Ο Ασραφ Γκάνι για την ανοικοδόμηση των προβληματικών κρατών

Ο Ντιούι (Σ.τ.Μ. Αμερικάνος φιλόσοφος) παρατήρησε ότι ένα κοινό ζήτημα συνίσταται μέσω συζήτησης και διαλόγου. Αν πρόκειται να θέσουμε σε αμφισβήτηση την τυραννία των υποθέσεων και να αποφύγουμε τη δόξα, το βασίλειο του αδιαμφισβήτητου, τότε θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να υποβάλλουμε τις υποθέσεις μας σε διάλογο και συζήτηση. Σε αυτό το πνεύμα θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα από τα κρισιμότερα σύγχρονα ζητήματα και συγκεκριμένα με το πώς μπορούν να κινητοποιηθούν διάφορες μορφές κεφαλαίου για τη δημιουργία του κράτους.

Για να οριοθετήσουμε τις υποθέσεις μας: 150 χρόνια μετά, ο καπιταλισμός έχει γίνει αποδεκτός και το ίδιο έχει γίνει και με τη δημοκρατία. Αν ρίχναμε μια ματιά στον κόσμο του 1945 και εξετάζαμε το χάρτη των καπιταλιστικών οικονομιών και των δημοκρατικών πολιτειών, θα βλέπαμε ότι αυτές ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Το ερώτημα ωστόσο σήμερα είναι ποια θα πρέπει να είναι η μορφή καπιταλισμού και ποια η μορφή δημοκρατικής συμμετοχής. Αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι αυτή η δεδομένη στιγμή έχει επιδράσει στη δημιουργία μιας σπάνιας συμφωνίας απόψεων. Και αυτό παρέχει πρόσφορο έδαφος για να ληφθεί μιας μορφής δράση, διότι η συναίνεση της κάθε χρονικής στιγμής μας επιτρέπει να δράσουμε. Και είναι απαραίτητο, ανεξάρτητα με το πόσο εύθραυστη ή προσωρινή είναι η συναίνεση, να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στο μέλλον.

Αλλά η πλειοψηφία του κόσμου δεν επωφελείται ούτε από τον καπιταλισμό, ούτε από τα δημοκρατικά καθεστώτα. Η πλειοψηφία της υφηλίου αντιλαμβάνεται το κράτος ως καταπιεστικό, ως έναν οργανισμό που σχετίζεται με την άρνηση των δικαιωμάτων, με την άρνηση της δικαιοσύνης, παρά για την απονομή της. Σύμφωνα με όσα βιώσαμε με τον καπιταλισμό, υπάρχουν δύο πτυχές του τις οποίες αντιλαμβάνεται η υφήλιος. Πρώτον, η μεταλλευτική βιομηχανία. Ματωμένα διαμάντια, λαθραία σμαράγδια, ξυλεία, αφαιρούνται κατευθείαν από τους φτωχότερους. Δεύτερον, η τεχνική βοήθεια. Ο όρος "τεχνική βοήθεια" μπορεί να σας σοκάρει αλλά είναι η χειρότερη μορφή του σημερινού άσχημου προσώπου των αναπτυγμένων χωρών προς τις αναπτυσσόμενες. Δεκάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων υποτίθεται ότι δαπανώνται για την κατάρτιση ανθρώπινου δυναμικού από ανθρώπους που αμείβονται έως και με 1.500 δολλάρια ημερησίως και οι οποίοι είναι ανίκανοι να σκεφθούν δημιουργικά ή συστηματικά.

Επόμενη σκέψη - και φυσικά τα γεγονότα της 7ης Ιουλίου (εκφράζω τη βαθιά μου συμπαράσταση) και πριν από αυτά, εκείνα της 11ης Σεπτεμβρίου - μας υπενθυμίζουν ότι δεν ζούμε σε τρεις διαφορετικούς κόσμους. Ζούμε σε ένα και μόνο κόσμο. Αυτό όμως λέγεται εύκολα. Αλλά δεν αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις αυτού του ενός κόσμου στον οποίο ζούμε όλοι. Αν όλοι θέλουμε να ζούμε και να έχουμε ένα μόνο κόσμο, τότε αυτός ο κόσμος δεν πρέπει να βασίζεται στα τεράστια πορτοφόλια του αποκλεισμού για τους πολλούς και της καλής ζωής για τους λίγους. Πρέπει πλέον να δούμε τις προϋποθέσεις ενός πραγματικά παγκόσμιου κόσμου σχετικά με ένα πεδίο δικαιωμάτων και ευθυνών που ισχύουν σε παγκόσμια βάση. Ειδάλλως θα έχουμε χάσει αυτή την ιστορική ευκαιρία που έχουμε επιτύχει συναίνεση τόσο πολιτική, όσο και οικονομική.

