Ο Άλαν Κέι μοιράζεται μια δυνατή ιδέα για τις ιδέες.

Ένας θαυμάσιος τρόπος, πιστεύω, να ξεκινήσω να μιλάω για το πως βλέπω την έννοια της απλότητας είναι το TED. Βρίσκεστε εδώ, συνειδητοποιώντας γιατί είστε εδώ, και τί συμβαίνει γύρω σας, χωρίς καμία δυσκολία. Η καλύτερη συσκευή τεχνητής νοημοσύνης στον πλανήτη, θα το έβρισκε πολύπλοκο και συγκεχυμένο, και το σκυλάκι μου ο Ουάτσον θα το έβρισκε απλό και κατανοητό. αλλά θα έχανε την ουσία. (Γέλιο) Θα περνούσε θαυμάσια. Και φυσικά, εάν είστε ομιλητής εδώ, όπως ο Χανς Ρόσλινγκ, ένας ομιλητής το βρίσκει πολύπλοκο, μπερδεμένο. Αλλά στην περίπτωση του Χανς Ρόσλινγκ, αυτός είχε ένα μυστικό όπλο χθες, στην κυριολεξία, με την παράσταση που έδωσε καταπίνοντας σπαθιά. Και πρέπει να σας πω ότι σκέφτηκα αρκετά αντικείμενα που θα μπορούσα να καταπιώ αλλά τελικά τα παράτησα-- αλλά αυτός απλά το έκανε και ήτανε πράγματι καταπληκτικό.

Ο Πακ λοιπόν, δεν εννοούσε απλά ότι είμαστε ανόητοι με την υποτιμητική έννοια αλλά ότι ξεγελιόμαστε πολύ εύκολα. Συγκεκριμένα αυτό που ο Σαίξπηρ τόνιζε είναι ότι πηγαίνουμε στο θέατρο με σκοπό να αφήσουμε τους άλλους να μας ξεγελάσουν δηλαδή ουσιαστικά είναι κάτι που το επιδιώκουμε. Πηγαίνουμε σε μαγικές παραστάσεις για να παραπλανηθούμε. Και αυτό μπορεί να είναι διασκεδαστικό, αλλά κάνει πολύ δύσκολο το να σχηματίσουμε την οποιαδήποτε εικόνα για τον κόσμο μας ή τον εαυτό μας.

Και η φίλη μας, η Μπέτυ Έντουαρτς, η "Ζωγραφιά στην δεξιά μεριά του Μυαλού" κοπέλα, δείχνει αυτά τα δύο τραπέζια στην τάξη ζωγραφικής της και λέει: "το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε στο να μάθετε να σχεδιάζετε δεν είναι ότι δεν μπορείτε να κουνήσετε σωστά το χέρι σας, αλλά ότι ο τρόπος που ο εγκέφαλός σας αντιλαμβάνεται τις εικόνες είναι προβληματικός. Προσπαθεί να αντιληφθεί τις εικόνες σαν αντικείμενα παρά το να δει τι υπάρχει στην εικόνα." "Και για να το αποδείξω", λέει,"το μέγεθος και σχήμα αυτών των τραπεζιών είναι το ίδιο, και θα σας το αποδείξω." Αυτή το κάνει με ένα κομμάτι από χαρτόνι, αλλά αφού έχω έναν ακριβό υπολογιστή εδώ, απλά θα περιστρέψω αυτό λίγο και... Τώρα, έχοντας δει αυτό -- και το έχω δει εκατοντάδες φορές, γιατί το χρησιμοποιώ σε κάθε μου διάλεξη -- ακόμα δεν μπορώ να δω ότι είναι το ίδιο μέγεθος και σχήμα, και αμφιβάλω ότι και εσείς μπορείτε.

