Είμαι πολύ, πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι ανάμεσα στα πιο-- τα φώτα στα μάτια είναι πολύ ενοχλητικά και αντανακλώνται στα γυαλιά μου. Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα σε πολύ καινοτόμους και ευφυείς ανθρώπους. Άκουσα τους τρεις τελευταίους ομιλητές, και μαντέψτε τι έγινε! Ότι είχα προγραμματίσει να πω, το είπαν εδώ και φαίνεται σαν να μην έχω τίποτα άλλο να πω.
Αλλά υπάρχει μια παροιμία στον πολιτισμό μου: αν ένα άνθος αφήσει το δέντρο χωρίς να πει κάτι, τότε αυτό είναι ένα νέο άνθος. Γι' αυτό θα -μιας και δεν είμαι νέος αλλά πολύ μεγάλος- θα πω κάτι, παρόλα αυτά.
Φιλοξενούμε αυτό το συνέδριο σε μια πολύ κατάλληλη στιγμή διότι ένα άλλο συνέδριο πραγματοποιείται στο Βερολίνο. Είναι η σύνοδος κορυφής των G8 Οι G8 προτείνουν ότι η λύση στα προβλήματα της Αφρικής πρέπει να είναι η μαζική αύξηση των ενισχύσεων, κάτι ανάλογο με το Σχέδιο Μάρσαλ. Δυστυχώς, εγώ προσωπικά δεν πιστεύω στο Σχέδιο Μάρσαλ. Πρώτον, επειδή έχουν υπερεκτιμηθεί τα οφέλη από το σχέδιο Μάρσαλ. Οι μεγαλύτεροι αποδέκτες ήταν η Γερμανία και η Γαλλία, και ήταν μόνο 2,5 % του ΑΕΠ τους. Μια μέση αφρικανική χώρα δέχεται ξένη βοήθεια της τάξης του 13-15 % του ΑΕΠ της και αυτό είναι μια άνευ προηγουμένου μεταφορά οικονομικών πόρων από τις πλούσιες προς τις φτωχές χώρες.
Υπάρχουν όμως δύο πράγματα που πρέπει να συνδέσουμε. Πώς τα δυτικά μέσα καλύπτουν την Αφρική και τις συνέπειες της κάλυψης αυτής. Προβάλλοντας απόγνωση, αδυναμία και έλλειψη κάθε ελπίδας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λένε την αλήθεια για την Αφρική, και μόνο την αλήθεια. Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης δεν μας λένε όλη την αλήθεια. Επειδή η απελπισία, ο εμφύλιος πόλεμος, η πείνα και ο λιμός, παρόλο που είναι κομμάτια της αφρικανικής πραγματικότητας μας, δεν είναι η μόνη πραγματικότητα. Και δεύτερον, είναι η μικρότερη πραγματικότητα.
Η Αφρική έχει 53 έθνη. Έχουμε εμφυλίους πολέμους μόνο σε έξι χώρες, που σημαίνει ότι τα μέσα ενημέρωσης καλύπτουν μόνο έξι χώρες. Η Αφρική έχει τεράστιες δυνατότητες που ποτέ δεν βρίσκουν διέξοδο απ' το δίχτυ της απελπισίας και της αδυναμίας που τα Δυτικά μέσα παρουσιάζουν ευρέως στο κοινό τους. Αλλά το αποτέλεσμα αυτής της παρουσίασης είναι ότι απευθύνεται στη συμπάθεια. Απευθύνεται στη λύπηση και σε κάτι που ονομάζεται φιλανθρωπία. Κατά συνέπεια, η Δυτική άποψη για το οικονομικό δίλημμα της Αφρικής είναι σε λάθος πλαίσιο. Το λάθος πλαίσιο είναι προϊόν της σκέψης ότι η Αφρική είναι ένα μέρος απελπισίας. Τι πρέπει να κάνουμε γι' αυτό; Θα πρέπει να δώσουμε τροφή στους πεινασμένους. Θα πρέπει να παραδώσουμε φάρμακα στους αρρώστους, να στείλουμε ειρηνευτικά στρατεύματα στην υπηρεσία όσων αντιμετωπίζουν εμφύλιο πόλεμο. Και μ' αυτή τη διαδικασία η Αφρική έχει απογυμνωθεί από εσωτερική πρωτοβουλία.