Ποιους από αυτούς τους οργανισμούς θα επιλέξουμε; Υφίστανται τρεις κρίσιμοι τομείς: οικονομία, κοινωνία και κράτος. Δεν θα ασχοληθώ με τους δύο πρώτους, παρά μόνο για να πω ότι η άκριτη μεταφορά υποθέσεων από ένα πλαίσιο σε ένα άλλο μπορεί να αποτελεί μόνο βάση καταστροφής. Τα Οικονομικά που διδάσκονται στα περισσότερα από τα κορυφαία πανεπιστήμια είναι πρακτικά άχρηστα στην περίπτωσή μου. Η χώρα μου κυριαρχείται από μία οικονομία ναρκωτικών και από τη μαφία. Τα εγχειρίδια οικονομικών δεν ανταποκρίνονται στη δική μου περίπτωση, και έχω ελάχιστες συστάσεις από τον οποιοδήποτε για το πώς να εγκαταστήσω μία νόμιμη οικονομία. Η φτώχεια της γνώσης μας πρέπει να αποτελέσει την αρχική βάση για να προχωρήσουμε, και όχι η επιβολή του πλαισίου που λειτουργεί στη βάση των μαθηματικών μοντέλων, για τα οποία τρέφω μεγάλο σεβασμό. Οι συνάδελφοί μου στο Τζονς Χόπκινς (Σ.τ.Μ. Πανεπιστήμιο στη Βαλτιμόρη) ήταν από τους καλύτερους στον τομέα αυτό.

Δεύτερον, αντί να διεξάγουμε ατέλειωτες συζητήσεις για το τι συνιστά τη δομή του κράτους, γιατί δεν εξετάζουμε απλά ποιες είναι οι λειτουργίες που θα πρέπει να επιτελεί ένα κράτος του 21ου αιώνα; Η Κλαιρ Λόκχαρτ και γω γράφουμε ένα βιβλίο γι'αυτό - ελπίζουμε να μοιραστούμε τις απόψεις μας μαζί σας - και τρίτον, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα πίνακα για να μετρήσουμε συγκριτικά το πόσο επιτυχώς θα εφαρμόζονταν οι συγκεκριμένες λειτουργίες στις οποίες θα συμφωνήσουμε σε διάφορα μέρη.

Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι λειτουργίες; Προτείνουμε δέκα. Κι αυτές είναι, το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, ο διοικητικός έλεγχος, η διαχείριση των δημοσιονομικών, η επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό, η παροχή πολιτικών δικαιωμάτων, η παροχή υποδομών, η διαχείριση των υλικών και άυλων πόρων ενός κράτους μέσω ενός ρύθμισης, η δημιουργία αγοράς, οι διεθνείς Συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένου του δημόσιου δανεισμού, και τέλος - και σημαντικότερου - της έννομης τάξης.

Δε θα επεκταθώ. Ελπίζω οι ερωτήσεις σας να μου δώσουν αυτή την ευκαιρία. Αυτός είναι ένας εφικτός στόχος, κυρίως επειδή, εν αντιθέσει με την αντίληψη των περισσοτέρων, θα διαφωνούσα στο κατά πόσο ξέρουμε πώς να τον υλοποιήσουμε. Ποιος θα φανταζόταν ότι η Γερμανία θα ήταν σήμερα ενωμένη ή δημοκρατική, κοιτώντας την από τη σκοπιά της Οξφόρδης του 1943; Αλλά οι άνθρωποι στην Οξφόρδη προετοιμάστηκαν για μια δημοκρατική Γερμανία και ασχολήθηκαν με το σχεδιασμό της. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα.