Και τι κάνουν οι καλλιτέχνες τότε; Λοιπόν αυτό που κάνουν είναι ότι μετράνε. Μετράνε πολύ, πολύ προσεχτικά. Και αν μετρήσετε πολύ, πολύ προσεχτικά με τεντωμένο χέρι και μία επίπεδη επιφάνεια, θα δείτε ότι αυτά τα δύο σχήματα είναι ακριβώς το ίδιο μέγεθος. Και το Ταλμούδ το είχε καταλάβει από πολύ παλιά, λέγοντας, "βλέπουμε τα πράγματα όχι όπως είναι, αλλά όπως είμαστε". Πραγματικά θα ήθελα να ήξερα τι συνέβη στον άνθρωπο που είχε αυτή την διορατικότητα τότε, αν πραγματικά κατέληξε στο τελικό συμπέρασμα.

Άρα αν ο κόσμος δεν είναι όπως φαίνεται και εμείς βλέπουμε τα πράγματα όπως είμαστε, τότε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα είναι ένα είδος αυταπάτης που συμβαίνει εδώ μέσα. Είναι ένα ζωντανό όνειρο. Και το να καταλάβουμε ότι αυτή είναι η πραγματικότητά μας είναι από τα μεγαλύτερα επιστημολογικά εμπόδια της ιστορίας μας. Και αυτό σημαίνει ότι το "απλό και κατανοητό" μπορεί στην πραγματικότητα να μην είναι απλό και κατανοητό, και αυτά που νομίζουμε ότι είναι πολύπλοκα μπορεί να γίνονται απλά και κατανοητά. Κάπως πρέπει να καταλάβουμε τον εαυτό μας για να ξεπεράσουμε τα ελαττώματά μας. Μπορούμε να σκεφτούμε τους εαυτούς μας σαν ένα είδος καναλιού με παράσιτα. Ο τρόπος που το σκέφτομαι εγώ είναι ότι, δεν μπορούμε να μάθουμε να βλέπουμε μέχρι να παραδεχτούμε ότι είμαστε τυφλοί. Όταν αρχίσουμε από αυτό το ταπεινό επίπεδο, τότε θα μπορέσουμε να βρούμε τρόπους να δούμε τα πράματα. Και το τι συνέβη μέσα στα τελευταία τετρακόσια χρόνια είναι ότι οι άνθρωποι επινόησαν τα "μπρέινλετς": είναι σαν πρόσθετα μέρη για τον εγκέφαλό μας, φτιαγμένα από πολύ δυνατές ιδέες που μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο με διαφορετικούς τρόπους. Και έρχονται με την μορφή αισθητηριακών συσκευών -- τηλεσκόπια, μικροσκόπια -- λογικές συσκευές, με διάφορους τρόπους σκέψης, και το πιο σημαντικό, με την δυνατότητά μας στο να αλλάξουμε την προοπτική που βλέπουμε τα πράματα.

Θα μιλήσω γι'αυτό λίγο ακόμα. Είναι αυτή η αλλαγή προοπτικής, και το τι νομίζουμε ότι αντιλαμβανόμαστε, που μας βοήθησε να κάνουμε περισσότερη πρόοδο στα τελευταία τετρακόσια χρόνια απ'ότι έχουμε κάνει σε όλη την υπόλοιπη ανθρώπινη ιστορία. Και όμως δεν διδάσκεται σε κανένα πρόγραμμα σπουδών δημοτικού στην Αμερική , απ' όσο γνωρίζω.

Ένας λόγος που πάμε από το απλό στο πολύπλοκο είναι όταν κάνουμε περισσότερα. Μας αρέσει να κάνουμε περισσότερα. Αλλά αν κάνουμε περισσότερα με χαζό τρόπο, το απλό γίνεται πολύπλοκο. Και όντως, μπορούμε να το κάνουμε αυτό για πολύ καιρό. Αλλά ο Μάρευ Γκέλμαν χθες μίλησε σχετικά με τις αναδυόμενες ιδιότητες. Εναλλακτική ονομασία για αυτές θα μπορούσε να είναι "αρχιτεκτονική" για να αποδώσουμε μεταφορικά την πράξη του να πάρει κανείς υπάρχοντα γνωστά υλικά και να σκεφτεί μη-εμφανείς, μη-απλούς τρόπους να τα συνδυάσει. Και στην πραγματικότητα, αυτό στο οποίο αναφερόταν ο Μάρευ χθες, στην κλασματική ομορφιά της φύσης, με τις περιγραφές σε διάφορα επίπεδα να είναι περίπου ίδιες, όλα συνοψίζονται στην ιδέα ότι τα βασικά στοιχεία είναι κολλώδη και άτυπα, και βρίσκονται σε βίαιη κίνηση. Αυτά τα τρία πράγματα φέρνουν στην επιφάνεια, σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα, ό,τι μοιάζει με την πολυπλοκότητα στον κόσμο μας.

