Έιμι Μάλινς: Η ευκαιρία της αντιξοότητας

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ανακάλυψη που έκανα πριν από λίγους μήνες, γράφοντας ένα άρθρο για τό ιταλικό Wired. Πάντα έχω κοντά μου ένα θησαυρό όρων όποτε γράφω κάτι, αλλά είχα ήδη τελειώσει να επεξεργάζομαι το κομμάτι, και συνειδητοποίησα ότι ούτε μια φορά στη ζωή μου δεν είχα κοιτάξει τη λέξη "ανάπηρος" για να δω τι θα βρω.

Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω την καταχώρηση. "Ανάπηρος," επίθετο: "σακάτης, ανήμπορος, άχρηστος, κατεστραμμένος, στάσιμος, ακρωτηριασμένους, τραυματίας, παραμορφωμένος, κουτσός, υποβαθμισμένος, φθαρμένος, αποδυναμωμένος, ανίκανος, ευνουχισμένος, παράλυτος, άτομο με ειδικές ανάγκες, γεροντικός, εξασθενημένος, αποκαμωμένος, τελειωμένος, χαμένος, ραγισμένος, ξεγραμμένος βλ. επίσης πονεμένος, άχρηστος και αδύναμος. Αντώνυμα, υγιής, ισχυρός, ικανός. " Διάβαζα αυτό τον κατάλογο σε ένα φίλο και στην αρχή γελούσα, ήταν τόσο γελοίο, αλλά μόλις πέρασα το "παραμορφωμένος", η φωνή μου έσπασε, και έπρεπε να σταματήσω και να συγκρατήσω τον εαυτό μου από το συναισθηματικό σοκ και το βάρος της επίθεσης που εξαπέλυσαν αυτές οι λέξεις.

Βέβαια αυτός είναι o παλιός, κουρελιασμένος θησαυρός μου. Σκέφτηκα ότι πρέπει να έχει αρχαία ημερομηνία εκτύπωσης, σωστά; Αλλά, στην πραγματικότητα, η ημερομηνία εκτύπωσης ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν θα ξεκινούσα το δημοτικό και θα άρχιζα να κατανοώ τον εαυτό μου έξω από την οικογενειακή μονάδα και θα άρχιζα να σχετίζομαι με τα άλλα παιδιά και τον κόσμο γύρω μου. Και, περιττό να πω, δόξα τω Θεώ που δεν χρησιμοποιούσα θησαυρό όρων τότε. Θέλω να πω, από την καταχώριση αυτή, φαίνεται ότι γεννήθηκα σε έναν κόσμο που θεωρεί κάποιον σαν εμένα να μην έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε θετική εξέλιξη, όταν, στην πραγματικότητα, σήμερα είμαι φημισμένη για τις ευκαιρίες και τις περιπέτειες που είχα στη ζωή μου.

Έτσι, πήγα αμέσως να δω την έκδοση του 2009 στο ίντερνετ, περιμένοντας να βρω μια αναθεώρηση που θα άξιζε να σημειωθεί. Εδώ είναι η ενημερωμένη έκδοση αυτής της καταχώρησης. Δυστυχώς, δεν είναι πολύ καλύτερη. Βρίσκω τις τελευταίες δύο λέξεις υπό τον τίτλο "κοντινά αντίθετα" ιδιαίτερα ανησυχητικές, «ολόκληρος» και «υγιεινός».

Άρα, δεν είναι μόνο οι λέξεις. Είναι αυτό που πιστεύουμε για τους ανθρώπους όταν τους αποκαλούμε με αυτές τις λέξεις. Πρόκειται για τις αξίες πίσω από τις λέξεις, και πώς χτίζουμε αυτές τις αξίες. Η γλώσσα μας επηρεάζει τη σκέψη μας και το πώς βλέπουμε τον κόσμο και πώς βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους. Είναι γεγονός, ότι πολλές αρχαίες κοινωνίες, όπως και οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, πίστευαν ότι ακόμα και να ξεστομίσουν μια κατάρα στο λόγο τους ήταν τόσο ισχυρό, γιατί ακόμα και να πεις κάτι δυνατά το έκανε να συμβεί. Ποια πραγματικότητα λοιπόν θέλουμε να συμβεί, ένα άτομο που είναι περιορισμένο, ή ένα άτομο που είναι χειραφετημένο; Όταν επιπόλαια κάνουμε κάτι απλό όπως το να χαρακτηρίζουμε ένα άτομο, ένα παιδί, ίσως να καλύπτουμε και να επισκιάζουμε τις δυνατότητες τους. Αντ' αυτού, δεν θα θέλαμε να τους ανοίξουμε πόρτες;