Λοιπόν, για να το κάνουμε αυτό πρέπει να επανεξετάσουμε την έννοια του κεφαλαίου. Η λιγότερο σημαντική μορφή κεφαλαίου, σε αυτό το πρόγραμμα, είναι το χρηματικό κεφάλαιο, το χρήμα. Το χρήμα δεν είναι κεφάλαιο στις περισσότερες από τις αναπτυγμένες χώρες. Είναι απλώς νόμισμα. Τούτο διότι το χρήμα στερείται των ιδρυτικών, οργανωτικών και διαχειριστικών μορφών για να μετατραπεί σε κεφάλαιο. Και αυτό που απαιτείται είναι ένας συνδυασμός φυσικού, θεσμικού και ανθρώπινου κεφαλαίου. Και η ασφάλεια φυσικά είναι ουσιώδους σημασίας όσο είναι και η πληροφορία.

Το ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει εδώ - και αυτή είναι η πρόκληση που θα ήθελα να θέσω - είναι και πάλι ότι απαιτούνται 16 χρόνια στις χώρες σας για να αποκτήσει κάποιος πτυχίο πανεπιστημίου. Απαιτούνται 20 χρόνια για να αποκτήσει κάποιος διδακτορικό τίτλο. Η πρώτη πρόκληση είναι να επανεξετάσουμε θεμελιωδώς το ζήτημα του χρόνου. Χρειάζεται να επαναλάβουμε τις δομές που έχουμε κληρονομήσει; Τα εκπαιδευτικά μας συστήματα αποτελούν κληρονομιά του 19ου αιώνα. Τι πρέπει να κάνουμε θεσμικά για να δεσμευτούμε σε ένα πρόγραμμα όπου η διαμόρφωση κεφαλαίου θα είναι τάχιστη; Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της γης είναι κάτω των 20 ετών και μεγαλώνουν ταχύτατα. Απαιτούνται διαφορετικοί τρόποι για να προσεγγιστούν, διαφορετικοί τρόποι για να πολιτικοποιηθούν, διαφορετικοί τρόποι για να καταρτιστούν. Κι αυτό είναι το πρώτο σημείο.

Δεύτερον, είστε αυτοί που είστε αρμόδιοι για να λύνετε προβλήματα αλλά δεν αποδέχεστε την παγκόσμια ευθύνη σας. Έχετε αποστασιοποιηθεί από το πρόβλημα της διαφθοράς. Το μόνο που ζητάτε είναι καθαρό περιβάλλον εργασίας. Αλλά αν εσείς δεν εξετάζετε το πρόβλημα της διαφθοράς τότε ποιος θα το κάνει; Έχετε αποστασιοποιηθεί από τη διαμόρφωση συνθηκών ανάπτυξης. Είστε εξαιρετικοί σχεδιαστές, αλλά τα σχέδιά σας χαρακτηρίζονται από εγωισμό. Είναι για τη δική σας άμεση χρήση. Ο κόσμος στον οποίο ζω και λειτουργώ λειτουργεί με σχέδια για δρόμους ή φράγματα ή τροφοδοσία ηλεκτρισμού τα οποία δεν έχουν επανεξεταστεί τα τελευταία 60 χρόνια. Αυτό είναι λάθος και απαιτεί επανεξέταση.

Όμως, αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο απ' οτιδήποτε από σας είναι η φαντασία σας, για να μπορέσει να εφαρμοστεί σε προβλήματα κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργεί ένας μίμος. Και όπως μας έχει δείξει στο παρελθόν η εργασία πάνω στα παραδείγματα όπως η δουλειά του Τόμας Κουν, η σημαντική πρόοδος και οι νέες ανακαλύψεις συντελούνται μέσω της ανταλλαγής ιδεών και απόψεων. Και ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της ανάπτυξης του κράτους και της ενδυνάμωσης της πλειοψηφίας των φτωχών (κρατών) του κόσμου, με τον τρόπο αυτό. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)