Θέλω να πω ότι είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η Αφρική έχει βασικές αδυναμίες. Από την άλλη, έχει ευκαιρίες και πολλές δυνατότητες. Πρέπει ν' αλλάξουμε το πλαίσιο της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η Αφρική, από μια πρόκληση απόγνωσης, απόγνωση που λέγεται μείωση της φτώχειας, σε μια πρόκληση ελπίδας. Μια τέτοια πρόκληση ελπίδας, ως πλαίσιο, είναι δημιουργία αξίας. Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται για την Αφρική δεν είναι η πρόκληση της μείωσης της φτώχειας. Θα πρέπει να είναι μια πρόκληση για τη δημιουργία πλούτου.
Μόλις αλλάξουμε τα δύο αυτά πράγματα. Αν πείτε ότι οι Αφρικανοί είναι φτωχοί και χρειάζονται μείωσης της φτώχειας, έχετε το διεθνές καρτέλ των καλών προθέσεων να κινείται προς την ήπειρο. Με τι; Φάρμακα για τους φτωχούς, επισιτιστική βοήθεια γι' αυτούς που πεινούν, και ειρηνευτικές δυνάμεις για εκείνους που αντιμετωπίζουν εμφύλιο πόλεμο. Και στη διαδικασία αυτή τίποτα δεν είναι πραγματικά παραγωγικό επειδή αντιμετωπίζετε τα συμπτώματα, όχι οι αιτίες των θεμελιωδών προβλημάτων της Αφρικής. Στέλνοντας κάποιον στο σχολείο και παρέχοντας του φάρμακα, κυρίες και κύριοι, δεν δημιουργείται πλούτος γι' αυτόν. Ο πλούτος είναι συνάρτηση του εισοδήματος και προέρχεται από την εύρεση μιας επικερδούς εμπορικής ευκαιρίας ή μιας καλοπληρωμένης δουλειάς.
Τώρα που θ' αρχίσουμε να μιλάμε για τη δημιουργία πλούτου στην Αφρική, η δεύτερη πρόκληση μας θα είναι, ποιοι είναι οι πλουτοπαραγωγικοί παράγοντες σε μια κοινωνία; Πρόκειται για επιχειρηματίες. [Ασαφές] μας είπαν ότι είναι πάντοτε περίπου 4% του πληθυσμού, αλλά 16% αυτών είναι μιμητές. Κι αυτοί επιτυγχάνουν στο έργο της επιχειρηματικότητας. Λοιπόν, πού θα πρέπει να τοποθετήσουμε χρήματα; Εκεί που μπορούν να αναπτυχθούν παραγωγικά. Στήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων -εγχώριων και ξένων- στην Αφρική. Υποστήριξη των ερευνητικών ιδρυμάτων, αφού η γνώση είναι σημαντικός παράγοντας δημιουργίας πλούτου.
Αλλά τι κάνει η διεθνής κοινότητα βοήθειας με την Αφρική σήμερα; Ρίχνουν μεγάλα χρηματικά ποσά για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, για επισιτιστική βοήθεια. Ολόκληρη η ήπειρος έχει μετατραπεί σε ένα μέρος απόγνωσης, που έχει ανάγκη από φιλανθρωπία. Κυρίες και κύριοι, μπορεί κάποιος από εσάς να μου πει ένα γείτονα, ένα φίλο, ένα συγγενή που γνωρίζετε, ο οποίος έγινε πλούσιος δεχόμενος φιλανθρωπίες; Βαστώντας το δοχείο της επαιτείας και λαμβάνοντας ελεημοσύνη; Υπάρχει κάποιος από εσάς στο κοινό που να έχει τέτοιο πρόσωπο; Γνωρίζει κάποιος από εσάς μια χώρα που αναπτύχθηκε λόγω της γενναιοδωρίας και της καλοσύνης κάποιας άλλης; Λοιπόν, αφού δεν βλέπω κάποιο χέρι, φαίνεται ότι η δήλωσή μου είναι αληθής.