Ένα τέτοιο πρόσωπο, που άνοιξε τις πόρτες για μένα, ήταν ο γιατρός τα παιδικά μου χρόνια στο Ινστιτούτο ΑΙ. Ντουπόντ στο Γουίλιαμτον του Ντέλαγουαρ. Το όνομά του είναι ο Δρ Πουτζιτίλλο. Ιταλοαμερικανός, του οποίου το όνομα, προφανώς, ήταν πολύ δύσκολο για τους περισσότερους Αμερικανούς να προφέρουν, έτσι τον έλεγαν Δρ Π. Και Δρ Π, φορούσε πάντα πολύχρωμα παπιγιόν και είχε εξαιρετική διάθεση να δουλεύει με παιδιά.

Αγαπούσα σχεδόν τα πάντα από τη διαμονή μου σε αυτό το νοσοκομείο, με την εξαίρεση της φυσιοθεραπείας. Έπρεπε να κάνω αυτό που μου φαινόταν σαν αμέτρητες επαναλήψεις των ασκήσεων με αυτούς τους παχύς, ελαστικούς ιμάντες - διαφόρων χρωμάτων - ξέρετε, για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των μυών των ποδιών μου. Και μισούσα αυτούς τους ιμάντες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Τους μισούσα, είχα και ονόματα για αυτούς. Τους μισούσα. Και, ξέρετε, ήδη προσπαθούσα να διαπραγματευτώ, ως πεντάχρονο, με τον Δρ Π για να μην κάνω αυτές τις ασκήσεις, ανεπιτυχώς, φυσικά. Και, μια μέρα, ήρθε στη συνεδρία μου - εξαντλητικές και ανελέητες, αυτές οι συνεδρίες - και μου είπε, "Ουαου. Έιμι, είσαι τόσο δυνατό, πανίσχυρο κοριτσάκι, νομίζω ότι θα σπάσεις έναν από αυτούς τις τους ιμάντες. Όταν θα τον σπάσεις, θα σου δώσω εκατό δολάρια. "

Τώρα, βέβαια, αυτό ήταν ένα απλό τέχνασμα του Δρ Π, για να κάνω τις ασκήσεις δεν ήθελα να κάνω με την προοπτική να γίνω το πλουσιότερο πεντάχρονο στην πτέρυγα του δεύτερου, αλλά στην ουσία αυτό που έκανε για μένα ήταν αναμορφώσει ένα φοβερό καθημερινό φαινόμενο σε μια νέα και πολλά υποσχόμενη εμπειρία για μένα. Και πρέπει να αναρωτηθώ σήμερα, σε ποιο βαθμό το όραμά του, και η δήλωσή του για εμένα ότι είμαι ένα δυνατό και πανίσχυρο κοριτσάκι, διαμόρφωσαν την δική μου άποψή για τον εαυτό μου ως εκ φύσεως δυνατή, πανίσχυρη και αθλητική, μέσα στο μέλλον.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα πώς ενήλικοι σε θέσεις εξουσίας μπορουν να πυροδοτήσουν τη δύναμη ενός παιδιού. Όμως, στις προηγούμενες περιπτώσεις σε εκείνες τις καταχωρήσεις του θησαυρού, η γλώσσα μας δεν μας επιτρέπει να εξελιχτούμε στην πραγματικότητα που όλοι θα θέλαμε, τη δυνατότητα ενός ατόμου να δουν τους εαυτούς τους ως ικανούς. Η γλώσσα μας δεν έχει φτάσει τις αλλαγές στην κοινωνία μας, πολλές από τις οποίες έχουν δημιουργηθεί από την τεχνολογία. Βεβαίως, από ιατρική σκοπιά, τα πόδια μου, εγχείρηση λέιζερ για τα προβλήματα όρασης, γόνατο και ισχίο από τιτάνιο για αντικατάσταση σε γερασμένα σώματα που επιτρέπουν στους ανθρώπους να συμμετάσχουν πιο πλήρως με τις ικανότητές τους, και να προχωρήσουν πέρα από τα όρια που η φύση τους έχει επιβάλλει, για να μην αναφέρω τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, που επιτρέπουν στους ανθρώπους να αυτοπροσδιοριστούν, να διεκδικήσουν τη δική τους περιγραφή του εαυτού τους, έτσι ώστε να μπορούν να ευθυγραμμιστούν με παγκόσμιες ομάδες της επιλογής τους. Έτσι, ίσως η τεχνολογία μας αποκαλύπτει με μεγαλύτερη σαφήνεια τώρα, αυτό που ήταν πάντα η αλήθεια, ότι όλοι έχουν κάτι σπάνιο και ισχυρό για να προσφέρουν στην κοινωνία μας, και ότι η ανθρώπινη ικανότητα προσαρμογής αποτελεί το μεγαλύτερο ατού μας.

