Άνι Λένοξ: Γιατί είμαι ακτιβίστρια κατά του HIV/AIDS

Θα μοιραστώ μαζί σας την ιστορία για το πώς έγινα ακτιβίστρια εναντίον του AIDS. Και αυτό είναι το όνομα της εκστρατείας μου, SING Campaign. Το Νοέμβριο του 2003 ήμουν καλεσμένη να πάρω μέρος στα εγκαίνια του ιδρύματος 46664 του Νέλσον Μαντέλα. Αυτό είναι ίδρυμά του για το HIV/AIDS. Και 46664 είναι το νούμερο που είχε ο Μαντέλα όταν ήταν φυλακισμένος στο νησί Robben. Και εδώ είμαι με τον Γιουσού Ν' Ντουρ, στη σκηνή, διασκεδάζοντας απίστευτα. Την επόμενη μέρα, όλοι οι καλλιτέχνες ήταν καλεσμένοι να συναντήσουν τον Μαντέλα στο νησί Robben, από όπου θα έδινε συνέντευξη στον παγκόσμιο τύπο, στεκόμενος μπροστά στο παλιό κελί του. Μπορείτε να δείτε τα κάγκελα του παραθύρου εκεί. Ήταν ένα βαρυσήμαντο γεγονός για όλους μας. Εκείνη τη στιγμή, ο Μαντέλα είπε στον παγκόσμιο τύπο ότι μια πραγματική γενοκτονία συνέβαινε στη χώρα του, ότι μετά το Απαρτχάιντ το Έθνος του Ουράνιου Τόξου χίλια άτομα πέθαιναν κάθε μέρα, και ότι τα θύματα της πρώτης γραμμής, τα πιο ευάλωτα απ' όλους, ήταν γυναίκες και παιδιά.

Αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο στο μυαλό μου, γιατί είμαι γυναίκα, και είμαι και μητέρα, και δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η πανδημία του HIV/AIDS επηρεάζει άμεσα τις γυναίκες με τέτοιο τρόπο. Και έτσι δεσμεύτηκα -- όταν έφυγα από τη Νότιο Αφρική, όταν έφυγα από το Κέιπ Τάουν, είπα στον εαυτό μου, "Αυτό είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να μιλήσω. Πρέπει να υπηρετήσω." Και έτσι, επομένως, συμμετείχα στην κάθε μια συναυλία του 46664 που μπορούσα να λάβω μέρος και έδωσα συνεντεύξεις τύπου, ομιλίες, μιλώντας και χρησιμοποιώντας την ιδιότητά μου ως μουσικός, με τη δέσμευσή μου στον Μαντέλα, λόγω σεβασμού για το τεράστιο, απίστευτο έργο που έχει κάνει. Όλοι στον κόσμο σέβονται τον Νέλσον Μαντέλα. Όλοι τιμούν τον Νέλσον Μαντέλα. Αλλά ξέρουν όλοι τι διαδραματίζεται στην Νότιο Αφρική, τη χώρα του, τη χώρα που είχε έναν από τους μεγαλύτερυς ρυθμούς μετάδοσης του ιού; Νομίζω ότι αν έβγαινα έξω στο δρόμο τώρα, και έλεγα στον κόσμο τι συμβαίνει εκεί πέρα, θα σοκαρίζονταν.

