Ο Άρθουρ Γκάνσον φτιάχνει γλυπτική που κινείται

Λίγα λόγια για το πώς ξεκίνησα, κι έχει να κάνει πάρα πολύ με την ευτυχία. Όταν ήμουν πολύ μικρός, ήμουν εξαιρετικά εσωστρεφής και πολύ κλειστός στον εαυτό μου. Και σαν κάποιο τρόπο επιβίωσης, κλεινόμουν στον πολύ προσωπικό μου χώρο, κι έφτιαχνα πράγματα. Έφτιαχνα πράγματα γι' ανθρώπους σαν έναν τρόπο, ξέρετε, να δίνω, να τους δείχνω την αγάπη μου. Πήγαινα σε αυτά τα προσωπικά μέρη, κι έβαζα τις ιδέες και τα πάθη μου σε αντικείμενα - και κατά κάποιο τρόπο μάθαινα πώς να μιλάω με τα χέρια μου. Έτσι, όλη η δραστηριότητα της δουλειάς με τα χέρια μου και το να φτιάχνω αντικείμενα είναι πολύ συνδεδεμένη με όχι μόνο την σφαίρα των ιδεών, αλλά επίσης πολύ με την σφαίρα των αισθήσεων. Και οι ιδέες είναι πολύ ανόμοιες.

Θα σας δείξω πολλά διαφορετικά είδη γλυπτών, και δεν υπάρχει πραγματική σύνδεση ανάμεσα στο ένα ή το άλλο, εκτός του ότι βγαίνουν από το μυαλό μου, και είναι όλα διαφορετικά είδη σκέψεων που πυροδοτούνται κοιτάζοντας την ζωή και βλέποντας την φύση και αντικείμενα, και κάνοντας παιχνιδιάρικες και τυχαίες σκέψεις για τα πράγματα.

Όταν ήμουν παιδί, άρχισα να εξερευνώ την κίνηση. Ερωτεύτηκα τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν τα πράγματα, ξεκίνησα λοιπόν να εξερευνώ την κίνηση φτιάχνοντας μικρά φολιοσκόπια. Κι αυτό που το έφτιαξα, μάλλον όταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου, και θυμάμαι ότι όταν το έφτιαχνα, σκεφτόμουν το μικρό βραχάκι εκεί, και την πορεία των οχημάτων καθώς πετάγονταν στον αέρα, και πως οι ήρωες -

(Γέλια) -

πετάγονταν έξω απ' το αμάξι, στο μυαλό μου λοιπόν, είχα την τροχιά των οχημάτων. Και φυσικά, όταν είσαι μικρό παιδί, πάντα υπάρχει καταστροφή. Πρέπει λοιπόν να τελειώσει έτσι -

(Γέλια)

με άσκοπη βία.

(Γέλια)

Έτσι λοιπόν πρωτοξεκίνησα να εξερευνώ τον τρόπο που κινούνται τα πράγματα, και να τον εκφράζω.

Όταν πήγα στο κολέγιο, βρέθηκα να φτιάχνω αρκετά περίπλοκες, εύθραυστες μηχανές. Κι αυτό πραγματικά προέκυψε επειδή είχα πολλά, διαφορετικά ενδιαφέροντα. Όταν πήγαινα στο γυμνάσιο, λάτρευα να προγραμματίζω υπολογιστές, έτσι μου άρεσε η λογική ροή των γεγονότων. Με ενδιέφερε επίσης πολύ να ασχοληθώ ίσως με τη χειρουργική και να γινόμουν χειρούργος, διότι θα εργαζόμουν με τα χέρια μου με έναν πολύ εστιασμένο, έντονο τρόπο. Ξεκίνησα λοιπόν, μαθήματα καλλιτεχνικών, και βρήκα έναν τρόπο να φτιάχνω γλυπτική που ένωσε την αγάπη του να είμαι πολύ ακριβής με τα χέρια, και του να εφευρίσκω διαφορετικά είδη λογικής ροής ενέργειας μέσω ενός συστήματος. Κι επίσης, να δουλεύω με σύρμα - όλα όσα έκανα ήταν τόσο οπτική όσο και μηχανολογική απόφαση ταυτόχρονα. Έτσι λοιπόν μπορούσα να τα εξασκώ όλα μαζί.