Όμως πόσο απλά; Όταν, λοιπόν, είδα τι είχε κάνει ο Ρόσλινγκ στο Gapminder μερικά χρόνια πριν, σκέφτηκα ότι είναι το σπουδαιότερο πράγμα που έχω δει αναφορικά με την μετάδοση πολύπλοκων ιδεών με απλοποιημένο τρόπο. Και μετά αναλογίστηκα, μηπώς ήταν υπέραπλουστευμένο. Και στην συνέχεια αφιέρωσα κάποια προσπάθεια στο να ελέγξω για να διαπιστώσω πόσο αυτά τα απλοϊκά χαρτογραφήματα των τάσεων στην διάρκεια του χρόνου στην πραγματικότητα αντιστοιχούσαν στις ιδέες και τις υποθέσεις που αναπαριστούσαν, και διέκρινα ότι υπήρχε ένα επιτυχές συνταίριασμα. Συνεπώς οι Ρόσλινγκ κατάφεραν να αποδώσουν την απλότητα χωρίς όμως να απογυμνώσουν τα στοιχεία από την ουσία τους.

Ενώ η ταινία που παρακολουθήσαμε χθές με την προσομοίωση του εσωτερικού ενός κυττάρου, αξιολογώντας την βέβαια από την οπτική πρώην μοριακού βιολόγου, δεν μου άρεσε καθόλου. Όχι επειδή δεν ήταν αισθητικά προσεγμένη ή κάτι ανάλογο, αλλά επειδή παρέλειψε να συμπεριλάβει μια παράμετρο που η πλειοψηφία των μαθητών αποτυγχάνει να κατανοήσει σχετικά με την μοριακή βιολογία, και αναφέρομαι στο, γιατί εξαρχής υφίσταται η πιθανότητα δυο πολύπλοκες μορφές να συναντιούνται και να διαδρούν με το σωστό τρόπο ωστέ να μπορέσουν να αναμειχθούν και να γίνει κατάλυση; Και αυτό που είδαμε χθες παρουσίαζε ότι όλες αυτές οι αντιδράσεις καθορίζονταν τυχαία. Απλά τα στοιχεία επιτάχυναν στον αέρα και δεσμεύονταν, και κάτι γινόταν. Αλλά στην πραγματικότητα αυτά τα μόρια επιταχύνουν κυκλικά με ρυθμό περίπου ενός εκατομμυρίου περιστροφών το δευτερόλεπτο. Το σχήμα τους αναπλάθεται κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα. Και υπάρχει απόλυτος κορεσμός των στοιχείων. Είναι συμπιεσμένα, συγκρούονται μεταξύ τους. Και αν κατανοείς τα παραπάνω στο νοητικό μοντέλο που έχεις σχηματίσει για το φαινόμενο αυτό, οτιδήποτε συμβαίνει μέσα σε ένα κύτταρο σου φαίνεται μυστηριώδες και τυχαίο. Και θεωρώ ότι αυτή είναι η λάθος εικόνα που δεν θες να μεταδώσεις όταν προσπαθείς να διδάξεις την επιστήμη.