Ήμουν πολύ-πολύ τυχερή, μερικά χρόνια αργότερα, που γνώρισα τον Zackie Achmat, τον ιδρυτή της Treatment Action Campaign, έναν απίστευτο αγωνιστή και ακτιβιστή. Τον γνώρισα σε μια συναυλία του 46664. Φορούσε ένα μπλουζάκι σαν αυτό που φοράω τώρα. Αυτό είναι ένα εργαλείο. Αυτό σας λέει ότι εκδηλώνω αλληλεγγύη προς τα άτομα που έχουν HIV, άτομα που ζουν με τον HIV. Και κατά κάποιο τρόπο, λόγω του στίγματος, φορώντας αυτό το μπλουζάκι, λέω, "Ναι, μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό το θέμα. Δεν χρειάζεται να είναι στην ντουλάπα." Έγινα μέλος της Treatment Action Campaign, και είμαι πολύ περήφανη που είμαι μέλος αυτής της απίστευτης οργάνωσης. Είναι μια εκστρατεία στην κοινωνία με το 80 τοις εκατό των μελών να είναι γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι φορείς του ιού. Εργάζονται δίπλα στους ανθρώπους. Έτσι καταφέρνουν και βοηθούν πολύ τον κόσμο που ζει άμεσα με τις επιπτώσεις του ιού. Έχουν εκπαιδευτικά προγράμματα. Αναδεικνύουν τα ζητήματα του στίγματος. Είναι εκπληκτικό το τι κάνουν. Και ναι, το SING Campaign μου έχει υποστηρίξει την Treatment Action Campaign καθώς έχω προσπαθήσει να ευαισθητοποιήσω το κοινό και να συγκεντρώσω χρήματα. Πολλά από τα χρήματα που κατάφερα να συγκεντρώσω έχουν πάει άμεσα στην Treatment Action Campaign και στην απίστευτη δουλειά που κάνουν, και εξακολουθούν να κάνουν, στη Νότια Αφρική.

Οπότε αυτή είναι η SING Campaign μου. Η SING Campaign στην ουσία είμαι εγώ και τρεις ή τέσσερις υπέροχοι άνθρωποι που βοηθάνε υποστηρίζοντάς με. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Έχω πάει σε 12 διαφορετικές χώρες. Εδώ είμαι στο Όσλο στην Νορβηγία, λαμβάνοντας μια ωραία, παχυλή επιταγή, τραγουδώντας στο Χόνγκ Κονγκ, προσπαθώντας να πείσω τον κόσμο να συγκεντρώσει χρήματα. Στο Γιοχάνεσμπουργκ, είχα την ευκαιρία να απευθυνθώ σε ένα κυρίως λευκό, μεσαίας τάξης Νοτιοαφρικανικό ακροατήριο που κατέληξε στα κλάματα, επειδή χρησιμοποιώ βίντεο που πραγματικά αγγίζουν την καρδιά, την όλη φύση, αυτής της τρομερής τραγωδίας που λαμβάνει χώρα, που ο κόσμος τείνει να αποφεύγει, επειδή είναι κουρασμένοι, και δεν γνωρίζουν ποιες είναι οι λύσεις. Aaron Motsoaledi, ο νυν υπουργός Υγείας, παραβρέθηκε σ' εκείνη τη συναυλία, και είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω, και δήλωσε την απόλυτη δέσμευσή του να προσπαθήσει να προκαλέσει την αλλαγή, που είναι απολύτως απαραίτητη. Αυτό είναι στη σκοτσέζικη Βουλή. Έκτοτε έχω γίνει απεσταλμένη για τη Σκοτία και το HIV. Και τους έδειχνα τις εμπειρίες μου και προσπαθούσα, πάλι, να τους ευαισθητοποιήσω. Και ξανά, στο Εδιμβούργο, με την υπέροχη Αφρικανική Χορωδία Παιδιών που απλά λατρεύω. Και είναι παιδιά σαν αυτά, πολλά από τα οποία έχουν ορφανέψει επειδή η οικογένεια τους έχει πληγεί από τον ιό του AIDS.

Εδώ κάθομαι στην Νέα Υόρκη με τον Michel Sidibe. Είναι διευθυντής του UNAIDS. Και νιώθω τιμή από το γεγονός ότι ο Michel με κάλεσε, μερικούς μήνες πριν, να γίνω πρέσβειρα του UNAIDS. Και μ' αυτό τον τρόπο, ενδυναμώνω τη βάση μου και μπορώ να βοηθήσω περισσότερο κόσμο. Το μήνυμα που το UNAIDS στέλνει αυτή τη στιγμή στον κόσμο είναι ότι θα θέλαμε να δούμε την ολοκληρωτική παύση της μετάδοσης του ιού από μητέρα σε παιδί μέχρι το 2015. Είναι ένας πολύ φιλόδοξος στόχος, αλλά πιστεύουμε ότι μπορεί να επιτευχθεί με πολιτική θέληση. Αυτό μπορεί να γίνει.

