Ο Άλαν Ράσελ μιλά για την αναγέννηση του σωματός

Σήμερα θα σας μιλήσω για την προσδοκία της μετατροπής του φόβου σε ελπίδα. Όταν πηγαίνουμε στο γιατρό σήμερα, όταν μπαίνουμε στο γραφείο του γιατρού και καθόμαστε, υπάρχουν λέξεις που δεν θέλουμε να ακούσουμε. Υπάρχουν λέξεις που πραγματικά φοβόμαστε. Διαβήτης, καρκίνος, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, καρδιακή ανεπάρκεια, πνευμονική ανεπάρκεια Ασθένειες που ξέρουμε ότι είναι εξουθενωτικές για το σώμα και για της οποίες υπάρχουν σχετικά λίγα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.

Και αυτό που θα ήθελα να σας παρουσιάσω σήμερα είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις εξουθενωτικές ασθένειες, και γιατί είναι σημαντικός. Γιατί χωρίς αυτόν, πιθανότατα, το σύστημα υγείας θα καταρρεύσει, εάν δεν πιστεύετε ότι έχει ήδη καταρρεύσει. Και που βρισκόμαστε κλινικά σήμερα, και που ίσως να βρισκόμαστε αύριο, και ποια είναι κάποια από τα εμπόδια. Και θα τα κάνουμε όλα αυτά σε 18 λεπτά, το υπόσχομαι.

Θέλω να αρχίσω με αυτή την διαφάνεια, διότι δείχνει την ιστορία με τον τρόπο που τη βλέπει το περιοδικό "Science" (Σάιενς). Αυτό είναι ένα τεύχος από το 2002 που εκδόθηκε με πολλά διαφορετικά άρθρα για τον βιονικό άνθρωπο. Ήταν βασικά ένα τεύχος για την αναγεννητική ιατρική. Η αναγεννητική ιατρική είναι μια εξαιρετικά απλή έννοια που όλοι μπορούν να καταλάβουν. Είναι πολύ απλά, η επιτάχυνση του ρυθμού με τον όποιο το σώμα μας αυτοθεραπεύεται ώστε να έχει κλινική εφαρμογή Ξέρουμε πως να το επιτύχουμε αυτό με πολλούς από τους τρόπους που βλέπετε εκεί πάνω. Ξέρουμε ότι αν έχετε ένα κατεστραμμένο γοφό, μπορούμε να βάλουμε ένα τεχνητό γοφό. Και αυτή είναι η ιδέα που χρησιμοποίησε το περιοδικό "Science" για εξώφυλλο.

Και αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από την αναγεννητική ιατρική. Αυτό δεν είναι αναγεννητική ιατρική. Αναγεννητική ιατρική είναι αυτό που έδειξε το περιοδικό "Business Week" όταν έκαναν ένα άρθρο για την αναγεννητική ιατρική πριν λίγο καιρό. Η λογική είναι ότι αντί να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τα συμπτώματα με συσκευές, φάρμακα και λοιπά -- και θα ξαναμιλήσω για αυτό το θέμα αρκετές φόρες -- αντί λοιπόν να προσπαθούμε αυτό, θα αναγεννήσουμε τη χαμένη λειτουργία του σώματος αναγεννώντας τη λειτουργία των οργάνων και του κατεστραμμένου ιστού. Έτσι ώστε στο τέλος της θεραπείας, να είσαι ακριβώς ο ίδιος που ήσουν και στην αρχή της θεραπείας.