Επιπλέον κάτι το οποίο κάνουμε είναι να μπερδεύουμε την επιτήδευση που διακρίνει τους ενήλικες με την ουσιαστική κατανόηση μιας αρχής. Οπότε ένα παιδί 14 χρονών που φοιτά στο γυμνάσιο διδάσκεται αυτή την εκδοχή του Πυθαγόρειου θεωρήματος, που είναι ειλικρινώς μια ευφυής και ενδιαφέρουσα απόδειξη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ο "σωστός" τρόπος για να αρχίσει κανείς να μαθαίνει μαθηματικά. Οπότε μια πιο άμεση απόδοση του, που αποδίδει περισσότερο την ουσία των μαθηματικών, προσεγγίζει περισσότερο την απόδειξη του ίδιου του Πυθαγόρα και είναι κάπως έτσι. Συνεπώς εδώ έχουμε αυτό το τρίγωνο, και αν περικλείσουμε τις πλευρές του τετραγώνου C με με τρία επιπλέον τρίγωνα και το αντιγράψουμε, παρατηρείστε ότι μπορούμε να μετακινήσουμε τα τρίγωνα προς τα κάτω κάπως έτσι, και αυτό μας αφήνει με 2 ακάλυπτες περιοχές που είναι κάπως ύποπτες, και έτοιμο. Και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να κάνεις. Και αυτή η εκδοχή της απόδειξης εκφράζει ακριβώς το είδος των αποδείξεων που χρειάζεται να μάθεις όταν διδάσκεσαι μαθηματικά έτσι ώστε να συλλάβεις και να κατανοήσεις την ιδέα του θεωρήματος πριν κοιτάξεις τις, κυριολεκτικά, 12 εως 1500 αποδείξεις που έχουν διατυπωθεί για το Πυθαγόρειο θεώρημα.

Τώρα ας προχωρήσουμε σε ένα θέμα που σχετίζεται με τα μικρά παιδιά. Αυτή εδώ είναι μια πολύ ιδιαίτερη δασκάλα που δίδασκε σε τάξεις του νηπιαγωγείου και της πρώτης δημοτικού, και η οποία είναι ένα έμφυτο μαθηματικό ταλέντο Έμοιαζε με μια φίλη μουσικό της τζαζ που δεν έχει μελετήσει ποτέ μουσική, αλλά είναι θεσπέσια μουσικός. Απλά είχε μια κλίση στα μαθηματικά, και εδώ βλέπουμε τους μαθητές της που είναι 6 χρονών, και τους είχε αναθέσει να σχεδιάσουν διάφορα μεγέθη από ένα σχήμα. Τα παιδιά επιλέγουν ένα σχήμα που προτιμούν - ένα διαμάντι, ή ένα τετράγωνο, ή ένα τρίγωνο, ή ένα τραπέζιο -- και μετά προσπαθούν να σχεδιάσουν το ίδιο σχήμα στο επόμενο μεγαλύτερο μέγεθος, και στο αμέσως επόμενο μεγαλύτερο. Και όπως μπορείτε να δείτε τα τραπέζια είναι λίγο απαιτητικά.

Και η δασκάλα ουσιαστικά κατάφερνε σε κάθε μια από αυτές τις εργασίες να κάνει τα παιδιά να ασχοληθούν με κάτι που φαινόταν σαν καλλιτεχνική απασχόληση αλλά στο τέλος έμοιαζε με επιστημονική εργασία. Οπότε δημιούργησαν αυτές τις κατασκευές. Έβαλε τα παιδιά να τις δούνε πολύ προσεκτικά και να κάνουν αυτό το δύσκολο -- είχα απορία γιατί το έκανε για κάμποσο καιρό, μέχρι που μου το εξήγησε, ότι στόχευε στο να τα βάλει να συγκεντρωθούν και να σκεφτούν. Μετά κόβαν τα μικρά κομμάτια από το χαρτόνι αυτό, και τα κολλούσαν πάνω σε αυτό το φυλλάδιο.

Αλλά το νόημα της όλης εργασίας είναι να συμπληρώσουν αυτή τη φόρμα απαντώτας την ερωτηση του τι είχαν παρατηρήσει. Λοιπόν, η εξάχρονη Λώρεν παρατήρησε ότι το πρώτο καταλάμβανε ένα μέρος, και το δεύτερο καταλάμβανε την τριπλάσια επιφάνεια, οπότε το συνολικό ήταν 4 για αυτό το σχήμα. Το τρίτο καταλάμβανε πέντε φορές μεγαλύτερη επιφάνεια, και το σύνολο αυξανόταν στα εννιά γι' αυτό το σχήμα, και συνεπακολούθως τα επόμενα. Διέκρινε αμέσως ότι ο αριθμός των κομματιών που έπρεπε να προσθέτει στις άκρες του σχήματος αυξανόταν πάντα στο τετράγωνο. Και ήταν πολύ σίγουρη ότι για τους υπολογισμούς που έκανε. Και έβλεπε ότι οι αριθμοί που προέκυπταν ήταν τα νούμερα μέχρι και το 6 υψωμένα στην δύναμη του 2. Στο τετραγωνική δύναμη του έξι είχε μια αμφιβολία για το ποιο είναι το γινόμενο 66, όπως και ποιο είναι το γινόμενο 77. Αλλά μετά ανέκτησε πάλι την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Αυτό λοιπόν έκανε η Λώρεν.

