Ο Άλεξ Τάμπαροκ για το πώς οι ιδέες ξεπερνούν τις κρίσεις.

Το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα ήταν η απόλυτη καταστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις, ένας κατακλυσμός. Είχαμε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τη Μεγάλη Ύφεση, το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και την άνοδο των κομμουνιστικών καθεστώτων. Και κάθε μία από αυτές τις δυνάμεις διαμέλισε τον κόσμο, διέλυσε τον κόσμο, διαίρεσε τον κόσμο. Έχτισαν τοίχους, πολιτικούς τοίχους, εμπορικούς τοίχους, τοίχους μεταφορών, τοίχους επικοινωνίας, σιδηρά παραπετάσματα, που διαίρεσαν λαούς και έθνη.

Ήταν μόνο το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα που αρχίσαμε σιγά σιγά να βγαίνουμε από αυτήν την άβυσσο. Εμπορικοί τοίχοι άρχισαν να γκρεμίζονται. Ορίστε μερικά στοιχεία για τους δασμούς: ξεκινώντας από το 40 τοις εκατό, κατεβαίνουν σε λιγότερο από 5 τοις εκατό. Παγκοσμιοποιήσαμε τον κόσμο. Και τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι επεκτείναμε τη συνεργασία πέραν των εθνικών συνόρων. Έχουμε κάνει τον κόσμο πιο συνεργάσιμο. Τοίχοι μεταφορών κατέρρευσαν. Ξέρετε, το 1950 το τυπικό πλοίο μετέφερε 5.000 με 10.000 τόνους εμπορευμάτων. Σήμερα, ένα πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων μπορεί να μεταφέρει 150.000 τόνους. Μπορεί να είναι επανδρωμένο με ένα μικρότερο πλήρωμα, και να εκφορτωθεί ταχύτερα από ποτέ. Επικοινωνιακοί τοίχοι, δεν χρειάζεται να σας το πω, το διαδίκτυο, έχουν καταρρεύσει. Και φυσικά τα σιδερένια παραπετάσματα, οι πολιτικοί τοίχοι έχουν καταρρεύσει.

Τώρα όλα αυτά έχουν τεράστια σημασία για τον κόσμο. Το εμπόριο έχει αυξηθεί. Ορίστε μερικά στοιχεία. Το 1990 οι εξαγωγές από την Κίνα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες -- 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Μέχρι το 2007, πάνω από 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Και ίσως πιο εντυπωσιακό, στις αρχές του εικοστού-πρώτου αιώνα, πραγματικά για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η ανάπτυξη επεκτείνεται σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Έτσι η Κίνα, όπως είπα πριν, αρχίζει το 1978, περίπου όταν πέθανε ο Μάο, να αναπτύσσεται - δέκα τοις εκατό το χρόνο. Χρόνο με το χρόνο με το χρόνο, απίστευτο. Ποτέ πριν στην ιστορία της ανθρωπότητας τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν βγήκαν από τέτοια μεγάλη φτώχεια, όπως συνέβη στην Κίνα. Η Κίνα είναι το μεγαλύτερο παγκόσμιο πρόγραμμα κατά της φτώχειας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Η Ινδία, ξεκινώντας λίγο αργότερα, αλλά το 1990, προκαλώντας τεράστια ανάπτυξη. Τα εισοδήματα τότε ήταν λιγότερο από 1000 δολάρια το χρόνο. Και στα επόμενα 18 χρόνια έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί. Αύξηση έξι τοις εκατό ετησίως. Απίστευτο. Τώρα η Αφρική, νοτιά της Σαχάρας, υποσαχάρια Αφρική είναι η περιοχή του κόσμου που αντιστέκεται περισσότερο στην ανάπτυξη. Και μπορούμε να δούμε την τραγωδία της Αφρικής στις πρώτες μπάρες εδώ. Η ανάπτυξη ήταν αρνητική. Οι άνθρωποι ήταν στην πραγματικότητα πιο φτωχοί από τους γονείς τους. Και μερικές φορές πιο φτωχοί και από τους παππούδες τους. Αλλά στο τέλος του εικοστού αιώνα, στην αρχή του εικοστού-πρώτου αιώνα, είδαμε ανάπτυξη στην Αφρική. Και νομίζω ότι, θα δείτε, ότι υπάρχουν λόγοι για αισιοδοξία. Επειδή πιστεύω ότι το καλύτερο θα έρθει. Τώρα το γιατί.