Πολύ λίγες καλές ιδέες -- αν συμφωνείτε ότι αυτή είναι καλή ιδέα -- πολύ λίγες καλές ιδέες είναι πραγματικά καινοτόμες. Όπως και σ' αυτή την περίπτωση. Αν κοιτάξουμε στην ιστορία, ο Τσαρλς Λίντμπεργκ -- που είναι πιο γνωστός ως πιλότος -- ήταν ένας από του πρώτους ανθρώπους, μαζί με τον Αλέξις Καρελ, έναν δαφνοστεφανωμένο νομπελίστα από το ινστιτούτο Ροκφελερ, οι όποιοι άρχισαν να σκέφτονται, πως θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε όργανα; Εξέδωσαν ένα βιβλίο το 1937, όπου όντως άρχισαν να σκέφτονται, πώς θα μπορούσαμε να μεγαλώσουμε ολόκληρα όργανα σε βίο-αντιδραστήρες Έχουμε προχωρήσει πολύ από τότε. Θα μοιραστώ μαζί σας κάποια από την συναρπαστική δουλεία που συντελείται.

Πριν πάμε σε αυτό, αυτό που θα ήθελα είναι να μοιραστώ την θλίψη μου για το σύστημα υγείας και το λόγο αυτής της θλίψης. Πολλές ομιλίες χθες, μιλούσαν για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής και μείωση της ανέχειας. Και ουσιαστικά την αύξηση της διάρκειας ζωής σε όλη τη γη. Μια από τις προκλήσεις είναι ότι όσο πιο πλούσιοι είμαστε, τόσο περισσότερο ζούμε. Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο πιο ακριβό είναι να φροντίσουμε τις ασθένειές μας όσο γερνάμε.

Αυτό είναι απλά ο πλούτος μιας χώρας συναρτήσει του ποσοστού το πληθυσμού πάνω από 65 Και βασικά βλέπεις ότι όσο πιο πλούσια είναι μια χώρα, τόσο πιο ηλικιωμένοι είναι οι άνθρωποι σε αυτή. Γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό; Και γιατί είναι τόσο δραματική πρόκληση σήμερα; Αν η μέση ηλικία του πληθυσμού σου είναι 30, η μέση ασθένεια που θα πρέπει να φροντίσεις είναι ίσως ένας σπασμένος αστράγαλος πότε-πότε, ίσως και λίγο άσθμα. Αν η μέση ηλικία του πληθυσμού της χώρας σου είναι 45 με 55, τώρα ο μέσος πολίτης πρέπει αντιμετωπίσει διαβήτη, νεανικό διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια, στεφανιαία νόσο. Πράγματα που είναι από τη φύση τους, πιο δύσκολα και πολύ πιο ακριβά να θεραπευτούν.

Δείτε τα δημογραφικά εδώ στις Η.Π.Α. και αυτό είναι από το "Οι Διαιρεμένες Πολιτείες Αμερικής" (The Untied States of America) Το 1930, υπήρχαν 41 εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο 41 εργαζόμενοι οι όποιοι ήταν βασικά εκτός οποιασδήποτε σοβαρής ασθένειας και πλήρωναν για ένα συνταξιούχο ο οποίος είχε κάποια εξουθενωτική ασθένεια Το 2010, δυο εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο στις Η.Π.Α. Και αντίστοιχα στοιχεία έχει κάθε βιομηχανική, πλούσια χώρα στον κόσμο. Πως να αντέξεις το οικονομικό βάρος της θεραπείας, όταν αυτή είναι η πραγματικότητα του γήρατος;

Γήρας εναντίον κόστους υγειονομικής περίθαλψης. Και μπορείτε να δείτε ότι στις ηλικίες μεταξύ 45, 40 με 45, υπάρχει μια οξεία άνοδος στο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης. Είναι πραγματικά αρκετά ενδιαφέρον -- αν κάνεις τις κατάλληλες μελέτες, μπορείς να κάνεις ένα σχεδιάγραμμα για να εξετάσεις πόσο ξοδεύεις ως άτομο στην υγειονομική περίθαλψή σου, κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Και περίπου στα επτά χρόνια πριν το θάνατο, υπάρχει μια οξεία αύξηση. Και βασικά μπορείς -- (Γέλια) -- άσε ας μην το πάμε εκεί. (Γέλια)

Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα, πολύ λίγα πράγματα να κάνεις που θα αλλάξουν τον τρόπο να θεραπεύσεις τέτοιες ασθένειες και να βιώσεις αυτό που θα αποκαλούσα υγιή γήρανση. Πιστεύω πως υπάρχουν τέσσερα πράγματα Και κανένα δεν περιλαμβάνει το ασφαλιστικό ή το νομικό σύστημα. Αυτά το μόνο που κάνουν είναι να αλλάζουν το ποιος πληρώνει. Στην πραγματικότητα δεν αλλάζουν το κόστος της θεραπείας.

Ένα πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να μην κάνεις θεραπεία. Να βάλεις δελτίο στην περίθαλψη. Δεν θα το συζητήσουμε άλλο. Είναι πολύ καταθλιπτικό Μπορείς να προλαμβάνεις. Και σίγουρα πολλά χρήματα πρέπει να διατεθούν για την πρόληψη.

Αλλά ίσως πιο ενδιαφέρον, για εμένα τουλάχιστον, και το πιο σημαντικό, είναι η ιδέα της διάγνωσης της ασθένειας πολύ νωρίτερα στην πορεία της, και μετά η αγωγή με σκοπό τη θεραπεία της ασθένειας και όχι του συμπτώματος. Σκεφτείτε το σε σχέση με το διαβήτη, για παράδειγμα. Σήμερα, τι κάνουμε με το διαβήτη; Διαγνώσκουμε την ασθένεια τελικά, μόνο όταν αρχίζει και έχει συμπτώματα και μετά θεραπεύουμε τα συμπτώματα για 10, 20, 30, 40 χρόνια. Και τα πάμε καλά. Η ινσουλίνη είναι καλή θεραπεία. Τελικά όμως σταματά να δουλεύει, και ο διαβήτης οδηγεί στην προβλέψιμη έναρξη εξουθενωτικής ασθένειας.

Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε μια ένεση στο πάγκρεας με κάτι για να αναγεννηθεί το πάγκρεας νωρίς στην πορεία της ασθένειας. ίσως πριν καν αρχίσουν τα συμπτώματα; Και ίσως να είναι λίγο ακριβό την ώρα που θα το κάναμε, αλλά αν δούλευε, θα μπορούσαμε πραγματικά να είμαστε σε θέση να κάνουμε διαφορά.

Αυτό το βίντεο, πιστεύω, δείχνει το νόημα αυτού που λέω αρκετά εντυπωσιακά. Εδώ είναι μια σαλαμάνδρα, που ξανά-φυτρώνει το άκρο της. Αν μια σαλαμάνδρα μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί όχι και εμείς; Θα σας δείξω μερικά από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά για την αναγέννηση άκρων σε λίγο. Αλλά για αυτό που μιλάμε στην αναγεννητική ιατρική είναι να γίνεται αυτό σε κάθε σύστημα οργάνων του σώματος, για ιστούς και για τα ίδια τα όργανα. Έτσι, η σημερινή πραγματικότητα είναι ότι όταν αρρωστήσεις, το μήνυμα είναι ότι θα αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματά σου, και εσύ θα πρέπει να προσαρμοστείς σε ένα νέο τρόπο ζωής.

Θα ήθελα να σας θέσω ότι αύριο -- και πότε είναι αυτό το αύριο είναι συζητήσιμο αλλά είναι στο ορατό μέλλον -- θα μιλήσουμε για την αναγεννητική αποκατάσταση. Υπάρχει ένα προσθετικό άκρο εδώ, παρόμοιο με εκείνο του στρατιώτη που επέστρεψε από το Ιράκ ... υπάρχουν 370 στρατιώτες που έχουν επιστρέψει από το Ιράκ και χάσει άκρα. Φανταστείτε αν αντί να έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό, θα μπορούσαν να έχουν να αντιμετωπίσουν την αναγέννηση αυτού του άκρου. Είναι τρελή σύλληψη. Θα σου δείξω πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στον αγώνα μας προς τα εκεί.