Κρις Άντερσον: Λοιπόν Ασραφ, μέχρι πρόσφατα ήσουν Υπουργός Οικονομικών του Αφγανιστάν, μιας χώρας που ήταν το επίκεντρο της παγκόσμιας ατζέντας. Θα τα καταφέρει η χώρα σου; Θα ακμάσει η δημοκρατία; Τι σε φοβίζει περισσότερο;

Ασραφ Γκάνι: Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η έλλειψη της στήριξής σου. (γέλια) Με ρώτησες και ξέρεις ότι δίνω αντισυμβατικές απαντήσεις. Σοβαρά τώρα, το ζήτημα του Αφγανιστάν πρέπει να το δούμε καταρχήν με μία προοπτική δέκα ή είκοσι ετών. Σήμερα, ο κόσμος της παγκοσμιοποιήσης αναπτύσσεται ταχύτατα. Ο χρόνος έχει συμπιεστεί και ο χώρος δεν υπάρχει για τους περισσότερους ανθρώπους. Αλλά στο δικό μου κόσμο - όπως ξέρετε, επέστρεψα στο Αφγανιστάν μετά από 23 χρόνια - ο χώρος έχει επεκταθεί. Οποιαδήποτε αντιληπτή μορφή υποδομής έχει διαλυθεί. Όταν η οδήγηση μεταξύ δύο πόλεων διαρκούσε περίπου τρεις ώρες, τώρα απαιτεί δώδεκα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ζητήματα αυτής της κλίμακας είναι να αναγνωρίσουμε ότι απλά ζητήματα, όπως οι υποδομές, μας παίρνουν έξι χρόνια για να τα επιτύχουμε. Και στον κόσμο μας αυτό συμβαίνει με οτιδήποτε έχει νόημα. Η αίσθηση της προσοχής, ή το τι συμβαίνει σήμερα, το τι θα συμβεί αύριο.

Δεύτερον, όταν μια χώρα υπόκειται σε μια από τις πιο απέραντες και σκληρές μορφές εξουσίας - είχαμε τον Κόκκινο Στρατό για δέκα συναπτά έτη, 110.000 άντρες οι οποίοι κυριολεκτικά τρομοκρατούσαν. Ο ουρανός: ο κάθε Αφγανός βλέπει τον ουρανό ως πηγή φόβου. Βομβαρδιστήκαμε ουσιαστικά μέχρι εξαφάνισης. Στη συνέχεια, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλες τις πλευρές, εκπαιδεύτηκαν στην τρομοκρατία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, συνεργάζονται, για παράδειγμα με τη Μυστική Υπηρεσία της Αιγύπτου για να εκπαιδεύσουν χιλιάδες ανθρώπους στην αντίσταση και στην αστική τρομοκρατία. Πως να μετατρέψεις ένα ποδήλατο σε ένα όργανο τρόμου. Ένα γάιδαρο, ένα κάρο, οτιδήποτε. Και οι Ρώσοι πράξανε ανάλογα. Όταν λοιπόν παρουσιάζεται έκρηξη βίας σε μια χώρα όπως το Αφγανιστάν, συμβαίνει εξαιτίας αυτής της "κληρονομιάς". Αλλά πρέπει να αντιληφθούμε πως έχουμε σταθεί υπέρμετρα τυχεροί. Εννοώ ότι έχω σταθεί υπέρμετρα τυχερός και μόνο που στέκομαι μπροστά σας. Όταν ανέλαβα τα κάθηκοντά μου ως Υπουργός Οικονομικών πίστευα ότι οι πιθανότητες να επιβιώσω πέρα από τρία χρόνια δεν μπορούσαν να είναι περισσότερες από πέντε τις εκατό. Αυτοί ήταν οι κίνδυνοι. Αλλά άξιζε.

Πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και ο λόγος που μπορούμε είναι ο ίδιος ο λαός. Για να το κατανοήσετε θα σας δώσω ένα στατιστικό στοιχείο, 91% των ανδρών στο Αφγανιστάν και 86% των γυναικών είναι ακροατές τουλάχιστον τριών ραδιοσταθμών ημερησίως. Σε όρους ομιλίας και σε όρους κουλτούρας και κατανόησης του κόσμου, νομίζω ότι θα τολμούσα να πω, ότι έχουν πολύ περισσότερη κουλτούρα από τους επαρχιώτες Αμερικάνους με πανεπιστημιακά πτυχία και μια μεγάλη μάζα των Ευρωπαίων, διότι ο κόσμος έχει σημασία γι' αυτούς. Και ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερή τους ανησυχία; Η εγκατάλειψη. Οι Αφγανοί έχουν γίνει βαθιά διεθνιστές.