Η ανθρώπινη ικανότητα προσαρμογής, είναι ένα ενδιαφέρον πράγμα, διότι οι άνθρωποι συνεχώς ήθελαν να μου μιλήσουν για το πως υπερέβηκα τις αντιξοότητες, και θέλω να εξομολογηθώ κάτι. Αυτή η φράση δεν μου κάθονταν ποτέ καλά, και πάντα αισθανόμουν αμήχανα προσπαθώντας να απαντήσω σε σχετικές ερωτήσεις, και νομίζω τώρα καταλαβαίνω γιατί. Υπονοούμενη σ' αυτή η φράση για την υπέρβαση των αντιξοοτήτων, είναι η ιδέα ότι η επιτυχία, ή η ευτυχία, είναι σχετικές με τις ανάδυση στην άλλη πλευρά μετά από μια δύσκολη εμπειρία αλώβητοι ή αστιγμάτιστοι από την εμπειρία, σαν οι επιτυχίες στη ζωή μου έχουν προκύψει από την ικανότητά του να παρακάμψω ή να ελιχθώ γύρω από την θεωρητικά γεμάτη παγίδες μιας ζωής με προσθετικά άκρα, ή τι άλλο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται για την αναπηρία μου. Αλλά, στην πραγματικότητα, αλλάζουμε. Μας στιγματίζει , φυσικά, μια πρόκληση, είτε σωματικά, είτε συναισθηματικά είτε και τα δύο. Και εγώ θέλω να προτείνω ότι αυτό είναι καλό. Οι αντιξοότητες δεν είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να αποφύγουμε προκειμένου να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας. Είναι μέρος της ζωής μας. Και έχω την τάση να σκέφτομαι σαν τη σκιά μου. Μερικές φορές βλέπω πολύ από τη σκιά μου, μερικές φορές υπάρχει πολύ λίγη, αλλά είναι πάντα μαζί μου. Και, βεβαίως, δεν προσπαθώ να μειώσω την επίπτωση, το βάρος, του αγώνα ενός ατόμου.

Υπάρχουν αντιξοότητες και προκλήσεις στη ζωή, και είναι όλες πολύ πραγματικές και σχετικές με κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν θα συναντήσεις ή όχι αντιξοότητες, αλλά το πώς πρόκειται να τις αντιμετωπίσεις. Έτσι η ευθύνη μας δεν είναι απλώς να θωρακίσουμε αυτούς που αγαπάμε από τις αντιξοότητες, αλλά και να τους προετοιμάσουμε για να ανταποκριθούν καλά. Και παράσχουμε αρνητική υπηρεσία στα παιδιά μας όταν τα κάνουμε να αισθάνονται ότι δεν είναι εξοπλισμένα για να προσαρμοστούν. Υπάρχει μια σημαντική διαφορά και διάκριση μεταξύ του αντικειμενικού ιατρικού γεγονότος ότι είμαι ακρωτηριασμένη και της υποκειμενικής κοινωνικής άποψης του αν είμαι ή δεν είμαι ανάπηρη. Και, ειλικρινά, η μόνη πραγματική και μόνιμη αναπηρία που είχα να αντιμετωπίσω είναι τον κόσμο που σκέφτηκε ότι θα μπορούσα να χαρακτηριστώ από τέτοιους ορισμούς.

