ να γράψουν ένα σχολιασμό για τα πορίσματα των επιστημόνων βάζοντας και τις αναφορές και το υποβάλαμε στο "Biology Letters". Eκεί, επανεξετάστηκε από πέντε ανεξάρτητους ερευνητές, και δημοσιεύθηκε. (Χειροκροτήματα) (Χειροκροτήματα)

Χρειάστηκαν 4 μήνες για να κάνουμε το επιστημονικό κομμάτι, 2 χρόνια για να δημοσιευτεί. (Γέλια) Κλασική επιστήμη, σωστά; Με αυτό τον τρόπο η Έιμι και οι φίλοι της έγιναν οι νεότεροι δημοσιευμένοι επιστήμονες στον κόσμο. Πως ήταν τα σχόλια; Δημοσιεύτηκε δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, το κατέβασαν 30.000 φορές την πρώτη ημέρα. Ήταν η "Επιλογή του Εκδότη" στο Science, το οποίο είναι ένα κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό. Είναι ελεύθερα προσβάσιμο για πάντα από το Biology Letters. Είναι η μόνη επιστημονική εργασία που θα είναι ελεύθερα προσβάσιμη από αυτό το περιοδικό. Πέρυσι, ήταν η δεύτερη πιο κατεβασμένη εργασία στο Biology Letters. Tα σχόλια έγιναν όχι μόνο απο επιστήμονες και εκπαιδευτικούς αλλά και απο το κοινό. Θα σας διαβάσω μόνο ένα.

«Έχω διαβάσει το «Μπλάκοτον Μέλισσες» πρόσφατα. Δεν έχω λόγια να περιγράψω ακριβώς πώς αισθάνομαι αυτή τη στιγμή. Αυτό που κάνατε είναι πραγματικό, ειλικρινές και εκπληκτικό. Η περιέργεια, το ενδιαφέρον, η αθωότητα και ο ζήλος είναι τα πιο βασικά και πιο σημαντικά πράγματα για να κάνεις επιστήμη. Ποιος άλλος μπορεί να έχει αυτές τις ιδιότητες περισσότερο από τα παιδιά; Παρακαλώ συγχαρείτε την παιδικής σας ομάδα από την πλευρά μου.»

Θα ήθελα να ολοκληρώσω με μια φυσική μεταφορά. Μπορώ να το κάνω σε σας; (Γέλια) Ω ναι, ναι, έλα. Η επιστήμη σχετίζεται με τη λήψη ρίσκων. Αυτό είναι ένα απίστευτο ρίσκο. (Γέλια) Για μένα, όχι για αυτόν. Γιατί το δοκιμάσαμε μόνο μία φορά πριν. (Γέλια) Σου αρέσει η τεχνολογία, σωστά;

Σίμον Σόκεν: Σωστά αλλά μου αρέσει κι ο εαυτός μου.

ΜΛ: Αυτή είναι η επιτομή της τεχνολογίας. Τώρα... (Γέλια) Εντάξει. (Γέλια)

Θα κάνουμε μια μικρή επίδειξη. Πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου και να δείξεις από που με ακούς να χτυπώ παλαμάκια. Σύμφωνοι;

(Παλαμάκια)

(Παλαμάκια)

Κι αν όλοι εκει πέρα φωνάζουν; Ένα, δύο, τρία.

Ακροατήριο: (Φωνές) (Γέλια)

(Φωνές) (Γέλια)

Περίφημα. Άνοίξε τα μάτια σου. Θα το κάνουμε ακόμη μια φορά. Όλοι εκεί φωνάξτε. (Φωνές) Απο που έρχεται ο ήχος; (Γέλια) (Χειροκροτήματα)

Σε ευχαριστώ πολύ. (Χειροκροτήματα)

Ποιο είναι το νόημα; Το θέμα είναι τι κάνει η επιστήμη για μας. Προχωράμε κανονικά στη ζωή ανταποκρινόμενοι αλλά αν θέλουμε ποτέ να κάνουμε κάτι διαφορετικό, θα πρέπει να μπούμε στο χώρο της αβεβαιότητας. Όταν άνοιξε τα μάτια του, ήταν σε θέση να δεί τον κόσμο με έναν νέο τρόπο. Αυτό μας προσφέρει η επιστήμη. Προσφέρει τη δυνατότητα να περάσουμε στην αβεβαιότητα μέσω της διαδικασίας του παιχνιδιού.

Η σωστή επιστημονική εκπαίδευση πιστεύω ότι πρέπει να σχετιζεται με το να δίνει φωνή στους ανθρώπους και να επιτρέπει να εκφράζεται αυτή η φωνή. Γι'αυτό και ζήτησα απο την Έιμυ να είναι η τελευταία φωνή σε αυτή την ιστοριούλα. Έτσι, Έιμυ;

ΕO: Αυτό το εγχείρημα ήταν πραγματικά συναρπαστικό για μένα, επειδή ζωντάνεψε τη διαδικασία της ανακάλυψης, και αυτό μου έδειξε ότι οποιοσδήποτε, και το εννοώ οποιοσδήποτε, έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει κάτι νέο και πως μια μικρή ερώτηση μπορεί να οδηγήσει σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Το να αλλάξεις τον τρόπο που ένα άτομο σκέφτεται κάτι μπορεί να είναι εύκολο ή δύσκολο. Όλα εξαρτώνται απο το πως αυτό το άτομο αισθάνεται σχετικά με την αλλαγή. Το να αλλάξω τον τρόπο που σκεφτόμουν για την επιστήμη ήταν εκπληκτικά εύκολο. Κάποτε παίζαμε τα παιχνίδια και έπειτα αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το πρόβλημα. Τότε συνειδητοποίησα οτι η επιστήμη δεν είναι ένα βαρετό θέμα και οτι καθένας μπορεί να ανακαλύψει κάτι καινούργιο. Χρειάζεστε μόνο μια ευκαιρία. Η ευκαιρία μου ήρθε με τη μορφή του Μπο και το "Εγχείρημα Μπλάκοτον Μέλισσα".

Ευχαριστώ. ΜΛ: Ευχαριστώ πολύ. (Χειροκροτήματα)

(Χειροκροτήματα)