Andrew Mwenda: Βλέπω ότι ο Bono λέει ότι γνωρίζει μια χώρα. Ποια χώρα είναι αυτή;
Bono: Είναι ένα ιρλανδικό όνομα.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Αλλά επιτρέψτε μου να πω: Εξωτερικοί παράγοντες μπορεί μόνο να σας παρουσιάσουν μια ευκαιρία. Η ικανότητα να αξιοποιήσετε αυτή την ευκαιρία και να την μετατρέψετε σε πλεονέκτημα εξαρτάται από την εσωτερική ικανότητα σας. Η Αφρική έχει λάβει πολλές ευκαιρίες, πολλές από αυτές δεν έχουν ωφελήσει πολύ. Γιατί; Επειδή μας λείπει το εσωτερικό θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο που μπορεί να μας καταστήσει ικανούς να επωφεληθούμε από τις εξωτερικές σχέσεις μας. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Σύμφωνα με τη συμφωνία του Κοτονού, παλαιότερα γνωστή ως Σύμβαση Λομέ, Οι Αφρικανικές χώρες έχουν τη δυνατότητα από την Ευρώπη εξαγωγής προϊόντων, ατελώς, στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δική μου χώρα, η Ουγκάντα, έχει ποσόστωση για την εξαγωγή 50.000 μετρικούς τόνους ζάχαρης στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν έχουμε εξάγει ούτε ένα χιλιόγραμμο ακόμη. Εισάγουμε 50.000 τόνους ζάχαρης από τη Βραζιλία και την Κούβα. Δεύτερον, στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου του βοείου κρέατος της εν λόγω συμφωνίας, οι Αφρικανικές χώρες που παράγουν βόειο κρέας έχουν ποσοστώσεις για την εξαγωγή του βοείου κρέατος, ατελώς, στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καμία από αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του πιο επιτυχημένου έθνους της Αφρικής, της Μποτσουάνα, δεν έχει φτάσει ποτέ την ποσόστωσή της.
Γι 'αυτό θέλω να υποστηρίξω σήμερα ότι η θεμελιώδης πηγή της Αφρικανικής αδυναμίας να εμπλακεί με τον υπόλοιπο κόσμο σε μια πιο παραγωγική σχέση οφείλεται στο φτωχό θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο. Και όλες οι μορφές παρέμβασης οφείλουν να στηρίζουν, την εξέλιξη των θεσμών εκείνων που δημιουργούν πλούτο, των θεσμών εκείνων που αυξάνουν την παραγωγικότητα. Πώς μπορούμε να αρχίσουμε κάτι τέτοιο και γιατί η ενίσχυση είναι κακό εργαλείο; Η ενίσχυση είναι κακό εργαλείο, και ξέρετε γιατί; Επειδή όλες οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν ανάγκη χρήματα για να επιβιώσουν. Τα χρήματα είναι αναγκαία για ένα απλό πράγμα όπως η τήρηση του νόμου και της τάξης. Πρέπει να πληρώσετε στρατό και αστυνομία για να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Και επειδή πολλές από τις κυβερνήσεις μας είναι κάπως δικτατορικές, χρειάζονται πραγματικά το στρατό για να κοπανάει την αντιπολίτευση. Το δεύτερο πράγμα που χρειάζεστε είναι να πληρώσετε τους πολιτικούς παράγοντες Γιατί πρέπει οι άνθρωποι να στηρίζουν την κυβέρνησή τους; Διότι τους δίνει καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Ή, σε πολλές χώρες της Αφρικής, ανεπίσημες ευκαιρίες να επωφεληθούν από τη διαφθορά.