Αυτή τώρα η μηχανή είναι ότι πιο κοντά μπορώ να φτάσω στη ζωγραφική. Και είναι γεμάτη με μικρά ασήμαντα σημεία, όπως αυτό εδώ το ποδαράκι που σέρνεται σε κύκλους και δεν σημαίνει τίποτα. Υπάρχει μόνο για την χαρά της ίδιας του της ασημαντότητας. Η σχέση που έχω με την μηχανολογία είναι η ίδια με οποιουδήποτε άλλου μηχανολόγου, μόνο που λατρεύω να επιλύω προβλήματα. Λατρεύω να βρίσκω λύσεις, αλλά το τελικό αποτέλεσμα αυτού που κάνω είναι εντελώς αμφιλεγόμενο.

(Γέλια)

Αρκετά αμφιλεγόμενο.

(Γέλια)

Το επόμενο γλυπτό που θα εμφανιστεί είναι ένα παράδειγμα ενός είδους μηχανής αρκετά περίπλοκης. Έδωσα στον εαυτό μου το πρόβλημα. Εφόσον πάντοτε μου αρέσει να λύνω προβλήματα, μου έδωσα το πρόβλημα του να γυρίσω μια μανιβέλα προς μια κατεύθυνση, και να λύσω όλα τα μηχανικά προβλήματα ώστε να κάνω αυτόν τον ανθρωπάκο να περπατά πάνω κάτω. Όταν το ξεκίνησα αυτό, δεν είχα ένα συνολικό πλάνο για την μηχανή, αλλά είχα μια αίσθηση της κίνησης, και μια αίσθηση του σχήματος και του πώς θα καταλάμβανε τον χώρο. Και τότε ήταν ζήτημα του να ξεκινήσω από το ένα σημείο και να το κατασκευάσω μέχρι αυτό το τελικό σημείο. Αυτός ο μικρός μοχλός εδώ, αλλάζει μπρος και πίσω για να αλλάξει η κατεύθυνση. Κι αυτό είναι ένα μικρό φυσικό αντικείμενο.

Πολλά λοιπόν απ' τα κομμάτια που που έχω φτιάξει, συμπεριλαμβάνουν φυσικά αντικείμενα. Και πραγματικά - είναι σαν να κάνεις διαρκώς οπτικά λογοπαίγνια. Όταν βλέπω αντικείμενα, τα φαντάζομαι σε κίνηση. Φαντάζομαι τι μπορεί να ειπωθεί με αυτα.

Το επόμενο εδώ, "Μηχανή με Διχαλωτό Κόκκαλο", προέκυψε παίζοντας με το διχαλωτό κόκκαλο μετά το γεύμα. Ξέρετε, λένε να μην παίζεις με το φαγητό σου - αλλά πάντοτε παίζω με τα πράγματα. Είχα λοιπόν αυτό το κοκαλάκι και σκεφτόμουν, είναι σαν καουμπόι που καθόταν πολύ ώρα στο άλογό του.

(Γέλια)

Και το έκανα να περπατάει επάνω στο τραπέζι, και σκέφτηκα "Α, μπορώ να κατασκευάσω μια μηχανή που θα το κάνει αυτό". Έφτιαξα λοιπόν αυτή τη κατασκευή, τη σύνδεσα, και το κοκκαλάκι περπατάει. Κι επειδή είναι κόκκαλο - είναι ζώο - είναι ένα σημείο από το οποίο μπορούμε να ξεκινήσουμε. Κι αυτό είναι ολόκληρο το έργο.

(Γέλια)

Είναι περίπου τόσο μεγάλο.

(Χειροκρότημα)

Αυτού του είδους η δουλειά μοιάζει πολύ με κουκλοθέατρο, όπου το φυσικό αντικείμενο είναι, κατά μία έννοια - η μαριονέτα, κι εγώ είμαι ο μαριονετίστας αρχικά, επειδή παίζω με ένα αντικείμενο. Αλλά μετά φτιάχνω την μηχανή, που με αντικαθιστά θα λέγαμε, και είναι ικανή να επιτύχει την δράση που θέλω.