Στην πρωτοπορία σήμερα είναι νέες ιδέες που οδηγούν την ανάπτυξη. Και με αυτό εννοώ ότι είναι προϊόντα για τα οποία τα έξοδα έρευνας και ανάπτυξης είναι πολύ υψηλά, και το κόστος παραγωγής είναι χαμηλό. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι αυτό το είδος των ιδεών που ωθεί την ανάπτυξη στην πρωτοπορία. Τώρα οι ιδέες έχουν αυτή την καταπληκτική ιδιότητα. Ο Τόμας Τζέφερσον, νομίζω, πραγματικά το εξέφρασε πολύ καλά. Είπε, «Αυτός που παίρνει μια ιδέα από εμένα λαμβάνει διδασκαλία ο ίδιος, χωρίς να μειώνει τη δική μου. Όπως αυτός που ανάβει το κερί του από το δικό μου λαμβάνει φως χωρίς να με συσκοτίζει. Ή για να το θέσω κάπως διαφορετικά, ένα μήλο τρέφει έναν άνθρωπο, αλλά μια ιδέα μπορεί να θρέψει τον κόσμο. Τώρα αυτό δεν είναι νέο. Αυτό πρακτικά δεν είναι νέο για τους φίλους του TED. Αυτό είναι ουσιαστικά το μοντέλο του TED. Το νέο στοιχείο είναι ότι η μεγαλύτερη λειτουργία των ιδεών πρόκειται να ωθεί στην ανάπτυξη ακόμη περισσότερο από ποτέ. Αυτό παρέχει ένα λόγο για τον οποίο το εμπόριο και η παγκοσμιοποίηση είναι ακόμη πιο σημαντικά, πιο ισχυρά από ποτέ, και θα αυξήσουν την ανάπτυξη περισσότερο από ποτέ.

Και για να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό, έχω μια ερώτηση. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δύο ασθένειες. Μια από αυτές είναι σπάνια, η άλλη είναι κοινή. Αλλά αν δεν αντιμετωπιστούν είναι εξίσου σοβαρές. Αν έπρεπε να διαλέξετε, ποια θα προτιμούσατε να έχετε; Την κοινή ασθένεια ή τη σπάνια ασθένεια; Την κοινή. Την κοινή. Νομίζω ότι είναι απολύτως σωστό. Γιατί; Επειδή υπάρχουν περισσότερα φάρμακα για τη θεραπεία κοινών ασθενειών από ό,τι υπάρχουν για τη θεραπεία σπάνιων ασθενειών. Ο λόγος για αυτό είναι τα κίνητρα. Η παραγωγή ενός νέου φαρμάκου κοστίζει περίπου το ίδιο, είτε το φάρμακο θεραπεύει 1000 ανθρώπους, 100.000 ανθρώπους, ή ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Αλλά τα έσοδα είναι πολύ μεγαλύτερα, εάν το φάρμακο θεραπεύει ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Έτσι, τα κίνητρα είναι πολύ μεγαλύτερα να παράγουμε φάρμακα που θεραπεύουν περισσότερα άτομα. Για να τεθεί το ζήτημα διαφορετικά, μεγαλύτερες αγορές σώζουν ζωές. Σε αυτή την περίπτωση η αθλιότητα πραγματικά αγάπα τη συντροφιά.