Στην συνέχεια η δασκάλα τους, η Τζίλιαν Ισιτζίμα, είπε στα παιδιά να συγκεντρώσουν στο κέντρο της αίθουσας τις εργασίες τους και να τις τοποθετήσουν στο πάτωμα. Και όλοι έμειναν έκπληκτοι. Ήταν τα ίδια! Ανεξάρτητα από το σχήμα, ο κανόνας μεγένθυσης είναι ο ίδιος. Και οι μαθηματικοί και οι επιστήμονες από το κοινό μας αναγνωρίζουν τις 2 αυτές μαθηματικές προόδους σαν μία πρώτου βαθμού διαφορική εξίσωση, και μία δευτέρου βαθμού διαφορική εξίσωση. Τις οποίες έγραψαν παιδιά έξι ετών. Λοιπόν, αυτό είναι αξιοθαύμαστο. Και αυτές οι έννοιες δεν προσπαθούμε συνήθως να τις διδάξουμε σε παιδιά 6 ετών.

Ας ρίξουμε μια ματιά τώρα στο πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους υπολογιστές για κάτι αντίστοιχο. Ορίστε η πρώτη ιδέα για να σας δείξω τι κάνουν τα παιδιά. Χρησιμοποιώ το λογισμικό που έχουν εγκαταστήσει στον φορητό υπολογιστή των 100 δολαρίων. Οπότε ας ζωγραφίσω ένα μικρό αυτοκίνητο εδώ. Θα το κάνω αυτό πολύ γρήγορα. Να κάνω και τα λάστιχα του. Οπότε έχω ένα αντικείμενο εδώ, και μπορώ να κοιτάξω μέσα στο αντικείμενο. Το αποκαλώ αμάξι. Και εδώ είναι μια από τις εντολές συμπεριφοράς: να κινείς το αμάξι μπροστά. Κάθε φορά που το επιλέγω, το αμάξι γυρνάει. Και αν θέλω να κάνω μια εντολή για να κάνει την ίδια ενέργεια ξανά και ξανά, απλά μεταφέρω εδώ τις εντολές και τις τοποθετώ στην σειρά. Και μπορώ να ελέγξω την κατεύθυνση του αμαξιού από εδώ -- βλέπετε το αμάξι να στρίβει κατά πέντε σημεία; ΤΙ γίνεται όμως αν το επιλέξω την κλίση της στροφής να είναι μηδέν; Πηγαίνει ευθεία. Και αυτό είναι ένα είδος ανακάλυψης για παιδιά εννιά ετών. Μπορείς να το κάνεις να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αλλά επειδή αυτό δεν δίνει την αίσθηση ακριβώς ότι οδηγείς αυτοκίνητο. Τα παιδιά θα θέλαν να κάνουν ένα τιμόνι. Οπότε σχεδιάζουν το τιμόνι. Το ορίζουμε ως τιμόνι στο πρόγραμμα. Και βλέπετε την κατεύθυνση που ορίζει το τιμόνι; Αν στρέψεις το τιμόνι, μπορείς να δεις τις τιμές εδώ της μεταβλητής να είναι θετικές και αρνητικές. Αυτό είναι μία πρόσκληση να πάρω τα ονόματα αυτών των αριθμών προερχόμενων από εκεί και να τους ρίξω στο κείμενο εδώ. Και τώρα μπορώ να κατευθύνω το αμάξι με το τιμόνι.