Και μπορεί να εφαρμοστεί, όπως είπα, σε κάθε σύστημα οργάνων. Πώς το κάνουμε αυτό; Ο τρόπος για να γίνει είναι να αναπτυχθεί μια συνομιλία με το σώμα. Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε τη γλώσσα του σώματος. Και να ενεργοποιήσουμε τις διαδικασίες που ξέραμε πώς να το κάνουμε όταν ήμασταν έμβρυο. Ένα έμβρυο θηλαστικού, όταν χάνει ένα άκρο κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της εγκυμοσύνης, το άκρο θα ξαναφυτρώσει Οπότε, το DNA μας έχει την ήδη την ικανότητα αυτών των μηχανισμών επούλωσης. Είναι μια φυσική διαδικασία, αλλά χάνεται καθώς μεγαλώνουμε. Ένα παιδί, πριν από την ηλικία των έξι περίπου μηνών, εάν χάσει την άκρη του δακτύλου του σε ατύχημα, θα ξαναφυτρώσει η άκρη του δακτύλου. Όταν γίνουν πέντε χρονών, δεν είναι πλέον σε θέση να το κάνουν αυτό.

Έτσι για να συμμετάσχουμε στην εν λόγω συνομιλία με το σώμα, θα πρέπει να μιλάμε τη γλώσσα του σώματος. Και υπάρχουν ορισμένα εργαλεία στην εργαλειοθήκη μας που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό σήμερα. Θα σας δώσω τρία παράδειγμα αυτών των εργαλείων μέσω των οποίων συνομιλούμε με το σώμα.

Το πρώτο είναι η κυτταρική θεραπεία. Είναι σαφές ότι, το σώμα μας επουλώνεται με φυσική διαδικασία, και χρησιμοποιούμε κύτταρα για να κάνουν την περισσότερη δουλειά. Άρα, αν μπορούμε να βρούμε τα σωστά κύτταρα και τα εμφυτεύσουμε στο σώμα, μπορούν να κάνουν τη θεραπεία. Δεύτερον, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε υλικά. Ακούσαμε χθες σχετικά με τη σημασία των νέων υλικών. Αν μπορούμε να εφεύρουμε υλικά, να σχεδιάσουμε υλικά, ή να εξάγουμε υλικά από ένα φυσικό περιβάλλον, τότε ίσως μπορούμε να βάλουμε αυτά τα υλικά να ωθήσουν το σώμα να επουλωθεί μόνο του. Και τέλος, μπορεί να είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε έξυπνες συσκευές που θα απαλλάξουν από το έργο του το σώμα και θα του επιτρέψουν να επουλωθεί

Θα σας δείξω ένα παράδειγμα για κάθε ένα από αυτά, και θα ξεκινήσω με τα υλικά. Ο Στιβ Μπαντιλακ- που είναι στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ -- πριν από περίπου μια δεκαετία πριν είχε μια εξαιρετική ιδέα. Και η ιδέα ήταν ότι το λεπτό έντερο του χοίρου, εάν πετάξεις όλα τα κύτταρα, και αν το έκανες αυτό με τρόπο που του επέτρεπε να παραμείνει βιολογικά ενεργό, μπορεί να περιέχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία και τα σήματα που θα σηματοδοτήσουν την αρχή της επούλωσής του. Και έκανε μια πολύ σημαντική ερώτηση. Ρώτησε, αν πάρω αυτό το υλικό, το οποίο είναι ένα φυσικό υλικό που συνήθως ωθεί την επούλωση στο λεπτό έντερο, και το βάλω σε ένα άλλο μέρος στο σώμα ενός ανθρώπου, θα δώσει συγκεκριμένη ιστολογική αντίδραση, ή θα φτιάξει λεπτό έντερο αν προσπάθησα να φτιάξω καινούριο αυτί;