Τώρα σκεφτείτε το εξής: αν η Κίνα και η Ινδία ήταν όσο πλούσιες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, η αγορά φαρμάκων κατά του καρκίνου θα ήταν οκτώ φορές μεγαλύτερη από ό,τι είναι τώρα. Τώρα δεν είμαστε εκεί ακόμα, αλλά συμβαίνει. Καθώς άλλες χώρες γίνονται πλουσιότερες η ζήτηση για αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα πρόκειται να αυξηθεί πάρα πολύ. Και αυτό σημαίνει ένα κίνητρο για την αύξηση της έρευνας και της ανάπτυξης, που ωφελεί όλους στον κόσμο. Μεγαλύτερες αγορές αυξάνουν το κίνητρο να παράγουμε όλων των ειδών τις ιδέες. Είτε πρόκειται για λογισμικό, είτε πρόκειται για ένα τσιπ ηλεκτρονικού υπολογιστή, είτε πρόκειται για ένα νέο σχέδιο. Για τους ανθρώπους του Χόλιγουντ στο ακροατήριο, αυτό εξηγεί γιατί οι ταινίες δράσης έχουν μεγαλύτερο προϋπολογισμό από τις κωμωδίες. Είναι επειδή οι ταινίες δράσης μεταφράζονται πιο εύκολα σε άλλες γλώσσες και άλλους πολιτισμούς. Έτσι η αγορά για αυτές τις ταινίες είναι μεγαλύτερη. Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να επενδύσουν περισσότερα, και οι προϋπολογισμοί είναι μεγαλύτεροι.

Εντάξει. Αν μεγαλύτερες αγορές αυξάνουν τα κίνητρα για την παραγωγή νέων ιδεών, πώς θα μεγιστοποιήσουμε το κίνητρο; Με την ύπαρξη μιας παγκόσμιας αγοράς, παγκοσμιοποιώντας τον κόσμο. Ο τρόπος μου να το θέσω είναι, μία ιδέα, οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, έτσι μία ιδέα μπορεί να εξυπηρετήσει έναν κόσμο, μία αγορά. Μια ιδέα, ένας κόσμος, μια αγορά. Πώς αλλιώς μπορούμε να δημιουργήσουμε νέες ιδέες; Αυτός είναι ένας λόγος. Με την παγκοσμιοποίηση, το εμπόριο. Πώς αλλιώς μπορούμε να δημιουργήσουμε νέες ιδέες; Λοιπόν, περισσότεροι δημιουργοί ιδεών. Οι δημιουργοί ιδεών, προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Καλλιτέχνες και καινοτόμοι, πολλοί από τους ανθρώπους που έχετε δει σε αυτή τη σκηνή. Θα επικεντρωθώ σε επιστήμονες και μηχανικούς επειδή έχω κάποια σχετικά στοιχεία, και είμαι ένα άτομο στοιχείων.

Τώρα, σήμερα, λιγότερο από το 1/10 του ένα τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού είναι επιστήμονες και μηχανικοί. ( Γέλιο ) Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένας ηγέτης ιδεών. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των ανθρώπων είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά οι ΗΠΑ χάνουν την ηγετική θέση τους στις ιδέες. Και γι 'αυτό είμαι πολύ ευγνώμων. Αυτό είναι ένα καλό πράγμα. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι είμαστε όλο και λιγότερο σε ηγετική θέση γιατί για πάρα πολύ καιρό οι Ηνωμένες Πολιτείες, και μια χούφτα άλλες ανεπτυγμένες χώρες, έχουν επωμιστεί όλο το βάρος της έρευνας και της ανάπτυξης. Όμως, σκεφτείτε τα ακόλουθα: αν ο κόσμος στο σύνολό του ήταν τόσο πλούσιος όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι τώρα θα υπήρχαν πάνω από πέντε φορές περισσότεροι επιστήμονες και μηχανικοί συμβάλλοντας σε ιδέες που ωφελούν όλους, που είναι κοινές για όλους. Σκέφτομαι το μεγάλο Ινδό μαθηματικό, το Ραμανουτζάν. Πόσοι Ραμανουτζάν υπάρχουν στην Ινδία σήμερα μοχθούν στα χωράφια, μόλις σε θέση να αυτοσυντηρηθούν, όταν θα μπορούσαν να θρέφουν τον κόσμο; Δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο ακόμα. Αλλά θα συμβεί σε αυτόν τον αιώνα. Η πραγματική τραγωδία του περασμένου αιώνα είναι η εξής: εάν θεωρήσετε τον πληθυσμό του πλανήτη ως ένα γιγαντιαίο υπολογιστή, ένα μαζικό παράλληλο επεξεργαστή, τότε η μεγάλη τραγωδία είναι ότι δισεκατομμύρια επεξεργαστές μας είναι εκτός λειτουργίας. Αλλά σε αυτόν τον αιώνα η Κίνα μπαίνει σε λειτουργία . Η Ινδία μπαίνει σε λειτουργία. Η Αφρική μπαίνει σε λειτουργία. Θα δούμε έναν Αϊνστάιν στην Αφρική σε αυτόν τον αιώνα.