Ξέρετε, το Δεκέμβριο του 2001, όταν επέστρεψα, δεν είχα απολύτως καμία διάθεση να εργαστώ για την αφγανική κυβέρνηση, επειδή ζούσα ως εθνικιστής (Σ.τ.Μ. νοείται ότι δεν σκεφτόταν διεθνικά) Έλεγα, οι δικοί μου άνθρωποι εδώ, οι Αμερικάνοι εκεί, έκανα διαχωρισμούς. Ναι, κατέχω μια θέση συμβούλου στον Ο.Η.Ε. Επισκέφθηκα στα γρήγορα δέκα επαρχίες στο Αφγανιστάν και όλοι μου λέγαν ότι ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Ξέρετε, ασχολούνται. Βλέπουν την ενασχόληση με τα παγκόσμια ζητήματα ως απολύτως αναγκαία για το μέλλον των απλών ανθρώπων. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο το μέσο Αφγανό είναι - η Κλαιρ Λόκχαρτ είναι εδώ - οπότε θα σας διηγηθώ ένα διάλογο που είχε με μια αναλφάβητη γυναίκα στο Βόρειο Αφγανιστάν. Αυτή η γυναίκα έλεγε ότι δεν την ενδιέφερε αν είχε φαγητό στο τραπέζι της. Αυτό που την ενδιέφερε ήταν αν υπήρχε ένα σχέδιο για το μέλλον, αν τα παιδιά της θα μπορούσαν να έχουν μια διαφορετική ζωή. Αυτό μου δίνει ελπίδα. Κρις Άντερσον: Πως σκοπεύει το Αφγανιστάν να προσφέρει εναλλακτικές πηγές εισοδήματος για το μεγάλο αυτό αριθμό ανθρώπων που ζουν από το εμπόριο ναρκωτικών;

Ασραφ Γκάνι: Μάλιστα. Πρώτον, αντί να διατίθενται δισεκατομμύρια δολάρια για την εξάλειψη των ναρκωτικών και για τη χρηματοδότηση καναδυό εταιριών παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, θα έπρεπε να δοθούν αυτά τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε πενήντα από τις πιο κρίσιμα καινοτόμες εταιρίες στον κόσμο και να τους ζητηθεί να δημιουργήσουν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας. Το κλειδί για την εξάλειψη των ναρκωτικών είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας. Κοιτάξτε, υπάρχει ένα γεγονός το οποίο είναι ελάχιστα γνωστό: Στις χώρες τις οποίες το μέσο νόμιμο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 1,000 δολάρια δεν παράγονται ναρκωτικά.

Δεύτερον, υφάσματα. Το κλειδί είναι το εμπόριο και όχι η ανθρωπιστική βοήθεια. Οι Η.Π.Α. και η Ευρώπη πρέπει να καταργήσουν τους δασμούς σε μας. Η βιομηχανία υφασμάτων είναι φοβερά ευέλικτη. Αν θέλετε να είμαστε σε θέση να ανταγωνιστούμε την Κίνα και να προσελκύσουμε επενδύσεις, θα μπορούσαμε πιθανότατα να προσελκύσουμε τέσσερα με έξι δισεκατομμύρια δολάρια στον τομέα των υφασμάτων αρκετά εύκολα, εφόσον δεν υπήρχαν δασμοί, και θα μπορούσαν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το βαμβάκι δεν ανταγωνίζεται το όπιο, αλλά το μπλουζάκι το κάνει. Πρέπει να κατανοήσουμε την value chain (=Μια σειρά ενεργειών που εκτελεί μια επιχείρηση για την επίτευξη των στόχων της, με την προσθήκη νέων αξιών κατά τη μετάβαση από ένα στάδιο στο επόμενο.) Κοιτάξτε, ο μέσος Αφγανός έχει βαρεθεί να ακούει για τη ενίσχυση της επιχειρηματικότητας μέσω του microcredit (=χορήγηση μικρών δανείων (microloans) σε φτωχούς για ιδρύσουν επιχειρήσεις). Είναι σημαντικό, αλλά αυτό που θέλουν οι καθημερινοί άνθρωποι που ασχολούνται με την μικρο-παραγωγή είναι πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές. Δεν θέλουν να πωλούν τα προϊόντα τους σε φιλανθρωπικές αγορές, που απευθύνονται μόνο σε ξένους, και το ίδιο ματωμένο μπλουζάκι να κεντιέται ξανά και ξανά. Αυτό που ζητάμε είναι συνεργασία με τις ιταλικές σχεδιαστικές φίρμες. Ναι, έχουμε τους καλύτερους κεντητές στον κόσμο! Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που γινόταν στη Βόρεια Ιταλία; Αναφέρομαι στα βιοτεχνικά εργαστήρια. Λοιπόν, σκεπτόμενος οικονομικά, το κρίσιμο ζήτημα εδώ είναι να συλλογιστούμε