Το γεγονός είναι ότι, καμία κυβέρνηση στον κόσμο, με την εξαίρεση μερικών όπως αυτό του Ίντι Αμίν δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά στην δύναμη ως εργαλείο διακυβέρνησης. Πολλές χώρες στην [ασαφές], χρειάζονται νομιμοποίηση. Για να την αποκτήσουν, οι κυβερνήσεις συχνά προσφέρουν αγαθά όπως πρωτοβάθμια εκπαίδευση, πρωτοβάθμια υγεία, δρόμοι, κατασκευή νοσοκομείων και κλινικών. Αν η δημοσιονομική επιβίωση μιας κυβέρνησης εξαρτάται από την αντλήση κεφαλαίων από τον ίδιο τον λαό της, τότε η αυτή κυβέρνηση οδηγείται από το συμφέρον της να κυβερνά με καλυτερο τρόπο. Θα καθήσει μαζί με αυτούς που δημιουργούν πλούτο. Θα συζητήσει μαζί τους το είδος των πολιτικών και των αναγκαίων θεσμών που θα επεκτείνουν το μέγεθος και το πεδίο των επιχειρήσεων, έτσι ώστε να συλλέξει περισσότερα φορολογικά έσοδα από αυτούς. Το πρόβλημα με την Αφρικανική ήπειρο και το πρόβλημα με τη βιομηχανία βοήθειας είναι ότι έχει στρεβλώσει τη δομή των κινήτρων που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις στην Αφρική. Το παραγωγικό περιθώριο στην αναζήτηση εσόδων από τις κυβέρνησης μας δεν βρίσκεται στην εγχώρια οικονομία, Βρίσκεται στους διεθνείς δωρητές.
Αντί να καθήσει με τους Ουγκαντιανούς --
Αντί να καθίσει με τους Ουγκαντιανούς επιχειρηματίες, με επιχειρηματίες απ' τη Γκάνα, με ηγέτες επιχειρήσεων από την Νότια Αφρική, οι κυβερνήσεις μας βρίσκουν παραγωγικό να συνομιλούν με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Μπορώ να σας πω, ακόμη και αν έχετε δέκα διδακτορικά, δεν μπορείτε να ξεπεράσετε τον Bill Gates στην κατανόηση της βιομηχανίας υπολογιστών. Γιατί; Επειδή η γνώση που απαιτείται για να καταλάβετε τα απαραίτητα κίνητρα για την επέκταση μιας επιχείρησης, απαιτεί να ακούσετε τους ανθρώπους, τους φορείς του ιδιωτικού τομέα στην εν λόγω βιομηχανία.
Στις κυβερνήσεις στην Αφρική, ως εκ τούτου έχει δοθεί η δυνατότητα από τη διεθνή κοινότητα για να αποφύγουν την εδραίωση παραγωγικών ρυθμίσεων με τους δικούς τους πολίτες, και άρα να τους επιτρέπεται να ξεκινούν ατέλειωτες διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, και στη συνέχεια, είναι το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα που τους λέει τι χρειάζονται οι πολίτες. Με τον τρόπο αυτό, ο Αφρικανικός λαός, έχει παραγκωνιστεί από τη χάραξη πολιτικής, τον πολιτικό προσανατολισμό και διαδικασία υλοποίησης της πολιτικής στις χώρες μας. Έχουμε περιορισμένη επιρροή , διότι αυτός που πληρώνει τον μουσικό επιλέγει και την μελωδία. Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, και το καρτέλ των καλών προθέσεων στον κόσμο έχουν πάρει τα δικαιώματά μας ως πολίτες, κι αυτό που οι κυβερνήσεις μας κάνουν, εξαρτώμενες από τις ενισχύσεις, είναι να ακούν τους διεθνείς πιστωτές και όχι τους πολίτες τους.
Αλλά θέλω να θέσω μια επισήμανση στο επιχείρημά μου, λέγοντας πως η βοήθεια δεν είναι πάντα καταστροφική. Ορισμένες ενισχύσεις έχουν χτίσει ένα νοσοκομείο, ταϊσει ένα πεινασμένο χωριό. Έχουν κατασκευάσει ένα δρόμο, και αυτός ο δρόμος μπορεί να έχει παίξει ένα πολύ θετικό ρόλο. Το λάθος της βιομηχανίας διεθνούς βοήθειας είναι να επιλέγει αυτά τα μεμονωμένα επιτυχημένα περιστατικά, να τα γενικεύει, να ξοδεύει δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια δολάρια σε αυτά, και στη συνέχεια να τα εξαπλώνει σε ολόκληρο τον κόσμο, αγνοώντας τις ειδικές και μοναδικές συνθήκες σε ένα συγκεκριμένο χωριό, τις δεξιότητες, τις πρακτικές, τα πρότυπα και τις συνήθειες που επέτρεψε το μικρό σχέδιο ενισχύσεων να επιτύχει -- όπως στο χωριό Sauri στην Κένυα, όπου εργάζεται ο Jeffrey Sachs -- και ως εκ τούτου γενικεύεται αυτή η εμπειρία σαν να ήταν η εμπειρία του καθενός.