Εδώ είναι μερικά στοιχεία. Αυτή είναι η Κίνα. Το 1996, λιγότερο από ένα εκατομμύριο νέων φοιτητών στην Κίνα, ανά έτος. Το 2006, πάνω από πέντε εκατομμύρια. Τώρα σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό. Αυτό σημαίνει ότι όλοι επωφελούνται, όταν γίνεται μια άλλη χώρα πλούσια. Δεν πρέπει να φοβόμαστε άλλες χώρες γι' αυτό. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αγκαλιάσουμε -- μία πλούσια Κίνα, μία πλούσια Ινδία, μία πλούσια Αφρική. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ζήτηση για τις ιδέες, τις μεγαλύτερες αγορές για τις οποίες μιλούσα νωρίτερα, και μια μεγαλύτερη προσφορά ιδεών για τον κόσμο. Τώρα μπορείτε να δείτε μερικούς από τους λόγους για τους οποίους είμαι αισιόδοξος. Η παγκοσμιοποίηση αυξάνει τη ζήτηση για τις ιδέες, το κίνητρο για τη δημιουργία νέων ιδεών. Οι επενδύσεις στην εκπαίδευση αυξάνουν την προσφορά νέων ιδεών.

Στην πραγματικότητα, αν δει κανείς την παγκόσμια ιστορία μπορείτε να δείτε μερικούς λόγους για αισιοδοξία. Από περίπου τις απαρχές της ανθρωπότητας μέχρι το 1500, μηδενική οικονομική ανάπτυξη, τίποτα. 1500 με 1800, ίσως μία μικρή οικονομική ανάπτυξη. Αλλά λιγότερο σε έναν αιώνα από ό, τι περιμένετε να δείτε σε ένα χρόνο σήμερα. Γύρω στο 1900 ίσως ένα τοις εκατό. Εικοστός αιώνας, λίγο πάνω από δύο τοις εκατό. Τον εικοστό-πρώτο αιώνα θα μπορούσε εύκολα να είναι 3,3 τοις εκατό ή και μεγαλύτερη. Ακόμη και με αυτό το ρυθμό μέχρι το 2100, το μέσο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στον κόσμο θα είναι 200.000 δολάρια. Αυτό δεν είναι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των ΗΠΑ, που θα είναι πάνω από ένα εκατομμύριο. Όμως, το παγκόσμιο ΑΕΠ ανά κάτοικο, 200.000 δολάρια. Αυτό δεν είναι τόσο μακριά. Εμείς δεν θα το δούμε. Όμως, ορισμένα από τα εγγόνια μας μάλλον θα το δουν. Και θα έπρεπε να πω νομίζω ότι αυτή είναι μια μάλλον μετριόφρων πρόγνωση. Ζοφερή σύμφωνα με τον Κουρζγουέιλ. Σύμφωνα με τον Κουρζγουέιλ, είμαι σαν τον Ήορ της οικονομικής ανάπτυξης. ( Γέλιο )