Δεν θα σας έλεγα αυτή την ιστορία αν δεν ήταν πειστική. Η εικόνα που είμαι έτοιμος να σας παρουσιάσω -- (Γέλια) -- είναι μια συναρπαστική εικόνα. Ωστόσο, όσοι από εσάς είναι αηδιάζετε εύκολα -- ακόμα και αν δεν το παραδέχεστε στους φίλους σας -- τα φώτα είναι σβηστά. Είναι μια καλή στιγμή για να κοιτάξετε τα πόδια σας, να ελέγξετε το κινητό σας, να κάνετε οτιδήποτε άλλο από το να κοιτάτε την οθόνη. (Γέλια)

Αυτό που θα σας δείξω είναι ένα διαβητικό έλκος. Και παρόλο -- είναι καλό να γελάμε πριν το δούμε αυτό. Αυτή είναι η πραγματικότητα του διαβήτη. Νομίζω ότι πολλές φορές ακούμε για διαβητικούς, διαβητικά έλκη, και απλά δεν συνδέουμε το έλκος με την τελική θεραπεία, που είναι ο ακρωτηριασμός, αν δεν μπορεί να επουλωθεί. Γι 'αυτό θα δείξω τη διαφάνεια τώρα. Όχι για πολύ. Αυτό είναι ένα διαβητικό έλκος. Είναι τραγικό. Η θεραπεία για αυτό είναι ο ακρωτηριασμός. Είναι μια μεγαλύτερη κυρία. Έχει καρκίνο του ήπατος, καθώς και διαβήτη, και αποφάσισε να πεθάνει με ότι έχει απομείνει από το σώμα της ανέπαφο.

Και αυτή η κυρία αποφάσισε, μετά από ένα χρόνο θεραπείας αυτού του έλκους, ότι θα δοκιμάσει αυτή τη νέα θεραπεία που επινόησε ο Στιβ. Έτσι έγινε το τραύμα 11 εβδομάδες αργότερα. Το υλικό αυτό περιλάμβανε μόνο τα φυσικά σήματα. Και αυτό το υλικό προκάλεσε το σώμα να επιστρέψει σε μια επουλωτική στάση την οποία δεν είχε πριν.

Τώρα θα έχουμε κάνα-δυό ακόμα οδυνηρές διαφάνειες για όσους από εσάς -- Θα σας πω όταν μπορείτε να ξανακοιτάξετε. Αυτό είναι ένα άλογο. Το άλογο αυτό δεν πονάει. Αν το άλογο πονούσε, δεν θα σας έδειχνα αυτή τη διαφάνεια. Το άλογο έχει απλώς ένα τρίτο ρουθούνι, που ανέπτυξε εξαιτίας ενός ατυχήματος. Μόλις λίγες εβδομάδες μετά τη θεραπεία -- σε αυτήν την περίπτωση, πήραμε το υλικό, το μετατρέψαμε σε ζελέ, και γεμίσαμε την περιοχή, και επαναλάβαμε τη θεραπεία αρκετές φορές -- και το άλογο θεραπεύτηκε. Και αν κάναμε υπερηχογράφημα στην περιοχή, θα ήταν μια χαρά.

Εδώ είναι ένα δελφίνι που επανασύνδεσαν το πτερύγιο του. Υπάρχουν 400.000 οι ασθενείς σε όλο τον κόσμο που έχουν χρησιμοποιήσει αυτό υλικό για να επουλωθούν τις πληγές τους. Θα μπορούσαμε να αναγεννήσουμε ένα άκρο; Ο Οργανισμός Ανώτερων Ερευνητικών Αμυντικών Έργων (DARPA) μόλις έδωσε στον Στιβ 15 εκατ. δολάρια για να επιβλέπει το έργο οκτώ ινστιτούτων να ξεκινήσει τη διαδικασία αυτής ακριβώς της ερώτησης.