Οι ενισχύσεις αυξάνουν τους πόρους που διατίθενται για τις κυβερνήσεις, και αυτό καθιστά την εργασία σε μια κυβέρνηση την πιο επικερδή δραστηριότητα που μπορείτε να έχετε ως άτομο στην Αφρική, επιδιώκοντας μια καριέρα. Αυξάνοντας την πολιτική έλξη του κράτους, ιδίως στις εθνικά κατακερματισμένες κοινωνίες μας στην Αφρική, οι ενισχύσεις έχουν την τάση να να οξύνουν τις εθνοτικές εντάσεις αφού τώρα κάθε εθνοτική ομάδα αγωνίζεται να εισέλθει στο κράτος για να αποκτήσει πρόσβαση στην πίτα της διεθνούς βοήθειας. Κυρίες και κύριοι, οι πιο δραστήριοι άνθρωποι στην Αφρική δε βρίσκουν ευκαιρίες για εμπόριο και εργασία στον ιδιωτικό τομέα διότι το θεσμικό και πολιτικό περιβάλλον είναι εχθρικό στις επιχειρήσεις. Οι κυβερνήσεις δεν το αλλάζουν. Γιατί; Επειδή δεν έχουν ανάγκη να μιλήσουν στους πολίτες τους. Μιλούν στους διεθνείς δωρητές. Έτσι, οι πιο επιχειρηματικοί Αφρικανοί καταλήγουν να εργάζονται για την κυβέρνηση, και αυτό έχει αυξήσει τις πολιτικές εντάσεις στις χώρες μας ακριβώς επειδή εξαρτώμαστε από την ενίσχυση.
Να επισημάνω πως εξίσου σημαντικό είναι ότι τα τελευταία 50 χρόνια η Αφρική λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη ενίσχυση από τη διεθνή κοινότητα με τη μορφή τεχνικής βοήθειας, οικονομικής βοήθειας και με όλες τις άλλες μορφές ενισχύσης. Μεταξύ 1960 και 2003 η ήπειρός μας έλαβε 600 δισεκατομμύρια δολάρια βοήθειας, και ακόμη μας λένε ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια στην Αφρική. Που έχουν πάει όλες οι ενισχύσεις;
Θέλω να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα της χώρας μου, της Ουγκάντα και το είδος της δομής των κινήτρων που η ενίσχυση δημιούργησε εκεί. Ο προϋπολογισμός του 2006-2007, προβλέπει έσοδα 2,5 τρισεκατομμύρια σελίνια. Η αναμενόμενη εξωτερική βοήθεια: 1,9 τρισ. Επαναλαμβανόμενες δαπάνες της Ουγκάντα - ως επαναλαμβανόμενες τι εννοώ; Είδη πρώτης ανάγκης--είναι 2,6 τρισ. Γιατί η κυβέρνηση της Ουγκάντα προϋπολογίζει δαπάνες 110 % των ιδίων εσόδων τις; Επειδή υπάρχει κάποιος που ονομάζεται εξωτερική βοήθεια που συμβάλλει σ' αυτό. Αλλά αυτό δείχνει ότι η κυβέρνηση της Ουγκάντα δεν έχει δεσμευθεί να δαπανά σύμφωνα με τα έσοδά της, να κάνε παραγωγικές επενδύσεις, αλλά μάλλον αφιερώνει τα έσοδα αυτά για την πληρωμή των δομών των δημόσιων δαπανών. Η δημόσια διοίκηση, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό πελατειακή, παίρνει 690 δισ. Ο στρατός, 380 δισ. Η γεωργία, που απασχολεί 18 % των πολιτών μας που ζουν στη φτώχεια, παίρνει μόνο 18 δισ. ευρώ. Το εμπόριο και η βιομηχανία λαμβάνουν 43 δισεκατομμύρια. Επιτρέψτε μου τώρα να σας δείξω τι αποτελεί τις δημόσιες δαπάνες -- μάλλον, τις δαπάνες της δημόσιας διοίκησης - στην Ουγκάντα; Ορίστε. 70 υπουργοί, 114 προεδρικοί σύμβουλοι -- οι οποίοι παρεπιπτόντως δεν βλέπουν ποτέ τον Πρόεδρο, παρά μόνο στην τηλεόραση.