Στην επιθυμία μας να προστατεύσουμε αυτούς που νοιαζόμαστε παρέχοντάς τους την στεγνή, στυγνή αλήθεια σχετικά με την ιατρική πρόγνωση τους, ή, αν θέλετε, μια πρόγνωση σχετικά με την αναμενόμενη ποιότητα της ζωής τους, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι δεν θα βάλουμε το πρώτο τούβλο σε ένα τοίχο που είναι στην πραγματικότητα αυτός θα κάνει κάποιον ανάπηρο. Ίσως το σημερινό μοντέλο του να εξετάζουμε μόνο τι δεν δουλεύει πάνω μας και πώς να το διορθώσουμε, να κάνει το άτομο περισσότερο ανάπηρο από την ίδια παθολογία.

Με το να μην αντιμετωπίζεις το άτομο ως ολοκληρωμένη οντότητα, με το να μην αναγνωρίζεις την δυνατότητα του, δημιουργούμε ένα επιπλέον κακό πάνω σε οποιασδήποτε φυσική δυσκολία που μπορεί να έχουν. Στην ουσία κατατάσσουμε την αξία κάποιου στην κοινότητά μας. Πρέπει λοιπόν να δούμε πέρα από την παθολογία και μέσα στο φάσμα των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Και, το σημαντικότερο, υπάρχει μια συνεργασία μεταξύ των αυτών που αντιλαμβανόμαστε ως ελλείψεις και της μεγαλειώδους δημιουργικής ικανότητάς μας . Έτσι το θέμα δεν είναι να υποτιμήσουμε, ή να απολέσουμε, αυτές τις δύσκολες ώρες ως κάτι που θέλουμε να αποφύγουμε ή να κρύψουμε κάτω από το χαλί, αλλά να βρούμε εκείνες τις ευκαιρίες που είναι τυλιγμένες μέσα σε αντιξοότητες. Ίσως η ιδέα που θέλω να θέσω σε όλους, δεν είναι τόσο να ξεπερνούμε τις αντιξοότητες, όσο να ανοιγόμαστε σε αυτές, να τις αγκαλιάζουμε, να τις αρπάξουμε, για να χρησιμοποιήσω ένα όρο από την πάλη, ίσως ακόμη και να χορέψουμε μαζί τους. Και, ίσως, αν δούμε τις αντιξοότητες ως κάτι φυσικό, συνεπές και χρήσιμο, να μας επιβαρύνει λιγότερο η παρουσία τους.

Φέτος γιορτάζουμε τα 200α γενέθλια του Δαρβίνου, και ήταν 150 χρόνια πριν, που γράφοντας για την εξέλιξη των ειδών, ο Δαρβίνος μας έδειξε την εικόνα, νομίζω, μιας αλήθειας για το ανθρώπινο χαρακτήρα. Θα παραφράσωμ λέγοντας ότι δεν είναι το ισχυρότερο από τα είδη που επιβιώνει, ούτε και το εξυπνότερο που επιβιώνει, είναι αυτό που είναι πιο προσαρμοστικό στις αλλαγές. Η σύγκρουση είναι η γένεση της δημιουργίας. Από το έργο του Δαρβίνου, μεταξύ άλλων, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι η ικανότητα του ανθρώπου να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει έχει κινητήρια δύναμη, τον αγώνα του ανθρώπινου πνεύματος διαμέσου της σύγκρουσης στην μεταμόρφωση. Έτσι, και πάλι, μεταμόρφωση, προσαρμογή, είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη δεξιότητα μας. Και, ίσως, μέχρι να δοκιμαστούμε, να μην γνωρίζουμε το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε. Ίσως αυτό είναι που μας δίνουν οι αντιξοότητες, αίσθηση του εαυτού μας, αίσθηση της προσωπικής μας δύναμης. Έτσι, μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας ένα δώρο. Θα μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τις αντιξοότητες ως κάτι περισσότερο από απλά δύσκολες στιγμές. Ίσως μπορούμε να τις δούμε ως αλλαγή. Οι αντιξοότητες είναι απλώς αλλαγή που στην οποία δεν έχουμε προσαρμοστεί ακόμη.