Και εδώ είμαι με μία έγκυο γυναίκα που είναι φορέας του ιού, και χαμογελάμε, χαμογελάμε μαζί, επειδή είμαστε σίγουρες, επειδή ξέρουμε ότι αυτή η νέα γυναίκα λαμβάνει θεραπεία ώστε η ζωή της να παραταθεί για να φροντίσει το μωρό που πρόκειται να γεννήσει. Και στο μωρό θα χορηγηθεί PMTCT, που σημαίνει ότι αυτό το μωρό μπορεί να γεννηθεί χωρίς τον ιό. Τώρα αυτό είναι πρόληψη στο ξεκίνημα της ζωής. Είναι ένας τρόπος να αρχίσουμε να κοιτάμε στη παρέμβαση στην πανδημία του AIDS.

Τώρα, θα ήθελα να κλείσω να σας πω τη μικρή ιστορία για την Avelile. Αυτή είναι η Avelile. Με συνοδεύει όπου πάω. Διηγούμαι την ιστορία της σε όλους, επειδή αναπαριστά ένα από τα εκατομμύρια των ορφανών του HIV/AIDS. Η μητέρα της Avelile ήταν φορέας του HIV. Πέθανε από νοσήματα που σχετίζονται με το AIDS. Η Avelile είχε τον ιό. Γεννήθηκε με τον ιό. Και εδώ είναι 7 χρονών, ζύγιζε λιγότερο από ένα μωρό ενός έτους. Σ' αυτό το σημείο της ζωής της, πάσχει από πλήρους έκτασης AIDS και είχε πνευμονία. Τη συναντήσαμε σ' ένα νοσοκομείο στο ανατολικό Κέιπ και περάσαμε ένα ολόκληρο απόγευμα μαζί της - ένα αξιαγάπητο παιδί. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες ήταν εκπληκτικοί. Την έβαλαν σε μία πολύ ειδική θρεπτική δίαιτα και τη φρόντισαν πολύ καλά. Και δεν ξέραμε όταν φύγαμε από το νοσοκομείο -- γιατί κινηματογραφήσαμε την ιστορία της -- δεν ξέραμε αν θα επιζούσε. Έτσι, ήταν προφανώς... ήταν μια πολύ συγκινητική συνάντηση και μείναμε με ένα αίσθημα συγκίνησης από αυτή την άμεση εμπειρία, αυτό το παιδί, ξέρετε, αυτή η ιστορία. Πέντε μήνες μετά, πήγαμε πίσω στην Νότια Αφρική να συναντήσουμε την Avelile ξανά. Και νιώθω -- τις τρίχες στα -- Δεν ξέρω αν μπορείτε να δείτε τις τρίχες στα χέρια μου. Είναι σηκωμένες, γιατί γνωρίζω τι θα σας δείξω. Αυτή είναι η μεταμόρφωση που έγινε. Δεν είναι εκπληκτικό;

Χειροκρότημα

Αυτό το χειροκρότημα είναι στην πραγματικότητα για τους γιατρούς και τις νοσοκόμες του νοσοκομείου που φρόντισαν την Avelile. Και υποθέτω ότι εκτιμάτε αυτού του είδους τη μεταμόρφωση. Έτσι, θα ήθελα να σας πω, στον καθένα σε αυτό το κοινό, αν πιστεύετε ότι κάθε μητέρα και κάθε παιδί στον κόσμο έχει το δικαίωμα στην πρόσβαση σε καλή διατροφή και καλή ιατρική περίθαλψη, και πιστεύετε ότι οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας, και ιδιαίτερα οι νούμερο πέντε και έξι, πρέπει να αποτελούν απόλυτη δέσμευση για όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου -- ειδικά στην υπό-σαχάρια Αφρική -- μπορείτε παρακαλώ να σηκωθείτε. Νομίζω ότι μπορούμε σαφώς να πούμε ότι είναι σχεδόν όλοι στην αίθουσα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)