Και είναι ενδιαφέρον. Γνωρίζετε πόσα προβλήματα αντιμετωπίζουν τα παιδιά με τις μεταβλητές, αλλά μαθαίνοντας μ'αυτό τον τρόπο, με το κείμενο τρόπο, δεν ξεχνούν ποτέ από αυτή τη μοναδική δοκιμή τι είναι μια μεταβλητή και πως να την χρησιμοποιούν. Και μπορούμε να σκεφτούμε εδώ όπως η Τζίλιαν Ισιζίμα. Βλέποντας, λοιπόν, αυτό το μικρό κείμενο εδώ, η ταχύτητα παραμένει 30. Θα μετακινήσουμε το αυτοκίνητο, σύμφωνα με αυτό το δεδομένο, ξανά και ξανά. Και θα βάλω μερικές τελείες για κάθε ένα από αυτά τα πράγματα. Είναι ίσα κατανεμημένες καθώς η απόστασή τους είναι 30. Και αν εφαρμόσω την ίδια πρόοδο, που εφάρμοσαν τα εξάχρονα παιδιά λέγοντας, εντάξει, θα αυξήσω την ταχύτητα κατά δύο κάθε φορά, και έπειτα θα αυξήσω την απόσταση κατά την ταχύτητα κάθε φορά; Τι αποτέλεσμα θα βρω εδώ; Βλέπουμε μια απεικόνιση του τι τα εννιάχρονα παιδιά αποκαλούν επιτάχυνση.

Πώς, λοιπόν, τα παιδιά μελετούν τις επιστήμες;

(Βίντεο) Δάσκαλος: Αντικείμενα που νομίζεις ότι θα πέσουν στη γη την ίδια στιγμή-

Παιδί: Αυτό είναι ωραίο.

Δάσκαλος: Μην κοιτάτε τι κάνει ο καθένας. Ποιός έχει το μήλο;

Άλαν Κέυ: Έχουν μικρά χρονόμετρα. Δάσκαλος: Τι αποτέλεσμα έχεις; Τι αποτέλεσμα είχες; ΑΚ: Τα χρονόμετρα δεν είναι τόσο ακριβή.

Κορίτσι: 0,99 δευτερόλεπτα.

Δάσκαλος: Βάλε, λοιπόν, το "σφουγγάρι"-

Κορίτσι: Ήταν μία σφαίρα σφαιροβολίας και ένα σφουγγάρι, επειδή έχουν τελείως διαφορετικά βάρη. Και αν τα ρίξεις την ίδια στιγμή, μάλλον θα πέσουν με την ίδια ταχύτητα.

Δάσκαλος: Ρίξε το.

ΑΚ: Προφανώς ο Αριστοτέλης δεν ρώτησε ποτέ ένα παιδί για το συγκεκριμένο θέμα, γιατί, φυσικά, δεν θα τον απασχολούσε να κάνει το πείραμα, όπως ούτε ο Θωμάς ο Ακινάτης. Μόνο όταν το έκανε ο Γαλιλαίος σκέφτηκε ένας ενήλικας όπως ένα παιδί. Μόνο 400 χρόνια πριν. Έχουμε ένα παιδί σαν αυτό σε κάθε τάξη των 30 παιδιών που θα μπει κατευθείαν στο ψητό.

Τώρα, αν θέλουμε να το δούμε πιο κοντά; Μπορούμε να φτιάξουμε μια ταινία για να δούμε τι γίνεται, αλλά ακόμα και αν δούμε την ταινία πολύ αργά, είναι δύσκολο να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει. Αυτό που θα κάνουμε, λοιπόν, είναι να απλώσουμε τα κάδρα πλάι πλάι, ή να τα σωρεύσουμε το ένα πάνω στο άλλο. Όταν, λοιπόν, τα παιδιά το δουν, θα πουν, "Α, επιτάχυνση," θυμόμενα πριν από τέσσερεις μήνες όταν έβαλαν τα αυτοκίνητα πλαγίως, και αρχίζουν να μετρούν για να βρουν τι είδους επιτάχυνση είναι. Έτσι, λοιπόν, αυτό που κάνω είναι να μετράω από το κάτω μέρος της μιας εικόνας στο κάτω μέρος της επόμενης εικόνας, περίπου ένα πέμπτο του δευτερολέπτου αργότερα, έτσι, και γίνονται ταχύτερα κάθε φορά. Και αν τα βάλω το ένα πάνω στο άλλο, τότε βλέπουμε τις διαφορές, η αύξηση της ταχύτητας είναι σταθερή. Και λένε, ααα, ναι, σταθερή επιτάχυνση. Το έχουμε ήδη κάνει αυτό. Και πώς θα δούμε και θα εξακριβώσουμε ότι το έχουμε στην πραγματικότητα; Δεν μπορούμε, λοιπόν, να πούμε πολλά από την ρίψη της μπάλας εκεί, αλλά αν ρίξουμε την μπάλα και προβάλλουμε την ταινία συγχρόνως, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι έχουμε ένα ακριβές φυσικό μοντέλο.