Και θα σας δείξω την εικόνα 15 εκατ. δολαρίων. Αυτό είναι 78χρονος ο ποιος έχασε την άκρη του δάκτυλό του. Θυμάστε τι ανέφερα πριν για τα παιδιά που χάνουν τα δάχτυλά τους. Μετά από την θεραπεία αυτό είναι το δάχτυλό του. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Αυτό είναι κλινικά εφικτό σήμερα. Υπάρχουν υλικά που το κάνουν αυτό. Υπάρχουν μπαλώματα για την καρδιά.

Αλλά θα μπορούσαμε να πάμε και πιο μακριά; Θα μπορούσαμε, ας πούμε, αντί της χρησιμοποίησης υλικού, να πάρουμε και κάποια κύτταρα μαζί με το υλικό, και να αφαιρέσουμε τον κατεστραμμένο ιστό, να βάλουμε βιοδιασπώμενο υλικό εκεί πάνω; Μπορείτε να δείτε εδώ ένα μικρό κομμάτι της καρδιακού μυός. Αυτό έγινε από τον Τέρουο Οκάνο στο Νοσοκομείο Γυναικών του Τόκιο . Πραγματικά καλλιεργεί καρδιακό ιστό με σφυγμό στο εργαστήριο. Εάν ψυχράνει το δοχείο, αλλάζει τις ιδιότητες του και έτσι ξεκολλά εύκολα από το δοχείο Είναι πολύ πρώτο.

Τώρα θα σας παρουσιάσω αναγέννηση με βάση τα κύτταρα Και αυτό που θα σας δείξω είναι βλαστικά κύτταρα που έχουν αφαιρεθεί από το ισχίο του ασθενούς. Και πάλι, αν αηδιάζετε εύκολα, μη κοιτάτε. Αυτό όμως είναι ωραίο. Αυτό λοιπόν είναι ένα μπάι πας, όπως του Αλ Γκορ, με μια διαφορά. Σε αυτη την περίπτωση, στο τέλος του μπάι πας, θα δείτε τα βλαστικά κύτταρα του ασθενούς τα οποία πήραμε στην αρχή της εγχείρησης να δίνονται πίσω ενέσιμα στην καρδία του ασθενούς. Και στέκομαι εδώ πάνω επειδή σε ένα σημείο Θα σας δείξω πόσο καινούρια είναι αυτή η τεχνολογία. Εδώ είναι τα βλαστικά κύτταρα, πάνε μέσα στην καρδία του ασθενούς Και αν δείτε προσεκτικά περίπου σε αυτό το σημείο μπορείτε να δείτε ότι ξεχειλίζουν Τα κύτταρα χύνονται έξω Χρειαζόμαστε όλων των ειδών νέες τεχνολογίες, νέες συσκευές, για να βάλουμε κύτταρα στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

Μόνο ένα μικρό κομμάτι των δεδομένων, ένα μικρό κομμάτι των δεδομένων. Αυτή ήταν μια μελέτη με τυχαίες παραμέτρους. Αυτή τη φορά το δείγμα ήταν 20 ασθενείς. Τώρα υπάρχει μια έρευνα με 100. Βασικά, αν πάρεις ένα εξαιρετικά άρρωστο ασθενή και του κάνεις μπάι πας, θα τα πάει λίγο καλύτερα. Αν τους δώσεις και βλαστικά κύτταρα, μαζί με το μπάι πας, αυτοί οι συγκεκριμένοι ασθενείς, έγιναν ασυμπτωματικοί. Αυτοί έχουν βγει εδώ και δύο χρόνια. Το πιο φανταστικό θα ήταν να μπορούσαμε να διαγνώσουμε την ασθένεια σε πρώιμο στάδιο, και να προλάβουμε την εκδήλωση της σε κακό στάδιο.