Εντάξει, τι γίνεται με τα προβλήματα; Τι θα γίνει με μια μεγάλη ύφεση; Λοιπόν ας ρίξουμε μια ματιά. Ας ρίξουμε μια ματιά στη Μεγάλη Ύφεση. Εδώ είναι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ από το 1900 ως το 1929 Τώρα ας φανταστούμε ότι είστε οικονομολόγος το 1929, και προσπαθείτε να προβλέψετε τη μελλοντική ανάπτυξη των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να γνωρίζετε ότι η οικονομία πρόκειται να καταρρεύσει. Μην ξέροντας ότι ήμασταν έτοιμοι να εισέλθουμε στη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή σίγουρα στον εικοστό αιώνα. Τι θα είχατε προβλέψει αν δεν το γνωρίζατε αυτό; Αν είχατε βασίσει την πρόβλεψή σας, την πρόγνωσή σας στην περίοδο 1900 με 1929 θα είχατε προβλέψει κάτι τέτοιο. Αν ήσασταν λίγο πιο αισιόδοξοι, βασιζόμενοι στην εκρηκτική δεκαετία του '20 , θα είχατε πει αυτό. Τι συνέβη λοιπόν στην πραγματικότητα; Πέσαμε σ' ένα γκρεμό αλλά αναρρώσαμε. Στην πραγματικότητα, κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα η ανάπτυξη ήταν ακόμη μεγαλύτερη από ό,τι θα είχατε προβλέψει με βάση το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Έτσι η ανάπτυξη μπορεί να ξεπλύνει ακόμη και αυτό που φαίνεται να είναι μια μεγάλη ύφεση.

Εντάξει. Τι άλλο; Πετρέλαιο. Πετρέλαιο. Αυτό ήταν ένα μεγάλο θέμα. Όταν έγραφα τις σημειώσεις μου, η τιμή του πετρελαίου ήταν 140 δολάρια ανά βαρέλι. Έτσι, οι άνθρωποι έκαναν μια ερώτηση. Έλεγαν, "Πίνει η Κίνα το μιλκσέηκ μας;" ( Γέλιο ) Και υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό με την έννοια ότι έχουμε ένα πεπερασμένο πόρο. Και η αύξηση της ανάπτυξης πρόκειται να αυξήσει τη ζήτηση για αυτό. Αλλά νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω σ' αυτό το ακροατήριο ότι η υψηλότερη τιμή του πετρελαίου δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Επιπλέον, όπως όλοι γνωρίζουν, κοιτάξτε είναι η ενέργεια, δεν είναι το πετρέλαιο, το οποίο μετράει. Και η αύξηση των τιμών του πετρελαίου σημαίνει μεγαλύτερο κίνητρο να επενδύσουμε στην ενεργειακή έρευνα και ανάπτυξη . Μπορείτε να το δείτε στα στοιχεία. Καθώς οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας ενέργειας ανεβαίνουν. Ο κόσμος είναι πολύ καλύτερα εξοπλισμένος να ξεπεράσει την αύξηση της τιμής του πετρελαίου σήμερα, όσο ποτέ στο παρελθόν, λόγω αυτού για το οποίο μιλάω. Μια ιδέα, ένας κόσμος, μια αγορά.

Έτσι είμαι αισιόδοξος εφόσον μείνουμε πιστοί σε αυτές τις δύο ιδέες: να συνεχίσουμε να παγκοσμιοποιούμε τις παγκόσμιες αγορές να συνεχίσουμε να επεκτείνουμε τη συνεργασία πέραν των εθνικών συνόρων, και να συνεχίσουμε τις επενδύσεις στην εκπαίδευση. Τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο να παίξουν σε αυτό -- να κρατήσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα παγκοσμιοποιημένο, να κρατήσουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα ανοικτό σε φοιτητές από όλο τον κόσμο -- διότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι το κερί που άλλοι μαθητές χρησιμοποιούν για να ανάψουν τα κεριά τους. Τώρα θυμηθήτε εδώ τι είπε ο Τζέφερσον. Ο Τζέφερσον είπε, «Όταν έρχονται και ανάβουν τα κεριά τους στο δικό μας, κερδίζουν φως, και εμείς δεν μένουμε στο σκοτάδι. " Αλλά ο Τζέφερσον δεν ήταν απόλυτα σωστός, ήταν; Διότι η αλήθεια είναι, όταν ανάβουν τα κεριά τους στο δικό μας, υπάρχει δύο φορές περισσότερο φως διαθέσιμο για όλους. Έτσι άποψή μου είναι να είμαστε αισιόδοξοι. Διαδώστε τις ιδέες. Διαδώστε το φως. Σας ευχαριστώ. ( Χειροκρότημα)