Ο Γαλιλαίος, επί τη ευκαιρία, το έκανε αυτό έξυπνα ρίχνοντας μια μπάλα ανάποδα στις χορδές του λαούτου του. Έβγαλα αυτά τα μήλα για να υπενθυμίσω στον εαυτό μου να σας πω ότι αυτή είναι πιθανότατα μια ιστορία τύπου "ο Νεύτων και το μήλο." αλλά είναι μία σπουδαία ιστορία. Και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να κάνω ένα ακόμα πράγμα στο λάπτοπ των 100 δολαρίων εδώ για να αποδείξω ότι λειτουργεί. Έχοντας τη βαρύτητα, λοιπόν, να τη-- ας αυξήσουμε την ταχύτητα κατά κάτι, ας αυξήσουμε την ταχύτητα του πλοίου. Αν αρχίσω αυτό το μικρό παιχνίδι εδώ που τα παιδιά έκαναν, θα συντρίψει το διαστημόπλοιο. Αλλά αν αντιπαραβάλλω τη βαρύτητα, πάμε λοιπόν-- ουπς! (Γέλια) Μία ακόμα φορά. Ναι, εδώ είμαστε. Ναι, εντάξει;

Πιστεύω ότι ο καλύτερος να τελειώσω αυτή την ομιλία είναι με δύο αποσπάσματα. Ο Μάρσαλ Μακλούχαν είπε, "Τα παιδιά είναι τα μηνύματα που στέλνουμε στο μέλλον." Αλλά στην πραγματικότητα, αν το σκεφτείτε, τα παιδιά είναι το μέλλον που στέλνουμε στο μέλλον. Ξεχάστε τα μηνύματα. Τα παιδιά είναι το μέλλον. Και τα παιδιά στον πρώτο και δεύτερο κόσμο, και ειδικά στον τρίτο κόσμο, χρειάζονται μέντορες. Και αυτό το καλοκαίρι θα κατασκευάσουμε 5 εκατομμύρια λάπτοπ των 100 δολαρίων και ίσως 50 εκατομμύρια την επόμενη χρονιά. Αλλά δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε χίλιους καινούριους δασκάλους αυτό το καλοκαίρι για να σώσουν τις ζωές μας. Και αυτό σημαίνει ότι για μια ακόμα φορά μπορούμε να βγάλουμε την τεχνολογία, αλλά η συμβούλευση που απαιτείται για να πάμε, από ένα απλό νέο iChat άμεσο σύστημα μηνυμάτων σε κάτι με βάθος, λείπει. Πιστεύω ότι αυτό πρέπει να γίνει με ένα καινούριο είδος διάδρασης με το χρήστη. Και αυτό το καινούριο είδος διάδρασης με το χρήστη μπορεί να γίνει με τη δαπάνη, περίπου, 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά είναι ουσιαστικά 18 λεπτά απ' ότι ξοδεύουμε στο Ιράκ. Δαπανούμε 8 δισεκατομμύρια το μήνα. 18 λεπτά είναι 100 εκατομμύρια δολάρια. Είναι, λοιπόν, πραγματικά φθηνό. Και όπως είπε ο Άινσταϊν, "Τα πράγματα πρέπει να είναι όσο τον δυνατόν πιο απλοποιημένα, αλλά όχι υπεραπλουστευμένα" Σας ευχαριστώ.