Το επόμενο έργο που θα σας δείξω είναι μια πολύ πιο εννοιολογική σκέψη, και είναι ένα πολύ μικρό έργο που λέγεται "Η Μικρή Κίτρινη Καρέκλα του Κόρυ". Είχα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, όταν είδα το καρεκλάκι του γιου μου, και το φαντάστηκα να εκρήγνυται προς τα έξω και πάνω. Και - ο τρόπος λοιπόν που το είδα στο μυαλό μου αρχικά ήταν ότι τα κομμάτια θα εκρήγνυνται προς τα έξω και πάνω με άπειρη ταχύτητα, και τα κομμάτια θα έφευγαν μακριά, και κατόπιν θα άρχιζαν να μαζεύονται πίσω με ένα είδος βαρυτικής αίσθησης, στο σημείο που θα έφταναν άπειρη ταχύτητα προς τα πίσω στο κέντρο. και θα συνενώνονταν για μια στιγμή, ώστε να μπορέσεις να αντιληφθείς ότι υπήρχε μια καρέκλα εκεί. Για μένα, είναι μια αίσθηση του πόσο φευγαλέα είναι η παρούσα στιγμή, και ήθελα να το εκφράσω. Η μηχανή τώρα - σε αυτή τη περίπτωση είναι κατά προσέγγιση, επειδή προφανώς δεν μπορείς να μετακινήσεις τη φυσική ύλη απείρως και με άπειρη ταχύτητα και να μπορείς να τη σταματάς ακαριαία. Όλη η κατασκευή είναι περίπου 1,20 μέτρα, και η ίδια η καρέκλα είναι μόνον μερικά εκατοστά.

(Χειροκρότημα)

Αυτό τώρα, είναι ένα αστείο εννοιολογικά πράγμα, και χθες μιλούσαμε για το Ρολόι των 10.000 Ετών του Ντάνυ Χιλλις. Έχουμε λοιπόν ένα μοτέρ εδώ στα αριστερά, το οποίο περνάει μέσα από ένα σύστημα οδοντωτών τροχών. Είναι 12 ζεύγη σε κλίμακα 50:1, που σημαίνει ότι η τελική ταχύτητα του γραναζιού στο τέλος είναι τόσο αργή που θα χρειαζόταν δύο τρισεκατομμύρια χρόνια για να γυρίσει μία φορά. Έτσι το έκανα σε τσιμέντο διότι πραγματικά δεν έχει σημασία.

(Γέλια)

Γιατί θα μπορούσε να δουλεύει συνέχεια.

(Γέλια)

Τώρα, μια εντελώς διαφορετική σκέψη. Πάντα φαντάζομαι τον εαυτό μου σε διαφορετικές καταστάσεις. Με φαντάζομαι σαν μηχανή. Τι θα μου άρεσε; Θα μου άρεσε να κάνω μπάνιο σε λάδι.

(Γέλια)

Έτσι αυτή η μηχανή το μόνο που κάνει είναι να μπανιάρεται στο λάδι.

(Γέλια)

(Χειροκρότημα)

Και πραγματικά είναι, κάπως σαν - για μένα, επρόκειτο απλά για τον αισθησιασμό του λαδιού.

(Γέλια)

Κι έπειτα, μου τηλεφώνησε μια φίλη που ήθελε να κάνει μια έκθεση ερωτικής τέχνης, και δεν είχε καθόλου γλυπτά. Αλλά όταν μου πρότεινε να είμαι στην έκθεση, αυτό το έργο μου ήρθε στο μυαλό. Είναι λοιπόν συναφή, αλλά μπορείτε να δείτε ότι είναι απροκάλυπτα ερωτικό. Κι αυτό ονομάζεται "Μηχανή με Γράσο". Διαρκώς εκτοξεύει υγρό, και είναι -

(Γέλια) -

είναι μια ευτυχισμένη μηχανή, σας το λέω.

(Γέλια)

Είναι οπωσδήποτε ευτυχισμένη.

Από την σκοπιά της μηχανολογίας, αυτό είναι απλά μια σύνδεση τεσσάρων ράβδων. Και πάλι, πρόκειται για φυσικό αντικείμενο, μια μικρή βεντάλια που βρήκα. Και σκέφτηκα, την χειρονομία του ανοίγματος της βεντάλιας, και πόσο απλά θα μπορούσα να κάνω μια δήλωση. Και στην περίπτωση αυτή, προσπαθώ να κάνω κάτι ξεκάθαρο όμως παράλληλα να μην υπαινίσσεται κανένα συγκεκριμένο ζώο ή φυτό.

Για μένα η διαδικασία είναι πολύ σημαντική, διότι επινοώ μηχανές, και επιπλέον επινοώ εργαλεία για να φτιάχνω τις μηχανές, και το όλο θέμα είναι σαν κάπως τελειωμένο απ' την αρχή. Αυτό είναι ένα εργαλείο για να λυγίζω το σύρμα. Τόσα χρόνια λύγιζα τα γρανάζια με μια πένσα, Έφτιαξα αυτό το εργαλείο, και μετά αυτό εδώ για να κεντράρω τα γρανάζια πολύ γρήγορα - βελτιώνοντας τον δικό μου μικρόκοσμο της τεχνολογίας. Η ζωή μου άλλαξε εντελώς όταν βρήκα έναν συγκολλητή.