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη αντιξοότητα που έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας είναι αυτή η ιδέα της κανονικότητας. Σοβαρά τώρα, ποιος είναι κανονικός; Δεν υπάρχει κανονικό. Υπάρχει κοινό. Υπάρχει τυπικό. Δεν υπάρχει κανονικό. Και θα θέλατε να γνωρίσετε αυτούς τους καημένους, γκρι ανθρώπους αν υπήρχαν; (Γέλια) Δεν νομίζω. Αν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό το πρότυπο της επίτευξης της κανονικότητας σε αυτό της δυνατότητας, της δράσης, και για να γίνω ακόμα λίγο πιο επικίνδυνη, μπορούμε να απελευθερώσουμε τη δύναμη πολλών περισσότερων παιδιών, και να τα προσκαλέσουμε να συνεισφέρουν τις σπάνιες και πολύτιμες ικανότητες τους στην κοινωνία.

Οι ανθρωπολόγοι μάς λένε ότι το ένα πράγμα που εμείς ως άνθρωποι έχουμε πάντα απαιτούσαμε από τα μέλη της κοινότητας μας είναι να είναι χρήσιμα, να είναι σε θέση να συνεισφέρουν. Υπάρχουν αποδείξεις ότι οι Νεάντερταλ, πριν από 60.000 χρόνια, κουβαλούσαν τους ηλικιωμένους και τα άτομα με σοβαρή σωματική βλάβη, και, ίσως, επειδή η εμπειρία ζωής των ανθρώπων αυτών που επιβίωναν αποδείχθηκε επάξια για την κοινότητα: δεν έβλεπαν αυτούς τους ανθρώπους, σαν σπασμένους και άχρηστους, τους έβλεπαν ως σπάνιους και πολύτιμους.

Πριν από μερικά χρόνια, ήμουν στην αγορά τροφίμων στην πόλη που μεγάλωσα στη κόκκινη ζώνη στη βορειοανατολική Πενσυλβάνια, και στεκόμουν πάνω από ένα βουνό από ντομάτες. Ήταν η θερινή ώρα. Φορούσα σορτς. Ακούω ένα τύπο, τη φωνή του πίσω μου να λέει, "Λοιπόν, καλώς την Έιμι Μάλινς." Και γυρίζω, και είναι ένας ηλικιωμένος άντρας. Δεν έχω ιδέα ποιος είναι.

Και του είπα, "Λυπάμαι, κύριε, γνωριζόμαστε; Δεν σας θυμάμαι."

Και μου λέει, "Εσύ σίγουρα δε με θυμάσαι. Διότι, όταν συναντηθήκαμε σε έβγαζα από την μήτρα της μητέρας σου." (Γέλια) Α, ναι, αυτός είσαι. Αλλά ναι, μου έκανε κλικ.

Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Δρ Κιν, ένας άνθρωπος που είχα γνωρίσει μόνο μέσα από τις ιστορίες της μητέρας μου από εκείνη την ημέρα, διότι, χαρακτηριστικά, άργησα για τα γενέθλιά μου κατά δύο εβδομάδες. Και έτσι, ο μαιευτήρας της μητέρα μου είχε πάει για διακοπές, οπότε ο άνθρωπος που με έφερε στον κόσμο ήταν εντελώς άγνωστος στους γονείς μου. Και, επειδή γεννήθηκα χωρίς περόνη, και είχα πόδια που κοίταζαν προς τα μέσα, και μερικά δάχτυλα σε αυτό το πόδι, και μερικά δάχτυλα στο άλλο, έπρεπε να είναι ο κομιστής, αυτός ο ξένος έπρεπε να είναι αυτός που θα τους έλεγε τα κακά μαντάτα.