ότι η ανθρωπιστική βοήθεια δεν έχει αποτέλεσμα. Όπως γνωρίζετε, το σύστημα χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας είναι προβληματικό. Το σύστημα χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας στερείται γνώσης, οράματος, ικανότητας. Το υποστηρίζω. Άλλωστε προκάλεσα τη χορήγηση αρκετής απ' αυτή. Για να είμαι ακριβής κατάφερα να πείσω τον κόσμο να χορηγήσει στη χώρα μου 27,5 δισεκατομμύρια. Δεν θέλανε να μας δώσουνε τα χρήματα.

Κρις Άντερσον: Και παρόλα αυτά δεν είχε αποτέλεσμα;

Ασραφ Γκάνι: Όχι. Δεν είναι ότι δεν είχε αποτέλεσμα. Είναι ότι ένα δολάριο προσωπικής επένδυσης, κατά τη γνώμη μου, ισούται με τουλάχιστον είκοσι δολάρια βοήθειας, σε όρους δυναμικής που παράγει. Δεύτερον, αυτό το ένα δολάριο ανθρωπιστικής βοήθειας θα μπορούσε να είναι δέκα σεντς, θα μπορούσε να είναι είκοσι σεντς, ή θα μπορούσε να είναι τέσσερα δολάρια. Εξαρτάται με το ποια μορφή παίρνει και και με ποιους όρους παρέχεται. Όπως γνωρίζετε, το σύστημα χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας ήταν αρχικά σχεδιασμένο για να επωφελούνται οι επιχειρηματίες στις αναπτυγμένες χώρες και όχι για να παράγεται πλούτος στις φτωχές χώρες. Και αυτή είναι και πάλι μία από τις υποθέσεις - όπως οι πόρτες και τα καθίσματα στα αυτοκίνητα - που έχουμε κληρονομήσει από τις κυβερνήσεις. Θα θεωρούσατε ότι η Αμερικανική Κυβέρνηση δεν θα σκεπτόταν ότι οι Αμερικανικές εταιρίες χρειαζόταν επιχορηγήσεις για να δράσουν στις αναπτυγμένες χώρες, για να παράσχουν συμβουλές, αλλά χρειάζονται. Υπάρχει μια ολόκληρη λογική στην ιστορία της παροχής πρόσωπο με πρόσωπο ανθρωπιστικής βοήθειας η οποία πρέπει τώρα να επανεξεταστεί. Αν ο στόχος είναι η δημιουργία κράτους το οποίο να μπορεί αξιόπιστα να καλύπτει τις ανάγκες των υπηκόων του και θέτοντας το ζήτημα στη σωστή βάση, ξέρετε ότι είμαι σκληρός με τους ομολόγους μου, η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να σταματά για κάθε χώρα σε μία καθορισμένη χρονική περίοδο. Κάθε χρόνο πρέπει να σημειώνεται πρόοδος στην κινητοποίηση του εγχώριου εισοδήματος και στην ανάπτυξη της οικονομίας. Αν δεν ισχύσουν τα προαναφερθέντα θα είναι βιώσιμη η επιτευχθείσα συναίνεση.