Αυτή είναι η ίδια ακριβώς διαδικασία, αλλά τώρα γίνεται με πολύ λιγότερη χειρουργική παρέμβαση, με μόνο τρεις τρύπες στο σώμα παίρνουν την καρδιά και κάνουν απλά μια ένεση βλαστοκυττάρων λαπαροσκοπικά. Να τα κύτταρα Δεν έχουμε χρόνο να μπούμε σε όλες τις λεπτομέρειες, αλλά βασικά, και αυτό δουλεύει. Μπορείς να πάρεις λιγότερο άρρωστους ασθενείς, και να τους φέρεις σε μια σχεδόν ασυμπτωματική κατάσταση μέσω αυτής της θεραπείας.

Εδώ είναι ένα άλλο παράδειγμα θεραπείας με βλαστοκύτταρα που δεν είναι ακόμα σε κλινικό στάδιο, αλλά πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα είναι. Αυτό είναι το έργο της Κέισι Μάρα από το Πιτσμπουργκ, και ορισμένων συναδέλφων της σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισαν ότι το υγρό από τη λιποαναρρόφηση, -- και στις ΗΠΑ έχουμε πολύ υγρό από λιποαναρροφήσεις. (Γέλια) Είναι πολύ καλή πηγή βλαστοκυττάρων. Το υγρό αυτό είναι γεμάτο βλαστοκύτταρα. Οπότε, θα μπορούσες να πας, να κάνεις μια λιποαναρρόφηση στην κοιλιά. Να βγάλεις το υγρό σου, και σ' αυτή την περίπτωση, να απομονώσεις τα βλαστοκύτταρα και να τα μετατρέψεις σε νευρώνες. Όλα στο εργαστήριο. Και νομίζω ότι πολύ σύντομα, θα δείτε τους ασθενείς να υποβάλλονται σε θεραπεία με τα δικά τους βλαστοκύτταρα από λίπος, ή αλλιώς το λιπώδη ιστό τους.

Μίλησα και πριν για τη χρήση συσκευών για να αλλάξει δραματικά ο τρόπος θεραπείας των νόσων. Θα σας δείξω ένα μόνο παράδειγμα, πριν κλείσω. Εξίσου τραγικό. Έχουμε μια πολύ στενή και συναισθηματική συνεργασία με τους συναδέλφους μας στο Ινστιτούτο Ερευνών για την Χειρουργική στον αμερικανικό στρατό, που τώρα έχουν να θεραπεύσουν, 11.000 παιδιά που έχουν γυρίσει από το Ιράκ. Πολλοί από αυτούς τους ασθενείς έχουν πολύ σοβαρά εγκαύματα.

Και αν υπάρχει κάτι που μάθαμε για τα εγκαύματα, είναι ότι δεν ξέρουμε πώς να τα θεραπεύσουμε. Ό,τι γίνεται για τη θεραπεία του εγκαύματος -- βασικά το κάνουμε σα να στρώνουμε χλοοτάπητα. Φτιάχνουμε κάτι εδώ, και μετά το μεταμοσχεύουμε πάνω στην πληγή, και προσπαθήσουμε να κάνουμε δυο μέρη να κολλήσουν μεταξύ τους. Στην περίπτωση αυτή, έχει σχεδιαστεί ένας καινούριος "φορετός" βίο-αντιδραστήρας -- ο οποίος σκοπεύεται να δοκιμαστεί κλινικά εντός του έτους στο ISR -- από τον Γιοργκ Γκέρλατς στο Πίτσμπουργκ. Και αυτός ο βίο-αντιδραστήρας θα απλωθεί πάνω στην πληγή. Το όπλο που βλέπετε εκεί ψεκάζει κύτταρα. Θα ψεκάσει κύτταρα σε όλη την περιοχή. Ο αντιδραστήρας θα κάνει γόνιμη αυτή την περιοχή, και την ίδια στιγμή θα προσθέσει και άλλα κατάλληλα υλικά, έτσι ώστε να "φυτρώσει" δέρμα στην περιοχή, και όχι να στρωθούν κομμάτια δέρματος από πάνω. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος προσέγγισης.