Μου είπε, «Έπρεπε να δώσω αυτήν την πρόγνωση στους γονείς σου, ότι ποτέ δεν θα περπατήσεις, και ποτέ δεν θα είχες την κινητικότητα που έχουν τα άλλα παιδιά ή οποιοδήποτε είδος ανεξάρτητης ζωής, και με έχεις βγάλει ψεύτη από τότε. " (Γέλια) (Χειροκροτήματα)

Το πιο περίεργο είναι ότι είπε ότι είχε μαζέψει αποκόμματα εφημερίδων καθ 'όλη τη παιδική μου ηλικία, είτε ήταν κερδίζοντας τη δεύτερη θέση στο διαγωνισμό ορθογραφίας, βαδίζοντας με τους Προσκόπους, ξέρετε, στην παρέλαση του Χαλοουίν κερδίζοντας υποτροφία για το πανεπιστήμιο, ή σε οποιοδήποτε από της αθλητικές μου νίκες, και τα χρησιμοποιούσε, τα είχε ενσωμάτωση στη διδασκαλία των φοιτητών, φοιτητών ιατρικής από την ιατρική σχολή Χάνεμαν και την ιατρική σχολή Χέρσεϊ . Και ονόμασε αυτό το μέρος του προγράμματος σπουδών του "ο παράγοντας Χ", το δυνατότητα της ανθρώπινης βούλησης. Καμία πρόγνωση δεν μπορεί να εξηγήσει πόσο ισχυρή θα μπορούσε να είναι ως καθοριστικός παράγοντας για την ποιότητα της ζωής κάποιου. Και ο Δρ Κιν συνέχισε και μου είπε, είπε, «Σύμφωνα με την εμπειρία μου, εκτός εάν επανειλημμένα του λένε το αντίθετο, και ακόμη και αν του δοθεί μόνο ένα ψήγμα υποστήριξης, αν αφεθεί στις δυνάμεις του, ένα παιδί θα επιτύχει."

Βλέπε, ο Δρ Κιν έκανε αυτήν την αλλαγή στον τρόπο σκέψης του. Κατάλαβε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ιατρική πάθηση και σ' αυτό που κάποιος μπορεί να επιτύχει με αυτή. Και έγινε μια αλλαγή και στον δικό μου τρόπο σκέψης με την πάροδο του χρόνου, στο ότι, αν με ρωτούσες στα 15 μου, αν θα αντάλλασσα τα προσθετικά μου, για πόδια με σάρκα και οστά στα, δεν θα δίσταζα ούτε δευτερόλεπτο. Φιλοδοξούσα να πετύχω αυτή την κανονικότητα τότε. Αν με ρωτήσεις σήμερα, δεν είμαι τόσο σίγουρη. Και αυτό συμβαίνει χάρις τις εμπειρίες που είχα μαζί τους, όχι παρά τις εμπειρίες που είχα μαζί τους. Και, ίσως, αυτή η αλλαγή σε μένα έχει συμβεί επειδή έχω εκτεθεί σε περισσότερους ανθρώπους που έχουν ανοίξει τις πόρτες για μένα από αυτούς που μου έχουν βάλει ετικέτες και με έχουν επισκιάσει.