Και όταν τον βλέπουν φυσικά, είναι σε δημόσιες εκδηλώσεις σαν κι αυτή. Ακόμη και εκεί, είναι αυτός που τους συμβουλεύει.
Έχουμε 81 μονάδες τοπικής αυτοδιοίκησης, κάθε τοπική αυτοδιοίκηση είναι οργανωμένη όπως και η κεντρική κυβέρνηση -- γραφειοκρατία, υπουργικό συμβούλιο, κοινοβούλιο, και πολλές θέσεις εργασίας για πολιτικούς παρατρεχάμενους. Υπήρχαν 56, και όταν ο Πρόεδρος μας ήθελε να τροποποιήσει το σύνταγμα και να καταργήσει το όριο θητείας, έπρεπε να δημιουργήσει 25 νέες περιοχές, έτσι τώρα υπάρχουν 81. 333 μέλη του κοινοβουλίου. Χρειάζεται το γήπεδο του Wembley για να φιλοξενήσει κοινοβούλιο μας. 134 επιτροπές και ημιαυτόνομοι κυβερνητικοί φορείς, οι οποίοι έχουν διευθυντές και αυτοκίνητα και - και το τελευταίο πράγμα, αυτό απευθύνεται στον κ. Bono. Στο έργο του, ίσως να μας βοηθήσει.
Μια πρόσφατη μελέτη της κυβέρνησης της Ουγκάντα αποκάλυψε ότι υπάρχουν 3.000 τετρακίνητα οχήματα στην έδρα του Υπουργού Υγείας. Η Ουγκάντα έχει 961 επαρχίες, η κάθε μια από αυτές με ένα ιατρείο, εκ των οποίων κανένα δεν έχει ασθενοφόρο. Έτσι, τα τετρακίνητα οχήματα στα επιτελεία οδηγούν τους υπουργούς, τους μόνιμους γραμματείς, τους γραφειοκράτες και τους γραφειοκράτες της διεθνούς βοήθειας που εργάζονται σε έργα ενίσχυσης, ενώ οι φτωχοί πεθαίνουν χωρίς ασθενοφόρα και ιατρική βοήθεια.
Τέλος, θέλω να πω ότι πριν έρθω εδώ να μιλήσω, μου είπαν πως η αρχή του TEDGlobal είναι ότι μια καλή ομιλία πρέπει να είναι σαν μίνι φούστα -- αρκετά μικρή για να προκαλέσει το ενδιαφέρον, αλλά αρκετά μεγάλη για να καλύψει το θέμα. Ελπίζω να το πέτυχα.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page. This video will play with subtitles.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Σε αυτή την προκλητική ομιλία, ο δημοσιογράφος Andrew Mwenda μας ζητά να αλλάξουμε το πλαίσιο του "αφρικανικού ερωτήματος" - να κοιτάξουμε πέρα από τις ιστορίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης της φτώχειας, του εμφύλιου πόλεμου και της ανικανότητας και να δούμε τις ευκαιρίες για τη δημιουργία πλούτου και ευτυχίας σε όλη την ήπειρο.
Journalist Andrew Mwenda has spent his career fighting for free speech and economic empowerment throughout Africa. He argues that aid makes objects of the poor -- they become passive recipients of charity rather than active participants in their own economic betterment. Full bio »
Translated into Greek by Vassilis Papadopoulos
Reviewed by Giannis Kouskouras
Comments? Please email the translators above.
22:10 Posted: Jul 2007
Views 268,858 | Comments 99
18:23 Posted: Aug 2007
Views 326,154 | Comments 90
17:50 Posted: Jul 2007
Views 273,622 | Comments 83
Just follow the guidelines outlined under our Creative Commons license.
This comment will be attributed to . Not ? Sign Out.