Κι έτσι τελείωσαν τα 18 λεπτά μου. Οπότε, ας τελειώσω με τα καλά νέα, και ίσως με λίγα άσχημα νέα. Τα καλά νέα είναι ότι αυτά συμβαίνουν σήμερα. Είναι πολύ δυναμική δουλειά. Είναι σαφές αυτό από τις εικόνες που είδαμε. Είναι απίστευτα δύσκολη δουλειά γιατί είναι εξαιρετικά διεπιστημονική. Σχεδόν κάθε τομέας της επιστημονικής μηχανικής και της κλινικής πρακτικής συμμετέχει στην προσπάθεια για να μπορέσουν να συμβούν αυτά.

Ορισμένες κυβερνήσεις, καθώς και ορισμένες περιφέρειες, έχουν αναγνωρίσει ότι πρόκειται για ένα νέο τρόπο θεραπείας. Η ιαπωνική κυβέρνηση ήταν ίσως η πρώτη, όταν αποφάσισαν να επενδύσουν πρώτα 3 δισ., και αργότερα ακόμα 2 δισ. σε αυτόν τον τομέα. Δεν είναι τυχαίο. Η Ιαπωνία είναι η γηραιότερη χώρα στη γη από την άποψη μέσης ηλικίας. Πρέπει να το κάνουν να δουλέψει ή το σύστημα υγείας τους θα καταρρεύσει. Έτσι κάνουν πολλές στρατηγικές επενδύσεις επικεντρώνοντας σε αυτόν τον τομέα Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ίδιο. Η Κίνα, το ίδιο. Η Κίνα μόλις ξεκίνησε ένα Εθνικό Κέντρο Ιστομηχανικής. Το πρώτο έτος o προϋπολογισμός του ήταν 250 εκατ. δολάρια ΗΠΑ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε μια κάπως διαφορετική προσέγγιση. Εμείς -- (Γέλια) -- α, ο Αλ Γκορ να ερχόταν και να ήταν πρόεδρος στον πραματικό κόσμο. Είχαμε μια διαφορετική προσέγγιση. Και η προσέγγιση είναι βασικά να χρηματοδοτούνται έρευνες γενικά. Αλλά δεν υπάρχει στρατηγική επένδυση ώστε να φέρει προσεκτικά όλα τα απαραίτητα στοιχεία μαζί και να τα εστιάσει.

Και θα κλείσω με μια φράση, ίσως είναι λίγο χτύπημα κάτω απ' τη ζώνη, προς το διευθυντή του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, ο οποίος είναι ένα πολύ γοητευτικός άνθρωπος. Εγώ και ο Τζέι Βακάντι από το Χάρβαρντ πήγαμε να επισκεφτούμε αυτόν και μια σειρά στελεχών του ιδρύματός του πριν από μόλις λίγους μήνες, για να προσπαθήσουμε να τον πείσουμε ότι είναι καιρός να πάρει μόνο ένα μικρό κομματάκι από τα 27.5 δισ. δολάρια που πρόκειται να λάβει το επόμενο έτος και να το εστιάσει, με στρατηγικό τρόπο, για να επιβεβαιώσει την επιτάχυνση του ρυθμού με τον οποίο αυτά τα πράγματα περνούν στους τους ασθενείς. Και στο τέλος μιας πολύ δύσκολης συνάντησης, αυτό που είπε ο διευθυντής το ΕΙΥ είναι, "Το όραμά σας είναι μεγαλύτερο από την όρεξή μας." Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι κανείς δεν πρόκειται να αλλάξει το όραμά μας, αλλά μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την όρεξή του. Ευχαριστώ.