(Γέλια)

Κι ήταν αυτό το εργαλείο. Άλλαξε εντελώς το τί μπορούσα να κάνω. Εδώ τώρα θα κάνω μια πολύ φτωχή δουλειά ασημοκόλλησης. Δεν σου διδάσκουν έτσι την ασημοκόλληση στο σχολείο. Εγώ απλώς το πετάω μέσα. Εννοώ, οι κατασκευαστές κοσμημάτων βάζουν ψήγματα κασσίτερου μέσα. Κι αυτό είναι ένα τελειωμένο γρανάζι.

Όταν μετακόμισα στην Βοστώνη, έγινα μέλος μιας ομάδας που λεγόταν Παγκόσμια Κοινότητα Γλυτπικής Κούρσας.

(Γέλια)

Και η ιδέα, η προϋπόθεση ήταν ότι θέλαμε να δείξουμε έργα γλυπτικής στον δρόμο, και δεν θα υπήρχε αντικειμενική απόφαση για το ποιό θα ήταν το καλύτερο. Όποιο έφτανε πρώτο στη γραμμή τερματισμού θα ήταν ο νικητής.

(Γέλια)

Έφτιαξα λοιπόν - αυτός είναι ο πρώτος μου αγώνας γλυπτικής, και σκέφτηκα, "Α, θα φτιάξω ένα καρότσι, και θα το κάνω - και θα γράφω με το χέρι μου "πιο γρήγορα", έτσι καθώς θα τρέχω στον δρόμο, το καρότσι θα μου μιλάει και θα λέει, "Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα!" Αυτό λοιπόν κάνει.

(Γέλια)

Όμως στο τέλος αποφάσισα ότι κάθε φορά που θα τελείωνε μια λέξη, θα σταματούσα και θα έδινα την κάρτα σε κάποιον στην άκρη του δρόμου. Έτσι ποτέ δεν θα κέρδιζα την κούρσα γιατί συνέχεια θα σταματούσα. Αλλά το διασκέδασα πολύ.

(Χειροκρότημα)

Μου έχουν μείνει τώρα δυόμιση λεπτά - θα παίξω αυτό. Είναι ένα έργο που, για μένα, είναι με κάποιον τρόπο το πιο ολοκληρωμένο έργο. Επειδή όταν ήμουν παιδί, έπαιζα επίσης πολύ κιθάρα. Κι όταν μου ήρθε αυτή η σκέψη, Φαντάστηκα ότι θα έφτιαχνα - Φαντάστηκα ότι θα έκανα μια θεατρική βραδιά με μηχανές μόνο, όπου θα είχα - θα υπήρχε κοινό, θα άνοιγε η αυλαία, και θα σε οδηγούσαν μηχανές στη σκηνή. Φαντάστηκα λοιπόν μια πολύ απλή χορογραφία που θα εκτελούσαν μια μηχανή και μια πολύ απλή καρέκλα, και... Όταν φτιάχνω αυτά τα έργα, πάντα προσπαθώ να βρω ένα σημείο όπου να λέω κάτι πολύ ξεκάθαρο και να είναι πολύ απλό αλλά παράλληλα διφορούμενο. Και νομίζω υπάρχει ένα σημείο μεταξύ απλότητας και αμφισημίας που επιτρέπει στον θεατή να πάρει ίσως κάτι από αυτό.

Κι αυτό με οδηγεί στη σκέψη ότι όλα αυτά τα έργα ξεκινούν στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, και κάνω ότι καλύτερο μπορώ βρίσκοντας τρόπους να τα εκφράζω με υλικά, πάντα μοιάζουν χονδροειδή. Είναι πάντα μια πάλη, όμως με κάποιον τρόπο κατορθώνω να βρω μια σκέψη και να την τοποθετήσω σε ένα αντικείμενο, και μετά είναι εκεί, εντάξει. Δεν σημαίνει τίποτα. Το αντικείμενο από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Όταν κάποιος το διακρίνει και το βάλει στο μυαλό του, τότε είναι ένας κύκλος που ολοκληρώθηκε. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό επειδή από τότε που ήμουν παιδί, ήθελα να επικοινωνήσω το πάθος και την αγάπη μου. Κι αυτό σημαίνει τον ολοκληρωμένο κύκλο του να έρθει από μέσα μου, έξω στην ύλη, και σε εκείνον που θα το αντιληφθεί. Θα αφήσω λοιπόν αυτή τη καρέκλα να κατέβει.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)