Βλέπετε, το μόνο που πραγματικά χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος να σου αποκαλύψει την δύναμη σου, και πέταξες. Εάν μπορείς να δώσεις σε κάποιον το κλειδί της δικής τους δύναμης, το ανθρώπινο πνεύμα είναι τόσο δεκτικό, που αν μπορείτε να το κάνετε αυτό και ανοίξει μια πόρτα για κάποιον σε μια κρίσιμη στιγμή, θα είναι τους εκπαιδεύσετε με τον καλύτερο τρόπο. Τους διδάσκετε πως να ανοίξουν τις πόρτες μόνοι τους. Στην πραγματικότητα, το ακριβές νόημα της λέξης εκπαίδευσης προέρχεται από τη λέξη ρίζα "εξάγω." (ΣτΜ. στα λατινικά) Σημαίνει, να φέρεις στο προσκήνιο ότι είναι μέσα, να αναδείξεις το δυναμικό. Και πάλι λοιπόν, ποια δυνατότητα θέλουμε να αναδείξουμε;

Υπήρξε μια μελέτη έγινε στη Βρετανία του 1960, όταν ήταν μετάβαση από γραμματικά σχολειά σε συνολικά σχολεία. Ονομάζεται σχολειό ταχυτήτων . Έχουμε κάτι παρόμοιο και εδώ στην Αμερική. Είναι να όταν χωρίζεις τους μαθητές σε Α, Β, Γ, Δ και ούτω καθεξής. Και οι Α μαθητές παίρνουν δυσκολότερο πρόγραμμα σπουδών, καλύτερους δάσκαλους, κλπ. Λοιπόν, πήραν, για μια περίοδο τριών μηνών, τους μαθητές του Δ επίπεδου, και τους έδωσαν Άριστα, τους είπαν ότι ήταν Α επιπέδου, τους είπαν ότι ήταν έξυπνοι. Και στο τέλος αυτής της περιόδου των τριών μηνών, απέδιδαν όλοι σε επίπεδο Α.

Και, φυσικά, η σπαρακτική, άλλη όψη αυτής της μελέτης, είναι ότι πήραν τους μαθητές του Α επιπέδου και τους είπαν ότι είναι Δ. Και αυτό είναι που συνέβη στο τέλος της τρίμηνης περιόδου. Εκείνοι που ήταν ακόμα στο σχολείο, εκτός από τα άτομα που είχαν παρατήσει. Ένα σημαντικό μέρος αυτής της μελέτης ήταν ότι εξαπατήθηκαν και οι δάσκαλοι. Οι δάσκαλοι δεν ήξεραν ότι είχε γίνει αλλαγή. Τους είπαν απλά αυτοί είναι οι μαθητές Α, αυτοί είναι οι μαθητές Δ. Και έτσι προσάρμοσαν τη διδασκαλία τους και τον τρόπο που τους φέρονταν.

Έτσι, πιστεύω ότι η μόνη πραγματική αναπηρία είναι ένα συντριμμένο πνεύμα, ένα πνεύμα είναι που έχει συνθλιβεί δεν έχει ελπίδα. Δεν βλέπει την ομορφιά. Δεν έχει πια φυσική, παιδική περιέργεια και την έμφυτη ικανότητά μας να φανταζόμαστε. Εάν αντίθετα, μπορούμε να ενισχύσουμε ένα ανθρώπινο πνεύμα για να κρατήσει την ελπίδα, για να δει την ομορφιά μέσα του και μέσα στους άλλους, να έχει περιέργεια και φαντασία, τότε πραγματικά χρησιμοποιούμε σωστά την δύναμη μας. Όταν ένα πνεύμα έχει αυτές τις ιδιότητες, είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε νέες πραγματικότητες και νέους τρόπους να υπάρχουμε.

Θα ήθελα να σας αφήσω με ένα ποίημα από ένα Πέρση ποιητή του δέκατου τέταρτου αιώνα ονόματι Χαφιζ που ο φίλος μου, ο Ζακ Ντεμπουά μου είπε. Και το ποίημα λέγεται "Ο Θεός Που Ξέρει Μόνο Τέσσερις Λέξεις." "Κάθε παιδί έχει γνωρίσει το Θεό, όχι το Θεό των ονομάτων, όχι το Θεό των "μη"», αλλά το Θεό που ξέρει μόνο τέσσερις λέξεις και συνεχώς τις επαναλαμβάνει, λέγοντας, έλα χόρεψε μαζί μου" Ελάτε, χορέψτε μαζί μου.

Ευχαριστώ. (Χειροκροτήματα)